Ameríkufari segir fréttir

Þegar víbradorinn reyndis bara vera mæliglas

2012-01-25T00:50:00.000-06:00

Ég vinn hlutastarf í leikskóla sem kallast Holy Cross Lutheran School. Þetta er einkarekinn leik-og forskóli á vegum lúterskrar kirkju einnar hér í Cary. (Tveimur húsaröðum neðar í götunni er skóli á vegum Meþódistasafnaðarins, þar við hliðina er kristinn skóli og á móti honum er svo kaþólskur skóli. Þar á móti er svo kirkjugarður en hvaða kirkja rekur hann, hef ég ekki hugmynd um;) )
Í Holy Cross byrjaði Eyjólfur í 3 ára bekk og var þar þar til hann lauk við forskóla eða kindergarten. Þá fór hann í almenningsskólan sem tilheyrir skólahverfinu okkar hér. Natti byrjaði svo í hitteðfyrra í sama skóla þegar hann fór í 3 ára bekk. Nú er hann í 4 ára bekk og fer svo í kindergarten í haust. Þetta er góður skóli og kennir hann þetta vanalega; stafrófið, tölustafi, lestur, skrift, reikning,spænsku og fleira. Auðvitað fá börnin að leika sér og söngur er hafður í hávegum. Biblíusögurnar eru svo á sínum stað. Semsagt bara gott veganesti fyrir þessi börn. Skólastjórinn bjargaði sálartetrinu mínu þegar hún bauð mér vinnu hjá þeim á meðan Bert var í burtu og hélt ég áfram að vinna hjá þeim núna í haust. Ég tók þrif að mér líka því mér fannst ekki nóg að vera aðstoðamanneskja inní bekk bara aðra hvora viku. Þetta er nú ekki það skemmtilegasta í heimi en ég er ekkert of góð í þetta starf, svo mikið er víst.
Natti klárar skóladaginn klukkan 11.30 og þá fer ég með hann hingað heim og gef honum hádegismat og svo höldum við aftur upp í skóla og þrífum. Hann er orðinn hundleiður á þessu fyrirkomulagi en hjakkast þó með mér í þessu blessaður.

Í gær fórum við og þrifum eins og lög gera ráð fyrir. Fyrst þrífum við leikskólann því það er fljótlegast. Eftir það förum við inní forskóla, þar sem ég aðstoða á morgnana og það þykir Natta mikið sport því að fá að leika með stóru-krakka-dótið er auðvitað toppurinn á tilverunni.

Ég varð miður mín þegar ég sá víbradorinn liggja á gólfinu hjá vísindahorninu þar sem ég skúraði aðeins frá. Án þess að stoppa, beygi ég mig niður, tek hann upp og arka inní skólastofuna þar sem kennarinn sat og fór yfir verkefni. Ég spurði hana hvaðan þessi víbrador kæmi!!! Ég veit ekki hvaða víbrador þú talar um sagði hún en þú heldur á mæliglasinu. Þá sá ég það auðvitað. Þetta var enginn víbrador. Þetta var mæliglas.
Svipaði þó til víbradors. Kennarinn sá það líka eftir að hafa hlegið sig máttlausa.

Stundum er bakari hengdur fyrir smið.

Ég kveð í kútinn, Svanfríður, sérfræðingur í víbradorum.

Það er svo gaman að gera e-ð í fyrsta skipti.

2012-01-07T11:22:00.000-06:00

Ég var í rauðri skyrtu og bláum gallabuxum og mig minnir að höfuðfatið hafi verið lubbalegt hár. Ég valhoppaði á ganginum heima í Hlíðartúninu og beið með óþreyju eftir að hefja nám í 1.bekk sem hét bara 0 bekkur þá. Mig minnir að ég hafi verið eftir hádegi, frá 13:00-15:00.
Barnaskólinn kenndi manni auðvitað margt en bestu minningarnar þaðan er söngur á sal fyrir hver jól. Allir fengu sína söngbók og svo spilaði Albert Eym skólastjóri undir á gítar og allir sungu. Svo byrjaði gaggó og þá varð ég bara skíthrædd:) Maður var kominn í allt annað frumskóg og reyndi sitt besta að lenda ekki undir. Þá varð hópþrýstingurinn í algleymi og stundum virtist sem allt það félagslega skipti meira máli en lærdómurinn. Mig minnir að ég hafi ekki lent í því að vera skotin í neinum strák heldur og ef ég hefði verið kosin Fegurðardrottning Hafnarskóla þá hefði ég dottið niður dauð. Gaggó var yfir heildina ágætur en erfiður félagslega, á köflum.
Svo kom framhaldsskólinn, FAS. Fyrsti dagurinn var hlaðinn spennu en ég hlakkaði til og fannst ég vera orðin mjög svo fullorðin. Félagslega hliðin varð mun skárri og námið gott. Busa-dagurinn var frábær og brosi ég enn að endurminningunni um hann. Svo eftir fyrsta árið þá fór ég til Austurríkis og allt það ár var frábært og það besta við það var, að félagslega hliðin blómstraði. Svo kom ég heim og fór aftur í skólann. Og við tók besti tími unglingsáranna..skóli, vinnur,íþróttir, vinir, djamm. BARA GAMAN.
Það kláraðist eins og allt annað og þá fórum við vinkonurnar til höfuðborgarinnar og við tóku fullt af ævintýrum. Flest voru þau frábær en sum voru verri. Að fóta sig gekk brösulega fyrsta árið en djammið var gott:) Svo loksins tók maður sig saman í andlitinu og fór ég í skóla með því hugarfari að ná prófunum:) Svo á útskriftardaginn í maí 2002 þá hugsaði ég "Loksins er skólagöngu minni nú lokið."
En það er svo gaman að þessu lífi. Alltaf vill maður meira og nú, eftir 10 daga, þá byrja ég aftur í skólanum. Tilfinningarnar minna mig á sjálfa mig þegar ég var 15 ára. Þær eru út um allt. Ég hlakka til, ég kvíði fyrir, svo sveiflast ég á milli þess að ég geti þetta vel og svo læðist að mér hvurn fjandan ég sé nú að ata mér útí en eitt er víst. Að þurfa ekki að hafa áhyggjur af félagslegu hliðinni eða að þurfa að sanna sig fyrir "vinsælu" krökkunum tekur stóran áhyggjuklump í burtu og því kemst meiri tilhlökkun að.
Ég hélt að ákvörðunin um að fara aftur í skóla á "gamals aldri" væri sjálfselsk ákvörðun. En hún er það nefnilega alls ekki. Þetta er stór ákvörðun út af svo mörgu. Nám er ekki ódýrt og því þarf að haga seglum eftir vindi svo að heimilið þjáist ekki. Ekki er hægt að hætta að vinna því þá missi ég afsláttinn af leikskólanámi Natta og því þarf að skipuleggja lífið vel svo enginn missi neitt. Maður fer í nám því maður vill hlúa að framtíðinni og fá vinnu við það sem maður sér sig í fram að eftirlaunaaldri er náð. Síðast en ekki síst vil ég sýna börnunum mínum það að það er hægt að gera hluti og elta draumana. Þeir kannski sjá það ekki né skilja núna en kannski þegar þeir eldast. Og því verða þessi næstu ár þess virði og meira en það.
It takes a village á því vel við núna:)
En þrátt fyrir kvíða og hræðslu þá er það af hinu góða. Og þegar ég stend uppi á sviði, í íslenska búningnum sem ekki mun sjást vegna útskriftarkyrtilsins, þá mun ég brosa breitt og hugsa: Sjáið tindinn þarna? Þennan gekk ég!
Ég kveð í kútinn, Svanfríður.

Þá er þetta búið.

2011-12-31T10:08:00.000-06:00

Nú byrja ég í þriðja sinnið á þessum pistli mínum. Það er e-ð þungt í mér eins og oft á þessum degi. Það er eins og árið sem er að líða hellist yfir mig og gefi mér tremma og ég verð hreint og beint þreytt á að hugsa um það. Auðvitað var margt gott sem gerðist á árinu, guð minn góður og stendur þá uppúr sigur Berts og mömmu við krabbameinið og að Bert kom heim til okkar. Þetta ár hefur verið svona ljúfsárt. Ég held að það sé besta orðið sem ég get fundið til að lýsa 2011.
Ég hef gaman af að lesa persónulega áramótapistla, alltaf gaman að sjá hvað fólk hefur verið að bardúsa. Hér er svona það helsta frá 2011 sem mér dettur til hugar en hvort það er í réttri röð hef ég ekki hugmynd um;
-Í febrúar snjóaði svo mikið að það þurfti að moka okkur út og Natta lá við drukknun þegar ég setti hann útí snjóinn. Ég hló mig máttlausa.
-Bert kom til landsins í mars og sagði mér að krabbamein í skjaldkirtli hefði fundist í honum. Mamma var greind með brjóstakrabbamein sömuleiðis. Ég gekk um og vissi ekki í hvorn fótinn ég ætti að stíga.
-Apríl: Mamma varð sextug og Natti varð 4 ára.
-Í maí þá flugum við þremeningarnir út til San Diego svo við gætum verið hjá Bert á meðan hann fór í aðgerð. Eyjólfur lauk við Kindergarten.
-Í júní kom í ljós að Bert þyrfti í aðra aðgerð og að fjarlægja þyrfti skjaldkirtilinn og vegna góðhjartaðar konu sem gaf okkur flugpunktana sína þá komumst við aftur út til Berts og gátum verið hjá honum í um 3 vikur. Það var góður en erfiður tími en vegna íslenskrar stúlku, Sigurborgar Trembley, þá gat ég verið hjá honum á spítalanum á meðan hún hugsaði um þá bræður. Svo var gott að eiga að íslenska vinkonu þar sem hægt var að spjalla við um allt og ekkert.
-Í júlí kom Þórunnbjörg vinkona til mín í viku og fagnaði með mér 35 ára afmælinu mínu. Það var ein besta afmælisgjöf sem ég gat fengið. Bert var tilnefndur sem Chief í miðri krabbameinsmeðferð og hóf hann "busunarferlið" en hvarf frá því vegna ekki nógu góðrar heilsu. Það var mjög erfiður tími.
-Í ágúst kom hann svo heim!!! og við tók tími sem var bæði erfiður og góður. Eyjólfur hóf skólagöngu og byrjaði í 1.bekk. Aðalsportið var að ferðast í gulum skólabíl. Natti fór í 4. ára bekk í leikskólanum og ég byrjaði að vinna í sama skóla og hann, annað árið í röð.
- Í september varð Eyjólfur 7 ára og hóf að missa tennurnar:) Við Bert fögnuðum 7 ára brúðkaupsafmæli og ég segi enn og aftur að hann býr yfir sérstakri þolinmæði að hafa valið að eiga mig sem konu:) Ég ákvað að fara í skóla!
- Október var ósköp eðlilegur en þó fékk litla bláa húsið allskyns aðhlynningu. Nýtt þak, nýjan brunn og nýtt skolpræsi.
-Ég fékk þær gleðifréttir að ég hefði komist í Masters nám í félagsráðgjöf og blandast tilhlökkun og kvíði yfir því að byrja í námi aftur eftir áratuga hlé.
-Desember heilsaði með öllu því fallega sem hann hefur uppá að bjóða. Allt var eins og það á að vera, ég grét við minnsta tilefni:) Jólin voru yndisleg og var ég full þakklætis yfir að hafa Bert heima.

Og nú eru áramót. Þar sem árin mætast, heilsast og kveðja. Nú fer ég að skæla bráðum og svo á morgun verður allt gott og bjartsýnin mætir á svæðið um leið og sól hækkar á lofti. Ég veit ekki hvort við komumst til Íslands í ár, það er margt sem kemur inní en mín helsta ósk er að við komumst heim í smá stund. Ég þrái það svo heitt.
Eins og 2011 þá hefur þessi pistill verið svona ljúfsár. Við hér kveðjum ykkur og þökkum allt gott á liðnu ári og ég vil bæta við að mér þykir vænt um innlit ykkar og vináttu. Fyrir einbirnið mig þá skiptir vinátta mig miklu máli og hlakka ég til að ganga í gegnum næsta ár með ykkur.
Guð blessi ykkur öll (það finnst mér falleg kveðja hvort sem þið trúið á guð eður ei) og ég kveð í kútinn, ykkar Svanfríður.

Jólin koma.

2011-12-21T22:35:00.000-06:00

Alveg er ég hætt að vilja að taka þátt í glundroðanum sem þessi blessaða jólaös ber með sér. Ég bara hreinlega tek orðið út fyrir að þurfa að fara í búð á aðventunni já eða á pósthúsið. Ég reyni að umlykja mig verndarhjúpi áður en ég skunda inní búðirnar og ég tók þá ákvörðun að fara bara í þær verslanir sem eru í kringum mig. Vera ekkert að keyra í kringlurnar. Tók bara Hafnarfílinginn á þetta eins og var þegar ég var að alast upp. Þá var það kaupfélagið og Verslun Steingríms og það var látið duga þannig að Target, Kohl's og Barnes and Nobles voru mínar verslanir þetta árið. Enda eru þær eiginlega alveg við túnfótinn hjá mér!
Á mánudaginn var þá fór ég niðrí Chicago til þess að vera við kynningu á náminu sem ég fer í nk. janúar. Þar hitti ég leiðbeinanda minn sem og einn prófessorinn.
Þegar inn var komið þá skráði ég mig inn og fékk afhent nafnspjald þar sem nafnið mitt hafði verið prentað á sem og gráðan sem ég skráði mig í. Mér varð starsýnt á nafnspjaldið en lagði ekki alveg í að viðurkenna að ég skildi hvorki upp né niður í því sem á því stóð. Ég skildi að þar stóð nafnið mitt (annað hefði nú verið sorglegt! ) og svo skildi ég skammstöfunina á náminu mínu en afganginn skildi ég ekki. Svo hefst kynningin. Inní miðri kynningu voru þeir beðnir um að rétta upp hönd sem hyggja á að nema tvær gráður. Tveir réttu upp hönd. Svo heyri ég að nafnið mitt er lesið upp og ég innt eftir því hvort ég sé ekki skráð líka í það. Ég ók mér til í sætinu og stundi upp " Me? no,ahhh,I don't think so, am I? I really don't know what this latter degree stands for". Og svo roðnaði ég líka.
Þegar konan lauk við mál sitt þá gekk hún til mín og spurði mig aftur og ég varð að viðurkenna að ég hafði ekki hugmynd um hvað hún ætti við. Ég hefði haldið að ég ætlaði bara að taka masterinn í félagsráðgjöf. Hún tilkynnti mér þá að ég hefði verið samþykkt í tvær gráður.
Einhvernveginn hafði mér þá tekist að sækja um eitthvað nám sem ég veit ekki hvað heitir einu sinni en hefur e-ð að gera með uppbyggingu á félagsráðgjöf í trúarlegu samfélagi. Ég sagði að ég væri hæstánægð með eina gráðu og hvort það væri nokkurt mál að segja mig úr hinni? Hún sagðist myndi redda þessu strax eftir kynningarfundinn. Hjúkk:)

Annars er allt ágætt hér fyrir utan einhverja ógeðispest sem húsbandið náði sér í. Það er bara bannað að vera hundveikur á jólunum...kannski ekki bannað en afskaaaaplega leiðinlegt ef svo yrði. Ég ræð samt engu um það þannig að nú sit ég bara í náttfötunum hér fyrir framan tölvuna og sötra á ísköldu hvítvíni. Ég fæ mér svo kannski annað glas?
Ég kveð í kútinn, Svanfríður.

Annar í meyrni.....

2011-12-02T15:01:00.002-06:00

..ef "meyrni" er þá orð en þið skiljið mig. Aðventan er svo yndislegur tími, finnst ykkur það ekki? Kertaljós, jólaljós, smákökur og annað bakkelsi og svo miklu miklu fleira. Ég verð eins og gormur út um allar trissur með kórnum sem ég er í og ég held að við munum stíga á stokk, annan/þriðja hvern dag fram að jólum og höfum nú þegar komið fram þrisvar sinnum. Þetta er rosalega gaman NEMA að ég fæ kökkinn í kokið í nokkuð mörgum lögum og verð því að anda djúpt í þögnum og halda svo áfram að syngja. Ég beðin um að syngja í litlum hóp út úr kórnum en ég neitaði..ég treysti mér bara ekki til þess. Frekar að syngja bara inní kórnum og vera örugg þar:)

Núna um helgina þá fer Bert á heræfingu og er þeim bræðrum boðið í afmæli. Á meðan verð ég hér heima við stúss og svo eru tónleikar seinnipartinn. Ég er svo ljónheppin að kunningjakona mín sem býr hér í Cary syngur í kórnum líka. Ég fæ alltaf að sitja í hjá henni á æfingar og tónleika því ég sé svo ofboðslega illa í myrkri að ég veigra mér við að keyra út fyrir Cary á kvöldin þannig að ég kemst pottþétt á tónleikana á morgun:)

Eins og þið sjáið þá er akkúrat ekkert að frétta nema allt ágætt. Eyjólfur er hress og kátur strákur þótt það örli aaaaðeins á pirringi útí okkur foreldrana á stundum. Natti er samur við sig, skapmikill og svo ljúfur inn á milli. Bert fór til krabbameinslæknisins um daginn þar sem blóðið í honum var rannsakað og kom hann vel út úr þeirri skoðun og myndi ég segja að yfir höfuð er hann hress. Hann skelfur stundum og þreytist fyrr en áður en ég verð að segja að ég persónulega finn lítið fyrir því því hann hefur allan okkar búskap farið í háttinn ekki seinna en níu og hálf. Ég er söm við mig og er spennt fyrir nýju ári. Ég er glöð yfir svo mörgu og þakklát fyrir svo margt. Það er margt ljótt í heiminum og mikið af vandamálum en á meðan við drögum andann getum við alltaf reynt að hjálpa til og gert lífið fallegra og því hlakka ég svo óskaplega til að hefja nám mitt. Er búin að skrá mig í tvö námsefni úr því ég er í hálfu námi og get vart beðið.

Ég vona að þið séuð eins sátt við allt ykkar og þið getið og ef ekki þá vona ég að þið séuð á leið ykkar að verða það. Ég kveð í kútinn, Svanfríður.

Lífið

2011-11-21T08:58:00.000-06:00

Í nóv. 2004 byrjaði ég að blogga. Þannig að nú hef ég bloggað í 7 ár. Ákvað að byrja að blogga svo fólkið mitt heima gæti fylgst með okkur takast á við nýtt líf hér í Cary. Þegar ég les yfir fyrstu bloggin þá sé ég að ég var ósköp einmanna og vissi í rauninni ekkert hvað ég hafði komið mér út í. Það er ekki hægt að telja þau skiptin sem ég villtist, sem mér varð fótaskortur á tungunni, sem mér fannst bandaríska kerfið, siðir og venjur skrítið og erfitt í vöfum. Og ég var alltaf í vörn. Vildi ekki að það sæist hversu lítil og vitlaus ég var. Svo var ég alltaf að bera Bandaríkin saman við Ísland því Ísland var svo miklu skiljanlegra en nýja landið mitt. Nú skil ég hvorki upp né niður í báðum löndum ;) Nei, kannski ekki alveg svo en það er gaman og fróðlegt að hugsa til baka og sjá hverju maður hefur áorkað; að kynnast mátt manns og megin í gegnum þessi hálfgerðu dagbókarskrif. Ég er glöð að sjá hversu einlæg ég hef verið í skrifunum mínum þó svo ég hafi nú oft hugsa hvað ég meini eiginlega með því að skrifa það sem ég skrifa.

Ég hugsa oft til þess sem mamma gaf mér áður en ég flaug hingað með Eyjólf á maganum. Hún sagði mér að það skipti engu máli hvar í heiminum ég væri stödd, minn arfur myndi aldrei breytast. Arfurinn að vera íslensk og að ég væri góð eins og ég er. Þessi orð gáfu mér meira en orð fá lýst. Hafa hjálpað mér í gegnum æði margt.

Eitt það besta sem flutningurinn gaf mér var að ég kynntist sjálfri mér hratt og vel. Sá galla mína og kosti. Sá gallana alltaf betur en er það ekki galli sem við öll berum? Furðulegt að eiga jafn erfitt með að viðurkenna kosti sína og galla. En mér finnst líka furðulegt að hafa lifað lífinu án þess virkilega að þekkja sjálfa mig. Það þurfti flutning til þess að sýna mér yfir hverju ég bý. En mamma hafði rétt fyrir sér, grunnurinn minn er ennþá sá sami þrátt fyrir að hafa búið fjarri minni fósturjörð í nærri áratug. Ég held að hann hafi meira að segja styrkst. Hann hefur styrkst í gegnum breyskleika minn, í gegnum gleði og sorg. Ég hef vaxið upp í það hlutverk sem fyrir mig var lagt, eins og ein bloggvinkona mín sagði að myndi gerast þegar Bert var kallaður í burtu til Djibouti. Ég ætla að halda áfram að vaxa, halda áfram að geta viðurkennt það sem ég geri miður og jafnframt það sem ég geri betur.

Ég er einmitt í þeirri stöðu núna í mínu lífi að ég varð að horfa í spegil og viðurkenna fyrir sjálfri mér að ég hef ekki verið að sýna mínu bestu kosti undanfarið. Það var bara drulluerfitt. Það er erfitt að sjá og viðurkenna þegar maður er sjálfselskur og frekur.

Annað er alveg á hreinu; enginn maður er eyland. Að eiga góða að er algerlega ómetanlegt. Kjarni vinahópsins að heiman er enn sá sami og hann var fyrir flutning og þessi kjarni hefur stundum haldið mér gjörsamlega á floti ásamt fjölskyldu minni. Og ef það er ekki gæfa að eiga alla þessa vini heima þá hefur bæst í hópinn hér úti sem gerir lífið enn skemmtilegra:) Þetta fólk alltsaman, gerir það að verkum að mér finnst ég hafa unnið í lottóinu á hverjum degi.

Þakkargjörðin er á fimmtudaginn. Ég hef enn ekki getað tengst þessum degi almennilega en ég finn þó að með hverju árinu breytist það. En mér finnst gott að setjast niður á þessum tíma og horfa yfir það sem er liðið og draga lærdóm af því sem hefur gerst.

Hversu heppnir eru þeir sem geta horft framan í heiminn og sagt með sanni að lífið hefur gefið þeim meira en það hefur tekið? Ég vona svo sannarlega að þið getið sagt það!

Ég kveð ykkur í kútinn í bili, ykkar Svanfríður.

Skömmuð

2011-11-01T09:10:00.001-05:00

Hrekkjavakan svipar til öskudagsins okkar, á ýmsan hátt, þ.á.m í skólum. Börnin mæta í búningum í skólan og haldin eru bekkjarteiti og breytt er út af vananum. Gærdagurinn var einmitt þannig í báðum skólum strákanna. Fyrir hádegi fór ég í hrekkjavökuteiti hjá 4 ára bekk Natta. Í bekknum hans eru 11 drengir og 2 stúlkur. Það var mikið fjör. En börnin voru eins og beljurnar sem allar migu; eitt barnið fór að gráta og mörg fylgdu eftir og grétu í kór. Við fundum aldrei út afhverju. Ég átti í mestu vandræðum með að hlæja ekki upphátt.

Eftir hádegi var komið að Eyjólfi og bekkjarteiti 1.bekkjar. Í upphafi skólaárs, hafði ég skráð mig á hrekkjavöku-sjálfboðalistann. Í byrjun október var svo fundur þar sem sjálfboðaliðarnir hittust ásamt kennaranum og málin rædd. Mál fundarins voru; leikir, hressing, föndur og hverjir myndu sjá um að koma með pappadiska, glös og servíettur og svo að lokum teitisgjafirnar (goody bags). Ég er yfirgengilega léleg í föndri. Ég þorði ekki að bjóða mig fram í að koma með nesti því það eru svo margir í bekknum sem eru með ofnæmi fyrir mjólk,hveiti, soja og hnetum og ég vildi ekki hafa það á samviskunni að koma einhverju barninu í ofnæmisástand. Þannig að ég bauð mig fram í að sjá um leik. Kennarinn útskýrði fyrir mér að börnin hefðu fundið upp einn leik sem þau öll hefðu gaman af og hvort það væri ekki möguleiki að við lékum hann. Og svo útskýrði hún leikreglurnar og það eina sem ég þurfti að gera væri að finna eitthvað ferkantað og flatt sem hægt væri að nota sem leikjaborð og helst að skreyta það lit sem minnti á hrekkjavökuna. Ég fann litla gamla tússtöflu með hörðu baki, límdi á það appelsínugul blöð og VOLÁ, leikjaborðið var tilbúið.

-Kennarinn hans Eyjólf er mjög umdeild á meðal nemenda, kennara og foreldra. Hún er ströng og heldur uppi miklum aga (gott mál). Hún gerir allt sem hún á að gera en hana skortir alvarlega hlýleika í mannlegum samskiptum og á það oft til að tala niður til foreldranna. Við höfum bæði kynnst þessari hlið hennar sem og heyrt af þessu af fólki sem við þekkjum. Eyjólfi hefur t.d aldrei líkað almennilega við hana. Ég hef hitt hana oftar en Bert en við fáum bæði ónot þegar við hittum hana, það er bara eitthvað sem vantar uppá hjá henni..hún heilsar ekki nema með stunu og skipar fyrir í stað þess að leiðbeina, útskýra eða bara spjalla.-

Semsagt, í gær þá var veislan í 1.bekk og ég mæti með leikjaborðið. Þegar ég kem þá voru börnin að gera sig klár til að taka þátt í skrúðgöngu skólans og við mæðurnar gerum það klárt sem við komum með. Kennarinn kemur til mín og ég segi: How are the rules of the game exactly? Hún lítur á mig hornauga, hættir því sem hún var að gera og segir "well Swany, I see you didn't take notes at the meeting" Fyrir það fyrsta langaði mig til að hlæja upphátt, svo langaði mig að hrista hana til og gefa henni lexíu í mannlegum samskiptum en í staðinn hváði ég með upphrópun "Oh my god Mrs.........., are you being serious???" Mér varð svo litið á hinar mæðurnar sem hristu hausinn og glottu. Mrs.......roðnaði ögn og hikaði og sagði svo með þessum tóni hennar "You take a marker and write in this corner the number 1, here in this corner you write number 2.." Þegar hún ætlaði að segja mér að skrifa tölustafinn 3 í þriðja hornið þá tjáði ég henni það að ég kynni að telja og vissi hvar hornin á töflunni væru staðsett og að ég hefði bara spurt hana um reglur leikjarins. Hún útskýrði þær eins og ég væri smábarn-éggetsvosvariðþað :) Svo þegar hún gekk í burtu þá kláraði ég mitt og sameinaðist svo hinum mæðrunum. Tvær þeirra sögðu í lágum hljóðum- I SO don't like her! Og hvað haldið þið? Þegar teitinu var lokið þá varla þakkaði hún fyrir sig! Ég ætla rétt að vona að hún kenni Eyjólfi ekki í 2.bekk!!

Fólk er svo mismunandi og sem betur fer getum við valið okkur vini. Eitt er víst að hún og ég myndum ekki vera vinkonur utan skóla ef tækifæri biðist. Ég held að henni líki jafn vel við mig og mér líkar við hana. Já, ég gleymdi einu. Á meðan teitinu stóð yfir þá sussaði hún á okkur mömmurnar. Við hljótum að hafa haft mjööööööööög hátt. Ég man ekki hvenær það var sem einhver sussaði á mig eftir að ég varð fullorðin;)

Ég kveð í kútinn, Svanfríður.

Allt eins og það á að vera, enn sem komið er:)

2011-10-26T12:34:00.000-05:00

Nú held ég að ég hafi slegið met. Met í að skrifa ekki neitt í rúman mánuð. Það er alltaf gaman að slá met. Lífið í litla bláa húsinu heldur áfram. Við höfum ekki setið auðum höndum undanfarið. Brunnurinn er grafinn og nú, þegar við förum í sturtu, þá verðum við hrein á örskots stundu vegna mikils vatnsmagns. Þvílíkur munur. Eins er þakið komið á og þegar hellirigndi hér í fyrradag þá sofnaði ég vært því ég vissi að ekki læki nú húsið. Þvílíkur léttir að vera búin að laga þetta því á meðan Bert var í burtu þá lak aðeins of oft og undir það síðasta þá þurfti ég að fara undir húsið næstum á hverjum einasta degi til þess að lemja í dæluna svo að hún myndi nú slökkva á sér. Það var orðið frekar leiðingjarnt get ég sagt ykkur.
Það sem við heimilisfólkið erum að bardúsa er svona sitt lítið af hvurju. Strákarnir eru auðvitað í skólanum og gengur ágætlega bara. Eyjólfi líkar sæmilega við hana Mrs.Lampinen (kennarinn) en ekkert meira en það. Hann fór að hlakka til þakkargjörðarfrísins í september og uppáhalds "fagið" hans eru frímínútur! Hann er orðinn þokkalega læs og gengur vel í stafsetningu og stærðfræði. Natti er í 4 ára bekk og gengur bara vel þar. Honum líkar betur við aðstoðarkennarann en aðal kennarann en gerir sem betur fer allt sem hann á að gera. Hann kallaði einn strákinn Poo poo face, um daginn og fékk skammir fyrir. Við Bert vorum bara feginn að hann kallaði hann ekki einhverju þaðan af verra því við vitum að hann kann verri orð (nágrannastrákurinn á heiðurinn af þeirri kennslu). Við tókum þá ákvörðun um að draga bræðurna úr þeim tómstundum sem þeir voru í, í fyrra og í sumar því okkur fannst þetta orðið svo mikið. En ég skráði þá á leiklistarnámskeið og hafa þeir mjög gaman af. Annars eru þeir bara ósköp venjulegir strákar sem hafa gaman af því að ærslast og leika sér.
Bert fór að vinna á sama stað og hann var á en vonandi gengur allt upp með vinnuna sem hann sótti um. Það ætti allt að koma í ljós í desember.
Ég bíð eftir svari frá Loyola háskólanum og vona að það komið eftir 3-5 vikur. Ég mun virkilega fagna ef ég kemst inn. Þá taka við 3 ár ca. í skólavist sem svo enda með Master í Félagsráðgjöf. Ég gekk svo í kór þar sem ég syng tenór. Það voru bara 4 karlar í tenór og einn er svo falskur að eiginlega voru þeir bara 3 sönghæfir. Þannig að stend á meðal karlanna og líkar það vel! Hef ofboðslega gaman af þessu og fann hvað ég hafði saknað söngs enda hef ég varla verið í tónlist síðan 2004. Ég var beðin um að syngja í grúppu út frá kórnum en ég neitaði, finnst ég ekkert hafa að gera í svoleiðis og vil bara vera á meðal kórmanna INNI í kórnum:) Svo vinn ég í skólanum hans Natta þannig að það er alveg nóg að gera hjá okkur öllum rétt eins og hjá ykkur:)
Mamma fer að verða búin í geislameðferðinni og eru það bestu tíðindin. Ég á ekki til orð yfir dugnaðinum í henni móður minni og hef ég þó alltaf vitað hversu sterk og dugleg hún er. Þau standa svo þétt saman, hún og pabbi, að ég er full aðdáunar. Ég hef átt svolítið erfitt með að vera í öðru landi núna undanfarnar vikur því mér finnst ég vera að svíkjast um að vera ekki hjá þeim í þessu stríði. En þó aðallega eftir að Bert kom af spítalanum sjálfur. Vildi auðvitað vera hjá honum á meðan hann var læknaður af skjaldkirtilskrabbanum og vera með minni fjölskyldu á meðan við vorum að venjast heimkomu hans á nýjan leik...ég held að mér hafi þótt undanfarnir 2-3 mánuðir erfiðastir af öllum þessum tíma og hef átt í barningi við samviskuna svolítið. En pabbi og mamma eru svo heilbrigð að þau hafa aldrei sakast neitt við mig og það hefur hjálpað helling. En ég tek orð Halldórs Ásgrímssonar mér í munn þegar ég segi að "það hefði verið auðveldara ef Bert hefði verið úr Breiðdalnum:)"

En ég kveð í kútinn að sinni og hlakka til að sjá hér:) Svanfríður.

Þor

2011-09-12T21:12:00.000-05:00

Ég veit ekki afhverju ég veigra mér við að segja skoðanir mínar upphátt. Ætli það sé ekki hræðsla við að fólk fái ímugust á mér? Og ég veit afhverju ég er hrædd við að fólk verði hneikslað á mér. Ég er með nokk lítið sjálfstraust þó mér þyki það nú ansi gott að geta viðurkennt það. Öfugmæli kannski?
Mér finnst stundum eins og ég hafi ekki rétt á að tjá mig um stöðu mála heima á Íslandi einfaldlega vegna þess að ég bý þar ekki lengur. Kannski svipað og ef ég tjái mig um hvernig fólk býr í Frakklandi. Á móti kemur að mér finnst ég ekki almennilega eiga rétt á að tjá mig opinberlega um mál málanna hér í Bandaríkjunum einfaldlega vegna þess að ég er innflytjandi. Ég svosem veit að þetta er ekki rétt hjá mér,ég held að þetta sé einhver feimni í mér. Ég á erfitt með að láta heimamenn vita af því sem mér finnst geta betur farið því landið sem ég valdi sem dvalarstað,hefur reynst mér vel.
Einnig finnst mér ég ekki vera góð í að rökstyðja mál mitt og þá hugsa ég með sjálfri mér að þá sé best heima setið því ég vil ekki hljóma eins og sú sem veit allt þegar ég í raun, hljóma eins og galtóm tunna. En svo fer alveg hræðilega í taugarnar á mér þegar ég segi eitthvað, sem ég í það skiptið, veit að er rétt en fólk leitar annað til að staðfesta það sem ég hafði sagt. En raunverulega séð er bein tenging þarna á milli; ég trúi ekki því sem ég segi og hví ættu þá aðrir að trúa mér.

Í seinni tíð grunar mig að ástæðan fyrir því að ég er hávær,segi fimmaura-brandara út og suður og annað í þeim dúr sé sú að ég vil ekki standa í deilum, vil ekki verða fótaskortur á tungunni og verða að athlægi. En samt er ég með það á tæru að ég vil mennta mig meira-læra félagsfræði (social work-er þetta ekki rétt þýðing?) og seinna meir, starfa svo við hjónabands-og fjölskylduráðgjöf. Ástæðurnar eru þessar: Ég tel að ég yrði góð í þessu starfi því einhvernveginn hræðir það mig ekki að leysa deilur annarra og ég veit að ég hef helling að gefa.
Hjónabandsráðgjöf innan hersins heillar mig mikið því skilnaðartíðin þar er allt of há. Hef ekki opinberar tölur en ég veit fyrir víst að hún er há. Hernaðarlíf er nógu andskoti erfitt svo að skilnaður bætist ekki ofaná. Og svo síðasta ástæðan sem ég ætla að deila með ykkur hér er þessi: Margt má kannski segja um USA og segja margir margt um þetta land, sumir hafa margt til málanna að leggja og segja skoðanir sínar af þekkingu og innsæi en aðrir segja skoðanir sínar án þess í raun að þekkja land og þjóð. Hvað sem hægt er að segja um þetta ágæta land þá vil ég meina að landið hefur tekið mér vel. Mér þykir orðið vænt um það og ég tek orðið inná mig þegar eitthvað illt er mælt um landið, af vankunnáttu líkt og þegar einhver segir e-ð illt um Ísland. Og vegna þess þá vil ég borga til baka og gefa og gera eitthvað gott. Gott leiðir betra af sér.
Tókuð þið eftir einu? Ég rökstuddi mál mitt;)

Og úr því að ég er á "trúnó" þá vil ég bæta því við að mér líkaði það ekki þegar Justin Bieber sagðist vera á móti fóstureyðingum. Auðvitað má drengurinn hafa sínar skoðanir en hann er 17/18 ára og ég trúi því seint og illa að hann hafi þurft að ganga í gegnum þá lífsreynslu sjálfur.

Ég kveð í kútinn. Svanfríður.

Ég var farin að sakna ykkar, jovist.

2011-09-06T21:39:00.000-05:00

Jæja,það er nú aðeins léttari á mér ...uðin núna heldur en síðast. Nei ég sagði þetta ekki! Það er nú samt sannleikurinn! Ég hef líka misst 3 kíló sem sýnir bara það og sannar að mér líður betur. Ég held ég hafi horft á eina heila bíómynd síðan Bert kom heim! Það er ótrúleg tala miðað við að ég horfði á eina og stundum tvær myndir á kvöldi næstum allan tímann sem hann var í burtu frá okkur.Grínlaust. Tölvunotkun hefur snarminnkað líka hjá mér og það þykir mér gott. Ég elda alvöru mat öll kvöld núna en ekki bara auðveldan mat sem tekur enga stund. Þvílíkur munur. Mér finnst eins og ég sé að vakna upp af dvala.

En ég væri að ljúga því ef ég segði að þessi tími sem liðið hefur frá heimkomu Berts, hafi verið auðveldur. Ég varð meira að segja fyrir vonbrigðum og er ég viss á að ég er ekki sú eina sem hefur fundið fyrir þessu. Ég hafði aldrei gert mér í skóna að heimkoman yrði auðveld og sama má segja með Bert. En ég vildi trúa því sem okkur var sagt á námskeiðinu fyrir Ombudsmen (tengiliði fjölskyldna við Navy). Þar var okkur tjáð að fyrstu vikurnar myndu líða eins og Brúðkaupsferð númer Tvö. Mikil spenna,mikil gleði,mikið knús,margt gert og þar fram eftir götunum. Við fórum aldrei í neina brúðkaupsferð til að byrja með en ég gat vel gert mér í hugarlund hvernig þær fara fram og ég er alveg þess handviss á að brúðkaupsferðir eru ekkert líkar fyrstu vikunum sem við litla fjölskyldan upplifðum ;) T.a.m þá þurfti Bert að fara uppá herstöð hér fyrstu tvo dagana og þá var ég þess fullviss að nú myndi Brúðkaupsferðin hefjast. Já nei! Á þriðja degi heim þá fékk hann rótarbólgu og sýkingu og engdist til og frá. Í fjóra daga fór hann uppá herstöð og eyddi lunganum úr hverjum degi þar hjá tannlækni og kom svo heim og var eftir sig. Ég ákvað að eftir rótarbólguna að þá myndum við komast í Brúðkaupsferðina og því var ákveðið að setja strákana til tengdó á meðan við færum til Chicago og hittum vin Berts frá Djibouti og fjölskyldu hans og myndum svo eyða Brúðkaupsnóttinni heima og sækja þá bræður daginn eftir. Já nei-ekki gekk það eftir því bræðurnir HARÐNEITUÐU að eyða nóttinni hjá tengdó. Sú nótt varð því bara ósköp venjuleg!
Eftir að hafa eytt fyrstu vikunni heima,uppi á herstöð þá varð vika tvö alveg eins því Bert þurfti að setjast á skólabekk þar því hann var hækkaður í tign. Ég ákvað að eftir lærdóminn skyldi Brúðkaupsferðin hefjast. Já nei. Vatnsbrunnurinn okkar fór í kör og fóru tveir dagar í að vesenast yfir honum. Garðurinn að framan er allur grafinn upp og nú bíðum við eftir að nýr brunnur verði grafinn. Það mun gerast á næstu dögum.
Eyjólfur hóf 1.bekkjar skólagöngu, Bert fór í læknastúss útaf skjaldkirtlinum og ég bara bakaði:) Eftir að Eyjólfur fór í skólann þann 24.ágúst sl. þá þýddi það að við hjónin vorum heima tvö með Natta og þá einhvernveginn fóru hlutirnir að smella. Við réðumst í húsverk bæði fyrir okkur og aðra, lékum við Natta, stússuðumst, hittum vini og borðuðum kvöldmat saman. Svo vöknuðum við upp um miðja síðustu viku og þá var orðið auðvelt að anda og vera í návist hvors annars. Við ákváðum að leggja upp í ferð um síðustu helgi og fórum við til Minnesota þar sem við hittum föðurfólk Berts. Fólk sem hann hefur ekki hitt í um áratug og þ.a.l fólk sem ég hef aldrei hitt. Það var yndislegt og akkúrat það sem við þurftum. Brúðkaupsferðin er semsagt hafin og fyrir það er ég þakklát.

Það var erfitt að sjá á eftir Bert í febrúar 2010, það var erfitt að vera án hans í 18 mánuði og það er erfitt að byrja lífið á nýjan leik. Ég dáist af fólki sem býr við svona norm. Sjómannskonur búa við þetta þó tíminn sem þær eru frá eiginmönnunum sé oftast nær styttri. Hermannamakar búa við þetta norm og eru mörg hjónabönd sem standast svona álag þó mörg brotni. Ég tek ofan fyrir þessu fólki því þetta er erfitt. Það þarf ekki einu sinni lýsingarorð til að reyna að lýsa þessu nánar. Erfitt útskýrir sig bara sjálft. Ég gæti skrifað heila bók bara um mína upplifun á þessari reynslu. Og þetta er bara mín hlið. Hin hliðin er hlið Berts. Ég veit að honum finnst hann stundum vera eins og gestur hérna. Ég skil það vel því þannig leið mér þegar ég flutti hingað út til hans. Ég spurði hann meira að segja hvort ég mætti fá mér mjólk ;) En enginn sagði að aðlögun væri auðveld. Við göngum öll í gegnum hana öðru hverju. En eins og staðan er á okkur hér í litla bláa húsinu akkúrat núna þá er ég sátt og bjartsýn og afar ástfangin. Spáið bara í því að ég býð góða nótt með kossi á hverju kvöldi og býð góðan dag með kossi á hverjum morgni. Það eitt og sér er ríkidæmi. Að vera sameinuð þeim sem maður elskar mest og fá að vera fjölskylda er partur af lífinu sem aldrei má taka sem sjálfsögðum hlut.
Ég held að það sé mál að kveða í kútinn að sinni. Ég heyri í ykkur seinna:) Svanfríður.

Seytjándi mánuður peðsins

2011-07-25T21:30:00.000-05:00

Texti Tómasar Guðmundssonar, Hótel Jörð hefur hljómað innra með mér núna lengi. Þvílík snilld sem þessi texti er og svo sannur. Tilvera okkar er svo sannarlega undarlegt ferðalag. Og maður veit ekkert hvenær því líkur. Vegir liggja til allra átta eftir Indriða G.Þorsteinsson er önnur snilldin. Ég set það í tækið á hverjum degi eða því sem næst. Seinna versið snertir mig innað beini þessa dagana. Ef ég viðurkenni fyrir ykkur að þegar kemur að "margra er þrautin þungra nátta
að þjást og finna til
og bíða þess að byrti’ á ný
og bleikur morgun rísi.
Nú strýkur blærinn stafn og þil
stynjandi í garðsins hrisi.

að þá hellist yfir mig þessi líka fídómskraftur að ég telji mig færa í flestan sjó, þá megið þið ekki ranghvolfa augunum;) Ég var orðin þurausin af bjartsýnis peppi úr sjálfri mér og hef líklegast verið orðin alger orkusuga á fólkið mitt því ég sótti í bjartsýni og styrk annarra bara til að komast í gegnum daginn. Svo fékk ég algera orkusprautu í líkama og sál við heimsókn Þórunnbjargar vinkonu. Það var yndislegt frí að geta setið og spjallað og svo líka bara verið róleg í sameignilegri þögn. Að geta sagt hluti upphátt sem höfðu legið á manni eins og mara en virtust svo ekki eins hræðilegir þegar þeir voru sagðir upphátt, var fjársjóður.

Ég finn að ég er ekki enn orðin alveg róleg í hjartanu. Ég held að ég bíði miðvikudagsins, þegar Bert fer í heil-skannan. Þá samdægurs,vonandi,fáum við einhver svör og auðvitað vona ég að það finnist ekkert í honum og að þessi þrautarganga hans sé þá brátt á enda. Mér finnst eins og ég haldi niðrí mér andanum og mundi ekki anda almennilega frá mér fyrr en hann fær að vita eitthvað meira.

En þrátt fyrir þennan skugga þá erum við þríeykið hress. Strákarnir stækka hratt og eru líkir sjálfum sér. Oft finnst mér þeir þó ansi líkir pabba þeirra þegar þeir eru óþekkir. Svo finnst mér ég þekkja þá þegar þeir eru eins og hugur minn. Eyjólfi hlakkar mikið til að fara í skólabílinn í haust og Natti hefur mestar áhyggjur af því að Holden hafi ýtt honum úr hjartastað Savannah. Það kemur í ljós þegar leikskólinn hefst í haust. Natti átti erfitt með að trúa því þegar Holden og Savannah leiddust hér um daginn. Hann talaði ekkert við hana eftir það. Ég elska svona ást! Hún er svo auðveld og skýr:)

Ég er bara eins. Geri mitt besta að vera bjartsýn, halda haus, sjá um hús og hýbíli og minni mig á það reglulega að ég er heppin, hef það gott og að hlutirnir geta alltaf verið verri. Ég skal tala minna í kross næst. Þar til þá kveð ég í kútinn. Svanfríður.

Er að hugsa um að láta eitt vaða

2011-06-13T21:34:00.000-05:00

Hæ hæ vinir:) Hef haldið mig frá blogg skrifum af ásettu ráði. Svo mikið hefur gengið á að ég hef látið tölvuna sitja á hakanum þannig séð.
Það er alltaf eitthvað gott og blessað við þetta líf, sem betur fer. Það góða og blessaða við að krabbi í skjaldkirtli fannst í Bert er það að við hittumst og gat ég verið við hlið hans á meðan hann fór í uppskurð. Þremur dögum eftir uppskurð þá flugum við þríeykið heim til Cary á ný og bjuggumst við Bert tæpum tveimur vikum síðar. Allt var bjart og við brött. Bert hafði sótt um vinnu sem hann fékk og var hugurinn kominn langleiðina á nýjan stað og ég búin að hafa samband við fasteignasala og ágæt drög að nánustu framtíð komin á teikniborðið. En þá fékk Bert þær fréttir að það hefði fundist krabbamein í þeim skjaldkirtli sem var skorinn í burtu og hann boðaður í annan uppskurð. En ekki er svo með öllu ill að ei boði nokkuð gott: móðir bekkjarbróðir Eyjólfs á þúsundir flugpunkta. Hún hringdi í flugfélagið og á nokkrum mínútum vorum við komin með þrjá flugmiða,frítt. Á mánudegi fékk Bert fréttirnar,á þriðjudegi hringdi ég í þessa fallegu konu til að taka hana á orðinu um boðið um flugpunktana,klukkutíma eftir samtalið við hana var ég komin með þrjá miða í hendurnar og nokkrum tímum seinna vorum við drengirnir komin í loftið á leið til San Diego! Fólk er ótrúlegt og alveg ótrúlega gott við okkur.
Ég held ég hafi fengið smá áfall þegar við vorum öll sameinuð á nýjan leik. Og í fyrsta sinn búin að fá nóg og þá meina ég alveg gjörsamlega nóg. Ég var sorgmædd, hrædd,svekkt og reið. En ég tek það fram að ég VAR það. Er það ekki lengur. Nú vitum við að þessi krabbi í skjaldkirtlinum er sjaldgæfari tegund en fólk fær oftast og getur hann breiðst hratt út. En af því að þeir gripu hann fljótt og skáru vinstri skjaldkirtilinn í burtu þarna um daginn þá er Bert meinalaus. Það á bara að taka hinn helminginn af því að krabbi fannst í þeim vinstri, svona varúðarráðstöfun. Eftir u.þ.b sex vikur þá fer hann svo í j-geisla og þá VONANDI er þetta búið. Fer í reynslubankann.
Við sjáum til með vinnuna...við erum að vonast til að þeir af-ráði hann ekki út af þessu. Bert náttúrulega gat ekkert af þessu gert en við sjáum hvað setur. Ég segi ykkur meira af þessari vinnu ef eitthvað verður af henni.
Við semsagt erum hér á herstöðinni og látum lítið fyrir okkur fara því við komumst að því að börn yngri en 12 ára eru ekki velkomin hér og því þurfa bræðurnir að hafa afskaplega hljótt um sig. Við förum svo áreiðanlega til vinahjóna okkar sem búa í um klukkutíma fjarlægð, svona þegar Bert verður ágætlega ferðafær. Okkur líður ekki illa,alls ekki. Við erum brött og hlökkum bara til að komast heim öll saman. Ég býst við að Bert komi heim í litla bláa húsið í lok júlí. Vill einhver koma í heimsókn og halda upp á 35 ára afmælið mitt með mér ;) ? Þið eruð velkomin öll sem eitt!!!
En við sendum ástarkveðjur yfir og vona ég að þið séuð öll hress. Ég kveð í kútinn..Svanfríður

Fréttalögn frá San Diego til ykkar:)

2011-05-17T20:02:00.000-05:00

Margar mér reyndari konur í svona hermanna"vitleysu" ;) sögðu mér að ég gæti alveg eins búist við að endurfundir okkar yrðu á einhvern hátt erfiður. Í sannleika hefur þessi tími verið yndislegur. Fyrsti dagurinn okkar gaf tóninn.Það var eins og við hefðum hist deginum áður en ekki að hálft ár hefði liðið á milli funda. Strákarnir og Bert skullu saman einu sinni en svo hefur það ekki gerst aftur. Þegar ég verð ráðgjafi hermannafjölskyldna þá gæti ég allt eins trúað því að viðhorf mitt verði: Öll pör og allar fjölskyldur eru ólíkar. Það sem reynist sumum erfitt, reynist öðrum auðveldara. Það er ágætt að hafa viðmið finnst mér. Alls ekki að ganga inní samverustundir barna og þess foreldris sem hefur verið í burtu og þykjast ætla að taka yfir. Alls ekki bauna gagnrýni á foreldrið ef það er að aga/leiðbeina börnunum svo að börnin heyri til því taktinn verður að finna aftur og það er erfiðara að gera það ef mamman (ég) skipti mér æ og sí að.

Við höfum gert margt og mikið á þessum 10 dögum sem við höfum verið saman. Lego land, Sea World, miðbær San Diego, USS Midway og ströndin hafa verið viðkomustaðir okkar. Við höfum skemmt okkur jafnvel og strákarnir, það er alveg víst. Í gærkveldi klæddum við okkur upp og fórum á gott og rótgróið amerískt veitingahús. Við ákváðum að fagna lífinu:)

Ég skoðaði að gamni eldri blogg og statusa á Facebook nýverið og við fyrstu sýn mætti halda að ég væri að kafna í væmni. Ég er það ekki samt og þó ég væri það þá væri það nú í lagi. Ég er bara svo yfir mig þakklát fyrir það sem ég hef. Ég á móður sem mun sigrast á krabbameini, ég á mann sem er spölkorn frá því að komast heim í litla bláa húsið okkar. Hann fer í aðgerð á skjaldkirtli á morgun og ég finn í hjartanu að hann verður heill eftir það allt saman. Auðmýkt er ágætt að eiga í farteskinu ásamt styrk og trú á sjálfa sig ásamt þeim sem eru hvað sterkastir í kringum okkur. Ég held að fyrir mig, sé þetta góður fjársjóður að eiga og ætla ég að varðveita hann.

Núna langar mig enn og aftur að þakka ykkur fyrir að vera til staðar fyrir mig. Enginn maður er eyland, svo mikið er víst. Ég kveð í kútinn, óska ykkur alls góðs og við heyrumst:) Svanfríður.

Það er svo gaman að vera glöð.

2011-05-09T11:03:00.000-05:00

Í dag,ættu þeir sem eru þunglyndir eða svartsýnismenn EKKI að lesa þennan pistil minn því ég er svo glöð að ég ræð mér ekki fyrir kæti. Ég ætla ekki að hugsa fram í tímann, hvernig allt gæti orðið þegar Bert er alkominn heim því núna ætla ég loksins að leyfa mér að njóta og lifa í augnablikinu.

Ferðalagið frá Chicago og hingað til San Diego gekk vel. Við vorum komin allt of snemma út á völl því sá sem ók okkur var tímabundinn og það sem bræðurnir voru orðnir leiðir (ég líka en ég reyndi hvað sem ég gat að telja þeim trú um að biðin væri það skemmtilegasta við ferðalagið ;) ) Mikið af hermönnum voru í vélinni og ó, hvað þeir voru flestir ungir. Rétt um tvítugt. Einn þeirra var svo einn, svo visinn og unglegur að sjá,enn með unglingabólur. Var í fyrsta sinn sem hann fór að heiman og hafði verið í Navy í 7 mánuði. Var hálf einn í heiminum fannst mér. Ég tók bara utan um hann,þakkaði honum fyrir og óskaði honum alls hins besta.
Ég þóttist líka ekkert vera flughrædd, Eyjólfur sá í gegnum mig, klappaði á hendina á mér og sagði að allt yrði í lagi-þetta væri SVO GAMAN. Ég tautaði eitthvað um að mér væri illt í maganum og þyrfti þess vegna að sitja í keng í flugtaki. Bræðurnir töluðu svo hátt, ég meina óvenjulega hátt því þeir voru með svo miklar hellur í eyrunum að þeir heyrðu ekkert í sjálfum sér. Svo kom að því! Við lentum og við mæðginin klöppuðum af gleði. Við komumst fljótt og vel út úr vélinni og fyrsta taskan sem kom á færibandið var taskan okkar og í því hringdi Bert og sagðist vera fyrir utan. Þannig að allt gekk þetta eins og í sögu.
San Diego er allt öðruvísi (auðvitað) en Chicago,mjög litrík húsin hérna og fullt af pálmatrjám. Ég er ekki viss á hvort ég hafi séð þau áður,kannski þegar ég var krakki í útlöndum. Við fórum fyrst aðeins inná herstöð en svo beint til vinahjóna okkar sem búa í um klukkustundarfjarlægð. Ég skeit á mig í bílnum á leiðinni því umferðin hér er svo miklu hraðari en heima í Chicago. Svo í gærkveldi þá komum við aftur inná herstöð og sváfum semsagt öll undir sama þaki í fyrsta sinn í hálft ár. Það var svo ljúft. Bert las fyrir bræðurna og þeir sofnuðu svo á hermannabeddum við hliðina á hjónarúminu. Hjarta mitt brimaði af hamingju.
Í dag er á dagskrá að endurnýja hermannaskírteini mitt og það er eiginlega allt og sumt. Á morgun förum við líklegast í Sea World og seinna í vikunni munum við hitta hana Sigurborgu sem býr hér. Maðurinn hennar er Navy maður og eiga þau tvö börn,stelpu og strák og sama aldri og bræðurnir. Það verður gaman og hlökkum við til.
Bert lítur vel út, hefur aðeins bætt á sig en er samt sá flottasti í öllum heiminum. Ég er svag yfir mönnum í júniformi þannig að þið getið ímyndað ykkur hnén á mér þegar hann kvaddi okkur í morgunsárið. Fannst ekkert leiðinlegt að horfa á hann:)
En núna er ég orðin óþolandi þannig að ég hætti. Ég kveð í kútinn og heyri í ykkur seinna. Svanfríður.

Þið spyrjið hvað sé að frétta;)

2011-04-22T14:01:00.000-05:00

Flest allar eiginkonur hermanna, koma sér saman um að sumar spurningar varðandi útlegð maka þeirra séu þreytandi og var einmitt gerður listi yfir þær 14 spurningar sem oftast eru spurðar en mættu vel missa sín. Ég las yfir listann og hafði ég verið spurð af 13 af þeim 14 á listanum. Sú spurning sem ég hef aldrei fengið er "ertu ekkert hrædd um að hann verði drepinn?" Mér finnst óþægilegt að skrifa um þetta því svo auðvelt væri að taka því sem algeru vanþakklæti af minni hendi en það er alls ekki svo. Flest allir,sem betur fer, spyrja hlýlega og spyrja kurteislega,þið sem hingað komið þar á meðal, en spurningar eins og "saknarðu ekki mannsins þíns?","saknarðu ekki kynlífsins?", "sem betur fer er hann ekki í Írak", "maðurinn minn fór einu sinni í burtu í 3 vikur og vá, hvað það var erfitt,þannig að ég skil þig vel" verða þreytandi til lengdar og hef ég fengið svona spurningar oftar en einu sinni og oftar en tvisvar. Ég er EKKI að gera lítið úr þeim sem spyrja,ég hef líka spurt asnalega þegar kom að þessum málum hér í den..þetta er bara eitt af því sem ekki fyllilega er hægt að setja sig í spor nema að hafa reynt það eins og með svo margt margt annað í þessu lífi. En auðvitað uppá síðkastið hef ég verið margoft spurð hvenær Bert komi heim úr því að hann er lentur í USA og það fyrir löngu. Ég sagði lengi að það væri pappírsvinna sem tefði en sá sannleikur er fyrir löngu orðinn að lygi. En ég hef ekki verið tilbúin til að segja neitt nema til minna allra nánustu því stundum veit ég ekki sjálf hvað er í gangi. En það sem ég veit ætla ég að deila með ykkur og ég ætla að taka það fram að hjá okkur er enginn kvíði né áhyggjur viðloðandi,bara pirringur á stundum.
1. Bert lenti í USA um miðjan marsmánuð. Ca. 17.mars og fór hann inná Navy stöð í L.A. Nokkrum dögum áður en hann átti að koma hingað þá fór hann í hina reglubundu læknisskoðun þar sem fannst vöxtur í skjaldkirtli.
2. Lífssýni og blóðprufur tóku við. Ekkert greinilegt svar kom út úr niðurstöðum lífssýnisins en allt gott kom út úr blóðprufunum. Vegna ógreinilegs svars úr lífssýninu var ákveðið að senda hann annað hvort hingað heim eða áfram til San Diego í áframhaldandi próf því læknateymið þar er mun mun betra en í L.A og hvað þá á herstöðinni hér í Chicago. Við hefðum getað gert allt hér heima en ákváðum að gera það ekki því þá hefðum við verið á byrjunarreit, hann hefði dottið af launaskrá og tryggingarnar okkar ekki borgað allt og þetta er dýrt þannig að því ákváðum við að hann færi til San Diego sem var líka gott því hann er í kerfinu,byrjað var á ferlinu og því bara betra að vera áfram þar en að koma heim.
3.Skurðlæknirinn hans sagði svo við hann fyrir viku síðan að skera yrði skjaldkirtilinn. Hann verður semsagt skorinn, skjaldkirtillinn skoðaður og ef hann reynist jákvæður (krabbi í honum) þá verður hann allur skorinn en ef hann reynist neikvæður (enginn krabbi) þá verður hann ekki allur tekinn. Það á semsagt allt eftir að koma í ljós.
4. Skurðlæknirinn sagði að 4-6 vikur gæti liðið frá viðtalinu (siðasta vika) og fram að uppskurði. Ákveðið var,vegna langrar fjarveru Berts frá okkur hér í litla bláa húsinu, að reyna að flýta fyrir og höfum við haft stuðning nokkurra góðra manna sem eru hærra settir en Bert og voru með honum í Djibouti.
5.Á þriðjudaginn var hitti Bert lækninn og er komin dagssetning. 2.maí nk. mun hann hitta læknateymið og 18.maí verður hann skorinn.
6. Bert bað um flutning frá San Diego til Navy stöðvarinnar hér en var synjað. Ástæðan var að ef honum verður hleypt heim þá verður að hleypa öllum öðrum í hans stöðu heim líka. Bert varð reiður.
7. Í samráði við sömu vini og hafa aðstoðað hann hingað til, þá var honum ráðlagt að skrifa bréf til hæst settu mannana á herstöðinni þar sem hann er núna.Hann gerði það í gær og sagði að ef hann fengi ekki ásættanlegt svar þá myndum við, ég og hann,tala við þingmanninn okkar hér í Illinois. Eitthvað hefur bréfið ýtt við mönnum því í morgun þá var Bert ásamt öðrum í hans sporum kallaðir á fund með þeim sem öllu ráða og sagt að hvert og eitt tilfelli yrði skoðað og dæmt eftir hverjum og einum en ekki fjöldanum. Það eru góðar fréttir.
8.Á þriðjudaginn kemur munum við vita hvort hann megi koma hingað heim á milli læknafundsins og uppskurðar. Ef svo verður ekki þá ætlum við strákarnir að reyna að fara út til Berts. En hvað sem verður þá ætla ég til Berts 17.maí og vera hjá honum yfir uppskurðinn-vonandi í 5 daga. Ég er líklegast búin að koma strákunum fyrir þannig að það ætti allt að ganga upp. Búin að fá frí í vinnunni líka. Allir eru tilbúnir til að hjálpa og fyrir það erum við ævinlega þakklát. Veit ekki hvernig maður borgar svona góðvild til baka.

Jæja-þá vitið þið það. Þetta eru staðreyndir málanna í dag. Bert er hress og ég er hress. Strákarnir eru hressir líka. Við erum gott teymi þrátt fyrir lélegt símasamband og ömurlegt netsamband (það er varla símasamband á herstöðinni í S.D....mjög lélegt-auðvitað er það það)
Ég er þakklát þess að Bert var enn aktívur þegar þeir fundu e-ð að skjaldkirtlinum og ég veit að spítalinn þarna er góður og með góðu fólki. Við erum bara örg yfir því að vita ekki hvort við getum hist eður ei því að hanga í lausu lofti í margar vikur er hreint út sagt ömurlegt. En við allavega vitum að innan fárra vikna hittumst við og stuttu eftir það, vonandi í byrjun júní, þá kemur hann heim í litla bláa húsið:) Og þá verður dansæfing til þess að koma okkur aftur í svipuð spor og við vorum dansandi áður. Planið fyrir sumarið er svo að setja nýtt þak á húsið og grafa rafmagnskapla í jörðu. Á milli þess málum við svo húsið,elskumst og njótum þess að vera saman með fallegu strákunum okkar:)
Ég kveð í kútinn, Svanfríður.

Þegar sálin og líkaminn fengu áfall.

2011-04-10T21:55:00.000-05:00

Veturinn hafði verið langur. Og kaldur. Hálf kalinn fór hún á fætur við öskrin í klukkunni og hryllti við að þurfa að stíga á ískalt gólfið þrátt fyrir að vera með al-íslenska lopasokka, ættaða úr Svínafelli í Nesjum,á fótunum. Hárið var í klakabrynju og úr nefinu láku sultardropar. Það sem kom henni á lappir var loforð um brennheitan kaffibolla og að eftir 14 tíma kæmist hún aftur í rúmið.
Aldrei fannst henni hún jafn hötuð og þegar börnin voru vakin. "Er það eðlilegt að börn yngri en sjö ára kunni svona ljót orð" hugsaði hún þegar hún gekk gráti næst fram í eldhús til að hella á könnuna. Hugsunin um að hún hafði gefið þeim líf virtist ekkert skipta þá máli.
"Þorrann verðum við að þreyja" og "senn kemur vor" og "þetta gæti alltaf verið verra" og "hættið þessum bévítans látum og talið íslensku" voru setningarnar sem hrundu oftast af vörum hennar í allt of marga mánuð.
Svo var það í morgun að hún vaknaði við fuglasöng. Hún hafði vaknað við hann í nokkra daga. "Jæja,maður fær ekki svefnfrið fyrir þessum fiðurfénaði" hugsaði hún á meðan hún gekk að kaffikönnunni. Eftir fyrsta sopann þá áttaði hún sig á því að það væri bölvuð vitleysa að drekka kaffi, mælirinn sýndi 27 stig á celsíus.
Það var ljúft fannst henni að horfa út um gluggan og sjá sólina. Hún ætlaði að njóta þess að vinna út í garðinum í góða veðrinu. En það var hin mesta skyssa. Sálin fékk sjokk þegar hún áttaði sig á því að líkamanum var ekki kalt. Hún fór því aftur inn.
Og það er bara apríl:)
Ég kveð í kútinn og tek það fram að ég elska og dái vorið:)Svanfríður.

Nekt er ekki alltaf kynþokkafull

2011-03-30T13:54:00.000-05:00

Eitt er það sem ég sem ég hef í farteskinu sem ég helst rifja ekki upp því ég roðna alltaf þegar ég hugsa um það.
Ég var nýfarin að búa með þeim manni sem fyrir löngu er orðinn "minn fyrrverandi". Okkur hafði áskotnast forkunnargömul þvottavél. Ég var hæst ánægð með búbótina og ákvað að setja í vél. Ég tróð öllu því sem komst í vélina, þ.á.m fötunum sem ég var í og setti af stað. Fannst svo alveg tilvalið að skella mér í bað á meðan. Ég lét renna í, slökkti ljósin og kveikti á kertum og naut þess að finna þreytuna líða úr líkamanum við taktfastan söng þvottavélarinnar sem vann í seilingarfjarlægð frá baðkarinu.
Eftir nokkra stund fara kertalogarnir á flug og eitt kertið datt oní baðvatnið. Mér krossbrá og hendist uppúr karinu til þess að kveikja loftljósið. Þvottavélin var á þvílíkum fartinum og skelltist utan í flísavegginn. Í stað þess að slökkva á vélinni þá datt mér bara til hugar að reyna að stoppa vélina svo hún bryti nú ekki flísarnar þannig að ég lagðist þver og endilöng oná hana,faðmaði hana einhvernveginn að mér. Ég er engin písl þannig að ég bjóst við að geta stoppað hana af með þyngdinni og viljanum. Áður en ég veit af þá er ég farin að hossast oná vélinni, allsber. Kom svo að því að ég rann í litlu pollunum sem hafði myndast þegar ég stökk uppúr baðinu. Ég stóð upp og skellti mér á vélina aftur. Í því að ég hristist öll og skelf,allsber, með þvottavélinni þá opnast baðherbegishurðinn og kærastinn (sá fyrrverandi fyrir löngu síðan) stendur með golþorskasvip og veit ekkert hvað hann er að horfa á. Ég kallaði á hann í örvinglan að vélin væri eitthvað biluuuuuuð. Hann slökkti á vélinni og ég náði úr mér hristingnum á meðan mig langaði til að gráta af skömm.

Þetta gerðist sem betur fer aldrei aftur því vélin varð til friðs eftir að losað var um tromluna í henni.
Ég kveð í kútinn. Svanfríður.

Sólin rís

2011-03-25T22:16:00.000-05:00

Undanfarna daga hef ég hugsað mikið út í hvort maður deili of miklu af lífinu inni á veraldarvefnum. Ég hef verið að lesa yfir pistlana mína og finnst ég stundum fara aðeins of mikið oní saumana á lífi mínu. Kannski geri ég það vegna þess að þegar ég blogga,þá geri ég það á kvöldin þegar allt er komið í ró og einmannaleikinn hellist yfir mig...ég held að það sé e-ð þannig. Ég blogga vegna þess að ég hef þörf á mannlegum samskiptum þótt þau séu í athugasemdarformi eða litlum bréfkornum. Svo er auðvitað gaman að lesa yfir farinn veg og rifja þannig upp ýmsa hluti sem hafa gerst. En undanfarið hef ég hugað að því að loka annaðhvort facebook síðunni eða blogginu hérna en ég hef ekki ákveðið mig enn. Ég veit ekki hvað ég geri,sé til.
En eitt er víst að ég veit að sl.árið hefði orðið miklu erfiðara fyrir mig, andlega, ef ég hefði ekki haft ykkur að til þess að taka á móti orðum mínum þannig að ég þakka mikið og vel fyrir. Ég held að þið áttið ykkur ekki alveg á hversu mikið þið hafið hjálpað mér með hughreystandi orðum. Og það á að þakka fyrir það sem er gott og ég vona að hvert og eitt ykkar takið við.

Mamma stendur sig svo vel. Hún er ótrúleg kerlingin atarna. Hún hefur alltaf þurft að vera dugleg,allt frá fæðingu. Hún er þeim eiginleikum gædd að vera opinská, talar um hlutina og horfir framan í heiminn þakklátum augum og gerir sér vel grein fyrir því að ekkert er gefins. Hún er stolt, vinnuþjarkur og traust. Hún kemur fram við aðra eins og hún vill láta koma fram við sig. Þessi lýsing á henni hljómar kannski ýkt en hún er það ekki. Ég hef mikið óskað þess að geta verið nær mömmu og pabba akkúrat núna en því miður er það bara alls ekki hægt. Pabbi er hjá henni og allir hinir og það að geta lesið bloggið, talað á skype er mjög dýrmætt og hjálpar mikið til.

Það vonandi styttist í heimkomu Berts. Upphaflega átti hann að vera í viku í L.A en vegna pappírsvinnu mun hann örugglega vera í rúma viku til viðbótar,þannig að rúmlega 2 vikna seinkun á honum hingað heim. Allir þeir sem hann eyddi sl. árinu með í Djibouti er horfnir á braut til fjölskyldna og er hann hálf vængbrotinn heyrist mér, enda ekkert skrýtið eftir að hafa umgengist þetta fólk í rúmt ár og svo allt í einu ekki. Nú er það lokaspretturinn og er ég orðin mjög spennt að fá hann heim. Spennan vék fyrir sjokki-það var eins og allt færi í biðstöðu en eftir að hafa séð mömmu, séð hversu vel hún lítur út, heyrt að allt gekk vel, þá dró ég andann aftur og lífið fékk litinn á nýjan leik og nú get ég ekki beðið eftir að fá Bert heim. Ég er heldur ekki kvíðinn lengur að fá hann,ekkert nema tilhlökkun:)

Ég bið að heilsa í bili,kveð ykkur í kútinn og sendi risaknús til ykkar:) Svanfríður.

Sumt er bara betra en annað

2011-03-19T01:04:00.000-05:00

Las blogg um vináttu hjá einni að austan. Sá pistill snart mig því það sem hún skrifaði um vini var svo rétt. Hún talaði um hvað væri gott að eiga vini sem hafa þekkt mann frá upphafi.

Ég er ekki í miklu sambandi við þá sem ég gekk í skóla með. Við vitum af hvort öðru, erum á facebook en lítið meira en það. Á ennþá tvær æskuvinkonur sem mér þykir vænt um og reyni að hitta þegar færi gefst. Sama er með frænda einn og frænku. Við höfum fylgt hvort öðru í gegnum lífið hingað til og munum gera áfram. Svo komu framhaldsskólaárin þar sem ný vináttubönd mynduðust en nú eru þau vináttubönd orðin "gömul" og traust og gæti ég ekki hugsað mér lífið án þeirra kletta. Þessir vinir, ásamt þeim gömlu, eiga mikinn þátt í gleði minni og hamingju í dag. Það er bara þannig. Það er ekkert betra en að hitta vini sína eftir langan tíma, setjast niður og taka upp þráðinn síðan síðast. Í hugum okkar erum við ennþá 18 ára og erum því furðu lostin yfir því að vera komin með börn, í hjónabandi/sambandi eða hvað það er nú. Við erum öll á ólíkum stað í lífinu en samt svo líkum enda er ástæða fyrir því að vináttan hefur haldist.

Það er líka svo mikill lærdómur í vinunum. Ég hef lært svo mikið frá hverjum einum einasta því hver einn og einasti hefur reynt e-ð sem ég hef ekki reynt. Ég hef lært það að ósætti þarf ekki að þýða vinslit, heldur styrkri vináttu. Vinir mínir bæta það upp sem mig skortir. Ég er bara endalaust þakklát fyrir að eiga þau öll að.

Svo eru það vinirnir sem nýir í dag en verða vonandi að gömlum vinum.Það er fólkið sem ég hef eignast eftir að ég flutti út,bæði hérlendir og íslenskir. Þau tóku við mér glænýrri og tóku mér eins og ég er. Sumir höfðu varann á sér en leyfðu mér svo inngöngu,aðrir hleyptu mér strax að. Sex árum seinna standa þau enn með mér og eru þá kannski að detta inní "gamla" hópinn,allavega á leiðinni þangað.

Elstu vinirnir eru svo þeir sem hafa þekkt mig frá fyrstu stundu. Pabbi og mamma. Að eiga foreldra sem hafa ætíð leyft mér að vera ég sjálf, sýnt mér stuðning í því rétta sem ég hef gert og einnig því ranga, er sú besta gjöf sem mér hefur verið gefin. Þau lugu aldrei að mér í sambandi við það sem máli skipti,sýndu mér fram á það sem ég gat og létu mig finna að fyrir því góða og trúa á það góða. Það er mikils virði að trúa á það góða þegar eitthvað bjátar á. Mamma mín talar um það á blogginu sínu að hún hafi nú fyrir nokkrum dögum, verið greind með brjóstakrabbamein. Hún fer í aðgerð á mánudagsmorgunn. Það sem máli skiptir núna er að vera bjartsýnn, líta upp og taka þennan krabba í nefið og snýta honum út á hafsauga. Enga helvítis brælu takk fyrir. Mamma á góðan mann. Hún mun því fara úr öruggum höndum læknanna eftir aðgerðina í öruggar hendur pabba. Það er ekki svo lítið. Á meðan ætla ég að leggja mig í öruggar hendur vina minna og drekka í mig styrkinn frá þeim og svo míns eiginmanns þegar Navy sleppir honum. Þið sjáið að þetta getur ekki klikkað og mamma mun standa upp sem sigurvegari. Það er bara ekki annað í stöðunni-vitið til!

Hlúið að hvort öðru. Ég kveð ykkur í kútinn, Svanfríður.

Og nú skal bloggað!

2011-03-09T12:21:00.000-06:00

Ég hef bara ekki komið mér í að skrifa blogg undanfarið..hef akkúrat ekkert merkilegt haft að segja og vildi ekki bjóða uppá endurtekningar síðustu mánuða með því að skrifa um grasekkjubúskap minn og allt sem honum fylgir. Væri samt gaman að stofna vefsíðu sem héti grasekkjur/eklar.com þar sem fólk í sömu sporum gætu spilað myllu.
Það er allt gott að frétta svosem í mínum litla hjúp. Bræðurnir Albertssynir enn á lífi og dagarnir líða einhvernveginn í sinni föstu rútínu. Viðurkenni það fúslega að ég er oft ansi glöð þegar klukkan er 19.45 og háttatíminn skellur á með tannburstun og bókalestri. Finnst alveg frábært að draga andann um hálf níu á kvöldin og geta gert næstum allt sem mig langar til,innan minna 73 fermetra í svona 2-4 tíma áður en ég sofna. Það sem ég geri þá er að ég sest niður fyrir framan tölvuna t.d og gái eftir Bert. Ég kíki svo á facebook eða finn mér eitthvað gott sjónvarpsefni í tölvunni til að horfa á. Er áskrifandi á heimildarmyndarsíðu sem ég lít oft á. Ef ég nenni ekki í tölvuna þá kannski horfi ég á e-ð úr DVD safninu mínu eða les í bók. Er að lesa mjög forvitnilega bók núna,algeran doðrant,um mann einn sem hét Victor Kravchenco. Hann var frá Úkraínu,fæddur 1905 og steig til metorða hjá kommúnistaflokknum í tíð Stalíns. Hann fékk svo andstyggð á því stjórnarfyrirkomulagi og öllum þeim ódæðisverkum sem gekk á að hann sór þess eið að flýja Rússland til þess að segja umheiminum frá hvað væri að gerast í hans heimalandi. Hann komst í vinnuferð til USA þar sem hann stakk af,skrifaði bók sem gefin var út 1947 (ein magnaðasta saga sem ég hef lesið) og eyddi svo restinni af lífinu að berjast fyrir rétti sínum. Bókin sem ég les semsagt núna er um þennan mann og fer ég allt of seint að sofa á kvöldin því hún er svo áhugaverð. Ég hef samt komist að því að enginn í mínum vinahring hér les svona rit þannig að mig klæjar í líkamann að ræða bókina við einhvern en hef ekki fundið neinn hingað til.
Vinnan mín er á sínum stað. Þau í skólanum eru yndisleg við mig og leyfa mér að koma með Natta með mér þegar ég þarf þess vegna skorts á barnapíum. Ég er orðlaus yfir þolinmæði yfirmanns míns að taka þetta í mál. Ekki það að Natti er ótrúlega góður en samt,að mæta með barnið í vinnunna er ekki það ákjósanlegasta. Þetta er góður vinnustaður þar sem góðir siðir og góðað kennsluaðferðir eru notaðar og er skólinn vinsæll þrátt fyrir að vera einkarekinn og því þarf að greiða mánaðarleg skólagjöld. Ef ég ætti peninga þá myndi ég senda báða drengina okkar í einkaskóla það sem eftir væri en það er víst áreiðanlega ekki hægt. En þeir fá góðan grunn í þessum skóla og kann Eyjólfur að lesa næstum 100 orð núna og er ég mjög ánægð með það. Stærðfræði,lestur,skrift,spænska læra þau aðallega og hef ég heyrt að börn sem fara uppí almenningsskólana þaðan,standa sig öllu jafna vel þannig að ég er bjartsýn:)

En jæja,þetta var blogg um allt og ekkert og bið ég ykkur vel að lifa þar til næst. Góðir dagar framundan en Inda frænka mín kemur hingað með son sinn á laugardaginn og stoppar í nokkra daga. Það verður ljúft:) Svo styttist í Bert og ég læt ykkur vita af heimkomunni þegar ég má. Hafið það gott,ég kveð í kútinn,Svanfríður Svankovits.

Afmælisblogg

2011-02-14T20:44:00.000-06:00

Núna eftir nokkra daga eða 22.febrúar þá er liðið ár síðan Bert fór í burtu. Mér finnst hálf ótrúlegt að segja þetta. Ég las að gamni þennan pistil sem ég skrifaði rétt eftir að við fengum fréttirnar um yfirvofandi brottför hans og verður að viðurkennast að lífið hefur einkennst af þessu Navy standi alveg síðan þá sem gerir það að verkum að mér finnst tíminn sem hann hefur verið í burtu,mun lengri en hann virkilega er.
Ég var svo hrædd við það sem var í vændum en kannski ekki aðallega við að hann yrði fjarverandi, frekar að ég þyrfti að gera allt ein,hluti sem ég kunni ekkert á og hafði aldrei borið ábyrgð á. Eftir á að hyggja er það frekar fyndið þó finnst mér,að hræðast fjármálin meira en sjálfa ábyrgðina á að vera með börnin ein þennan tíma því þau eru jú mikilvægari en peningarnir geta nokkru sinni orðið. Ég meira að segja brotnaði saman í bankanum þegar við fórum þangað til að setja nafn mitt á alla reikninga;) Mér fannst líka skrítið að þurfa að gera erfðarskrá. Ég segi "þurfa" því Navy benti okkur á að gera hana. En ég er fegin að eiga erfðarskrá,bara uppá allt og allt.
Það sem stendur uppúr eftir árið er margt og hefur margt spaugilegt komið uppá. -Varadekkið slitnaði af kaplinum undir bílnum. Ég fann aldrei dekkið.-Vatnsdælan bilaði og ég snerist í 10 hringi til að koma henni í lag aftur,með hjálp annarra og nokkrum dollurum fátækari. Síðast þegar hún bilaði þá sem betur fer var nóg að lemja hana með skrúfjárni. Ég tek á mig heiðurinn af því ;) - Það lak inná baðherbegið,sólahring eftir að ég málaði það. -Ég lenti inná bráðamótöku því ég hélt í alvörunni að ég væri að fá hjartaáfall.Það var það nú sem betur fer ekki en "panic attac" var það. Þá var ég ósköp smá og lítil og grét lengi og í nokkra daga. Fannst ég ekki geta neitt og klúðra öllu. Það var erfiðasti tíminn held ég. -Við hjónin heyrðumst ekki í 68 daga sl.sumar.Það var mjög erfitt og þegar við sáumst á skype eftir allan þennan tíma þá runnu tárin ljúft hjá okkur báðum. -Mér tókst að halda jólin.-Mér hefur tekist að halda fjárhagnum á floti og gæti ekki verið stoltari.
Svona við fyrstu athugun þá er þetta sem kemur uppí hugann þegar ég lít til baka. Árið hefur semsagt gengið áfallalaust fyrir sig með nokkrum hnökrum og fyrir það verð ég ævinlega þakklát. En Íslandsferðin í sumar bjargaði sálartetrinu og vigtinni;) Ég átti ekki neitt eftir á tanknum þegar ég lenti á Höfn í byrjun sumars og að fá faðmlag frá mömmu og pabba og fá að vera lítil í smá stund,hjálpaði ótrúlega mikið. Mömmu að þakka þá bætti ég á mig nokkrum kílóum og hefur mér liðið vel síðan ég kvaddi þau og fólkið mitt heima. Alger vítamínssprauta.
Núna eru nokkrar vikur eftir af þessum lífskafla og get ég ekki neitað því að ég hlakka afskaplega mikið til. Þó kvíði ég fyrir líka. Það er vont að vita ekki alveg hvað tekur við fyrir manneskju sem varla þrífst í óvissu. Það verður sér kapituli út af fyrir sig að byrja að ganga í takt við eiginmann sinn á nýjan leik því þegar hann kemur heim þá höfum við lifað sitthvoru lífinu í svo langan tíma með svo ólíkum dagsskipunum. Ég er ekki það barnaleg að halda að við séum sterkari en aðrir og að þetta verði sko ekkert mál en ég trúi því og vona að með samvinnu,eins og hingað til,þá getum við sameinast á nýjan leik. Ég þakka bara guði fyrir að hafa ekki rifist við Bert yfir þennan tíma því ég veit af of mörgum í kringum okkur akkúrat núna sem eiga í erfiðleikum á meðan eiginmaðurinn er í burtu með hernum.

En svo mikið er víst að ég veit með vissu hverjir standa við bakið á okkur og hverjir hafa látið sér velferð okkar skipta og fyrir það verð ég ævinlega þakklát,meira en þið gerið ykkur í hugarlund. Fjölskylda og vinir eru gersemar og er ég moldrík af gersemum ;)

En nú er kominn tími á að kveða í kútinn...þar til næst,Svanfríður.

Hlutirnir,þeir gætu bara víst verið verri.

2011-02-04T22:04:00.000-06:00

-Þegar snjóaði hér linnulaust um daginn og litla bláa húsið varð síma,net-og sjónvarpslaust þá gladdist ég yfir því að vera með rafmagn,vatn og hita.

-Þegar ég fór út að moka daginn eftir þá gladdist ég yfir að eiga skóflu. Hversu margir haldið þið að hafi lent í því að skóflan brotni í miðjum mokstri? Það hlýtur að vera pirrandi!

-Þegar ég hafði lært á grasekkjulífið þá gladdist ég yfir því að vera "bara" grasekkja en ekki ekkja. Bert nefnilega kemur sko aftur (þó svo að tíminnætliekkiaðlíða stundum;) )

-Þegar ég er að kafna úr ergelsi yfir fermetraleysi litla bláa hússins þá gleðst ég yfir því að eiga þó hús.

-Þegar ég hafði verið í tvo tíma með tölvuaðstoðarmann á símalínunni í morgun en vandamálið ekki leyst og sé fram á að fara með tölvuna í viðgerð á morgun og verða líklegast tölvulaus í nokkra daga þá gladdist ég yfir því að það var tölvan sem er eitthvað biluð-en ekki heilsan.

Hlutirnir gætu alltaf verið verri.

-Þegar snjóaði hér linnulaust um daginn og litla bláa húsið varð síma,net-og sjónvarpslaust þá hugsaði ég "ahhhh...helvítis hýsillinn okkar að geta ekki staðið undir fáeinum snjókornum.Og svo rukka þeir mann í hverjum mánuði"

-Þegar ég fór út að moka daginn eftir þá hugsaði ég "andskotinn að eiga ekki snjóblásara"

-Þegar ég hafði lært á grasekkjulífið þá hugsaði ég kyssandi pörum úti á götu,þegjandi þörfina.

-Þegar ég er að kafna úr ergelsi yfir fermetraleysi litla bláa hússins þá get ég orðið brjáluð yfir að vera ekki peningarík og geta ekki keypt mér stærra hús.

-Þegar ég hafði verið í tvo tíma með tölvuaðstoðarmann á símalínunni í morgun en vandamálið ekki leyst þá hugsaði ég hvurslags þetta væri,að hafa svona hálfvita í vinnu.Gæti ekki einu sinni hjálpað manni!

Það er erfiðara að vera fýlupúki en Pollýanna þó bæði geti verið jafn þreytandi að hlusta á fyrir einhverja en mér finnst bara lífið vera svo yndislega dýrmætt. Svo er það svo stutt líka. Er þá ekki einmitt málið að reyna að sjá hlutina sem nærstir manni eru í svolítið léttara ljósi svo maður hafi nóg af byrgðum að vinna úr ÞEGAR maður þarf svo að berjast? Gefur manni meiri styrk að trúa að maður sé Davíð sem gæti haft það af að sigra Golíat en að trúa því að Golíat sigri,einfaldlega af því að hann sé stærri.

Þið sem berjist fyrir því sem ykkur er kærast og skiptir ykkur máli, aldrei gefast upp.

Ég kveð ykkur svo bara brosandi í kútinn og sé ykkur vonandi bara fljótlega með nýlagaða tölvu á höndum mér;) Svanfríður.

Finnum leið

2011-01-25T11:23:00.000-06:00

Afhverju hefur það reynst okkur, í gegnum árhundruðin, erfitt að finna leið að sama takmarkinu?
Er sigurinn svo sætur að sumir sjá ekki að hann verður súr ef svik og hjáleiðir eru notaðar? Hvernig getur forseti Simbabwe t.d lifað í vellystingum á meðan fólkið sem byggir þjóð hans,svelta og eiga akkúrat ekki neitt á milli handanna? Og auðvitað þarf ekki að ferðast til Afríku til þess að taka dæmi.Hægt er að fara inn í öll lönd,öll samfélög smá og stór til þess að sjá spillingu,sora og eymd. Hvenær datt það úr tísku að hjálpa náunganum eða að finna sameiginlega leið að sameiginlegu takmarki? Afhverju er ekki hlustað á okkur þegnanna? Afhverju virðast þeir sem svindla,komast í mark sem sigurvegarar aftur og aftur og aftur?
Ég finn fyrir hræðslu hvern einasta dag. Hræðslu yfir öllu í rauninni. Hræðslu og efa yfir skólakerfinu,yfir heilbrigðiskerfinu,hræðslu yfir dómsdegi. Fólk hraunar skít og skömmum yfir smámunum svo oft að mér sýnist að kurteisi og virðuleiki sé eitthvað sem heyrir brátt sögunni til.
Ég skal viðurkenna eitt. Rétt fyrir jólin langaði mig að setja inn link af ljóði,lesnu upp af manni með frábæra rödd þar sem talað er um hinn bandaríska hermann. Mig langaði að setja þetta inn því málið stendur mér í dag nærri og finnst mér ljóðið fallegt.Mjög amerískt enda er það stílað inná ameríkana. Fólk hér styður yfir höfuð það fólk sem vinnur fyrir herinn. Það þýðir ekki að fólkið í landinu styðji endilega stríðið enda held ég að enginn skilji lengur neitt í neinu,hermennirnir sjálfir þar með taldir. Fyrir mér er þetta ljóð ekki stuðningur við stríðið heldur við fólkið sem er í burtu,þ.m.t manninn minn,faðir barnanna minna og kunningja okkar og vini. -ég held að það fólk á Íslandi sem t.d vill sjómannaafsláttinn í burtu sé ekki á móti sjómönnunum sjálfum,það óskar þess að sjómennirnir komist heim til fjölskyldna sinna heilir á höldnu-en ég þorði ekki að setja ljóðið inn því ég vildi ekki lenda í rökræðum um stríðið,stjórn og leiðir Bandaríkjanna o.s.frv. Ég er ekki nógu vel að mér í pólitík til að halda uppi samræðum um þær. Ég einungis veit hvað ég trúi á og vil sjá en grunnt er í botninn hjá mér þegar og ef ég lendi í umræðum um pólitík.
Sama er með trúmál. Ég hef svo margoft séð fólk segja "guð blessi þig" eða "guð veri með þér" og meinar ekkert með því nema allt gott en áður en maður veit af þá eru umræðurnar komnar upp í rökræður um hvort Guð sé til og hvaða vitleysa það sé að troða guði inní umræðurnar. Þetta er orðið þannig oft að ákveð að betra er að vera bara kaldur,segja sem minnst því ég vil ekki taka við öllum þeim ljótu orðum sem ég hálft í hvoru býst við að fá.
Mér finnst rosalegt að hugsa svona og líta svona á lífið. Það hreinlega gerir mig mjög sorgmædda.
Fólk er svo reitt.Við erum þreytt á bullinu en það virðist engu máli skipta hvað gert er eða sagt,alltaf skal skera niður,hækka verð og troða á öðrum á meðan svikararnir standa uppi sem sigurvegarar. Svo stöndum við yfir börnunum okkar og reynum að kenna þeim leikreglurnar,vera kurteis og segjum að það góða sigrar það illa að lokum. Erum við kannski að ljúga að börnunum okkar eftir allt saman?

Ég kveð í kútinn. Svanfríður.

Kjarkur

2011-01-15T09:06:00.000-06:00

Ég fór í gærkveldi og sá alveg frábæra kvikmynd,The Kings speech.Þar var vinur minn Colin Firth í aðalhlutverki sem King George VI. Loksins sá ég bíómynd..mynd með alvöru sögu og með alvöru leikurum. Hef séð svo mikið af þunnildum uppá síðkastið að þetta var góð tilbreyting.Og langt er síðan ég hef upplifað lófaklapp í lok myndar. Ég var í skýjunum þegar ég kom út úr kvikmyndasalnum. George VI konungur stamaði. Það var hans Akkilesar hæll. Með hjálp talþjálfa og eigin þrjósku og festu,þá vann hann á staminu og komst í gegnum hina frægu ræðu sem hljómaði á öldum ljósvakans þann 3.september 1939 þegar fyrirséð var um að Bretland væri í stríði við Þýskaland nasismans. Þetta atriði er eitt það flottasta sem ég hef séð.
Allavega...ég fór að hugsa um kjark og þor. Öll eigum við við eitthvað að stríða,okkar eigin Akkilesar hæll. Í mínum uppvexti var það stærðfræði og lítið sjálfstraust. Ef að ég fékk 5 fyrir stærðfræði próf þá var það eins og 9 í mínum huga því ég einfaldlega náði og það eftir svita og tár. Sjálfstraustið hefur farið vaxandi eftir því sem ég eldist en oftast get ég blekkt fólk og mig sjálfa með því að tala mikið og tala hátt! Ég er viss um að þið sem lesið eigið öll við eitthvað að stríða sem hefur varnað ykkur,að ykkur finnst, í að framkvæma hluti í gegnum tíðina. Ekki að ég hafi ekki trú á ykkur,síður en svo en við erum öll mannleg og oft erum við okkar eigin gagnrýnendur og það harðir.
Ég þekki ógrynni af kjörkuðu fólki. Það kannski flytur ekki ræður í stríði eða bjargar heilli þjóð eða gengur á milli Davíðs og Golíats til að bjarga Davíð...jú kannski svona þegar ég hugsa um það. Mæður t.d sem nú eru að róa lífróður við að halda börnunum sínum.Þær standa og munda slönguna og nú er bara að vona að þær hitti og leggi Golíat. Þetta eru hvunndagshetjur sem enginn í þeirra fjölskyldu og nánasta umhverfi mun gleyma en mun líklegast aldrei verða skráð á spjöld sögunnar. Á meðan fylgjast fjölmiðlar með fólki á borð við Jón stóra og Völu Grand og við getum fylgst með öllu sem þau eru að aðhafast en hvað í raun eru þau að gera sem er svona markvert?
Erum við fædd með kjark og þor eða kemur styrkur okkar í ljós þegar þarf að ganga aðeins lengra? Sýnum við okkar sanna andlit þegar á okkur er troðið eða einhverjum nákomnum? Er eðlilegra nú til dags að rífa kjaft og kalla fólk illum nöfnum sem virðist sjást allt of oft í dag og telst það þá til frétta þegar fólk er siðsamt og kurteist?
Ég virkilega trúi því að við getum staðið á okkar þó ókurteisi fylgi ekki með.Við þurfum ekki að vera með minna bit þó að "fuck this asshole" fylgi ekki á eftir. En hvað er ég að básúna..ég held nú kjafti,kveð í kútinn og óska ykkur góðs dags. Svanfríður.

Erlendur

2011-01-06T21:14:00.000-06:00

Ég kláraði nýjustu bók Arnaldar Indriðasonar, Furðustrandir, í gærkveldi.Mér fannst hún mjög góð. Hún vakti hjá mér ýmsar tilfinningar sem gerist ekki mjög oft hjá mér við lestur bóka. Ég hló (þegar Bóas ætlaði að ná mjólk úr spenum tófunnar og þegar Ezra afsakaði sig við Erlend við móttökurnar sem hann sýndi honum í hvert sinn sem hann kæmi;annað hvort hundfúll eða með riffil). Ég varð alveg svakalega reið (við Jakob),ég grét þegar Ezra missti Matthildi og þegar Beggi bróðir Erlends grátbað hann um að týna sér nú ekki í vonskuveðrinu. Ég hugsaði "farið hefur fé betra" þegar Jakob dó. Ég gat ekki sofnað eftir að lestrinum lauk því það er of langt síðan ég hef gefið tilfinningum mínum lausan tauminn líkt og í gærkveldi. Undanfarið hef ég mest reynt að harka af mér,röddin hefur brugðist mér af og til og þá mest yfir jólahátíðina en annars óskaplega lítið. Ég er ósköp tilfinningarík-og næm mannvera og þegar ég gleðst þá fer ég á yfirsnúning en þegar ég verð döpur þá verð ég það fyrir alvöru. Það er mér því ekki náttúrulegt að harka af mér og bölva í hljóði því ég er svo hávær að ef ég geri e-ð í hljóði þá stendur eitthvað mikið til eða ég get ekki túlkað það sem ég finn fyrir. Því er það Arnaldi Indriða að kenna að ég hef verið þreytt í augunum í allan dag og kökkurinn ekki horfið almennilega.

En svona fyrir utan kökk í koki þá er allt ágætt að frétta. Lífið að komast í sinn rétta farveg eftir gott jólafrí og daginn aðeins tekið að lengja. Það var semsagt ekki orðið niðamyrkur þegar við komum úr fimleikum í dag og það létti ótrúlega yfir mér þegar ég áttaði mig á því. Nú fer þetta að koma og ég á sko bara eftir að fara þrisvar sinnum á túr til viðbótar og þá er Bert kominn heim (maður á alltaf að telja "skynsamlega"niður). Ég gladdist einnig alveg ósegjanlega yfir því þegar ég áttaði mig á því. Einnig gladdist ég svo mikið þegar ruslabíllinn kom í gær að Natti varð líka alveg rosalega glaður,veifaði ruslamanninum og kallaði "thank you garbageman". Þvílíkur munur að hafa ruslaþjónustu og þurfa ekki að keyra með ruslið í gám! Hvað er gaman að þessu blessaða lífi ef við getum ekki glaðst yfir minni og hversdagslegum hlutum? Ef við ætlum bara að vera glöð þegar lottó vinningurinn kemur þá er afar hætt við því að við gleðjumst aldrei.

Núna hlakka ég til þess að komast í bíó. Það er nefnilega ekki eins auðvelt og ætla mætti því erfitt er að fá pössun. En ég hlýt að geta reddað því. Ef ég gat komið tölvunni og símanum aftur í lag þá hlýt ég að fá pössun. Andskotinn hafi það! Ég held nefnilega að Colin Firth yrði svekktur ef ég færi ekki að sjá nýjustu myndina sem hann leikur í,The Kings speech. Og ekki vil ég svekkja hann. Alls ekki og engan veginn.

En núna ætla ég að kveða ykkur í kútinn eftir þennan endasleppta pistil og bið ykkur að vera góð við hvort annað og haga ykkur ágætlega;) Svanfríður.

2010 í mynd

2011-01-02T20:44:00.000-06:00

Free digital ecard customized with Smilebox

Árið sem senn rennur sitt skeið

2010-12-29T21:05:00.000-06:00

Og hvaða skeið er það svosem;)

Þetta ár hefur verið tíðindarlítið svosem. Þið sem hingað komið vitið í raun hvað á daga mína hefur drifið,allavega svona það sem ég set á "blað". Annað,sem ekki endar hér,gerir það ekki af ásettu ráði enda þarf maður nú ekki að vera útvarpa öllu sem maður hugsar eða gerir.

Ég held ég geti sagt að það sem stendur efst í huga mínum eftir árið sé þakklæti og léttir. Þakklæti fyrir allt sem ég á og léttir að það sem ég kveið svo fyrir hefur gengið hreint ágætlega. Í mér býr styrkur sem ég vissi ekki að ég átti. Ein bloggvinkona mín sagði fyrir u.þ.b ári síðan að manneskjan vaxi uppí það hlutverk sem fyrir hana er lagt og hitti hún þar naglann beint á höfuðið.
Mér finnst frábært hvað ég þekki margar hvunndagshetjur. Fólk sem líklegast aldrei kemst á síður blaðanna því það "eina" sem það gerir er að lifa þessu dagsdaglega lífi en er ekki að breyta lögum,brjóta lög,semja lög eða byrja með einhverjum frægum.
Eins og þið þá lifi ég og hrærist með fólki sem stendur sína plikt dag hvern án þess að ætlast til mikils. Ég er svo heppin að fá að fylgjast með fólki sem kennir mér mikið. Fólk sem annaðhvort berst við veikindi eða berst fyrir börnunum sínum og sínir svo mikinn styrk að ég fæ tár í augun og á ekki til nóg sterk orð til þess að lýsa hversu dugleg og sterk þau eru. Maður veit aldrei hvernig maður bregst við fyrr en á hólminn er komið.
Það á alltaf að berjast gegn ranglæti og reyna að gera betur,hlusta og læra annaðhvort af fenginni reynslu eða öðrum. Ef við gerum það ekki þá mun okkur aldrei fara fram og á það við á persónulegri grundu eða fyrir heilu löndin. Mér óar stundum við þeim skætingi sem ég sé á netinu-bara það t.d að fara inná youtube og lesa athugasemdirnar þar,einhver segir að honum líki eitthvað og áður en maður veit af þá er búið að tengja þá athugasemd við rasisma,heimsku os.frv. Fólk má ekki segja nokkurn skapaðan hlut liggur við um neitt án þess að upp úr sjóði,svei mér þá. Kannski ekki alveg en stundum sýnist mér það. Afhverju getum við ekki talað saman? Afhverju látum við eins og spillt börn? Afhverju getur ein manneskja sett sig uppá móti jólasöngvum og jólastjörnunni í barnaskóla einum og fengið í gegn að jólanna verði ekki minnst?Það er vegna þess að skólinn er hræddur við lögsókn! Það er farið að örla á þessu á svo mörgum stöðum. Þarf allt að vera svona flókið? Erum við virkilega svona hrædd við að standa með þeim hornsteinum sem byggðu það þjóðfélag sem við búum í.Það þarf ekki að þýða móðgun við aðra þó við stöndum með þeim gildum sem við viljum fara eftir.
Nú tala ég í kássu og kannski "meika engan sens"....en þjóðfélagið meikar engan sens heldur.

En allavega...ég læt þennan pistil kveða árið í kútinn og vil hér með þakka ykkur öllum fyrir samfylgdina á árinu sem er að líða. Ég óska ykkur velfarnaðar á nýju ári og óska að allt sem þið þráið verði að veruleika. Ég vona að þið hættið aldrei að elta draumana ykkar eða skapa nýja. Ég óska mér svo margs og ætla að reyna að láta nokkra drauma rætast á næstu mánuðum;) Svanfríður.

Þegar kjafturinn tekur völdin.

2010-12-20T18:44:00.000-06:00

Ótrúlegt hvað sumt situr í manni og hvað svífur í hugann síst þegar maður á von á því. Einu sinni fyrir langa löngu átti ég kærasta sem var írskur. Ég hafði verið að dúllast með öðrum dreng,íslenskum,sem mér fannst æðislegur. Hann var að mér fannst alveg frá upphafi, of góður fyrir mig. Svo kom það fyrir að ég sagði þeim íslenska dáðadreng upp og byrjaði með þeim írska.Sá íslenski var ekkert of kátur með þetta og kvað við hátt: já en hann með risa stór Dúmbó eyru og barta eins og lambakótilettur. Þessi lýsing hefur aldrei liðið mér úr minni. Einhverju seinna fékk ég vinnu á Norrænu og kom að því að ég þurfi að fara út á Leifsvöll í flug til Danmerkur þar sem ég átti að mæta til vinnu við þrif á skipinu. Mæting var í flug klukkan 02 að nóttu og fékk ég vinkonur mínar til að keyra mig á völlinn.Sá írski fylgdi með auðvitað. Svo mætum við út á völl og allt var lokað og myrkvað. Kom þá í ljós að ég hafði lesið rangt á flugmiðann minn þó ég hefði oft lesið á hann og var ég svo gáttuð á þessum mistökum mínum. Við ákváðum að keyra inní Keflavík og gista á hóteli einu þar fram að mætingu sem var klukkan 06. Ég átti visakort sem ég greiddi svítuna með og man ég enn að þessi stutti tími inná hótelinu kostaði 4000 krónur með morgunmat. Á meðan ég stóð í lobbýinu til að greiða fyrir herbegið og leið illa yfir mistökunum þá sagði sá írski svo allir heyrðu að svona misstök væru svo týpísk fyrir mig,ég gerði aldrei neitt rétt. Ég man að það breyttist e-ð inní mér en ég sagði ekki neitt. Morguninn eftir fórum við svo útá völl og ég fór til Danmerkur.
Um borð,var okkur leyft að fá maka í viku í heimsókn. Um leið og sá írski gekk um borð þá fékk ég hroll og skildi ekki hvað ég væri að spá. Vikan var hörmung í einu orði sagt og kom okkur alls ekki saman. Hættum við svo saman,að ég taldi eftir þessa viku. Stuttu seinna átti ég afmæli og fékk ég afmælisgjöf frá drengnum. Ég opnaði gjöfina og var það tónlistin úr Grease á CD. Ég fékk svo vikuleyfi og fór heim á Höfn og fór í búðina með diskinn óopnaðan og skilaði honum. Daginn eftir hitti ég svo stúlkuna úr búðinni sem sagði mér að illa hefði verið hægt að skila disknum því hafði hann skrifað ástarorð inní geisladiskabókina. Þá varð mér nú allri lokið og fór í kleinu. En ekkert meira heyrði ég frá þessum dreng þar til í fyrrasumar. Þá fékk ég óvæntan tölvupóst frá honum þar sem hann bað mig afsökunar á hegðan sinni öllum þessum árum fyrr. Var hann kominn með konu og eiga þau fallega dóttur. Eftir lesturinn varð ég hugsi. Í öll þessi ár á eftir sat svo fast í mér að ég gæti ekki gert hlutina rétt að ég í hvert sinn sem einhver sagði;já það er rétt sem Svanfríður sagði....þá varð ég svo hissa.
Í kvöld talaði ég við Bert og hann talaði um hversu gott það hefði verið að komast út af herstöðinni í smá dagferðalag að ströndinni. Að frí gerði honum gott. Og það fyrsta sem kom upp í hugann og sagði með glotti í röddinni: I TOLD YOU SO-now you understand when I say this!! Karlgreyið vissi ekki meir afhverju hlakkaði svona í mér og afhverju ég hafði þörf á því að hafa rétt fyrir mér við það eitt að heyra þessa saklausu setningu hans.
Ég ætla rétt að vona að ég hafi aldrei nokkurntíman orðið valdur af hugarangri fólks,vísvitandi. Ef svo er þá biðst ég afsökunar og lofa að reyna að gera það aldrei aftur!
En tókuð eftir einu...ég talaði um eitthvað allt annað núna en undanfarið;) Ég kveð ykkur í kútinn og ef ég nenni þá set ég inn hinn árlega videojólapistil:) Svanfríður.

Nú kemur'essi tími.

2010-12-10T18:17:00.000-06:00

Ég er svo gegnumsýrð af hugsunum um Bert alltaf hreint að þegar kemur að því að blogga þá dettur mér ekkert í hug nema hann þannig að ég ákveð að blogga bara seinna þegar mér dettur eitthvað annað í hug.Það gerist svo eiginlega aldrei að þetta er orðinn vítahringur. "hvað er klukkan? -Bert","Hvað er í matinn?" -"Bert"...þetta getur orðið þreytandi til lengdar. Svo þegar hann loksins hringir (tölvan hans hrundi þannig að sambandið er varla neitt núna),þá verð ég svo glöð og læt þá eins og ástsjúkur unglingur að það hryglir í mér. Það er ekkert gaman heldur. Því hef ég ákveðið að ganga um með lambhúshettu.

Ég sótti um áframhaldandi vinnu þar sem ég er núna fyrir næsta haust.Ekki er ráð nema í tímann sé tekið og var því tekið vel. Það hefur enginn kvartað yfir mér þannig að það eru góðar fréttir. Ég passa ágætlega inní vinnuumhverfið þarna nema ég humma mikið þegar kemur að trúartali því þetta er jú kristilegur leikskóli og mikið talað um Biblíuna á kennarafundum eða vitnað í hana og ég get ekki vitnað í heilu ritningarnar eins og samstarfskonur mínar. En þegar kemur að seinni heimstyrjöldinni og útrýmingu gyðinga,þá er ég á heimavelli. Verst er bara að sú umræða kemur aldrei upp...skólastjórinn lét okkur í té bækur sem við áttum að lesa í í hverri viku og ræða svo um innihaldið á hverjum kennarafundi sem haldinn er einu sinni í viku. Bókin heitir True Love,held ég, og þar er talað um hvernig kristnir menn eiga að haga sér. Ég ber fulla virðingu fyrir trúarbrögðum og trú manna,hef mína eigin og vil að aðrir virði það en þegar mér er SAGT hvernig ég á að haga mér og hvernig ég trúi er rangt og annað slíkt þá bregst ég illa við og kemur á mig snúður. Maðurinn sem ritar bókina og "talar" til okkar lesendanna lét mig sko vita það að ég tryði illa og rangt og að ég skyldi muna að ef ég breytti ekki trúarstefnu minni þá færi ég til helvítis. Þessi lestur gerði mig svo reiða að ég gat ekki lengur á mér setið og talaði gegn henni og þegar ég átti 2 kafla eftir þá hætti ég að lesa hana,ég fékk ógeðisbragð í munninn í hvert skipti sem ég las í henni. En sem betur fer eru samstarfskonur mínar skynsamar í trú sinni og tóku gagnrýni minni vel.Eftir að bókalestrinum lauk sagði ég að nú væri komið að því að þær læsu um helförina. En ég hef ekki lokkað þær þangað-ekki enn;)

En svona í lokin þá langar mig að biðja ykkur um greiða. Ég var að velta því fyrir mér hvort þið,sem til okkar hjóna þekkið-vilduð vera svo væn að kasta kannski kveðju á Bert svona fyrir jólin? Hann er langt í burtu og á þessum tíma er auðvelt að bera söknuð í hjartanu eftir því kunnuglega þegar flestir eru í örmum fjölskyldu og vina. Ef þið viljið það þá endilega biðjið mig um netfangið hans. En í bili þá kveð ég í kútinn,Svanfríður.

Ljúfsárt

2010-11-28T20:40:00.000-06:00

Tveggja vikna fríi Berts er lokið. Eins og ætíð þá var tíminn samur við sig, hann hljóp í ógnarhraða í burtu frá okkur. Ég sit hérna við tölvuna hálf tóm innra með mér. Það er ósköp eðlilegt og ætla ég ekki að afsaka það neitt. Ég er ekki svartsýn né neitt óskaplega leið.Ég veit að þessu líkur og nú fyrr en seinna. Lengsta hollið er afstaðið og eftir mánuð og 3 daga þá hefst síðasti kaflinn í þessum lífskafla og þá get ég sagt-ja,hann kemur heim á þessu ári;)

Við notuðum tímann mjög vel á meðan Bert var hér. Ekkert var skiplagt nema samveran. Við nutum þess að vera öll saman, bara tvö saman eða bara Bert og strákarnir. Við fórum út að borða,fórum í matarboð og út að borða með vinunum.Þakkargjörðarhátíðinni eyddum við með nýjasta meðlimi Getchell's fjölskyldunnar en mágur minn er kominn í alvöru samband en það eru stórar fréttir. Síðan ég flutti hingað þá höfum við haldið 4 jól í litla bláa húsinu.Ein jólin vorum við á Íslandi. Þessi fjögur jól þá hefur mágur minn kynnt okkur fyrir þremur kærustum og þessi sú sem hann er með núna, virðist vera fyrir alvöru sem er gott því Bert var hættur að geta lagt nöfn þessara ágætu kvenna,á minnið;) Við hjónakornin eyddum síðustu helgi inní Chicago og var það svo ljúft. Ljúft að geta sofið út,vaknað í rólegheitum,farið í göngutúr án þess að þurfa að hugsa um nokkuð nema okkur sjálf.

Eyjólfur tók sinn tíma í að venjast pabba sínum upp á nýtt en þegar hann komst upp á lag með að hafa pabba sinn hjá okkur á ný, þá var yndislegt að sjá hann með honum. Natta fannst ekkert mál að fá Bert aftur heim,varð hissa þegar hann þurfti að hlýða honum. Hélt hann þyrfti bara að hlýða mér:)

Vinkona mín er á leiðinni til mín-hringdi hér í mig áðan og spurði hvort ég vildi rautt eða hvítt. Ég pantaði hvítt. Elskuleg er hún að koma til mín þó svo mig langi mest að skríða uppí rúm og gráta í koddann minn. En ég geri það ekki neitt því ég græt ekki í kodda! Ég kveð ykkur í kútinn,Svanfríður.

Skrambinn

2010-11-09T20:47:00.000-06:00

Ég er ekki vön því að setja upp jólin fyrr en virkilega líða fer að jólum en hins vegar eftir flutninginn hingað út þá var ákveðið að fara milliveginn og skreyta seinna en Bert var vanur og fyrr en ég var vön.Ég vil ekki heyra jólalög fyrr en eftir 1.des og helst ekki sjá jólavörur í búðum fyrr en um mánaðarmót nóvember/desember. Ég veit að það er ekkert svoleiðis og mun aldrei verða þannig aftur og að það þýðir ekkert fyrir mig að slást á móti þessari nýju hefð. En líkt og í píanótímum eða kóræfingum hér í den þá þýðir ekkert að byrja að æfa jólalögin kortéri fyrir jól og því setti ég jólageisladisk í spilarann um daginn með íslensku barnajólalögunum fyrir strákana. Ég spila þá tvo diska sem ég á, grimmt, með þá von í brjósti að strákarnir mínir læri lögin fyrir jólin:) Þetta sýast inní hausinn á þeim og er Eyjólfur farinn að syngja um Adam sem átti syni sjö nema í viðlaginu þá syngur hann alltaf: Hann sá þig,hann sá þig...en það eru nú bara smámunir hjá tvítyngdu barni ;)

Það verður að viðurkennast að í fyrsta sinn á ævi minni,þá kvíði ég jólunum. Ég verð líka að viðurkenna að í hvert sinn sem fólk hefur spurt mig hvað ég ætli mér að gera um jólin, þá brýst ég hreint út sagt í grát. Þrisvar sinnum hef ég verið spurð og þrisvar sinnum hef ég grátið. Ég verð almennileg í desember! Ég sé fram á að ég verði að taka desember á hörkunni. Ég vona nú samt og stefni á að eiga ljúfa aðventu og hallast ég í þá áttina núna, í ár, að taka daginn snemma í skreytingunum og gera mikið úr öllu strákanna vegna-vera duglegri en ég hef verið, og hef ég þó verið dugleg, við að fara með þá á jólatrésskemmtanir,hitta sveinka (þann ammríska auðvitað) og annað í þeim dúr. En enn sem komið er, þá hlakka ég meira til janúar en 24.desember en SANNIÐ til að ég á eftir að koma mér í hinn gírinn og gera það með stæl-Ameríkan stæl!!!

Þar til næst,þá kveð ég ykkur í kútinn og minni á að það eru bara örfáir dagar í hann Berta minn;) Ekki það að þið þurfið að láta minna ykkur á því ég tala ekki um annað;)

Svanfríður.

Einu sinni

2010-11-02T11:07:00.000-05:00

Þegar ég var lítil þá þurfti ég vegna spítalaveru mömmu og sjómennsku pabba,að fara í pössun og oft til lengri tíma. Pabbi og mamma sáu auðvitað til þess að ég væri hjá góðu fólki sem sæi vel um mig. Þrátt fyrir það þá er,eins og þið vitið,aldrei eins að vera í burtu frá sínu eigin heimili og ég man ég var oft með mikla heimþrá. Einni tilfinningu man ég svo vel eftir að það er eins og ég hafi fundið hana í gær. Mamma var á spítala og pabbi var á sjó.Þetta var að sumri til og ég hef verið um 10 ára aldurinn. Báturinn sem pabbi var á þá,Steinunn SF 10 kom í land og ég vissi af því og hjólaði niðrá bryggju. Ég heilsa pabba og hann mér og segir svo strax á eftir að nú skuli ég pakka mér saman því báturinn sé kominn í stopp og við færum heim.Það sem ég varð glöð!Ég man enn hversu hratt ég hjólaði þangað sem ég var í pössun og ég man enn hversu óskaplega glöð ég var. Á þessum tímum þá varð ég mjög góð í að stytta tímann..-bara 3 heilir dagar eftir og þá er þetta búið-eða -þessi þáttur á eftir að koma tvisvar enn í sjónvarpið og þá er þetta búið- Eftir að ég varð fullorðin þá taldi ég öðruvísi og finnst virka best að hugsa-ég á eftir að fara á túr tvisvar og þá er þetta búið;)-svínvirkar!

Þegar Bert fór þá hugsaði ég með mér að best væri að skipta tímanum í kafla. 1.kaflinn var á meðan hann var enn í USA. 2.kaflinn hófst þegar hann fór til Djibouti og dugði þar til við fórum til Íslands í sumar en þá hófst kafli 3. Kafli 4.hófst svo þegar við lentum aftur í USA og nú er honum senn að ljúka því Bert kemur í frí bráðlega og verður þá hér hjá okkur í 2 vikur. Þegar hann fer þá hefst 5.kafli og lýkur honum 1.jan. Þá hefst kafli 6. og lýkur honum þegar Bert er svo alkominn þannig að eins og þið sjáið þá eru bara rúmlega 2.kaflar eftir. Maður verður að hafa eitthvað áþreifanlegt bara til þess að meika það held ég og um leið auðvelda sér hlutina. Þessi kaflaskipti gera allt miklu auðveldara fyrir mig því ég get krossað þetta af dagatalinu.

Þið bara afsakið hversu oft ég skrifa um fjarveru Berts en hann er í huga mínum allan daginn;) En mér líður vel þó ég tali um þetta-er ekki að gráta hér heima..verð stundum pirruð en hver verður það ekki?

Annars er allt við það sama hérna í litla bláa húsinu.Strákarnir fara í skólann,Eyjólfur á hverjum degi en Natti tvo morgna í viku og líkar honum vel. Ég vinn líka en vaktirnar mínar eru misjafnar. Þetta starf mitt er ósköp lítilvægt og tekur varla að tala um það en ég er þakklát fyrir að vera með vinnu þó lítið sé en ég eiginlega er líka fegin að hún sé ekki meiri vegna strákanna. Fólkið sem ég vinn með er afskaplega gott og traust og hefur tekið mér vel. Í dag verður svo pasta veisla fyrir börnin,foreldrana og aðra meðlimi kirkjunnar. Ég bauð mig fram við að aðstoða þannig að við verðum í skólanum frá miðjum degi og e-ð fram á kvöld.
Einnig hef ég verið dugleg við að laga til hérna heima og núna er ég að safna pening svo við getum uppfært rafmagnið hér hjá okkur.Vonandi grafið alla kapla í jörðu. Svo langar mig að laga þakið líka og legg mín laun fyrir í það. Hvort sem við verðum hér e-ð áfram,byggjum við eða reynum að selja þá verður húsið að vera í góðu ásigkomulagi því lítil gömul hús geta vel orðið að höll ef ást og umhyggja er sett í það:)

En í dag verður þetta ekki lengra svo ég kveð ykkur í kútinn. Svanfríður.
p.s ég hef heyrt að einhverjir eigi í vandræðum með kvitt inná þessa síðu..ef svo er viljið þið þá láta mig vita á facebook síðuna mína því ég hlýt að geta lagað það.Þarf bara að skoða málið.

Að koma sjálfri mér á óvart

2010-10-24T20:44:00.000-05:00

Nú fer að líða að því að Berti minn komi heim í leyfi eða svokallað R&R. Ég sagði við mömmu einhverntímann að það yrði erfitt þegar sá tími rynni upp að það styttist í hann og svo sannarlega hefur það ræst.Ég er í þeirri gryfju að telja niður dagana...og það skiptir ekki máli hversu oft á dag ég tel,talan haggast ekki;) En nú eru u.þ.b 8 mánuðir síðan hann fór og er það allra lengsti tími sem við höfum verið fjarri hvort öðru. "Metið" voru þrír mánuðir.En það var allt önnur upplifun því þá var ég heima á Íslandi og var fyrst barnlaus og stundaði bara mína vinnu og svo var ég hjá mömmu og pabba með Eyjólf sem ungabarn áður en við fluttum hingað út. Ég verð að viðurkenna að þegar ég lít til baka,yfir þessa 8 mánuði sem liðnir eru þá hefur þetta verið léttara en ég bjóst við. Ég hef auðvitað átt mína slæmu daga og verið leið og fundist ég vera að springa en alltaf kom kvöldið sem þýddi að hægt var að krossa einn daginn enn af dagatalinu og eftir að nýjabrumið var liðið og allt komst upp í vana þá varð þetta allt að nýju normi. Furðulegast var þó að ég saknaði Berts mest á Íslandi..kannski vegna þess að þá var ég fjarri heimilinu okkar og því enn fjarri honum. Það er besta útskýringin sem ég hef en á móti kom að ég hallaði mér þá bara upp að mömmu og pabba eða vinunum þegar leiðinn fann mig.

Allt hefst þetta einhvernveginn og hlutirnir geta alltaf verið verri.

En hvað um það. Nú er haustið komið þó að trén séu ekki alveg orðin nakin.Það líður þó að því. Hitastigið er þetta 6-10 stig á morgnana og fer enn upp í ca.20 stig á daginn. Bráðum breytum við klukkunni og verða þá 6 tímar á milli okkar í stað þeirra 5 sem eru núna. Ég er búin að taka öll sumarhúsgögn og setja þau inní skúr og búin að henda rusli og ónýtu dóti sem safnast upp yfir sumartímann. Vorlaukar næsta vors eru komnir ofan í jörðu og nú er ég að hugsa um að kaupa mér laufsugu svo ég drepi mig ekki á laufrakstri (víst er hægt að drepa sig á því) Húsið er nýmálað að utan og líka að innan. Höfuðgaflinn heimatilbúni verður brátt kominn yfir rúmið. Ég ætla að hafa hann yfir höfðinu;) og þá er lítið eftir en að bíða komu Berts og gera heimsókn hans sem besta og rólegasta.

Strákarnir eru hressir að vanda og stækka með hverjum deginum. Eyjólfur er ljúfur og góður og ósköp meyr-eins og mamman-hann vill öllum hjálpa þó svo hann fái stundum verk í hina ýmsustu líkamsparta þegar ég bið hann um aðstoð;) Natti er líka góður og ljúfur.Bara á háværari máta. Ansi almennilegur í skapgerð.Þrjóskari frekar en frekur. Hann talar líka með upphrópunarmerkjum og segir "afhverju mamma mín" 800 sinnum á dag. En þó hann spili sig drjúgan þá alveg pissaði hann í sig af hræðslu þegar hann ásamt bróður sínum,stóðu við stóra tréð í garði ömmu þeirra í kvöld og ég kallaði:BÖÖÖH. Ég ætlaði alls ekki að hræða hann svona og bjóst ekki við þessum viðbrögðum en þegar hann hljóp upp í fangið á mér,hágrátandi og skjálfandi af hræðslu þá var það ósköp ljúf áminning um,að hann er bara þriggja og hálfs og þarf á mér að halda. Það er gott að finna að einhver þarf á manni að halda.

En ég held að kominn sé tími á að kveða í kútinn í bili. Þar til næst,Svanfríður.

Að mála skakkt

2010-10-17T23:59:00.000-05:00

Það,að mála í'ðí er vandamál. Ég komst að því um helgina.Máli mínu til sönnunar skal ég sýna ykkur mynd.
Eins og þið sjáið þá málar maður uppfyrir,niðurfyrir og útfyrir.Þetta gerir sig alls ekki.

Það að vera grasekkja getur stundum verið snúið.Eins og þegar mig vantar aukasett af augum. Mig vantaði aukasett í gær þegar ég hafði málað í nokkra klukkutíma og var orðin hálf skökk af málninga-gufum. Ég hringdi því í nágrannakonu mína og bað hana að koma yfir klukkan 21. Rétt rúmlega níu kom hún röltandi yfir með dóttur hennar sem er vinkona strákanna. Hún kom með nesti með sér.Bacardi í kók. Hún leit á veggina inní hjónaherbegi,sagði að ég þyrfti að mála eina umferð til viðbótar og svo áður en ég vissi, þá var ég búin að opna Eldurís vodkann sem ég er nýbúin að fá beint frá Íslandi og drekka 3 glös af næstum dræ vodka. Já látið ekki svona,hann er bestur þannig. Svo klukkan 22.30 þá fór nágrannakonan og dóttirin auðvitað með þannig að ég setti mína stráka í rúmið og ákvað að halda áfram að mála. Mikið óskaplega sá ég eftir þeirri ákvörðun þegar ég vaknaði svo í morgun til að ganga til kirkju með strákana sem áttu að syngja við messu. Orðið "málverkur" fékk algerlega nýja merkingu. Eftir messu þá fóru strákarnir í afmæli og ég lagði mig. Að vera vakandi var erfitt. En ég vaknaði eiturhress eftir 1,5 tíma lúr,gerði ýmislegt og eftir að drengirnir sofnuðu í kvöld þá sagði ég nýmálaða veggnum stríð á hendur og réðist í það að laga mistökin.
Lærdómur helgarinn var því þessi:Ekki mála fullur.
Ég kveð í kútinn,Svanfríður málarameistari.

Eftir lagfæringu.

Að gefa ekki undan

2010-10-09T10:05:00.003-05:00

Þó ég sé með króníska ritstíflu sem teygir anga sína inní hið daglega líf þá hefur lítið breyst í rauninni. Ég held alltaf að ég sé með bestu hugmyndirnar og snjöllustu svörin.Svo kemst ég að því að svo er nú ekki raunin. Hugsið ykkur blekkinguna sem ég lifi í! En á meðan ég held að ég sé með bestu svörin og bestu hugmyndirnar þá er lífið mjög gott;) Ég held því að mitt "alter ego" séu litlar,lifandi myndir þar sem heimurinn sem ég lifi í, er fullkominn. Ágætis heilahvíld myndi ég segja. Í þessum litlu lifandi myndum þá hef ég fundið lausn á uppræti eineltis, eymd fólksins á jörðinni, hef breytt íslenskum hálfvita ráðamönnum í snillinga sem vinna fyrir fólkið í stað þess að vinna á móti því. Ég gæti haldið lengi á þessari braut. En svo kemur að því að ég sé að ég er ráðalaus...get ekki upprætt einelti né breytt íslenskum hálfvita ráðamönnum í snillinga. Eins mikið og ég hef alltaf vilja bæta heiminn þá virðast hugmyndirnar bara fæðast og deyja innra með mér. Ég ætla nú samt ekki að gefast upp...það hlýtur að vera staður í þessum heimi þar sem ég get látið ljós mitt skína. Við eigum það öll skilið.

Eyjólfur fór í sína fyrstu útilegu í gær og það án foreldranna. Ég heyrði í honum í gærkveldi og hann var í góðu standi,skemmti sér vel. Það er alltaf gott þegar börnunum líður vel og geta verið börn. Á meðan Eyjólfur fær að vera í útilegu þá fær Natti að fara með ömmu sinni á slökkvi-og löggubíla sýningu.Það verður sko ekki leiðinlegt. Á meðan fæ ég hinsvegar að anda með sjálfri mér og þess þarfnast ég á allan hátt.

En ég hef svosem ekki mikið að segja á þessum fallega laugardegi þar sem hitamælirinn sýnir 18 stig og það 9.okt! Ég kveð í kútinn í bili,Svanfríður.

Á nýjan leik

2010-10-05T19:17:00.002-05:00

Er með króníska ritstíflu. Líka í hinu dagsdaglega lífi. Langar alltaf að segja "duh" ef einhver yrðir á mig.Allavega undanfarna daga. "how are you Swany?" DUH "What are you reading?" DUH Minni einna helst á vanillubragð.Ekkert fútt í mér. Væri til í að vera chili með pipardufti og vera inní prumpublöðru. Það væri sko fútt. Ég er einna duglegust í því þessa dagana að rækta draumana og setja þá svo aftur oní skúffu. Svona DUH ástand á mér. Vekjaraklukkunni misþyrmi ég alla morgna klukkan 7.00,helli uppá kaffi,vek strákana,kem okkur út úr húsi,vinn þegar ég á að vinna,geri skylduverkin,leik við strákana,hitti vinkonur,læri með Eyjólfi,elda mat,set strákana í háttinn og svo DUH. Er líka komin með krónískan leiða á endurtekningu. Ætla að verða ofurhetja í næstu viku. Ég ætla að klæðast vanillulituðum búning með chilipipar á báðum brjóstum og öskra:"Chilli-Vanilli" þegar ég tek af stað. Fyrsta stopp er Djibouti. Ykkur kemur ekkert við hvað ég ætla að gera þegar ég kem þangað.

En svona fyrir utan DUH ástandið á mér þá vantar mig sárlega að komast í klippingu. Fer loksins á föstudaginn. Ég var tekin í misgripum um daginn fyrir Cousin It í the Addams Family. Það gerði útslagið.

Bræðurnir eru kátir. Það er ekkert DUH ástand á þeim. Natti er hrókur alls fagnaðar og er ekkert nema gleðilegur gleðigjafi með stórt og mikilfenglegt skap. Mig langar alltaf að hlaupa á bak við skáp þegar hann verður reiður. En ég læt hann ekkert finna það og breyti skapi mínu í stórt og mikilfenglegt á móti honum. Það virðist duga. Hann allavega hleypur bak við skáp.Híáhann.

Eyjólfur er orðinn strákur sem veit allt miklu betur en ég. Eða það heldur hann. Ég veit betur.Hann samt veit margt og mikið enda kominn í kindergarten. Hann veit að guð er hvítur því að skýin eru hvít. Hann er góðhjartaður,má ekkert vont sjá og þykir vænt um bróður sinn þó hann vilji ekkert alltaf sýna það. Hann hefur gaman af tölum-þar kemur föðurgenið í hann-og hefur gaman af því að syngja og dansa. Hann ætlar að giftast einni konu en ekki mörgum því hann er bara með tvær hendur og svo borða konur svo mikið. Bert getur kannski leiðrétt þennan misskilning þegar hann kemur heim-ég vona að það verði ekki orðið of seint;)

Ég kveð í kútinn.Svanfríður:)

Hræðsla

2010-06-18T00:06:00.002-05:00

Ég held ég hafi alla tíð verið varkár-ekki bleyða samt bara mjög varkár. Þegar ég var krakki þá var ég hrædd við að fara of hátt upp.Þorði ekki að klifra uppí rimlana í íþróttahúsinu,gat aldrei,vegna þungs bossa og hræðslu,klifrað í köðlunum í íþróttahúsinu,fór ekki upp í stiga nema að frjósa o.s.frv. Í seinni tíð þá er ég orðin bílhrædd og þarf sérstaka manneskju til sem ég fer upp í bíl með án þess að verða hrædd. Flughræðsla er afgerandi hjá mér og verð ég óþolandi vikurnar áður en ég þarf að fara í flug t.d til Íslands.Það er alveg fastur liður að þegar ég er komin á flugvöllinn þá get ég ekki hætt að tala við fólkið í innrituninni og svo fer ég að gráta. Ég er núna t.d alveg við hliðina á sjálfri mér því bæði kvíði ég fluginu til Íslands og kvíði því svo mikið að það skyggir á tilhlökkunina sjálfa.Óþolandi skemmdarstarfsemi í manni. Ég er hrædd um að pappírarnir mínir séu ekki í lagi einhverra hluta vegna. Ég er hrædd um að ég missi af fluginu.Ég er hrædd um að strákarnir hlýði mér ekki og ég gæti haldið áfram lengi enn. Ég meira að segja fór með útskriftina af flugpöntuninni á ferðaskrifstofu eina hér í bæ bara svo þau gætu litið á hana og vegabréfin okkar og sagt mér hvort ekki væri allt í lagi. Jújú,það var allt í gúddíi,nöfnin á pöntuninni stemmdu við nöfnin í vegabréfunum og blablabla og konan heftaði blöðin saman fyrir mig og merkti þau í þeirri röð sem ég á að sýna þau. Ég svoleiðis sver það!!! Ég er 34 ára að verða og það eina sem ég myndi vilja er að einhver héldi í hendina á mér þann 27. líkt og maður gerir við lítið barn. Og svo dauðskammast ég mín að láta svona.

Ég finn að ég er mjög strekkt og stressuð og má lítið út af bregða þessa dagana. Ég varð svo glöð þegar ég áttaði mig á því að um 10 mánuðir eru eftir af útlegð Berts og þegar við komumst niður í eins stafs tölu-9 mánuði,þá ætla ég að skála.Svo aftur þegar við náum 6 mánaða markinu og svo aftur þegar 3 mánuðir eru eftir. Þegar ég get hætt að telja og hitti bóndann þá kemur ykkur bara ekkert við hvað ég ætla að gera.

Bert líður vel og stendur sig vel. Ég er stolt af honum.Það eru góðir dagar þegar við heyrumst.Það hefur komið fyrir þegar lengi líður á milli samtala að ég hringi í gemsann hans,bara til þess að heyra í honum röddina. Á talhólfinu þá segir hann:This is Bert,please leave a message...búið.En það er ótrúlegt hvað það er gott að heyra þessi 10 sek. löngu skilaboð.

Ætlið þið hugsið ekki með ykkur að ég sé að ganga af göflunum.Hugsið bara það sem þið viljið;) Það er stutt þar til ég lendi á Íslandi og kemst í föðurhús ásamt því að hitta vini og kunningja og þá hlaðast batteríin og ég sný aftur tvíefld. Ég nefnilega kem alltaf aftur;)

Ég kveð í kútinn,Svanfríður.

Þetta gengur ekki lengur..

2010-06-01T00:32:00.002-05:00

...þetta gengur ekki upp hjá mér og þér hvað sem þú segir,þett'er vonlaust mál,stál við stál,stríð við...munið eftir þessu lagi úr fyrstu forkeppni júróvisjón?Eiríkur Haukson söng þetta.Lagið var ekki það gott en ég get enn sungið flest allan textan mér (stundum) til mikillar armæðu.

Talandi um lög.Eyjólfur syngur hástöfum með Bubba,Strákarnir á borginni. Spurði svo í kvöld hvað að daðra þýddi. Eftir útskýringarnar þá spurði hann-já,eins og pabbi gerir við þig? Gott að barnið hefur þannig minningar segi ég nú bara:) Natti reynir líka að syngja með en nær bara að segja "rginni". Hann er svona eins og Mr.Bean þegar hann fór til messu-sekúndubroti of seinn:)

Sumarið hefur farið ágætlega af stað. Hann hefur verið þetta 27-32 stig. Fór upp í 36 í gær og ég hélt ég myndi deyja. Hitinn fer ekki verst í mig heldur bévítans rakinn. Maður getur varla andað þegar hann er verstur. Hillcrest gengið (þeir bræður og þrjú önnur börn) minna á gamla ítalska menn í verstu hitunum,sitja í skugga og ræða málin undir vegg. Ljúft líf.

Mér finnst samt að ég ætti vera farin að sofa. Þarf að vakna klukkan 06.15 til að keyra tengdó á spítalann í augnuppskurð.Það mun reynast erfitt að vekja þá bræður.Þeir fóru þó snemma að sofa sem betur fer.Kojan passar ekki í trukkinn minn og því verða þeir að fara í bílstólana,vakandi.

Ég heyri endrum og sinnum í húsbandinu. Stundum er það gott og stundum er það erfitt. Alltaf gott að heyra í honum en stundum er síma-tíminn bara of stuttur að það er vont að kveðjast. Ég sjálf tel ekki niður dagana-merki ekki við á mínu dagatali.Tek mig stundum til og sé hversu langt er síðan hann fór-það er betra að sjá hversu lengi hann hefur verið í burtu heldur en að sjá hversu langt hann á eftir.Stór munur þar á:)

Okkur þríeykinu gengur vel og líður ágætlega.Ég á góða vini í kringum mig sem láta velferð okkar hér skipta máli. Ég er strax farin að hugsa út í veisluna sem ég ætla að bjóða til næsta sumar. Bert veit ekki af henni og mun ekki fá að vita af henni fyrr en hann mætir í veisluna sjálfur en þar munu allir þeir mæta sem hafa staðið við hliðina á mér núna. Þið bloggvinir eru velkomin,öllsömul. Best væri ef pabbi og mamma gætu komið svona "surprise".Þá væri gaman að sjá upplitið á Bert!

En jæja þá-nú hef ég skrifað mig frá sjálfri mér og get sofnað eftir örlítinn lestur. Ég kveð í kútinn,Svanfríður.

Sit og stari-ekki á hafið samt;)

2010-05-19T22:03:00.002-05:00

Finn mjög mikið að ég er farin að verða passasöm á hvað ég set niður á bloggið mitt eða á facebook. Finnst ekki auðvelt að skrifa um líf mitt þessa dagana og mánuðina vegna þess að það er svo tilfinningaþrungið. Ég er þekkt fyrir að eiga auðvelt með að tala um hlutina en ég finn það betur og betur með aldrinum að það skiptir máli á hvaða vetvangi það er og hver heyrir það sem ég hef að segja. Inní þetta kemur að ég er ekki "þorin" að segja hvað mér virkilega finnst um tiltekna hluti þegar ég veit ekki hverjir eru á hinum endanum. Vil ekki að hlutirnir séu teknir úr samhengi og oft er það ef viðtakandi þekkir mann ekki,þá á það til að gerast.

Ég hef fengið margar misjafnar spurningar um mína hagi síðan ég varð grasekkja. Sumar svo innilega heimskulegar að mér verður orða vant og skammast mín fyrir þá manneskju sem spyr mig,eins og t.d að inna mig eftir tilfinningunni um það að vera án kynlífs. Flest allar spurningar eru þó vel meintar og met ég þær mikils. Það er alltaf gott að vita að fólk lætur sér annt um mann-og á það við um ykkur sem lesið bloggið mitt og hafið gert undanfarin ár.

Hvernig er tilfinningin sem fylgir því að vera kona hermanns? Margir hafa spurt. Tilfinningin er engri annarri lík sem ég hef upplifað. Það er skrýtið að öll ábyrgð lendi á manni að því virðist allt í einu. Þessi tími sem við höfðum í undirbúning var allt í einu búinn og komið að kveðjustund. Við gátum undirbúið okkur vel og Bert kennt mér margt en auðvitað ekki allt og tek ég auðvitað á því um leið og það kemur.Hingað til hefur allt gengið að óskum og vona ég og vinn ég að því að svo verði áfram.

Ég einbeiti mér að því að losa um tilfinningar mínar um leið og þær banka upp á..ég þekki mig manna best og veit að ef ég er ekki í standi þá auðvitað bitnar það strax á strákunum og það eiga þeir svo innilega ekki skilið. Núna er ég öll að komast í jafnvægi og virðist ég fylgja "kúrfunni" í sambandi við maka burtkallaða hermanna.

Það er vont og svo óskaplega sárt að horfa upp á Eyjólf sakna pabba síns svo mikið að hann segir að hjartað sitt sé að klofna í tvennt. Þrátt fyrir söknuðinn þá hvorki vill hann né bróðir hans,tala við Bert á skype (sem núna er ekki möguleiki á að nota) né heyra í honum í síma. Þeir virðast líka fylgja kúrfunni skilst mér. Það er líka illmögulegt að reyna útskýra svo vel fari,þó svo að dagatal sé fyrir hendi,hversu langur tími 15 mánuðir eru-núna 344 dagar eru. Allt tekur þetta tíma og þolinmæði. Ég er ekki einstök,ég er í sömu sporum og margir en málið er að þetta er einstakt fyrir mig. Ég hef aldrei lent í þessu áður.Ég hef átt vinkonur og kunningjakonur sem hafa lent í þessu en auðvitað skildi ég málið aldrei almennilega. Hef líklegast og áreiðanlega spurt heimskulegra spurninga sjálf en vinkonurnar bara verið svo almennilegar að taka það ekki út á mér:)

Það er líka furðulegt þegar ég heyri svo í Bert-ég verð bæði glöð og leið í senn. Glöð að hafa heyrt í honum en jafnframt leið að það sé ekki meira í bili. Yfirmaður Ombudsman á herstöðinni hér,hringdi í mig í dag til að spjalla. Ég sagði henni frá þessari tilfinningu og hún hló og sagði hana vera mjög eðlilega. Mér leið betur að heyra það.

Einnig er mjög mikilvægt finnst mér,fyrir fólk að átta sig á því að ég tel mig ekki vera að væla. Ég hef sterka þörf fyrir að tjá mig um þetta allt. Okkur gengur vel-mér gengur vel dagsdaglega að kljást við það sem þarf að kljást við. Ég finn að ég á góða vini í kringum mig og sannaðist það svo sannarlega um daginn þegar hitavatnstankurinn sem er undir húsinu,bilaði. Það var sem betur fer ekkert stórvægilegt-gasloginn slokknaði í storminum sem geysaði kvöldinu á undan. En ég kann ekki á 40 gallona gaskúta og vissi ekkert í minn haus.Nágranni minn kom og skreið undir húsið og kom öllu í samt lag.

Vinur okkar hjóna kemur svo hér á næstu dögum til að skoða hjá okkur þakið-því það lak um daginn inná baðherbegið og auðvitað strax daginn eftir að ég hafði málað það:) Þetta var þvílíkur stormur sem geysaði!Ég á góða vini og fyrir þá er ég endalaust þakklát-bæði hér í USA og heima á Íslandi. Enginn maður er eyland og það að biðja um hjálp er ekki veikleika merki-það veit ég núna;)

En mér líður vel eftir að hafa komið þessari romsu hingað inn á bloggið. Ég vona að ykkur líði vel líka:)

Ég kveð í kútinn. Svanfríður.

Og lífið heldur áfram

2010-04-30T14:06:00.002-05:00

Ég er farin að skammast mín hversu mikið ég hundsa þetta blogg.Þar er ekki facebook að kenna.Mér finnst ég bara engar fréttir hafa í rauninni og ekki vil ég hljóma eins og biluð plata.

Nýja lífið gengur sinn vanagang og reyni ég að vera stöðugt að svo að tíminn líði hraðar. Um sl.helgi fór ég á svokallað Ombudsman námskeið á vegum Navy. Ombudsman er sjálfboðastarf sem yfirmaður (master in chief)deildar (unit) skipar í.Auðvitað er hægt að afþakka boðið en einnig er viss heiður að vera beðinn því starfið er fjölbreytt og þagnarskylda alger.Ombudsman er tengiliður Navy við fjölskyldur brottsendra hermanna og ákvað ég að taka boðinu svo ég í raun skildi betur út á hvað Navy gengur. Einnig er gott að hitta aðrar konur-næstum því allir Ombudsman eru konur-sem eru að ganga í gegnum eða hafa gengið í gegnum það sama og maður sjálfur því hvar er betra en að láta gamminn geysa en við fólk sem skilur mann?

Námskeiðið var haldið semsagt um síðustu helgi uppá Navy stöð sem er í um klukkutíma fjarlægð frá litla bláa húsinu og kom herskírteinið mitt að góðum notum þá helgina. Þetta var frekar strembin helgi því strákunum var skipt á milli fjögurra staða þar sem þeir voru á meðan ég var í burtu.Eyjólfur sem er árrisull með eindæmum kvartaði sáran yfir illri meðferð þegar ég vakti hann rétt fyrir sex að morgni og sagði að þetta vildi hann ekki alla daga;)Góðu vanir þeir bræður.En ég lærði mikið á þessu námskeiði og hlakka til að takast á við þessa nýju ábyrgð. Ég hef setið við tölvuna og skoðað allar þær vefsíður sem Navy býður upp á eða er tengt þjónustu Navy á einhvern hátt.Heilmikið í boði og heilmikið hægt að gera.

Bert líður vel og er upptekinn í þjálfun.Í næsta stoppi mun þjálfunin hætta og hann fer að sinna því sem hann á að sinna. Við erum enn að vona að hann fái 2 vikna leyfi en ég býst alveg eins við að það verði ekki gefið því mannekla er mikil virðist vera og erfitt að fá menn til að fylla í lausar stöður. Enn er verið að kalla fólk út og núna er mikið einblýnt á Reservists eða menn í sömu stöðu og Bert. Ég get sagt fyrir mitt leyti að ég styð ekki þetta guðsvolaða stríð en fólkið sem sent er í burtu,hvort sem það eru Bandaríkjamenn,Bretar eða hvað sem það nú er,það styð ég hundrað prósent.

En núna læt ég þetta gott heita,ætla að lesa mér til um einhverja hluti,ná svo í kútana mína og fara með þann eldri á söngleikinn um Oklahoma í kvöld:)

Góðar stundir,ég kveð í kútinn,Svanfríður.

Kommsí kommsa

2010-04-14T00:04:00.002-05:00

Parlívú fransí,biskví? Það er gott að geta talað frönsku.

Hvort á maður að gleðjast yfir hlutum sem gætu talist litlir í hringrás lífsins yfir höfuð eða hvort á maður að ergja sig og verða reiður yfir þeim hlutum sem gætu haft og hafa miklu að skipta í lífinu yfir höfuð og þá sem snertir margmenni?

Ég eiginlega veit ekki hvort.

Ég trúi að ef að grunnurinn er ekki styrkur þá molna undirstöðurnar. Skiptir þá ekki máli við hvað er átt. Svo eiga utanaðkomandi hlutir stundum hlut að máli að lífið sem maður reynir að halda uppi og lifa,bogni. Ef að undirstaðan er styrk,t.d andlega,þá er hægt að byggja upp aftur. Ég t.d hrífst af vinahjónum mínum. Líf þeirra var í föstum skorðum.Hún sá um heimilið og börnin og alla þá hluti sem fylgir því. Hann vann en missti svo vinnuna. Ekki vegna skussaháttar,fjarri því,heldur vegna þess að hann var fyrirtækinu of dýr vegna mikillar reynslu.Það var hægt að ráða yngri og minna reyndari manneskju í sama starf fyrir mun minni pening. Ég vona að ég fari rétt með. Utanaðkomandi aðstæður ollu því að eiginmaðurinn missti vinnuna. Þúsundir annarra-marga þekkjum við persónulega-hafa lent í því sama. Að missa lífsviðurværið. Að missa vinnuna er ekkert grín eins og allir vita. Launatékkinn er ekki það eina sem fer heldur ímynda ég mér að sálin bogni. Sjálfið hlýtur hnekki. Það þarf að hafa sig allan við að halda áfram að leita og skara fram úr á einhvern hátt svo maður verði valinn.

Duga eða drepast. Hún hætti í náminu sem hún stundaði meðfram dagsdaglega lífinu og fékk vinnu. Að lokum,eftir ár,fékk hann vinnu. Þau brotnuðu ekki og sem betur fer eru þúsundir manna sem brotna ekki. Þeir halda áfram. Grunnurinn var styrkur-gaf styrk að halda áfram, að gefast ekki upp. Svona fréttir, gleðja mig og gefa mér kraft. Þetta er hægt. Það er hægt að standa upp,líta upp og halda áfram. Ástvinamissir,skilnaður,atvinnumissir,áföll o.s.frv.,það er hægt að halda baráttunni áfram og jafnvel vinna hana. Það þarf oft hjálp utan frá-það þarf að minna mann á að þetta sé hægt,að maður er nógu góður til að eiga gott skilið og allt hjálpar það til að ýta undir seglin og blása manni áfram.

Ég gleðst yfir sigri vinkonu sem var neydd úr landi til þess að berjast fyrir þeim mesta fjársjóð sem við eigum: börnunum okkar-hún vann og sneri aftur heim og vinnur nú að því að byrja uppá nýtt.Hún á góða að, er hörkudugleg og klár og getur allt sem hún vill.

Ég gleðst með vinahjónum sem bíða-með óþreyju-eftir fæðingu þriðja barnsins. Börn eru blessun og á að koma fram við þau sem slík.

Ég er líka sár og reið og sorgmædd yfir hálfvitaskap og græðgi og aumum grunni þeirra sem áttu stæðstan hlut að máli að koma Íslandi í þau slæmu mál sem það berst í núna. Ég er líka agndofa yfir því að enginn sé nógu mikill bógur í að viðurkenna sökina. Karmað mun elta þau uppi og slá þau rækilega utanundir að lokum. Ég óska þeim sem eiga hlut að máli ekki dauða,en ég vil samt sjá réttlæti gagnvart þeim sem þau meiddu-s.s þjóðinni. Að fólk skuli geta leikið sér svona að eldinum en hafa engin ráð með að slökkva hann er hann kviknar þurfa rækilega rassskellingu og þrífa upp ósómann og sviðnu jörðina sem þau skildu eftir.

Ég er bálfjúkandi vond að kynferðisafbrotamaður skuli hafa geta flust í hverfið mitt og búið hér óáreittur og það við hliðina á leikskóla. Ég hélt að skv.lögum væri það bannað. Það er nóg af lausum húsnæðum hér. Þurfti endilega að gera manninum kleift að flytjast í hús við hliðina á leikskóla??? Ég ætla uppá löggustöð á morgun og spyrjast fyrir um þetta.

Ég legg til og mæli að í stað þess að hefja tiltekt heima hjá einhverjum öðrum,þá sé best að byrja heima hjá sér. Annars fer allt úr skorðum-hlutir skolast til og maður finnur ekki neitt. Ég er sár og hissa yfir því að tilvonandi skóli Eyjólfs sé ekki nógu vel stæður til þess að bjóða upp á mannsæmandi bekkjarumhverfi-allt of mörg börn en of fáir kennarar.Peningarnir eru settir í e-ð annað sem víst er talið mikilvægara. En í stað þess að sitja við eldhúsborðið og rífa kjaft-eða við tölvuna-þá ætla ég að bjóða mig fram í fjáröflunarhóp barnaskólans í haust. Það er þó eitthvað. Ég skal gera gott því menntun er máttur.

En að lokum gleðst ég yfir því að eftir þrjár vikur get ég sagt að Bert komi heim eftir 12 mánuði.Yfir því gleðst ég svo mikið því þá getum við haldið áfram að styrkja okkar persónulega grunn.

Ég kveð í kútinn,Svanfríður.

Hvað ætlar þú að verða væni voða ertu orðinn stór.

2010-04-05T20:39:00.003-05:00

Ég er jafngömul mömmu í dag og hún var fyrst þegar ég man eftir henni almennilega.Ég man hana auðvitað fyrir þann tíma en ég hef skíra mynd af henni í kollinum á mér þegar hún var 34 ára.Það var á því herrans ári 1985 og ég var átta að verða níu. Mér fannst hún vera svo fullorðin.Hún kunni líka allt. Sama var það með pabba-hann var sterkastur í heimi og kunni líka allt. Ein sterk minning úr barnæsku sem ég hef af þeim pabba og mömmu er þegar föðurafi minn hann Örn,dó. Hann dó 1982 og ég var þá um 6 ára.Mamma sat við símaborðið í horninu og talaði við svilkonu sína og ég man hún sagði í símann "nú er þetta búið" Ég man að nokkrum sekúndum á undan,þá hafði ég hitt pabba úti á bílastæði heima og hann sagði mér að finna mömmu. Svo man ég þegar við Védís frænka,sem er tveimur árum eldri, vorum með kókómjólk í erfisdrykkjunni og vorum e-ð að ærslast og það sprautaðist uppúr fernunni á bakið á einhverjum manni.Við sögðum honum ekki frá því.

Er ekki skrítið það sem maður man? Svo er hefur maður líklegast gleymt einhverju öðru sem er mun mikilvægara en þetta allt saman. Ég man að ég klæddist rauðri skyrtu og gallabuxum fyrsta skóladaginn minn og pabbi sótti mig eftir að skóla sleppti. Ég man allavega eftir honum-líklegast hefur mamma verið þar líka.

Eyjólfur spurði mig nefnilega í dag hvort ég væri gömul. Ég sagði honum að ég væri nú talin vera ung eða í yngri kantinum allavega. Ég velti því fyrir mér hvort honum þyki ég vera gömul og hvað þá hvernig hann horfir á ömmur sína og afa.Ætli þau séu ekki æfagömul í augum hans?

Allavega eru dagarnir oft lengi að líða í hans augum og honum féllust alveg hendur í kvöld þegar við merktum inná heimkomudagatal pabba hans. Við merkjum við hvern einasta dag og er það voða mikið sport. Navy lét okkur í té tvö þannig dagatöl, eitt fyrir Natta og annað fyrir Eyjólf.Eyjólfur bað mig um að telja fram að heimkomu pabba síns og þegar hann sagði "13 mánuðir" þá varð hann hálf hnugginn. Auðvitað hjálpar ekki til að hann hefur svosem engan skilning á tíma. 4 dagar er mikið og hvað þá þegar talan 13 er fyrir framan eitthvað sem maður kallar mánuðir og er svo miklu meira en 7 dagar;) Natti aftur á móti er svo ungur enn að hann fattar ekki neitt sem kallast tími. Hann veit bara að pabbi hans er í burtu. Hann klappaði saman höndunum úr spenningi um daginn þegar við keyrðum fram hjá Grove Auto (þar sem Bert vann/vinnur) og sá mann í fjarska. Hann hélt það væri Bert. -Don't be bullukollur Natti,sagði bróðir hans.Pabbi vinnur hjá Navy in the other Navy place- Viskan rann af honum þegar hann tjáði bróður sínum þetta.

En mér líður ágætlega bara.Hef ekki dottið niður í sorg og sút síðan úr síðasta pistli. Virðist vöknunin ætla að standa við sinn keip og er það vel. Þó verð ég örg þegar ég hugsa út í ýmislegt og hvað þá ef ég sé fólk leiðast eða haldast í hendur.Verð líka foj þegar ég veit um vinahjón sem eru fúl út í hvort annað. Fortíðin er strax orðin rósrauð í mínum augum;)

Ég vildi samt óska að það væri auðveldara og ódýrara að fljúga á milli Íslands og USA.Mér t.d finnst að fólk sem ég þekki, gæti sleppti því að fara úr flugvélinni í Boston eða NY t.d. Fara bara upp í eina vél til viðbótar og koma til mín. Það er vel hægt að versla hér líka-önnur stærsta verslunarmiðstöð USA er ekki svo langt frá Chicago og þegar búið er að versla skal ég bjóða í kaffi og með'ðí;) Engin eigingirni á mínum bæ, nei nei.

En er þetta ekki orðið fínt? Ég skelli inn nokkrum myndum svona í leiðinni svo þið sjáið að ég sé ekkert að ljúga með að mér líði þokkalega;)

Ég kveð í kútinn,Svanfríður.

Natti í smá leikskóla,einu sinni í viku.Heitir Tweety Bird Camp og er fyrir 2 og 3 ára.Voða gaman.

Eyjólfur byrjaði í sundkennslu og varð voða montinn þegar hann fékk kút með einu flotholti í stað tveggja í öðrum tíma:)

Við týnum steina sem bræðurnir mála á svo við getum skreytt litla nýja garðinn minn:)

Á laugardeginum fyrir páska fórum við þríeykið ásamt yndislegri vinkonu og syni hennar inní Chicago til að berja Pétur Pan augum.Fórum í lestinni því sá fararmáti er ekki notaður á hverjum degi.Rosa spennandi og gaman þó Eyjólfi þótti lestin stoppa aðeins of oft.

Í leikhúsinu.

Vöknun

2010-03-26T00:20:00.003-05:00

Ég veit ekki hvort ég geti virkilega kallað mig trúrækna manneskju. Ég veit heldur ekki hvort ég sé guðhrædd.Ég reyni þó ætíð að lifa eftir góðum siðum og reyni að koma fram eins og ég kýs að láta koma fram við mig.

Ég ímynda mér stundum að foreldrar mínir sitji á öxlinni á mér því ef ég ímyndaði mér vinkonur mínar á öxlinni þá myndi ég haga mér eins og kjáni alla daga-flissandi,hlæjandi,segjandi kúk og piss brandara og ekki verða neitt úr verki EN með foreldra mína á öxlinni er auðveldara að haga sér eins og ábyrgðarfullri manneskju. Höfum við ekki öll einhvern punkt í tilverunni?Fyrir utan börnin mín og eiginmann þá eru það foreldrar mínir. Ég reyni að kenna Eyjólfi og Nathaniel að bera virðingu fyrir foreldrum sínum (og auðvitað restina af mannfólkinu).Ég reyni að innprenta Eyjólfi að hlýða orðum mínum þegar þess þarf,að taka til eftir sig,þakka fyrir matinn o.s.frv. Ég reyni að innprenta Nathaniel að ulla ekki á mig þegar hann fer í fýlu eða að frussa ekki að fólki ef hann verður snúinn né að segja "me not like you" ef ég neita honum um baðferð eða að mála á blað rétt fyrir háttatíma. Því fékk það á mig í dag þegar ég upplifði mig,alveg óvart,ókurteisa við mömmu mína. Ég áttaði mig ekki á því fyrr en eftir nokkra stund.

Síðan í desember hef ég verið hálfgerður svefngengill. Allt sem tengist brottför Berts fékk á mig og á dýpri hátt en ég hefði getað ímyndað mér.

Þegar við Bert kynntumst þá féll ég strax fyrir honum. Hann var svo blíður og góður svo ég tali nú ekki um þolinmóður. Vissuð þið að hann svaf í sófanum í íbúðinni minni á Akureyri í tvær vikur eftir að ég átti Eyjólf? Hann eyddi brúðkaupsnóttinni okkar í eldgömlum,signum sófa því ég var svolítið brotin og ekki tilbúin í að vera konan hans ÞRÁTT fyrir að vera búin að ala honum barn og giftast honum. Eftir að við Eyjólfur fluttum hingað út í janúar 2005 þá var ég óörugg og einhvernveginn ekki tilbúin í að setja Eyjólf í rimlarúmið sem var ósamansett inní barnaherbeginu og við Bert komumst að því að rúmlega einsbreidda rúmið sem Bert hafði sofið í í mörg ár,var hreinlega of þröngt fyrir okkur þá fór hann inní stofu og svaf í sófanum í 6 vikur eða þar til ég, litla prinsessan, var tilbúin í að deila rúmi með eiginmanninum! Eftir allar þær breytingar sem ég fór í gegnum eftir að ég flutti hingað með Eyjólf og sem Bert gekk í gegnum eftir að hafa fengið okkur hingað út þá fórum við að ganga hlið við hlið og lífið varð æ betra eftir því sem tíminn leið. Svo vöknuðum við upp í kringum þann tíma sem ég varð ófrísk af Natta og áttuðum okkur á því að við tvö værum á góðri leið með að nást saman í góða heild. Því varð ég svo sorgmædd þegar Bert þurfti að fara. Mér var og er í raun sama um mánaðarfjöldann sem hann verður í burtu,þeir líða en mér var ekki sama að vera ekki með honum..ég sver það,það var eins og ég trúði því ekki að maðurinn yrði mér og strákunum fjarverandi þó hann færi í burtu. Talandi um að vera með langann "fattara"!

En semsagt..þarna í dag þegar mér fannst ég vera hálf ókurteis eða hranaleg við mömmu þá vaknaði ég upp af þessu svefngengilsástandi og ég finn það innra með mér að ég er eins og ég á að mér að vera-allavega fjandi nálægt því. Mér létti einhvernveginn.Það er nefnilega þannig að ég fattaði að þetta er bara tímabundið ástand...ég trúi núna yfirborðinu sem ég setti fram fyrir alla að sjá áður en Bert fór í burtu. Við erum ekki skilin,ég á ennþá heilbrigðu og (ó)þekku strákana mína,á ennþá litla bláa húsið mitt,á ennþá mat að borða og allt heila klabbið. Það er allt í gúddíi og ég reyni ekki að telja mér trú um það.Ég trúi því. Og þegar bjartsýnin er aftur komin hjá minni og mínar tilfæringar við lífið leika við mig þá veit ég að þetta blessast allt saman...ég er nefnilega hún Svanfríður og svanirnir koma alltaf aftur þegar vorar;)

Ég kveð í kútinn og þetta sinn með bros á vör. Svanfríður.

Komin

2010-03-24T09:26:00.003-05:00

Þegar ég opnaði tölvupóstinn minn í morgun þá beið eftir mér orðsending frá kærri vinkonu þar sem hún innti mig eftir högum mínum þar sem ég hefði ekki bloggað lengi.Þessi orðsending sannar einmitt hvernig vinir eru;þeir þekkja mann á þögninni. Ég hef einmitt verið rög við að blogga því ég hef ekkert að segja-ég er í einhverri lægð núna. Þar sem ég er svo gegnsæ þá á ég erfitt með að setja upp "andlit" í skrifum.Það er hægt að leika á almannafæri en verra er það þegar maður setur orð á blað. Þetta þýðir þó ekki að lífið gengur ágætlega,ég sinni mínum skyldum,fæði og klæði grallarana og inni af hendi þær útréttingar sem mér eru faldar þessa dagana. Ég hefði bara aldrei trúað því hversu mikið hægt er að sakna annarrar manneskju. Það er einmitt þetta sem hefur haldið mig frá blogginu-eins og þið sjáið þá lendi ég alltaf á sama punktinum og hvað er stöðugt gaman að hlusta á það;)?

En Íslandsför er frágengin.Við komum í lok júní og verðum fram í byrjun ágúst.Ég hlakka mikið til.Það verður margt sem verður aðhafst,s.s Humarhátíð,ættarmót,brúðkaup,afmælisgleði,fjölskylda og vinir og bara að vera partur af Íslandi í nokkrar vikur. PUlsur,kókómjólk,kókósbollur,kóngabrjóstsykur,íslensk meinfyndni,hátt bensínverð,há verð yfir höfuð;),mömmuknús,pabbafaðmur,vinkonuspjall,nýfædd börn og svo miklu meira. Semsagt bensíngjöf fyrir líkama og sál.

Í næsta mánuði þá get ég gengið áfram með skólagönguna-sótt um og svo sótt um styrkinn.Ég ligg á bæn um að ég fái hann því mikið óskaplega langar mig í þetta nám.Ég held ég yrði góð í Family violence counseling. Mannshugurinn og mannleg hegðan er svo magnað fyrirbæri að ég get varla beðið eftir að byrja.

En nú. Ég kveð ykkur í kútinn rýjurnar mínar.Svanfríður.

Enn hér

2010-03-12T10:08:00.002-06:00

Ég hef sest margoft við tölvuna og gert atrennur að bloggi.Gengur illa.

Horfði á Óskarinn.Hafði gaman af að horfa eins og vanalega. Hef heyrt á þeim sem eru svartir að þeir séu komnir með uppí kok af myndum líkt og Blind Side og Precious þar sem svartir eru sí og æ látnir líta út fyrir að þeir þurfi á hjálp að halda. Ég get alveg séð hvað þeir eiga við.Ég myndi ekki vilja horfa á íslenskar kvikmyndir æ og sí þar sem konurnar hoppa upp í rúm með hverjum sem er eða þar sem allir búa í moldarkofum og drekki mysu með súrmatnum í öll mál.

Það er erfitt að sofa á nóttunni.Á erfitt með að sofa og vakna við minnsta þrusk. Tékka á útidyrahurðinni oftsinnis áður en ég sofna. Fannst ég sjá skrímsli undir rúminu um daginn og ára í öllum skúmaskotum. Er að verða 34 ára en líður eins og 4 ára á nóttunni. Það venst. Er ekki að vorkenna mér,ég sver það. Er bara á fullu að aðlagast.Strákarnir líka.Bert líka.

Hef lesið mikið undanfarið. Er ekki sátt við Halldór Laxness. Afhverju vill hann ekki leyfa fólkinu að vera hamingjusamt? Lífið er erfitt-það vita allir og var hræðilega erfitt á þessum tímum sem hann skrifar um. En eiga smælingjar ekki rétt á hamingju? Hvað með að senda ást Sölku Völku í burtu en hún ákveður að sitja eftir heima??Ég skil það sem hélt henni heima en var þá ekki hægt að bæta einum manni inní atburðarrásina og láta þau fella hugi saman?KOMMON LAXNESS! ;) Kláraði Íslandsklukkuna um daginn. Ég held að ég sé ekki mikil áhugamanneskja um bókmenntir Laxness.Ætla þó að lesa Sjálfstætt fólk,Atómsstöðina og fleira.Ég hlýt að finna einhverja bók sem fellur að mér eins og flís við rass.

Karlsvagninn eftir Maríu var góð.Fljótlesin. Allt of mikið af fólki á ferð í þjóðfélaginu í dag sem ber svona minningar eins og Gunnur. Fannst svo margt rétt í bókinni.Var sammála Gunni í mörgu. Er að lesa ævisögu Julie Andrews núna-finnst hún æði..ein af þessum konum sem ég væri mikið til í að þekkja.

Eins og þið sjáið þá er lítið að frétta. Dagarnir eru allir ósköp svipaðir. Bíð eftir símhringingu frá Bert..hlakka til þegar hann er búinn á þessari andskotans heræfingu-þá getum við talað saman betur.

Ég kveð í kútinn.Svanfríður.

Ládeyða og síþreyta

2010-03-02T08:19:00.002-06:00

Mér sýnist vera ládeyða á öllum vígstöðvum..í veðrinu,í skapi fólks og bara í umhverfinu yfir höfuð. Allir komnir með leið á vetrinum og biðja þess á hverjum degi að vorið haski sér og fylli vitin.Ég held þó að það séu ruglukollar þarna úti sem hreinlega elska veturinn og allan snjóinn sem honum fylgir.Finni óstjórnlega þörf fyrir að fara á skíði og að drekka heitt kakó í snjóhúsum. Ég á nokkra vini sem virðast lifna við þegar snjórinn fellur. Ég hreinlega skil þá ekki. Gott fólk þrátt fyrir þetta frávik;)

Bert kom heim eldsnemma á föstudagsmorguninn var við mikinn fögnuð heimilisfólksins í litla bláa húsinu. Húsfrúin hefur meira að segja EKKI kvartað (ok,ekki mikið) yfir óreiðunni sem hefur skapast..hermannaföt í öllum skúmaskotum og annað slíkt. Ég verð í fullri vinnu við að koma rútínunni blessaðri inná heimilið þegar bóndinn flýgur á braut en það er sko alveg þess virði og milljón sinnum meira en það.

Það sem tekur við hjá ðe sóldjér næstu þrjár vikurnar frá á með nk.laugardag er að fara til Suður Karolínu þar sem hann fer á æfingar hjá Army og mun hann ásamt svo allt of mörgum öðrum taka þátt í alls kyns æfingum.Einnig er rúsínan í pylsuendanum að sofa í opnu rými, í kojum, ásamt tugi annarra og þurfa að fara í rúmið þegar ljósin eru slökkt og vakna þegar bjallan glymur..eins og hjá Hemingway?Ég skal ekki segja. Það verða viðbrigði fyrir manninn (örugglega fyrir hina líka en þá þekki ég bara ekki) að þurfa að hlýða eins og hundur og fylgja hópnum.Fólk sem hefur lifað sínu lífi í mörg ár þarf nú allt í einu að sofa í flatsæng,bera vopn og annað slíkt. Ég reyni að ímynda mér þetta allt saman en einhvernveginn dett ég alltaf inn í Stanley Kubric myndina Full Metal Jacket og fæ svo hroll. Hef ákveðið að íþyngja Bert ekki með smávægilegum vandræðum héðan úr bláa húsinu.Hann mun eiga nóg með sitt.

Á morgun hef ég hugsað mér að fara upp í athvarf og sjá hvenær ég get byrjað með músíktímana mína þar.Ég hlakka til að byrja aftur.Svo í næstu viku get ég líklegast byrjað undirbúning fyrir námið í haust og bið ég alla mína vætti að krossa fingur svo það geti orðið.

Eyjólfur hefur svo sundkennslu eftir tæpan hálfan mánuð og hlakkar hann svo mikið til.Hann telur sig syndann en ég er honum ósammála. Natti ætlar enn að verða gröfukarl þegar hann verður stór og stökkva á mótorhjólum.

Þar til næst þá kveð ég ykkur í kútinn.Svanfríður.

Prufukeyrsla

2010-02-24T09:59:00.004-06:00

Þessa viku hef ég tekið og túlkað sem prufukeyrslu á þá mánuði sem eru framundan. Bert fór til L.A eldsnemma á sunnudaginn var til þess að hefja fyrsta holl fyrir Afríkuferðina. Hann átti að koma heim á sunnudaginn kemur en ef að eitthvað er öruggt í þessum heimi þá er það að Navy breytir plönum og þar með aðstæðum fólks eftir behag.Það þýðir að hann gæti líklega komið heim annaðkvöld eða á föstudagsmorgun og verður hann heima þar til 5.mars en þá fer hann til Suður Karolínu og svo aftur til California og þaðan svo til Djibútí.

Vikan hjá grasekkjunni og sonum hennar hefur gengið vonum framar og allt annað sem fallið hefur til. Ég ásetti mér það strax í byrjun tvennt:að gera stundaskrá og fara í ræktina (ég ætla að vera algert beib þegar Bert kemur til baka ;) )Ég gerði stundaskrána fyrir okkur öll og þar setti ég inni tölvunotkun Eyjólfs t.a.m og fleira og fleira. Þessi yfirsýn á daginn okkar hefur reynst mér vel og er ég afslappaðri fyrir vikið sem gerir það að verkum að börnin eru afslappaðri. Ég fór svo í gær uppí YMCA og dreif mig í ræktina. Strákarnir höfðu það gott í barnaherbeginu á meðan. Eyjólfur hefur svo sundkennslu þar á næstunni og Natti fær að taka þátt í barnastarfi. Að líta út eins og beib þegar Bert kemur til baka er nú fullmikið af því góða-ég geri þetta nú aðallega til að fylla daginn okkar. Það er alveg nóg um að vera hér heima, bara eins og hjá öllum öðrum en það er nauðsynlegt að komast út úr húsi og gera e-ð annað en að þrífa og hugsa um börnin.

Eyjólfur átti erfitt fyrstu 2 dagana eftir að Bert fór.Hann grét og spurði stöðugt um pabba sinn.Þegar þeir feðgar "hittust" svo á skype um daginn þá brotnaði hann niður og grét heillengi.Leið betur þó eftir að hafa séð pabba sinn en varð sorgmæddur en þó ekki jafn mikið eftir samtal gærkvöldsins sem þeir áttu. Ég sagði honum að þetta væri vont en það vendist,alveg eins og í byrjun skólaárs þegar hann átti erfitt með að aðlagast nýjum kennurum og nýju fyrirkomulagi í nýjum bekk.Nú væri það allt orðið gott þannig að við skildum bara leyfa okkur að venjast nýju lífi hægt og rólega. Það er ljúft þegar maður hefur það mikið vald að maður getur látið börnunum sínum líða aðeins betur. Vonandi missi ég það aldrei alveg.

Daginn fyrir brottför Berts drifum við okkur á þorrablót og sá ég sko ekki eftir því. Bert ýtti á mig því mig langaði bara að vera heima (eins og vanalega).Hann stóð fastur á því að hitta hina Íslendingana myndi gera mér gott því við værum samfélag og ættum svo margt sameiginlegt.Það er alveg hárrétt hjá honum,ég þurfti svo sannarlega að láta minna mig á það. Ég stjórnaði söng en ég vil kalla þann gjörning minn eigin eftir að hafa gert það í nokkur ár núna.Ég hef svo gaman að því og finnst ég lifna við.Það var frábært að hitta allt fólkið og dansa með því,hlæja,spjalla og bara vera frjáls.

Á þessum nótum ætla ég að kveða ykkur í kútinn og leyfa ykkur að skoða nokkrar myndir:) Svanfríður.

Eyjólfur að leik

Natti vænn og grænn

Við hjónakornin í hálf-vangi

Söngurinn gleður

Þetta var sviðinn koss

Nammi namm.Kjammarnir voru góðir,magállinn og slátrið.Gleymdi að fá mér punga.

Stella Húsvíkingur Solis og ég á góðri stundu.

Anna og Ásgeir,Marc,Stella og Bjössi greifi.

Gunnar og Guðrún Thors,Gylfi og Judy.

Voða gaman.

Allt of stutt eftir.

2010-02-16T20:06:00.002-06:00

Ég veit ég veit....ég hljóma eins og rispuð 78 snúninga plata en þið bara verðið að fyrirgefa.Þó svo að lífið gangi sinn vanagang þá er hugurinn bara á einum stað.Á n.k. sunnudegi.Brottfaradeginum mikla! Mér þætti gaman að vita hvað aðrir makar segja,hugsa og finna sem eru eða hafa verið í minni stöðu. Ég held ég hafi aldrei upplifað hug,heila og hjarta í jafn miklu róti og sl.vikur og mánuði í raun. Eina mínútuna vil ég ekkert gera nema eyða tíma sem fjölskylda...sé okkur í anda valhoppa um strendurnar,týnandi skeljar og grilla sykurpúða (oj) við logandi eld. Næstu mínútuna vil ég endilega að Bert fari með strákana eitthvert í dagsferð og geri e-ð sem strákar hafa gaman að. Þriðju mínútuna þá vil ég senda strákana í pössun, fara með Bert heim,læsa dyrunum og gera eitthvað sem inniheldur ekki samræður um hækkun á bensínverði.Þá fjórðu þá langar mig mest að öskra á Bert, taka pirringin og "miðurmínheitin" út á honum,lenda í hörku rifrildi og gera kveðjustundina þannig að stuttri og laggóðri með þeirri hugsun að fari hafi féð betra! Svo að lokum þá kemur fimmta mínútan og þá vil ég bara vera heima,við öll saman og gera þetta vanalega sem við gerum öll dagsdaglega:)

Þetta geta orðið afskaplega þreytandi fimm mínútur:)LOL

Á morgun (miðvikudag) þá munstrar Bert sig inn og verður orðinn Active Duty að degi loknum. Svo förum við með bílinn hans á sölu líklegast á morgun eða hinn og þá er bara eftir að pakka og þá tekur við nýr kafli í lífi okkar allra. Svo auðvitað þegar hann kemur til baka þá ætla ég að gera eins og í Vespre auglýsingunni...hlaupa til hans inn landganginn á O'Hare í gegnsærri skyrtu einni fata, með flagsandi hárið, syngjandi sinfóníu og skvera mér í fangið á honum.

Ég kveð bara í kútinn með þeirri hugsun og bros á vörum og segi bless í bili. Svanfríður.

p.s Hann pabbi minn blessaður er afmælisbarn dagsins í dag.Til hamingju með daginn:)

Og loksins sem maður bloggar

2010-02-08T09:33:00.004-06:00

Við í bláa húsinu erum hér enn þó svo að ekki hafi farið mikið fyrir blogginu mínu. Við hugsum vart um annað en yfirvofandi brottför Berts og er það ekkert skrýtið. Það er ekki eins og hægt sé að stinga höfðinu í sandinn yfir þessu öllu saman þó það væri nú ágætt stundum. En þó svo ég tali mikið um þetta við mitt fólk og tali um þetta hér þá erum við ekki í sorg og sút. Yfir höfuð þá er ég bjartsýn og reyni að halda höfðinu hátt og veit vel að þetta er ekki það versta sem gæti gerst og trúi ég þeim orðum fullkomnlega.

Við erum búin að ganga frá langflestöllum lausum endum í sambandi við brottförina og hef ég t.d tekið yfir öllum reikningum og líkar það í rauninni afar vel. Einnig létum við skrá okkur í YMCA þar sem Eyjólfur mun líklegast byrja í sundkennslu bráðlega og Natti fer í svokallaðan Tweeny Bird Playschool en það er hópur 2-3 ára barna sem hittist einu sinni í viku til þess að leika sér,dansa,mála og annað skemmtilegt. Annað mikilvægt var að ég fékk loksins námsmatið mitt í hendurnar og var ég metin með BA í tónlistakennaranum (BA in Music Education) og var ég mjög ánægð með það því þegar ég útskrifaðist þá var námið mitt ekki tæknilega BA. Nú fer ég á næstu dögum upp í háskóla til þess að innrita mig í nám í haust og ef að allt gengur upp þá sest ég aftur á skólabekk í lok ágúst. Mér er það mikið í mun að fara í skóla hér og fá amerískt próf. Hef sett það upp þannig að ef ég næ þeim markmiðum þá verð ég enn betur í stakk búin til þess að fá vinnu og annað slíkt-vera fullnumin meðlimur. Kannski finnst ykkur það kjánalegt en fyrir mér er þetta mjög mikilvægt.

Ég fór á fyrsta foreldrafundinn minn um daginn og fékk Eyjólfur góða umsögn og auðvitað urðum við mjög ánægð með það. Felst ekki velgengni okkar í hamingju barna okkar?

Natti er samur við sig. Fjörkálfur mikill með munninn fyrir neðan nefið og skemmtilegan mál-tón. Allt sem hann segir endar á háu tónunum með miklu innspýtti. Hann er farinn að blóta. Hann segir "HOLY CROSS" í stað "holy cow" eða "holy sh...t" Holy Cross er afturámóti kirkjan þar sem Eyjólfur gengur í leikskóla. Við ýtum alls ekki undir þetta ragn hjá ekki þriggja ára gömlu barni en það verður þó að viðurkennast að ég hló þegar ég heyrði hann segja þetta með innlifun um daginn.

Í gær fórum við mæðginin upp á Base til þess að taka þátt í kveðjustund sem Navy félagarnir héldu fyrir Bert. Þetta fólk hefur margt verið saman í deild síðan um miðjan 9.áratug og eru þéttir og góðir vinir. Flesta hef ég aldrei séð en oft heyrt um. Þeir tóku mér afar vel og allir eru boðnir og búnir til þess að koma hingað ef e-ð kemur upp á (7,9,13). Nokkrir af þeim eru sjálfir nýbúnir að komast að því að nöfn þeirra eru á útkallslistanum þannig að þeirra líf er núna í limbói. Allir eiga fjölskyldur og biðja þeir allir núna að þeir verði ekki kallaðir til. "Þau" ætti ég að segja því það er þarna ein kona líka.

En þessi vika verður ljúf því Bert ætlar að reyna að hætta á verkstæðinu á næstu dögum. Dagar fram að brottför verða því beindir eingöngu að strákunum; Legoland og fleira skemmtilegt. Ein heil helgi eftir og svo er hann farinn aðra helgi. Tíminn líður fljótt og við skulum öll njóta lífsins.

Ég elska ykkur öll og kveð í kútinn;) Svanfríður.

"Fallega" byggingin þar sem Bert eyðir æfingunum á.

Natti vildi ekki vera með.

Fjörugir grallarar.

Chief yfir deild Berts.

Bert og Opal-þau hafa verið saman í deild í fjölda mörg ár.

VIð Opal

Nokkrir úr hópnum.

Ja-ég veit ekki

2010-01-20T10:08:00.002-06:00

Lífið er eins og barnaafmæli-það eru alltaf einhverjir sem eru ekki ánægðir.

Ég spýti út úr mér heilræðunum, að mestu við sjálfa mig, þessa dagana-hef alltaf viljað vera þessi manneskja sem opnar á sér munninn sjaldan en þegar hann opnast þá kemur út einhver gullmoli sem aldrei gleymist og gerir það að verkum að maður þarf æ sjaldnar að tala. En nei! Ég er ekki þeim hæfileikum gædd. Frekar þarf ég að tala og tala á mig og aðra gat,fara í hringi þar til ég kem mér að efninu. Ég er best t.d á flugstöðvum þegar ég er að innrita mig í flug. Þá er ég svo stressuð (fyrir fluginu og öllu) að ég tala hraðar en manneskja á spítti. Svo stundum,þá þreytist ég á að hlusta á sjálfa mig og get þá bara rétt ímyndað mér hvernig ég er að fara með samferðarfólk mitt. Þá reyni ég að draga mig í hlé svo að ég hætti nú ekki að fá boð um kaffi eða annað slíkt. Ekkert verra en að fara í taugarnar á sjálfri sér.

Svo líka-ég er mjög hrifnæm. Með eindæmum. Get grátið yfir fallegum lögum,fallegum textum og öðru slíku. Er líka viðkvæm og stundum einum of. Og úr því að ég er svona hrifnæm þá hrífst ég stundum að vitleysunni sem veltur inní kollinn á mér. Finnst það sem ég er að hugsa um algerlega snilld-svo geri ég þá vitleysu að setja "snilldina" í orð. Stundum er gjörningurinn "að setja e-ð í orð" hin mesta vitleysa því þá talar maður upphátt og slær um sig með öllu því sem maður ætlar að gera. Svo kemur að því að gera það og hvað þá??? PÚFF-allt rýkur upp í draumaheiminn og afsakanir hrjóta fram af vörunum hví þessi snilldarhugmynd gekk ekki upp.

Takmark mitt fyrir áttrætt er að ná þeirri listgrein, að tala minna og framkvæma meira. Ef og þegar það tekst þá býð ég mér sjálfri út að borða og tala alla í kaf.

Ég kveð í kútinn,Svanfríður.

Tíminn líður svo hratt

2010-01-14T09:00:00.002-06:00

Heil og sæl öll og takk fyrir síðast.Allt of langt síðan þó.

Tíminn er ískyggilega að hlaupa frá okkur hér í litla bláa húsinu og þykir mér það miður. Það er svo skrýtið að hafa X langan tíma í að gera fullt af aðkallandi hlutum sem í raun voru ekki aðkallandi áður. Best af öllu var þó að við gerðum erfðarskrá en hana,skv.Navy,áttum við að gera. Okkur leið hálf furðulega að ákveða hluti sem maður vill nú helst ekki hugsa um en eftir að lögfræðingurinn hafði sett punktinn yfir I-ið þá leið okkur betur.

Sumarið og veturinn eru efni í tilhlökkun en við þremeninngarnir ætlum að leggja land undir fót og fljúga á Ísland síðustu dagana í júní og vera fram í fyrstu vikuna í ágúst. Þar verður margt brallað en í fyrsta sinn í mörg ár þá næ ég Humarhátíðinni. Á ættarmót verður skundað og kannski á Vopnafjörð.Svo fer ég í brúðkaup og hitti vinkonurnar svo ekki sé nú talað um foreldrana. Í haust fer svo Eyjólfur í kindergarten,Natti í Pre-School og ég vonandi í meira nám. Ég er að bíða eftir að prófgögnin mín komi úr mati og ef að allt gengur upp, þ.e skólastyrkur,matið og bara allt, þá ætla ég í Fjölskylduráðgjöf með hliðsjón af heimilisofbeldi (Family Violence Counseling).Ég hlakka ekki neitt smá til. Ég er að stefna að að hafa það mikið að gera að við gleymum okkur og tíminn fljúgi áfram þannig að maí 2011 renni upp áður en við vitum af.

Stundum er ég óskaplega lík sjálfri mér-er bjartsýn á allt,hlakka til að takast á við það sem kemur á næstu mánuðum en svo stundum er ég svo reið að Navy hafi kallað í Bert og taki fjölskyldumann í burtu í heila 15 mánuði án þess að gefa honum nokkurt frí. Hann fær 5 daga leyfi sem styttist í þrjá daga vegna tveggja daga sem fara í ferðalög. Mér finnst það fáránlegt. Ég finn að ég hef breytt umgengni minni við fólk. Ég sæki frekar í fólk sem ég veit að er að upplagi, bjartsýnt og glatt og er ekki endalaust að segja manni hvað á að gera eða hvernig ég eigi að bregðast við. Það er gott.Fólk meinar vel auðvitað og það veit ég vel og geri ég mér fulla grein fyrir því.

Annars gengur lífið bara sinn vanagang þannig. Eyjólfur á sér aðdáanda. Hann fékk ástarbréf í gær og sá ég þegar litla daman dró það upp úr bakpokanum. Á blaðið hafði hún teiknað hjarta og inní það hafði hún teiknað sjálfa sig og við hliðina Eyjólf. Voða sætt. Eyjólfur sagði að hann myndi nú líklegast giftast henni. Við sjáum til. Ég vil helst ekki hafa barnið í festum frá unga aldri.

Natti er alger patti og líkist Emil nokkrum í Kattholti æ meir. Það er ekki hægt að segja að hann gefi foreldrum sínum eða hverjum sem hugsa um hann,ró. Hann er ekki óþekkur, ég myndi nú ekki segja það-ekkert meira en hvert annað barn á hans aldri. En hann er uppátækjasamur með eindæmum og skemmtilegur eftir því þó svo að taugarnar séu á stundum,útþandar:)

Börn eru blessun og þannig skal taka þeim.

En með þessum orðum kveð ég ykkur í kútinn og þó svo að ég skrifi orðið sjaldan þá þætti mér vænt um að sjá hverjir líta nú við...Svanfríður.

Annáll í tali og tónum

2010-01-01T22:32:00.002-06:00

Make a Smilebox slideshow

Mér þykir fortíðin það ómissandi að það megi ekki gleyma henni-það má heldur ekki lifa í henni,frekar læra af henni og nota lærdóminn til að bæta framtíðina. Eins og þið þá á ég skemmtilegar sögur úr fortíðinni sem og sorglegar. Ég vona að ég hafi lært eitthvað af því miður skemmtilega á meðan ég hlýja mér við skemmtilegu minningarnar.

Árið 2009 varð ekki eins og ég hafði planlagt...sem sýnir bara að maður á bara að láta hlutina gerast og lifa í mómentinu...stundum allavega. Ég hins vegar ætla að halda áfram að reyna að gera það sem mig dreymir um á þessu ári og komast nær takmörkunum þannig.Það er það eina sem ég get gert.

Það sem gerðist skemmtilegt var að ég fór til Íslands til að vera viðstödd brúðkaup vinkonu minnar og fékk ég þann heiður að vera brúðarmeyja....gleymi því aldrei. Eyddi 10 dögum heima á Íslandi í faðmi fjölskyldu og góðra,yndislegra ómetanlegra vina. Ég vandist því að vera "bara" Svanfríður en það var mikið gott að komast í litla bláa húsið aftur og verða mamma og eiginkona á nýjan leik.

Foreldrar mínir komu til okkar í sumar og eyddu 2 vikum hjá okkur.Sá tími var yndislegur og skoða ég oft myndirnar frá þeim tíma. Eyjólfur fór svo í Pre-School aftur og Natti fór til dagmömmu tvisvar í viku.Það var ljúft:)

Haustið bankaði upp á og ég fékk svo drauminn uppfylltan og hætti í vinnunni þar sem mér hafði liðið illa í eitt og hálft ár. Ég fer vonandi aldrei aftur að þjóna! Völuspáardiskurinn minn fór í búðir og ég varð montin.

Aðventan heilsaði okkur og við tók ljúfur tími með fallegum jólaljósum,jólatónlist og kökkurinn kom aftur í kokið. Það sem skyggði á allt var að Bert var kallaður í Navy og áttum við erfiða daga á meðan hugsunin um 15 mánaða fjarveru hans frá okkur vandist. Nú horfum við á björtu hliðarnar og ætlum að láta lífið leika við okkur. Þetta mun allt reddast því við látum það reddast! Heimsóknir að heiman eru samt þegnar með þökkum:)

Svona í lokin langar mig að óska ykkur aftur gleðilegs árs með þökkum fyrir allt það góða sem þið hafið gefið mér í gegnum bloggsamskipti okkar á liðnu ári. Sumir duttu út úr "leshópnum" en aðrir bættust í hópinn.

Hafið það sem allra allra best á nýju ári og ég vona að draumar ykkar rætist...allir. Ég kveð í kútinn,Svanfríður.

Elskurnar mínar-

2009-12-31T09:09:00.002-06:00

Make a Smilebox greeting

Ég hlakka til að hitta ykkur hér á nýju ári. Líði ykkur öllum sem allra best. Kærar kveðjur úr litlu bláu húsi.Svanfríður og fjölskylda.

Guð mun ráða hvar við dönsum næstu jól

2009-12-26T16:44:00.002-06:00

Ég hef verið að velta því fyrir mér hvort ég eigi að vera að sleppa svona af mér beislinu í skrifum mínum eins og ég gerði í pistlinum um daginn...þetta hefur truflað mig svolítið en við sjáum til hvað setur. Það sem við vitum núna er að þegar Bert fer í febrúar þá verður hann mest í læknisskoðunum og alhliða þjálfun. Honum var tjáð um daginn að ef kólestrólið í honum er of hátt,þá verður honum ekki hleypt í gegn og hann sendur heim.Menn hafa stungið uppá því að hann skuli háma í sig fitu til að falla á prófinu en það lýst honum ekki á-það væri eins og að svindla á prófi en svo vitum við nú ekki hvað sé mikið rétt í þessum upplýsinum um kólestrólið t.d. Allt kemur þetta í ljós. Við vitum líka að við getum notað skype-ið og kannski gemsana okkar þannig að það var mikill léttir. Núna 29.des mætum við svo uppá herstöð til þess að gera erfðarskrána og þó það sé gott að vera búin með hana þá er það samt skrýtin tilhugsun.

Jólin okkar voru yndisleg. Þorláksmessa var hreint frábær en við fengum nokkur vinahjón okkar í grjónagraut og brauð. Var mikið hlegið og öllu gleymt um stund. Aðfangadagur rann upp og lauk með ró og friði og örþreyttum,yfirkeyrðum bræðrum sem upplifðu ofboðslegan spenning. Jóladagur var eytt í faðmi tengdafjölskyldunnar hér í litla bláa húsinu þar sem borðað var á sig gat og enn fleiri pakkar opnaðir.

Í dag hefur svo snjóað látlaust og er allt komið á kaf og myrkrið algert. Um leið og stytti aðeins upp hljóp Bert út í garð til að brenna umbúðum af jólagjöfum og öðru papparusli sem tók yfir innviðið í húsinu okkar. Við notuðum daginn þó vel og fórum alveg eftir listanum mikla sem hefur verið gerður vegna brottfarar Berts. Í járnvörubúðinni keyptum við gægjugat og hengilás á útidyrahurðina og bakdyrnar þannig að mér á eftir að finnast ég mjög örugg hérna ein.Gott mál. Keyrðum svo alla leið í IKEA þar sem Natti litli patti fékk stóra sæng...vöggusængin er komin í frí eftir nokkurra ára notkun. Börnin mín eru að verða stór!

Uppi varð fótur og fit við pylsubásinn í IKEA þegar við tókum eftir því að veskið mitt var horfið ásamt rauðu töskunni sem það var í. Við fengum nett áfall því að græna kortið mitt (ég veit,ég veit ég á ekki að hafa það á mér en....) var í veskinu og alveg hræðilega erfitt og langt ferli að fá það endurnýjað. Ég hljóp út um allt-lét hringja í allar þær deildir búðarinnar sem við höfðum gengið í gegnum en allt kom fyrir ekki. Veskið og taskan týnd. Í fátinu leitað Bert einu sinni enn í annarri tösku sem ég er alltaf með og hann fann veskið! og græna kortið (hjúkk)...með roða í kinnum þá skal það viðurkennast að ég tók aldrei rauðu töskuna með mér inn sem alltaf,nema núna, er ofan í stærri töskunni og geymir veskið mitt. Rauða taskan var bara í bílnum og veskið eitt og sér í stærri töskunni....stundum panikkar maður út af engu:) En græna kortið fer á öruggan stað,fjarri veskinu mínu;)

En jæja,Bert er kominn inn og nú þarf að setja gægjugatið í. Nú getið þið ekki komið mér að óvarinni því ég get kíkt út og t.d ullað á þann sem stendur úti án þess að engin viti meir.Ég ætla alltaf að gera það;)

Ég kveð í kútinn. Svanfríður.

Jólakveðja

2009-12-24T02:19:00.002-06:00

Súrealískt.

2009-12-17T08:21:00.002-06:00

Þetta hafa nú verið skrýtnir undanfarnir dagar og nú ætla ég sko hressilega að nota þetta blogg til þess að létta á mér.

Maður veit ekki hvernig maður tekur á hlutunum fyrr en þeir gerast það er sko satt. Þegar Bert hlustaði á skilaboðin sín í fyrradag um fimmleytið og kom fram til mín algerlega kríthvítur og sagði að það hefði verið að kalla hann út með hernum þá var eitt sem komst að hjá mér...ég varð að segja honum hversu mikið ég elskaði hann. Ég gerði það auðvitað og ætla að segja honum það eins oft og ég get þar til hann fer. Svo færði ég mig í var og kiknaði í hnjánum og hélt mér í vegginn. Eruð þið ekki þakklát fyrir veggi ;)?

Bert er bifvélavirki og er það hans aðal-atvinna en hann er líka í varaliðinu (reserve) í Navy og hefur verið slíkur sl.18 árin. Það þýðir að hann mætir eina helgi í mánuði á æfingu (drill) og fer svo vanalega einu sinni á ári í burtu í 2 vikur á æfingu og á hverjum fjórðungi á 5 daga æfingu. En nú breytist það maður minn.

19.feb nk.þarf hann að melda sig inn á herstöðina hér og fer 22.feb í þriggja mánaða æfingaprógramm fyrir lokatakmarkið sem er Djíbútí á austurströnd Afríku. Æfingarnar eiga sér stað í Mississippi,California og Suður Karolína. Á þessum þremur mánuðum fær hann 5 daga leyfi. 27.maí flýgur hann svo út til Djíbútí og verður í 350 daga. Mér skilst eftir að hafa talað við fólk og fylgst með vinkonum sem eiga menn í þessum stöðum að það geti,skv.ordrunum styst eða þá jafnvel lengst.

Undanfarið hef ég haft sterka tilfinningu á að vindáttin sé að breytast. Ég hef ekki viljað fara neitt,ég hef hitt fáa að minni eigin ósk og verið fegin þegar ég fæ ekki barnapössun og haft því afsökun á að komast ekki eitthvert.Við Bert höfum verið samstígari og þéttari saman heldur en áður og hjónabandið gengið vel og ég hef hreinlega verið svo ástfangin af honum að mig verkjar. Og því verkjar mig svo mikið núna að vita að hann þurfi að fara,að ég finn til.

Mér finnst gott og nauðsynlegt að hafa þak yfir lífinu,vita hvert stefnir og vita hvað þarf að gera. Því er ég,ásamt Bert,búin að draga upp lista yfir þá hluti sem þarf að gera áður en hann fer. Listinn er langur. Annað kemur bara í ljós.

Ég veit að þetta er hægt-milljónir hafa gert þetta áður og stríð hafa alltaf verið háð og verða alltaf háð,hvort sem mér líkar betur eða ver.Ég bara skil þetta stríð ekki...engan veginn og styð það ekki en ég styð fólkið sem er kvatt þangað.

Ef ég á að vera alveg óskaplega hreinskilin þá hræðir það mig ekki að vera án hans þó svo ég eigi eftir að sakna hans. Það sem hræðir mig mest af öllu eru fjármálin...ég hef ekkert haft puttana í þeim því þegar ég steig inn í heim Berts þá var ekkert að því hvernig hann fór með málin og það sem er ekki brotið þarf ekki að laga.Ég tók bara annað upp á mína arma. Ég er hrædd um að klúðra málunum því ég klúðraði mínum fjármálum einu sinni. Einnig er ég hrædd um að ef að allt verður of mikið einhvernveginn að þá missi ég þolinmæðina við strákana okkar og það eiga þeir síst skilið.

Tvennt er á hreinu þó-við verðum áfram hér,förum ekki til Íslands nema í heimsókn og er áætlað að fara heim í byrjun júlí og vera í 4-5 vikur. Eyjólfur byrjar í Kindergarten í haust,Natti fer í Pre-School og ég stefni á skóla. Ég held að einhver partur inní mér vilji gera þetta svona-sanna fyrir mér og öðrum,þó mest fyrir mér að ég geti þetta og muni gera þetta vel.Að ég geti staðið ein sem ungamamma þegar þörf er á. En mikið óskaplega er ég lítil núna......þið úti sem lesið þetta-hver veit nema þið horfið á þennan texta og hugsið með sjálfum ykkur hversu óttalegur kettlingur ég sé,ég heyrði það sagt þegar ég var krakki af stelpunum í fótboltanum og það hefur setið í mér. En þetta er ekki fótbolti,þetta er miklu mikilvægara og ég og mínir ætlum að standa upp sem þokkalegir sigurvegarar að leik loknum. Ég fæ bara að nota bloggið sem útrás og lesendur sem boxpúða:)

Að horfa á björtu hliðarnar er ekki eitthvað sem þarf að segja mér,þið sem þekkið mig vitið að ég er snillingur í því og hef ég nú þegar fundið nokkrar bjartar hliðar. Eins og gægjugat á útidyrahurðina-það fæ ég loksins:)Bert hefur lengi viljað smá pásu frá verkstæðinu,það fær hann sko rækilega núna. Helgarferð ætlum við hjónin í því við höfum varla fengið að vera tvö ein síðan síðast og hef ég sagt í djóki að það þurfti helvítis herinn til svo það gerðist.

En vitið hvað? Ég á besta mann (að mínu mati auðvitað) í heimi...ég á mann sem er heiðarlegur,með styrka fætur,gott höfuð á herðum,rólegur í tíðinni og tekur á hlutunum á sinn hátt. Ég ætla að trúa því að hvað sem bíður okkar þegar hann kemur heim aftur að þá getum við tekið á því saman og leitað hjálpar ef með þarf. Við vorum í sundur lengi hér um árið og ætlum að notast á við þann lærdóm sem fékkst út úr því til að hjálpa okkur með næsta verkefni.

Þetta er orðið langt en trúið mér,ég gæti skrifað svo miklu meira. Ég kveð í kútinn,Svanfríður.

Lærdómur

2009-12-06T22:14:00.002-06:00

Ég tók með mér jólageisladisk í bílinn í gær en þegar ég opnaði hulstrið þá sá ég að tveir diskar voru þar. Á öðrum þeirra stóð á "Messufall" og setti ég hann í spilarann.Eftir smá stund hljómaði rödd Önnu Kristine þar sem hún tók viðtal við mömmu. Að heyra rödd mömmu sendi hlýja strauma um mig alla. Ég hlustaði á allt viðtalið og fannst gott að hlusta á.Ekki að ég hafi aldrei heyrt það sem mamma talaði um-en það var gott að rifja upp og heyra það sem hún sagði. Eftir að viðtalinu lauk þá fór ég að hugsa um hefðir.

Ég man að hafa heyrt af útför konu einnar sem bjó heima á Höfn. Í minningarræðunni var talað um hana sem móður og hefðir. Að frá henni hefðu börnin hennar fengið hefðirnar. Flest allar þær hefðir sem ég held gangandi innan minnan fjölskyldu eru auðvitað frá mínum foreldrum komnar en einhvernveginn held ég að ef mamma hefði ekki haldið þeim við þá hefðu þær aldrei orðið að þeim hefðum sem ég minnist úr uppeldinu. Kannski er það vegna þess að mamma var sú sem hugsaði að mestu um heimilið-eldamennsku og annað slíkt. Ég til dæmis hef í raun enga þörf fyrir að hengja upp útiseríur þó mig langi að hafa þær en ég hef þörf fyrir að baka fyrir jólin,þrífa stólana (ég sver það) og gráta út aðventuna;) Á gamlárskvöld sakna ég þess að syngja ekki Nú árið er liðið og fleiri gömul íslensk lög en það höfum við gert allt frá því ég man eftir mér. Á aðfangadagskvöldi hér í litla bláa húsinu,skiptumst við á að opna gjafirnar.Við semsagt opnum þær ekki öll í einu. Hver og einn opnar og svo skoða allir hinir hvað var í pakkanum. Við gerum þetta því við það ólst ég upp. Einnig opnum við jólakortin eftir að allt er komið í ró eftir pakkaflóðið og lesum þau í ró og næði...við gerum það því það var ég alin upp við og vil ekki hafa það á neinn annan hátt. Aftur á móti á jóladag þegar við fögnum amerísku jólunum og hefðum Berts þá eru allar gjafirnar opnaðar í belg og biðu og ég get bara ekki vanist því. Ég nýt mín ekki og verð hálf stressuð.

Hefðir eru sterkur hluti hefðanna.

Stundum verður maður auðvitað að breyta út af vananum,henda út einu og taka annað inn. Það er líka fínt en mér finnst afskaplega gott að halda í hefðirnar því með hverri hefð þá man maður fortíðina og hefðir eiga stóran þátt í allri minningarsköpun. Mér þætti t.d voða skrýtið að ef börnin mín fengju ekkert í skóinn þó ég ali þau upp í öðru landi en Íslandi. Mér finnst t.d mjög skrýtið að hitta ekki ættingjana á Þorláksmessu í graut. Þorláksmessa er hefð út í gegn hjá okkur. Grautur í hádeginu með fólkinu okkar á Höfn, jólakortaútburður (ég ber hann út sjálf hér líka)"kaupfélagið" um kvöldið til að hlusta á Karlakórinn syngja og svo Reynir frændi í heimsókn þar sem hann og pabbi sitja úti í bílskúr og gera að jólamatnum. En ég bý ekki á Höfn og missi af þessari hefð núna og þá er um að gera að skapa nýja hefð:) Ég ætla því að bjóða nokkrum vel völdum vinum í grjónagraut og brauðrétt að kvöldi Þorláks og hlakka ég alveg rosalega til. Ég ætla meira að segja að setja möndlu í grautinn. En þrátt fyrir að sakna bernskujólanna á Höfn þá vil ég hvergi annarsstaðar vera um jólin en í litla bláa húsinu mínu þar sem við höldum okkar jól hátíðlega á okkar hátt.

Heima er best.

Ég kveð í kútinn. Svanfríður,svolítið meyr í hjartanu.

Lítið hjarta og táraflóð

2009-11-29T22:44:00.003-06:00

Jæja.Þá byrjar það! Tíminn þar sem ég get brostið í grát við hvaða tækifæri sem er og geri það vel. Í guðsbænum ekki kalla þetta heimþrá eða óléttu því það er það ekki. Þetta er mun flóknara en það. Svo flókið að ég ætla ekki einu sinni að reyna að greiða úr flókanum.Ég ætla bara að leyfa mér að upplifa aðventuna,jólin og svo nýárið svo sterkt og grenja við hvert tækifæri sem gefst. Ef fólk spyr hví ég gráti þá segi ég bara eins og er að það sé vegna aðventunnar.Fólk hristir þá bara hausinn.

Bert eyddi bróðurparti úr deginum með fæturnar hangandi ofan af háalofti í þeim tilgangi að finna jólaskrautið. Eitthvað er komið á hillU (er bara með eina inní stofu sko) og annað annarsstaðar.Og það er svo fínt.Natti hefur,ótrúlegt en satt,látið það vera......að mestu. Mér finnst litla bláa húsið mitt verða svo fínt þegar hvítu ljósaseríurnar eru komnar í gluggana og hvítu útiseríurnar komnar í gagnið. Þá finnst mér það litla bláa, breytast í höll....litla höll kannski en höll engu að síður. Þegar við loksins flytjum héðan þá á ég eftir að sjá mjög mikið eftir húsinu okkar. Mér gæti ekki hafa liðið betur þó svo að litla bláa húsið hefði verið stórt blátt hús. Hér hefur Bert búið í um 14-15 ár og hér varð fjölskyldan okkar til.

Ég hef sagt það áður og segi það enn að það að búa í litlu húsi er list. Að koma öllu fyrir,að búa þannig um að allir hafi pláss og að allt hafi pláss. Þeir gestir sem hafa sótt okkur heim verða að bíta í það súra epli að sofa annaðhvort inni í barnaherbegi,á stofugólfinu á dýnu eða í hjónarúminu en einu lofa ég þó alltaf að sálin fer ekki svöng í burtu.

Við hjónin höfum rætt það að bjóða skjólstæðingi frá athvarfinu hingað heim á jóladag í mat og gjafir en við því miður megum það ekki. Reglur. Mig langar að finna einhvern sem á hvergi athvarf og bjóða honum hingað,bara til að hlýja sér en maður verður að fara varlega.

Það er maður í NY sem vinnur sem skólabílstjóri frá 8-17 og er kominn heim til sín klukkan 18. Þá fer hann að elda mat ásamt móður sinni, konu hans og börnum. Þegar að matseld lýkur þá fer hann á götur Harlem og gefur þeim heimilislausu að borða. Oftast fæðir hann um 140 manns á hverju kvöldi. Ef þetta er ekki að vera fórnfús þá veit ég ekki hvað það er. Og ekki býr sá maður í stórri íbúð.Það var grátbroslegt að sjá þau reyna að athafna sig inn á meðal potta, matargjafa,kassa og ég veit ekki hvað og hvað. Það þarf ekkert mikið. Bara nennu og áhuga.

Á þriðjudag og miðvikudag eru síðustu vaktirnar mínar á Cary's. Ég hlakka til að hætta en ég á eftir að sakna flestra sem ég vinn með,þ.á.m Telly. En ég finn á mér að nýr kafli er að hefjast og ekki bara í mínu lífi heldur einnig í lífi okkar hjóna. Mér líður eins og mér leið rétt áður en ég kynntist Bert...ég vissi að eitthvað var að fara að gerast en hafði bara ekki hugmynd um hvað.

Ég er búin að rissa upp skissu af tónlistarprógramminu mínu í athvarfinu og nú þarf ég að leggja það inn og lagfæra það svo. Námsáætlun þessi verður þó svipuð og allar aðrar námsáætlanir sem ég hef gert...bara uppkast og beinagrind af því sem svo tekur við. En mikið óskaplega sem ég hlakka til. Því eitt get ég sagt ykkur-ég á ekki eftir að kenna þeim,þær eiga eftir að kenna mér. Mest vildi ég þó setja gerendurnar í svona prógramm líka,það held ég að kæmi sér vel. Fá útrás í orðum,tónlist og rytma en á líkama annarra manneskju. Kannski einn daginn,hvur veit? (vitiði að þegar Jóhann risi kom til dyra heima hjá sér í Flórída (bjó hann ekki þar?) þá sagði hann "hvur er þar??" :) )

En jamm og jæja.Ég læt þetta gott heita í bili og kveð ykkur í kútinn. Svanfríður.

Tilkynning

2009-11-12T11:27:00.001-06:00

Afmæli og símtal

2009-11-10T09:39:00.002-06:00

Bóndi minn á afmæli í dag og ber hann árin sín vel.Kappinn er 41 árs í dag:) Við hittumst þó varla í dag því hann vinnur til kl.17 og þá fer ég til vinnu.Afmælismaturinn og pakkinn kemur á laugardaginn þannig að hann þarf engu að kvíða:)

Finnst ykkur ekki bara gaman að eldast? Mér finnst það. Mér finnst gott að vera ekki sama fiðrildið og ég var hér í den,mér finnst gaman að ná auknum þroska og læra og vita meira. Ég vil ná að afreka miklu meira og vinn að því á hverjum degi og þakka því fyrir að fá að eldast því það er blessun í sjálfu sér.Það fá ekki allir að eldast nefnilega.

Ég horfi nú ekki oft á íslenskt sjónvarp,þ.e íslenskar útsendingar á netinu en geri það þó ef einhver bendir mér á e-ð og stundum fréttir. En einn þáttur er það sem ég má ekki missa af og er það Persónur og leikendur á RÚV. Horfði ég á nýjasta þáttinn í gærkveldi þar sem leikandinn var Róbert Arnfinnsson. Hann hefur alla tíð verið í miklu uppáhaldi hjá mér og "ég heyr'í bassúku" hljómaði í hverju ferðalagi sem við keyrðum á milli Hafnar og Reykjavíkur þegar ég var barn. Ég fylltist löngun að hringja í Róbert einfaldlega til þess að þakka honum fyrir mig. Ég tók á mig rögg og hringdi í hann. Hann svaraði eftir fyrstu hringingu og ég kynnti mig og sagði að mig hefði langað að hringja í hann og þakka honum fyrir. Hann varð bljúgur og tók þökkinni:) Áttum við svo skemmtilegt samtal og er ég glöð í hjarta eftir að hafa hringt. Það er sko nefnilega allt í lagi með að hringja og þakka fyrir sig.Eða bara hringja í fólkið sitt og þakka því fyrir að vera til og þykja vænt um mann. Kannski ætti það bara að vera á dagsplaninu? Að þakka ykkur öllum fyrir að vera til og svona líka yndisleg!!!

Ég kveð í kútinn.Svanfríður.

Þessar mömmur

2009-11-02T23:30:00.002-06:00

Ég er 33 ára en ég hlýði mömmu eins og skot ef hún fær tóninn í röddina. Hún fékk tóninn í röddina í dag þegar hún minntist eitthvað á lítil bloggskrif....og hér sit ég því og blogga.Vegalengdin milli Chicago og tónsins er það stutt að ég gæti alveg eins búið á Hrísbrautinni;)

Spennandi tímar framundan. Ég viðurkenni fúslega að ég er ekkert að gera þetta bara vegna þess að ég er svo góð manneskja. Lokatakmarkið er að fá vinnu. Vopnuð eigingirninni og óskinni um að hjálpa öðrum-akkoti sterkt verkfæri-gekk ég á fund yfirmanns athvarfsins,þeirri sem sér um allt lífið þar inni og lagði fyrir hana hugmynd. Hugmyndina fékk ég ekki einu sinni sjálf,henni var ýtt að mér af einni stórkostlegri konu. Sísí. Ekki þeirri sem fríkaði úti, heldur hinni,þeirri sem býr í USA og á ættir að rekja bæði til Íslands og Færeyja.Sterk blanda þar á ferð! Sísí spurði mig í gærkveldi afhverju ég kenndi ekki tónlist hér,afhverju ég notaði ekki námið mitt. Ég hummaði af mér einhver svör en hún hætti ekkert að spyrja. Kom hún þá með eina athugasemd-afhverju ekki að nota tónlist innan veggja athvarfsins???

Afhverju ekki? Númer eitt,hugsaði ég, er að ég er ekki músíkþerapisti. Númer tvö,hugsaði ég ennfremur, ég er búin að gleyma svo miklu og mörgu. Númer þrjú, ég ætlaði mér ekkert að vinna með tónlist í USA og allra síst inni í athvarfinu.

Hugmyndin var samt góð og fann ég að ég fór á flug og sá fullt af góðum hlutum gerjast í hausnum á mér sem gætu alveg gengið þrátt fyrir að ég sé meistari að trúa allt of lítið á sjálfa mig.

Ég skrifaði ekkert niður á blað,vildi ekki eyða blöðum á hugmynd sem svo kannski aldrei yrði ýtt úr vör. Æfði samt framsetninguna og sjá!, yfirmaður athvarfsins samþykkti hana. Nú er bara að spýta í lófana og setja upp hálfgerða námsáætlun og skila henni inn. Ég hefst svo handa eftir áramót og mæti 2-3 í viku og vinn með hana líklegast.

Hugmyndin er sumsé að þær konur og þau börn sem annaðhvort búa í athvarfinu eða sækja það vegna ráðgjafar, verði sett í hópa sem ég stýri. (konur í sér hópi og börn í öðrum hópi). Hver hópur fær stikkorð gefins af mér, t.d um líkamlegt ofbeldi;sparka,kýla,lemja,kyrkja os.frv...,og mun svo tengja orðin saman og gera ljóð/sögu úr orðunum. Því næst verður samin tónlist við ljóðið/söguna og eftir það þá verða myndir skapaðar. Þegar öllu þessu er lokið þá verða ljóðin/sögurnar ásamt myndunum hengdar upp á vegg,innrömmuð og seld á fjáröflunarsamkomu athvarfsins sem haldnar eru einu sinni til tvisvar á ári. Ef þetta gengur vel þá vonandi verður leikurinn endurtekinn.

Ég segi aftur eins og ég hef stundum sagt; ég er svo spennt að ef ég væri hundur þá myndi ég míga á mig. Þetta verður skemmtilegt ferðalag og fróðlegt,já og erfitt líka. En hver sagði að lífið væri auðvelt? Þá er ekkert gaman að þessu;)

Ég auðvitað leyfi blogginu mínu að fylgjast með því ég það er alltaf best að halda tóninum góðum:)

Ég kveð í kútinn,Svanfríður.

Jæja elskurnar mínar

2009-10-22T23:50:00.002-05:00

"Í dag er ég glaður" söng maðurinn hér í den. Ég er glöð líka því í kvöld átti ég gott kvöld með Sveini nokkrum Arnbjörnssyni. Hann er úr Nesjunum (sem er næsta sveit við Hornafjörð fyrir þá sem ekki vita) og er kominn af góðu fólki:) Facebook getur verið sniðugt tæki því þar sá ég að hann væri væntanlegur til Chicago. Ég skrifaði í bríeríi á síðuna hans hvort hann skryppi bara ekki til okkar í kaffi?? Jú,hann tók mig á orðinu og kom hingað í mat í kvöld og brennivínssnafs. En málið er að við höfum aldrei hist. Hann flytur í burtu þegar ég er einungis 10 ára þannig að ég man ekkert eftir honum þó ég þekki fólkið hans. Við gátum vel spjallað og úr varð að við áttum mjög gott kvöld.

Bert er þó hetja hafsins því hann sótti hann og skilaði honum aftur í kvöld,maður sem fer vanalega að sofa milli 21-22 á kvöldin og er veikur í þokkabót. Málið er að ég sé afar illa orðið í myrkri og treysti mér hreinlega ekki að keyra þannig að elskan mín gerði þetta fyrir okkur. Bert er bestur.Einfalt.

Ég geri mér fulla grein fyrir að ég,bloggarinn mikli er ekki lengur bloggarinn mikli. Ég hef verið annars hugar undanfarið og verið frekar tætt og eitthvað afundin og ekki haft lyst á að blogga. Stuttar skilaboðssendingar hafa frekar verið minn kaffibolli undanfarið og hef ég verið virkari á facebook en hér. Ég sagði mig úr stjórn Íslendingafélagsins og er ekki lengur ritstjóri fréttablaðsins okkar og var það einfaldlega vegna þess að mér fannst ég ekki eiga orku til þess. Ég veit ekki hvað þetta er í mér...einhver haustdepurð kannski?

Loksins loksins er farið að sjá fyrir endanum á Völuspáarævintýrinu mínu og er það vel. Mér finnst ég vera að horfa á eftir barninu mínu stíga fyrstu spor sín út í þessa veröld. Diskurinn verður kominn í Pennann-Eymundsson fyrir jól og vel það og mun ég biðja ykkur um að skála fyrir mér þegar hann er loksins lentur og veit ég að þið gerið það fyrir hálft orð.

Það er frábær tilfinning að ljúka við verkefni og veit ég að þegar diskurinn er kominn á koppinn þá mun mér líða eins og sigurvegara. Ásamt aðstoð tryggu foreldra minna sem og Indu frænku þá hef ég sett spor mín í íslenska tónlistarsögu og er ég stolt af því. Ég allavega get sagt; þetta gerði ég:) Næsta verkefni verður skemmtilegt en ætla ég að sækja um leyfi að fá að vinna með skemmtilega sögu í bundnu máli um Grýlu og hann afa sem var óþekkur eftir Gunnar Karlsson (held ég)og mun Bob,höfundur að tónlist við Völuspá, semja tónlist við vísurnar og ég söngla við. Einnig langar mig að taka aðrar íslenskar barnavísur og leika mér með þær og hvur veit,gefa þær út?

Ég sagði upp vinnunni á Cary's (húrra fyrir því :) ) og mun hætta að vinna vikuna fyrir jól. Ég hef að ég held,aldrei aldrei aldrei, verið svona ósátt á vinnustað. Mér finnst ég vera í fangelsi þegar ég mæti í vinnuna. Ég ætla mér eitthvað meira. Ég segi það satt og án þess að ýkja að ég fæ martraðir í hverri einustu viku, og alltaf á aðfaranótt þriðjudags en ég mæti í vinnu á þriðjudagskvöldum. Alltaf snúast draumarnir um það sama; ég er að þjóna upp í móti,hleyp með vatnsglösin um veitingastaðinn án þess að finna kúnnana mína og glösin orðin að snarbeyttum glerbrotum þegar ég loksins finn kúnnana. Ég mæti nakin í vinnuna og allt eftir þessu. Eftir áramót ætla ég að bæta við mig sjálfboðaliðsvöktum í athvarfinu og gera e-ð meira spennandi. Markmið fyrir árið 2010 er að fá vinnu eða loforð um vinnu og þá við eitthvað sem ég vil gera. Maður verður að eiga sér drauma og markmið:)

En mest af öllu væri ég þó til í að vera á leiðinni til Hafnar í Hornafirði á næstunni því hún móðir mín á von á góðum grip þangað....fylgist með bara á hennar síðu og get ég lofað ykkur öllum að sú verður flott,flottari en hún er nú!

Þar til næst þá kveð ég ykkur í kútinn. Svanfríður.

Northwest Herald

2009-10-04T08:45:00.001-05:00

Góðan daginn.

Með því að ýta Hér getið þið lesið blaðaviðtal við þrjá sjálfboðaliða Turning Point þar sem ég var ein af viðmælendum.

Ég kveð í kútinn.Svanfríður.

Og það fækkar.

2009-09-26T19:38:00.004-05:00

Það fækkar þeim sem blogga og ég tók því til á listanum mínum. En þeir sem ég tók út; þegar þið byrjið að blogga á ný,látið mig þá vita og ég bæti ykkur við aftur:)

Það er laugardagskvöld. Orðið dimmt. Þrjú börn og eiginmaðurinn hlaupa hér um og telja upp á 10. Eru í feluleik. Aukabarnið-alger prinsessa-borðaði með okkur kvöldmatinn og fékk kjötbollur í sósu og sultu,kartöflur og grænmeti. Hún verður orðin íslensk eftir kvöldið. Segir orðið "afhverju" og alles.

Lífið hefur verið skemmtilegt að undanförnu. Fór í tvö blaðaviðtöl. Eitt fyrir blað sem Turning Point gefur út árlega og hitt var fyrir dagblaðið North West Herald sem McHenry sýsla gefur út. Þokkalega stórt blað sem fær ágæta lesningu. Ég var beðin um að sitja og svara því til afhverju ég er sjálfboðaliði athvarfsins og hví mér þykir þetta svona mikilvægt starf sem þar er unnið. Október mánuður er Domestic Violence Awareness Month og er verið að líta á bak við tjöldin og sjá hvaða starf sjálfboðaliðar vinna. Ég er stolt af að hafa verið beðin um að koma í viðtal,það segir mér að ég er að gera góða hluti. Ég er þó kvíðin útkomu viðtalsins, erfitt að tala svona þykir mér.

Svo á mánudag þá fer ég upp í Elgin Community College þar sem ég á viðtal við námsráðgjafann. Ég vona að það endi með því að ég hefji nám í Family Violence Counseling í janúar.

Draumurinn væri að vera með eigin ráðgjöf, á stofu, þar sem herbegið væri litríkt og vinalegt með leikhorni fyrir ung börn sem gætu duddað sér á meðan ég talaði við þolendur. Sjáum til:)

Annars er ég þokkaleg. Táin er að koma til en ég mætti vera betri í bakinu. Það vonandi kemur með hjálp kírópraktorsins.

Ég vona að þið séuð í "gúddí fíling". Látið heyra í ykkur, alltaf svo gaman að fá komment:)

Ég kveð í kútinn. Svanfríður.

Brákuð litla tá!

2009-09-22T22:36:00.002-05:00

Ó mig auma. Í dag, hálftíma áður en ég þurfti til vinnu, þá rak ég litlu tá vinstri fótar svo rosalega harkalega í hornið á veggskotinu að það fossblæddi úr. Natti og Eyjólfur urðu alveg miður sín og Natti fór tvisvar að horninu, allur uppveðraður, og kallaði "bló bló". Ég var líka uppveðruð, en bara af sársauka. Svo þurfti ég að fara að vinna og var ekkert uppveðruð yfir því heldur því ég er alls ekki góð í bakinu heldur. Sársaukin þaðan liggur niður í hægri fót þannig að ég var glæsileg í vinnunni í kvöld. Lufsaðist þetta áfram og var eins og fegurðardrottningin sem brosti í gegnum tárin.

Þið vitið hvað það er skemmtilegt að hitta nýtt fólk? Í kvöld komu inn tveir menn. Annar á mínum aldri og hinn svona um fimmtugt. Ég horfði á þann fimmtuga og hugsaði með mér að hann bæri með sér útlit fyrrum fanga. Ég að vísu hef aldrei séð fanga nema í sjónvarpi en hann leit út eins og þeir sem maður sér í fangelsisþáttunum á Discovery. Allavega þá tökum við tali saman og kemur þá í ljós að þeir eru að fara þrífa háfana inni í eldhúsi og voru að bíða eftir að kokkarnir lykju störfum. Telly,eigandi, blandaði sér svo í samtalið og kom í ljós að hann og þessi fimmtugi hafa þekkst í um tvo áratugi.

Sá fimmtugi fer að segja mér að hann eigi 7 börn með þremur konum. Ég alveg "áttu SJÖ börn!!" Hugsaði til minna tveggja grallara sem mér finnst ég varla ráða við á góðum degi;) Fer hann þá að segja mér upp og ofan af börnunum. Einn sonurinn býr í New Mexico, ein dóttirin í Chicago sem og annar sonur "but we don't talk anymore" Ég spyr þá strax hvort það sé vegna þess að sonurinn sé hommi? "How did you know that?" Hvað átti ég að segja; well sir, you do look like a ex-prisoner with a chip on your shoulder" Ég gat ekkert sagt það þannig að ég hóstaði bara í staðinn. Þá var eins og flóðgátt hefði opnast og maðurinn fór að segja mér að hann hefði viljað drepa strákinn þegar hann komst að því að hann væri hommi. En núna, spurði ég hann. Nei nei,allt í lagi núna...ég reyndi að hringja í hann og svona en hann hætti að vilja svara mér. Ég spurði hvort það væri vegna þess að hann væri að uppnefna hann einhverjum hommaviðurnefnum? Þá roðnaði karlinn og svaraði með semingi;jajújú. Ég sagði við hann að ég gerði mér fyllilega grein fyrir því að við værum að hittast í fyrsta sinn og þekktumst ekki neitt en hvort þætti honum meira varið í son sinn lifandi eða dauðann? Alive svaraði fyrrverandi fanginn. Já, hættu þá þessari vitleysu og hringdu í hann og láttu eins og maður.Lífið er of stutt.

Ég meina það! Að það skuli ekki vera hægt að láta sómasamlega við þitt eigið hold og blóð af því það er samkynhneigt!!! Helvítis vitleysa er þetta. Svo situr hann þarna og segir okkur sögur af barsmíðum og byssukúlum (sem hann skaut úr sinni eigin byssu) og vill að allir taki hann í sátt og gefi honum séns en hann getur ekki talað við son sinn nema kalla hann "gingerbread".

Ég verð nú samt að viðurkenna að mannfíflið var fyndinn á köflum og ég gat stundum ekki annað en gapt á meðan ég hlustaði á hann segja okkur sögur frá "krimmaárunum".

Ég komst að því að ég hef lifað afskaplega vernduðu lífi. Ég hef aldrei lamið ný-nasista með kúbeini (þó það hljómi nú ekkert illa...hmmmm) og ég hef aldrei skotið á löggu úr bíl,velt svo bílnum,hlaupið út í skóg með byssuna,tekið hana í sundur á hlaupum, verið handtekið tveimur dögum síðar og látin laus vegna þess að það var ekki hægt að sanna neitt á mig.

Það er þetta sem er svo skemmtilegt við fólk. Maður veit aldrei hvern maður hittir. Ég veit allavega við hvern ég á að tala ef ég þarf fyrrverandi krimma inn í mitt líf. Það er þarna karlinn sem þrífur háfana á Cary's restaurant!

Ég kveð í kútinn. Svanfríður.

Eyjólfur Aiden 5 ára í dag:)

2009-09-19T22:06:00.005-05:00

Nýfæddur í fanginu á pabba sínum.

Rétt tæpra eins árs

Á tveggja ára afmælinu

Á þriggja ára afmælinu

Fjögurra ára og nýbyrjaður á leikskóla

Rétt fimm vetra.

Já,tíminn líður,það er eitt sem víst er. Hann er sko fimm ára í dag grallaraspóinn minn. Hann kom í heiminn kl. 15.24 þann 20.september 2004. Var á flakki fyrsta mánuðinn...bjó í 2 vikur í íbúð mömmu sinnar á Akureyri,flaug svo til RVK þar sem við bjuggum til skiptis í kennaraíbúð, svo í lánsíbúð í nokkra daga, aftur í kennaraíbúð og svo í öðru húsi þar til flogið var á Hornafjörð til að vera í ömmu-og afa húsi þar til flutt var til USA í janúar 2005.

Eyjólfur er viðkvæmur, félagslyndur, hávær (kippir í kynið!),duglegur,skarpur og skemmtilega orðheppinn á stundum. Hann er stoltið okkar og frumburðurinn sem er með það á tæru að á næsta ári fer hann í gulan skólabíl og það er nú ekki lítið!

Ég kveð í kútinn.Svanfríður.

Hvað skal gera?

2009-09-16T21:21:00.002-05:00

Núna þarf ég ráð.

Eyjólfur er í Pre-School,í svokölluðum 4's og fer á næsta ári í Kindergarten sem er undanfari 1.bekks. Þau börnin eru aðeins farin að læra stafrófið,enda ekki mikið búið af skólaárinu.

Í dag skrifuðu þau stafinn F og sýndi og sagði Eyjólfur mér frá því og ræddum við þá í framhaldi af því hvað F segði og þau orð sem hann byggir; F fyrir fáni og flaggstöng t.d.

Hann þekkir nokkra stafi eins og upphafsstafi okkar í fjölskyldunni og einhverja örfáa þar fyrir utan.

Það sem ég velti fyrir mér er þetta; rugla ég hann með því að kenna honum hvað stafirnir segja á íslensku og fyrir hvaða orð þeir standa? Eins og A er fyrir Api sem yrði þá á ensku; M er fyrir Monkey.

Ef þið sem vitið betur þarna úti sem lesið...hvað finnst ykkur? Á ég að bíða með íslensku útskýringarnar þar til hann er orðinn eldri og betur í stakk búinn til þess að greina á milli orða eða er í lagi að blanda tungumálakennslunni saman?

Ég kveð í kútinn. Svanfríður.

Hvar eru mörkin á milli rasista og manneskju með skoðanir?

2009-09-15T22:01:00.002-05:00

Ég hlustaði á Bylgjuna í dag í gegnum tölvuna þar sem þremenningarnir þar töluðu við konu eina,kennara,sem hafði skrifað á bloggið sitt að henni fyndist að útlendingar búsettir á Íslandi ættu að geta talað íslensku. Að henni þætti það ekki hæft að útlendingar sem hefðu búið í allavega 3 ár gætu ekki talað hrafl í málinu. Einnig minntist á hún á glæpi útlendinga og velti því upp hvort væri ekki ódýrara að senda þá úr landi og til "gamla landsins" en að halda þeim í íslenskum fangelsum og láta skattgreiðendur þá greiða fyrir það uppihald.

Ég sá ekki þetta blogg en held ég fari rétt með.Áreiðanlega talaði hún um annað líka. En það sem ég heyrði hana segja var að margir hefðu úthrópað hana kynþáttahatara.

Ég hlýt þá að vera það líka. Ég geri mér fulla grein fyrir því að það er erfitt að setjast að í nýju landi og koma undir sig fótunum. Ég geri mér fulla grein fyrir því að það er oft erfitt að kynnast landanum og aðlagast nýjum og oft, gjörbreyttum siðum. En það sem mér finnst er þetta;

Haltu í þitt,aldrei gleyma hvaðan þú kemur þó þú færir þig um set í heiminum. Haltu í tungumálið þitt en bættu við eins og þú getur við þig af nýja tungumálinu. Það hjálpar þér ekki bara með að aðlagast heldur er þér tekið mun betur af heimamönnum OG þú átt betri möguleika með að koma þér betur áfram.

Það er ekkert að því að umgangast landa þína en ef maður flytur í annað land þá er ekki gott, þykir mér persónulega, að búa þannig um spottana að umgangast einungis þá sem eru sam-lenskir og maður sjálfur.

Öryggi felst í þeim reglum sem hvert land um sig setur upp. Reglur geta verið óþolandi en ef ekki er farið eftir þeim þá getur það haft áhrif á búseturétt seinna meir, skiptir þá ekki máli hversu lengi þú hefur búið í landinu sem ÞÚ sjálfur valdir þér. Oftar en ekki erum það við sem veljum sjálf hvert við förum.

Ekki úthrópa siði og venjur nýja landsins.Þér þarf ekki að líka við allt en hvert land hefur þrifist á venjum,reglum og vissum samskiptum í áraraðir ef ekki árhundruði.

Ekki úthrópa trú nýja landsins.Haltu í þína trú en ekki troða á þeirri trú sem landið byggir á.

Við búum um okkar eigin rúm. Við höfum val. Það er hræðilegt þegar fólk þarf að flýja heimili sín og lönd sín og reyna að byggja upp líf á öðrum stöðum. Það hlýtur að vera erfiðara en orð fá lýst en það er samt ekki afsökun til þess að dæma landið sem tók á móti þér.

Ég á illt með að samþykkja heilbryggðiskerfið hér í Bandaríkjunum. En hvað get ég gert í því?Ég gæti kosið en er ekki með ríkisborgararétt enn sem komið er en ætti að hundskast til þess að gera e-ð í því. Ég á illt með að venjast því að skipuleggja leikdaga (play-date) en ég aðlaga mig að því. Ég held í mína siði en reyni að aðlagast þeim siðum sem umhverfi mitt hér býður uppá. Hægt væri að telja endalaust upp.

Ekkert land er fullkomið og enginn hefur rétt á að niðurlægja annað land eða aðra menningu. Þegar við höfum lært sitthvað um menningu annarra þjóða þá er okkur guðvelkomið að byggja upp persónulegar skoðanir og akta út frá því....en ekki brjóta niður.

Núna býð ég eftir að einhver af Mexíkóunum úr vinnunni bjóði mér í brúðkaupsveislu eða annarskonar veislu því mig dauðlangar að taka þátt í einni ekta...það sem mér heyrist frá einum nágranna mínum er að þetta er fjör ofan í meira fjör. Einnig langar mig í grískt brúðkaup eða bara einhverskonar gríska veislu. Ég hef einnig frétt að þær séu fjörugar.

Ég vildi að ég væri tuttugu ára (því þegar ég var tuttugu átti ég ekkert húsband né börn) því þá færi ég án umhugsunar til annarra landa og þræddi brúðkaup hjá öllum:) Bara svona til að sjá hefðirnar.

Ég hélt að kynþáttahatari væri sú manneskja sem þyldi ekki annan kynstofn en sinn eigin. Sem teldi sinn kynstofn æðri en einhvern annann. Ég tel það vera þann mesta dónaskap sem til er...að telja sjálfan sig æðri en manneskjuna við hliðina á þér.

Er það, að þykja það æskilega hegðan að læra, allavega kynnast,verða "mellu"fær í nýju tungumáli, sýna vilja í að aðlagast því nýja og fara eftir reglum, að vera kynþáttahatari? Er það að vera rasisti?

Nú ef svo er þá hlýt ég að hata sjálfa mig.

Ég kveð ykkur í kútinn. Svanfríður.

Þá er fríið búið

2009-09-08T22:49:00.002-05:00

Suðurríkin eru öðruvísi en mið-vesturríkin,svo mikið er víst. Sá eitt flott skilti en á því stóðu nöfn á verslunum. Efst var nafn á verslun, svo fyrir neðan var annað nafn og þar fyrir neðan líka.Svo stóð Jesus is life og þar fyrir neðan stóð annað nafn á verslun. Ég er ekki að gera grín að trúnni en mér fannst samt fyndið að sjá þetta þarna,svona inn á milli Bónuss og Krónunnar.

Ég fékk draum minn uppfylltan og hitti tannlausa konu. Hún var þó ekki með banjó en tannlaus var hún. Hún hét Ruth og vann í matvörverslun. Hún var með mun þykkri hreim en ég ;) Í Kentucky þá var mér boðin vinna af einum illa tenntum og afskaplega vel húðflúruðum í gallastuttbuxum,leðurbomsum og með skuplu á höfðinu. Ég afþakkaði pent og sagðist vera í fríi.

Við keyrðum frá hjá alvöru "trailer park". Ekkert í líkingu við hjólhýsagarðana hér þar sem vel er hugsað um bæði hýsin og garðana. Ég varð hálf miður mín að sjá hvernig sumir þurfa að búa og greiða fyrir það leigu. Annað hús sem við keyrðum hjá var eiginlega meira í líkingu við hreysi og vildi ég ekki trúa að einhver byggi þar þar til að ég sá bíl og barnakerru fyrir utan. Uss.

Við keyrðum í gegnum Illinois,Indiana (ég harðneitaði að gista í Indiana á leiðinni suður..vildi fá að gista í Kentucky skoh!!) Kentucky og svo til Tennessee. Indiana er alveg hræðilega langt fylki og fannst mér það allt of endalaust.Mér leið eins og þegar ég var lítil og var að keyra Öræfin. Það var gaman að keyra inn í Louiville, Kentucky og fannst mér borgin afskaplega mjúk fyrir augað. Engin háhýsi eins og í Chicago eða Indianapolis. Svo þegar við yfirgáfum Louiville á föstudagsmorgninum eftir nætursvefn á gömlu og þreyttu hóteli, þá héldum við áfram til Tennessee þar sem Smokey Mountains heilsuðu okkur seinni partinn. Þvílík fegurð!

Allt fullt af trjám og ekki eins hrikalegt á að líta og heima. Ég verð að viðurkenna og geri það fúslega að enginn staður hefur farið ofar í fegurð en Íslandið mitt en fallegt er þarna. Kofinn okkar var risastór og notuðum við Getchell's heita pottinn mjög oft. Hinir í hópnum snertu hann ekki og ég bara skil það ekki.Hvað er betra en að sitja í heitum potti og horfa yfir fegurð náttúrunnar?

Í gærmorgun ( mánudagsmorgun) þá lögðum við af stað frá Smokey's um hálftíu og vorum komin hingað heim í bláa húsið 13 tímum seinna. Mikið var gott að sjá litla húsið og mikið óskaplega var það lítið í samanburði við stóra kofann sem við gistum í. Eiginlega bara fyndið. Ég var ekkert allt of ánægt með frumburðinn þegar hann vaknaði klukkan 07 í morgun þrátt fyrir að hafa ekki sofnað fyrr en um miðnætti og verið drulluþreyttur. Mér finnst að börnin mín eigi að geta sofið út svona eins og móðir þeirra.

En það var gott að komast í burtu í langþráð frí. Mikið var það gott. En nú kveð ég í kútinn því rúmið kallar á mig. Góða nótt,Svanfríður.

púta púta

2009-09-01T23:21:00.002-05:00

Alltaf gaman að spyrja fólk sem kemur úr öðrum löndum og talar mismunandi tungumál en maður sjálfur, hvað dýrin í þeirra landi "segja". Þið vitið hvað ég á við...grísinn segir hrín hrín (það er ekkert hægt að skrifa hroturnar sem kemur úr svínsranni), kisinn segir mjá mjá,hundurinn voff voff o.s.frv. Grísinn á ensku segir "oink oink" og ærin segir "bah bah"

Pedro, sem er mexíkói,hrein af hlátri í kvöld þegar við vorum að ræða þessi mikilvægu mál því þegar hann spurði hvernig maður kallaði á hænsnin á Íslandi þá fékk hann svarið "púdda púdda púdd". Púdda (auðvitað röng stafsetning) þýðir hóra eða eitthvað þvíumlíkt á nokkrum tungumálum:)

Blessuð dýrin,stór og smá.

Ég kveð í kútinn.Svanfríður.

Dauðinn

2009-08-28T08:16:00.002-05:00

Það er með ólíkindum hvað dauðinn á mikið upp á pallborðið hjá þeim eldri þessar vikurnar.Og vegna þess þá hefur sá yngri tekið upp á því að apa allt upp eftir bróður sínum.

Það er mikið spegúlerað í því hver er dáinn. Amma Gróa er dáin,jújú.Hvar er hún þá? Buddy hundur vinkonu minnar var svæfður um daginn og vegna þessa hlýtur hann að vera sofandi-ekki "daujur mamma"

"Eyjólfur-hjálpaðu mér með xxxxxxxxx" Þá er það ekki hægt "because mig deyja from my heart mamma" Maður væri margdauður ef maður notaði þessa afsökun í hvert sinn sem maður þyrfti að lyfta fingrum við heimilisstörfin.

Ég fór í bakinu um daginn og átti erfitt með allan gang og allar hreyfingar.Það er ekki það auðveldasta þegar tveir hressir grallarar ráða húsum. Við þurftum að fara eitthvert klukkutíma eftir að við vöknuðum og því vildi ég koma okkur öllum á ról sem fyrst því ég vissi að ég gæti ekki skverað öllu af á 2 mín. Eyjólfur var tilkippilegur og stóð hjá mér á meðan ég rétti honum fataleppana til að klæða sig því auðvitað klæðir maður sig sjálfur,að verða fimm ára maðurinn! En Natti-úff,það var allt annað þar uppi á teningnum.

Hann lá allsber á hliðinni,með handlegginn undir höfðinu. Ég hélt hann væri að dudda sér að bílnum sínum. Ég bað hann um að koma en ekkert svar. Ég bað hann oft og var alveg orðin þess viss að karlmenn-skiptir ekki máli aldurinn-eru með valda heyrn. Ég hækkaði róminn lítið eitt og bað ákveðið að hann kæmi til mín. Ekki nein viðbrögð.

Að því virtist,eftir langa mæðu,þá reisir Natti höfuðið lítið eitt frá gólfinu, og segir með daufum rómi; Mamma,næn (ég) dæææææ. Rak svo tunguna út úr sér og féll aftur með höfuðið á gólfið.

Ég kveð ykkur í kútinn.Svanfríður.

Upptalning

2009-08-22T00:39:00.003-05:00

Það hefur gengið brösulega að fá Eyjólf til þess að "setjast" niður og spá í tölu-og/eða bókstöfum. Í kvöld þá bað hann um að fá að skoða tölustafina og ég greip tækifærið og náði í orðabók Richard Scarry (eða hvað sem hann heitir nú) og fletti upp á opnunni með tölustöfunum 20. Hann kom mér á óvart með að benda fyrst á tölustafinn 2, svo 1, svo 3 og upp í 6 og sagði mér stoltur hvað þetta hét allt saman og allt var rétt. Svo fórum við í gegnum allar tölurnar tuttugu. Svo byrjaði hann aftur og N.B þetta var allt á íslensku. "Einn pvalur,tveir selir (nei,rostungar skaut ég inní) já, tvö rostungs og svo hélt hann áfram þar til hann varð þreyttur í tungunni en þá vorum við komin upp í sex.

Natti varð fúll við alla þessa athygli og á endanum fórum við með bænirnar og buðum góða nótt en stuttu seinna kemur Eyjólfur fram og segist þurfa að "kúka-again mamma" (ótrúlegt hvað börn þurfa alltaf að tilkynna klósettferðir og það hátt og snjallt)

Á meðan frumburðurinn er inni á klósetti þá settist ég fram í stofu og beið. Svo heyri ég taut koma innan af baði svo ég læðist hægt að og legg eyru við:

"One kúkur,two kúkur,three kúkur......too many kúkur"

Ég sprakk.

Ég kveð ykkur í kútinn. Svanfríður.

Svefngengill?

2009-08-19T21:02:00.002-05:00

Mér leikur forvitni á að vita hvar hann Nattilíus mun eyða nóttinni í nótt. Hann var á þvílíku flakki sl.nótt. Þegar ég kíkti inn í barnaherbegi í gærkveldi eftir vinnu þá steinsvaf hann ofan á rúmi Eyjólfs,þá meina ég ofan á rúmteppinu. Eyjólfur fékk að sofna í minni holu en Bert setti Natta í sitt rimlarúm. Hann hefur þá fært sig yfir og sofnað sér í rúmi Jaja (Eyjólfur).

Ég færði svo Eyjólf yfir um hálf eitt leytið. Hálf þrjú þá þurfti Bert fram og þegar hann opnaði svefnherbegishurðina þá vaknaði ég því það var allt uppljómað fram í stofu. Ég fer fram úr til að tékka á málunum því Bert tók ekki eftir neinu (steinsofandi þrátt fyrir að vera ekki í rúminu) og þá sé ég litla manninn steinsofandi á teppinu á stofugólfinu. Þá hafði minn maður skriðið upp úr rimlarúminu, opnað hurðina, kveikt ljósið og lagst til hvílu. Hann var allur í hnipri, örugglega verið eitthvað kalt:)

Ég færði hann auðvitað yfir í rúmið og þar svaf hann til morguns. Núna áðan þegar ég kom heim úr vinnu þá var Bert að tygja þá í rúmið. Ég spurði Natta hvort hann ætlaði nokkuð á ferðalag í nótt en hann gaf ekkert út á það. Ég spurði hvar hann ætlaði að sofa í nótt og þá sagði hann bara "Jaja" Þá veit ég það, hann ætlar að lauma sér í rúm bróður síns í nótt. Ég vona bara að barnið fari ekki á flakk. Ég er með barnalæsingu á útidyrahurðinni sem og loku líka þannig að hann ætti ekki að geta farið út. Og ef hann getur það þá er hliðið læst þannig að þetta ætti að vera í lagi.

Það yrði eftir öllu ef maður þyrfti að hafa áhyggjur af þeim sofandi líka!

En ég kveð ykkur í kútinn. Svanfríður.

Pistill númer 539,gjörið svo vel.

2009-08-16T23:28:00.002-05:00

539 pistlar, það er slatti. Og þó nokkrir á gamla bloggsvæðinu. Ef ég væri pistlahöfundur á launum þá væri ég búin að fá smá upphæð að launum fyrir allt bullið og allar hugleiðingarnar sem ég hef sett hér niður. En pistlahöfundur á launum er ég ekki, þó ég hefði nú alls ekkert á móti því. Væri alveg til í að vera pistlahöfundur og skrifa bara um góða hluti. Ekki pólitík. Ekki stríð. Bara góða hluti.

Það góða við að halda úti bloggi er að maður getur skrifað endalaust um sjálfan sig-maður getur látið eftir sér að vera sjálflægur og rýna inn í sjálfan sig. Svo vonar maður að athugasemdir séu skildar eftir í boxinu að neðan því auðvitað er maður haldinn athyglissýki að einhverju leiti ef maður vinnur að því að setja inn pistla reglulega;)

Ég held þó að oftast nær sé ég að hugsa upphátt með því að skrifa hér inn. Reyni stundum að átta mig á sjálfri mér og/eða aðstæðum með því að láta gamminn geysa.

Ég roðna stundum við að lesa gamla pistla-sé unga konu sem er að reyna að gera sitt besta, er yfirlýsingaglöð og vill vel. Vill stundum of mikið sýnist mér. Hefur endrum og sinnum gefið of mikið út og sagt of mikið. Þó hef ég alls ekki sagt allt eða látið allt í ljós. Hef kynnst sjálfri mér þó nokkuð á liðnum árum og á eftir að kynnast mér enn betur á komandi árum.

Yfirlýsingaglöð! Ekki alltaf gott. En málið er með mig að ég elska tilfinninguna að gleðjast stórum yfir einhverju. Eins og atvinnuviðtali sem ég fór svo ekki í. Var of fljót á mér. Hugsaði eftir á. Fannst svo frábært að sjá auglýsingu þar sem ég gat fyllt upp í skilyrðin, loksins. Fannst frábært að geta sagt; jújú, ég er með menntun á bakinu sem fyllir upp í skilyrðin sem þú setur upp. En gleymdi hinsvegar í smástund að ég er ekki bara ég. Ég er líka móðir tveggja stráka sem ég hef akkúrat enga pössun fyrir nema stundum og þá meina ég afar sjaldan. Einnig gleymdi ég því, í smá stund, að ég á ekkert hljóðfæri til að æfa mig á og þó ég gæti æft mig í einhverju húsnæði á meðan Eyjólfur er í skóla í 2 tíma þrisvar í viku þá get ég ekki skilið Natta minn eftir aleinan heima. Og ef ég tæki hann með þá yrði engin friður til þess að æfa mig.

Mamma sagði-er þetta þá ekki svona með allar vinnur? Spurningin fékk svolítið á mig því svarið er nákvæmlega eitt og aðeins eitt; jú. Ég eiginlega get ekki unnið úti þegar ég er aðallega heimavinnandi húsmóðir. Ég fer 3 kvöld í viku í burtu og laugardagsmorgnar munu líklegast bætast við í haust og vetur.

Í sannleika sagt þá hef ég verið að kljást við fordóma lengi vel-eiginlega alveg síðan ég flutti út. Fordómana gagnvart heimavinnandi húsmæðrum; semsagt mér sjálfri. Á meðan mér finnst ekkert að því að aðrar konur geri það þá einhvernveginn sá ég mig aldrei bætast í þann hóp. Ég sá mig gera eitthvað annað og meira. Ég veit að það er ekkert að því að vera heimavinnandi þegar maður er með lítil börn og að það gefur manni sjálfum sem og börnunum manns heilmikið en mig dreymdi um að skipta máli (fyrir utan heimilið).

Ég horfi á mæður sem eru útivinnandi og í skóla líka og hugsa;úff-hvernig fara þær eiginlega að þessu svo vel geti farið? Ef ég væri útivinnandi með börn og í skóla þá veit ég að eitthvað myndi bogna eða hreinlega brotna. Kannski er ég bara lin. Mér finnst nóg um pússluspilið sem er á mínu heimili bara fyrir þessi örfáu kvöld sem ég fer út til að vinna. Og þegar ég fer út þá fæ ég samviskubit að ég sé að bregðast.

Samviskubitið er fylgifiskur allra held ég.

Allt þetta hefur brotist um í huga mínum í dag. Og útkoman er þessi:

Ég er hætt að rembast við að sækjast eftir einhverju sem ég veit ekki hvað er. Ég er hætt að eltast við allar atvinnuauglýsingar (það hvort eð er vill mig enginn í viðtal-þessi kirkja var sér á báti) . Ég einbeiti mér að því sem ég er með í eldinum þar til tíminn verður réttur til að gera eitthvað annað. Þó ég hati að vinna á Cary's þá hlýt ég að meika það þar til annað kemur í ljós. Það eru margir aðrir verr settir en ég. Ég hlýt að finna mig einn daginn og gleyma tilfinningunni hvernig það er að finnast maður vera týndur. Ég vona það allavega.

Ég kveð ykkur í kútinn og óska ykkur góðs dags. Svanfríður.

ps. aðalsöguhetjan í bréfunum sem ég er að endurskrifa, hitti konu í forvitnilegum kjól í stoppi hennar í Stavanger. Konan hét Inga Kristjánsson og var að heimsækja ættingja þar. Söguhetjunni þótti Inga skemmtileg. Ekki að undra, hugsaði ég. Enda íslensk:)

sumarið senn á enda.

2009-08-10T09:27:00.002-05:00

Sumarið hefur flogið áfram eins og byssukúla. Mér finnst skrýtið að það sé að koma miður ágúst,ég sem er nýkomin frá Íslandi og þá var bara júní.

Stundum er gott að tíminn líði fljótt,þá er styttra í jólin, afmæli og aðra hátíðisdaga. En svo stundum hræðir tíminn mig líka. Þegar hann hræðir mig þá finnst mér eins og ég sé að tapa, sé að berjast við vindmyllur. Hafi ekki tíma í neitt nema rútínuna, að allur tíminn fari í að skilja á milli bræðra í bardaga og að hlaupa frá A til B.

En svo líður þessi hugsun hjá og þá finnst mér ég getað sigrað vindmyllurnar og sagt við Don Kíótí-HÍÁÞIG!!

Núna rétt áðan þá hringdi ég í skólann hans Eyjólfs. Kynningarfundur foreldra er núna 2.sept og leikfundur foreldra og nemenda er degi seinna. Svo hefst skólastarf á fullu föstudaginn 9.sept og þá er Eyjólfur kominn í 4-5 ára bekk. Næsta haust fer hann svo í kindergarten og haust 2011 fer hann í 1.bekk, þá nýorðinn 7 ára. Að hann sé ári á eftir börnum fæddum 2004 heima á Íslandi er vegna þess að hann er fæddur eftir "cut off" sem er upphaf septembermánaðar. Það er hægt að setja börn í námsmat ef maður vill að þau byrji 6 ára í 1.bekk. Við hjónin hugsuðum um það í smá stund úr því að hann er fæddur í september eftir allt saman og ég held að ég hafi verið með hugann við íslenskt skólakerfi að hann ætti að hefja skólagöngu 6 ára en við ákváðum að við myndum bara fylgja "reglunni" Eyjólfur yrði líklegast ekki tilbúinn í að sitja kjurr og læra að draga til stafs ;) né lesa á næsta ári. Hann verður betur í stakk búinn að hefja alvöru skólalærdóm ári seinna.

Furðulegt að tíminn líði svo fljótt að ég eigi barn sem er að hefja skólagöngu.

En ég sendi broskveðjur héðan til ykkar. Kveð ykkur í kútinn,Svanfríður.

Verslunarmannahelgin

2009-08-01T09:51:00.002-05:00

Ég hef aðeins einu sinni farið á skemmtun yfir verslunarmannahelgina. Það var Eiðahátíð 1993,sumarið sem ég fór til Austurríkis. Það var rosalega gaman en mér fannst þó þetta vera of mikið sukk og bull til að nenna þessu endalaust.

Austurleiða rúta keyrði okkur frá Höfn og til Eiða og man ég að ég hélt mig aftast til í rútunni svo að bílstjórinn, vinur mömmu og pabba, hefði nú engar sögur að segja þeim við heimkomu.

Bubbi Morthens og GCD voru aðal hljómsveitin ásamt Páli Rósinkrans (hvað hét hljómsveitin sem hann var í þá?) á þeirri "hátíð" og Hjálmar gamli ekkifrétta maður var kynnir.

Mamma hafði alltaf sagt við mig að áður en maður spilar fyrir fólk, tónleika eða ball,þá yrði maður að vera í góðu standi. Þarna voru allir meira eða minna fullir og fannst mér það hálf fáránlegt. Hjálmar stóð varla í lappirnar uppi á sviði og engum fannst það neitt athugavert ;) Löng leið frá því sem mamma hafði sagt við mig í sambandi við hegðan listamanna á tónleikum!

Ég hagaði mér kannski ekki eins og kirkjudrengur þessa helgina en var þó alls ekki slæm svona eftir á að hyggja. Ég kyssti strák og svo einn til viðbótar og fékk mér landa. Ég man ekki til þess að hafa haft neitt vín meðferðis en það hefur nú verið auðvelt að komast í það þarna um helgina.

Þetta var gaman en ég samt leitaðist ekki eftir á næstu árum eftir að komast á hátíð.Ég held í sannleika að ég hafi unnið allar verslunarmannahelgar fyrir utan tvær þar til árið 2002.

Ég væri samt svo til í að fara einu sinni á þjóðhátíð í Vestmannaeyjum og sjá allt þar en þó ekki sofa í tjaldi!

Verslunarmannahelgin hér,ef hægt er að kalla, er fyrsta mánudag í september. Labor Day weekend semsagt. Við fjölskyldan í litla bláa húsinu ásamt vinahjónum og einum stökum ásamt börnum ætlum til Smokey Mountain í Tennessee. Ég hlakka svo mikið til. Þetta fólk er gott fólk og hafa tekið mér vel. Bert og þau eru öll æskuvinir þannig að það er mikið hlegið að gömlum bernskubrekum. Það skemmtilegasta við það er að Bert hlær úr iðrum magans og fær tár í augun og allt. Það er ekki oft sem maður sér hann þannig og því hlakka ég til:) Einn úr þessum hópi hefur lent svolítið til hliðar við lífið og mátti t.d ekki yfirgefa Flórída í nokkur ár vegna einhvers sem hann gerði af sér. Þó að sá partur lífsins sé lokið hjá honum þá sýnist mér hann enn leita að auðveldu leiðinni út úr öllum ákvörðunum og konan hans er sér kapítuli út af fyrir sig:) En gott fólk inni við beinið-alveg satt:)

Núna er laugardagur og stefnan var tekin á gluggamálun í dag. Ekkert verður úr því þó sýnist mér því hann er að bresta á með vindi og rigningu. Ég er þó að hugsa um að fara út í járnvörubúð og kaupa krítarmálningu. Það er helvíti sniðugt verð ég að segja og vissi ég ekki af þessu fyrr en á mánudaginn var. Maður kaupir málningu, málar á vegg eða hurð t.d og þegar hún þornar þá er yfirborð þess sem málað var orðið að krítartöflu og má kríta á og svo bara þurrka af. Sniðugt og fullkomið inn í barnaherbegi.

Með þessum orðum þá óska ég ykkur góðrar og áfallalausrar helgar. Farið varlega þið sem eruð í umferðinni.

-Mamma og pabbi-ef þið sjáið þetta þá skilið hjartans kveðju til þeirra ættingja sem þið rekist á á Vopnafirði!

Ég kveð í kútinn,Svanfríður.

Línan

2009-07-22T08:33:00.002-05:00

Mér finnst allt einhvernveginn þessa dagana hálf klárað og mér finnst það vont. Mér finnst vont að hafa hlutina ekki á hreinu. Til dæmis er ég á leiðinni að ákveða mig hvort ég eigi að hætta á Cary's Restaurant og byrja í annarri vinnu þar sem ég myndi hitta fjölfatlaða stúlku fjórum sinnum í viku. Þessi gullfallega og smávaxna 14 ára gamla stúlka, með djúpu brúnu augun er í brýnni þörf að fá manneskju við hlið sér í tvo og hálfan tíma eftir að skóla sleppir í haust og vetur.Hún er blind, getur ekki tjáð sig á neinn hátt, á erfitt með gang og svo margt annað. Ég þekki móður hennar og hún er hetja. Hún eignaðist dóttur sína ung og hefur síðan þá eignast þrjú önnur börn, yngsta 2 ára, svo 5 ára og þá 10 ára. Hún rekur barnagæslu ásamt því að vera að leita að aukavinnu. Eftir að hafa farið í prufu heim til þeirra þá findist mér ég vera vond kona ef ég tæki ekki vinnunni. En ég sé til. Þetta fer allt eftir því hvernig strákarnir taka þessu því þeir myndu koma með mér og leika sér við hin börnin á meðan ég væri með stúlkuna í örvun.

Kemur allt í ljós nr.1

Völuspáar frumritið fór til Íslands með mömmu og pabba og verða búnir til diskar þar. Ég hef aldrei staðið í svona CD vinnu áður og eftir hafaríið sem var hér fyrir hvað 2 mán. þá missti ég gjörsamlega trúna á sjálfri mér og fannst svo týpískt að svona hefði komið fyrir mig eða ég hefði látið þetta komið fyrir. Og nú er ég stressuð og hrædd um að það sem ég lét frá mér sé ekki fullnægjandi og rétt.

Ég er enn með samninginn frá Pennanum Eymundssyni inn í tölvunni og nú í gær fékk ég e-mail frá Íslenska sendiráðinu í Washington þar sem þau þar vilja kaupa eintak og auglýsa á þeirra síðu. Allt mjög góðar fréttir og ég er stolt en nú vantar mig að þetta sé búið og ég geti byrjað á öðru verkefni.

Kannski væl og óþarfa áhyggjur en segið mér af einni manneskju sem lendir aldrei í því?

Ég virðist vera gædd þeim hæfileikum að fá frábærar hugmyndir, ætla svo að byrja á þeim með offorsi en missi svo móðinn, nennuna,getuna og afganginn svo fyrir rest. Mér finnst ég aldrei hafa tíma í neitt með strákana heima. Jújú, ég get alveg slappað af, gefið mér séns á að gera þetta seinna en afhverju get ég ekki verið eins og þær mæður sem vinna 7 störf og koma svo öllu sínu á framfæri og fá sér svo kampavín í eftirmat?

Ég verð kannski búin að komast að því svari í næsta bloggi. Ég kveð í kútinn, Svanfríður.

Hinn árlegi afmælispistill.

2009-07-17T08:25:00.000-05:00

Ekki man ég eftir nærri öllum þeim afmælum sem ég hef átt í áranna rás og allra síst þeim sem ég átti sem barn og unglingur. Við fæðingu var ég ósköp smá og máttfarin, enda var mér víst vart hugað líf og stóð mamma ein með mér fyrstu vikuna þar sem ég barðist fyrir lífinu. Get ég nú, sem móðir, ímyndað mér, en þó varla, hvernig líðan hennar hefur verið fyrstu dagana. Örugglega hefur henni fundist hún vera afskaplega máttlaus á að geta ekki hjálpað eina barni sínu. En hún má hugga sig við það að þaðan í frá og allt til dagsins í dag, þá hefur hún alltaf hjálpað, þegar þess þurfti, eftir fremsta megni. Mæður rokka! Á ættarmóti hjá einni flottustu ætt landsins, þegar ég var 6 ára fékk ég fáa pakka en því fleiri hundraðkalla og þá grænlituðu hvorki meira né minna. Rýrnaði þó e-ð í nýfengna sjóðnum þegar hundraðkallarnir fuku út í veður og vind og hefur ekki spurst til þeirra síðan. Kannski Fljótsdælingar hafi riðið feitum hesti eftir ættarmótið góða, þar sem sumir voru ógirtir og næs á því herrans ári 1982. 16 ára fór ég með foreldrum og skyldfólki í siglingu um Jökulsárlón. Hafði ég mikið hlakkað til dagsins þar sem ég varð jú,sjálfráða. Beið ég í eftirvætningu eftir stóru breytingunni sem á mér yrði en aldrei gerðist neitt..ég er enn að bíða. 18 ára afmælið var minnisstætt en þá flaug ég frá Austurríki til Íslands, eftir ársdvöl þar í landi. Hitti ég mömmu á Leifsvelli og fannst ég vera orðin stór (20 kg þyngri) og fullorðin þó svo að tárin hafi runnið við endurfundina. 21 árs varð ég undir jöklum þegar ég vann í Skaftafelli. Komu allir starfsmenn þjóðgarðsins mér á óvart með afar óvæntri gleði þar sem, enn og aftur, tárin runnu í mikilli geðshræringu. Átti ég erfitt með að trúa og á í raun enn, að einhverjir skildu leggja það á sig, fyrir mig, að halda óvænta gleði mér til handa. 26 ára afmælið var það allra besta hingað til. Bauð ég öllum vinunum til heljarins veislu og komu allir nema 4. ÉG held ég hafi sjaldan skemmt mér jafn vel og sjaldan hefur drykkurinn runnið jafnt ljúft og ört niður kverkar mínar eins og það kveldið. Gestir fóru hamförum og skreið ég heim klukkan 7 um morguninn og sofnaði ljúft með leiðindarpúkunum, timburmönnunum. 27 ára, leit ég dagsins ljós hjá fallegum manni. Fékk ég 27 rauðar rósir og heitan koss. Við játtum hvort öðru ást okkar það kvöldið og hef ég verið ástfangin síðan. 28 ára varð ég daginn eftir, brúðkaup; taka 2. Gleymdist næstum dagurinn vegna þreytu, ánægju og tiltektar dagsins áður. 30 ára eyddi ég deginum á sundlaugarbakka, í brjálæðum hita. Fór í fyrsta sinn í bikiní og fannst ég vera drottning. Drakk hvítvín frá morgni fram til miðnættis. Dagurinn endaði á "Microburst" þar sem veðurguðirnir og máttur þeirra fóru um bláa húsið mitt sem og önnur, eins og brjálaður stormsveipur og skildu eftir sig eyðileggingu út um allt. Eiginmaðurinn staðsettur með Hr. Navy úti á Hawaii og kom heim í alla eyðilegginguna. Við endurfundina, stóð ég á milli braksins og hitinn að drepa allt og alla, vatnslaust og alles, og sagði við manninn að ég hefði fagnað afmælinu með svo miklum látum að himnarnir hefðu mótmælt. Máttur mannsins er mikill. Hefur Bert varla treyst mér fyrir veisluhöldum síðan þá. Í morgun, í litlu bláu húsi, vaknaði ég svo við hlið lítils mjúks patta, sem smellti í góm og vildi drukkinn sinn. Ég var 31 árs. Fékk góða gesti, góð símtöl, falleg kort, útaðborðameð eiginmanninum. Rúsínan í pylsuendanum var þó sú, að ég komst í "mjónugallabuxurnar" mínar. Vopnuð þeim, blárri skyrtu og eldrauðum pæjuskóm með hæl! skondraðist ég út, hönd í hönd með Bert, sátt við guð og menn. Í dag var gott að vera ég. 32 ára var deginum eytt í sundi-eitthvað gleymdi húsbandið afmæli eiginkonunnar en það reddaðist fyrir horn. 33-Bert gaf mér DVD safn sem mig hefur dreymt um í áraraðir og varð ég svo ánægð að ég skoppaði út um lönd og höf. Eyjólfur og Natti vöktu mig svo upp í morgun með yndislegum barnaröddum syngjandi afmælissönginn.Ég grét:) Kíkti svo á facebook og vissi ekki hvaðan á mig stóð veðrið yfir öllum kveðjunum.Á svo heilan dag fyrir mér og það aleinni.Hvursu gott getur lífið verið??? Ég kveð í kútinn og óska ykkur góðs dags. Þegar ennþá er 1 1/2 tími eftir af afmælinu mínu, þá kveð ég ykkur í kútinn. Svanfríður.

Pissulykt af salatinu.

2009-07-16T08:46:00.000-05:00

Tveir menn voru á Cary's í gærkveldi með rússneskan táningsstrák en hann var nýkominn þaðan.Þeir hnipptu í mig og báðu mig um salatdisk fyrir drenginn.Drengurin talaði vart ensku og skildi mig illa þegar ég spurði hann um salatdressingu.Með látbragði bað ég hann því um að elta mig svo ég gæti sýnt honum allar dressingarnar sem við bjóðum upp á.Hann var mjög ráðvilltur á svipinn og virtist ekkert skilja hvað hann væri að gera þarna hjá salatinu. Ég benti á salatið og spurði:You want salad? -uuu,aaaa,hikstaði greyið drengurinn þar til hann stamaði "I want toilet" Þá var ekkert annað að gera en að fjarlægja drenginn frá salatinu og dressingunni og beina honum að salerninu. En um leið og hann var kominn inn á salernið þá komst ég með herkjum bak við þar sem ég datt í gólfið og hló þar til mér varð illt í maganum. Ég hef aldrei vitað um nokkra menn eins og þá tvo sem voru með honum,að ruglast á salad og toilet. Við þetta "salad-toilet" atriði í gærkveldi þá rifjaðist upp fyrir mér þegar ég fór í fyrsta sinn alein í búð í Austurríki-þéraði afgreiðslukonuna líka og hélt að svona góða þýsku hefði hún aldrei áður heyrt. Haben Sie ein Gummi? spurði ég með bros á vör. Ég uppskar akkúrat ekkert frá afgreiðslukonunni nema frosið andlit. Ég spurði því aftur og með meiri áherslu á Gummi. Var öryggi mitt í þýskri tungu nú eitthvað að þverra og ákvað ég að henda inn leikrænum hæfileikum líka og þóttist tyggja og blása kúlu. Spurði svo aftur um Gummi. Allt í einu birti yfir afgreiðslukonunni og kallar hún upp: Ach,meinen Sie K-Gummi? Jújú,með ofboðslegan roða í vöngum og kúkinn á leið niður í brækur þá kinkaði ég kolli og sagði "Ich möchte K-Gummi haben,bitte" Með tyggjóið í vasanum og minninguna um að ég hafi sogið og blásið með leikrænum tilburðum á meðan ég bað afgreiðslukonuna um smokk gerði það að verkum að ég fór aldrei þangað inn aftur. Ég kveð ykkur í kútinn,Svanfríður.

Habbarasonna

2009-07-13T23:59:00.002-05:00

Það var bara gaman að sjá öll kommentin,takk fyrir þau.

Ég er loksins orðin eins og ég á að mér að vera eftir Íslandsdvöl og heimsókn mömmu og pabba. Ég var óskaplega týnd og leið eitthvað eftir að foreldrar mínir yfirgáfu litla bláa húsið og allt í einu fannst ég mér vera voða ein.Ég vorkenndi mér svolítið,í einrúmi þar til að ég var orðin hundleið á sjálfri mér og fékk útrás:) Það er svolítið furðulegt að vera umvafin vinum sínum og fjölskyldu í visst langan tíma-maður horfir áfram,lítur aftur á bak,horfir til hægri og vinstri og alls staðar eru vinir og vandamenn...svo bara púff-enginn og maður þarf að tala á ensku til þess að vinirnir í nýja heiminum skilji mann. Að þessir útlensku vinir manns geti ekki séð sóma sinn í því að læra íslensku. Skil þetta ekki ;)

Annars er bara allt ágætt að frétta-lífið gengur sinn vanagang og er ég þakklát fyrir allt sem ég hef. Hitinn hér er óbærilegur á stundum og er ég eiginlega farin að hlakka til ullarpeysanna,treflanna,vettlinganna og ullarsokkanna!Ég lýg því ekki. Það besta þó við sumarið eru öll blómin mín og frjálslir leikir grallaranna en þó alls ekki í þessari röð:)

Ég sit núna,klukkan 00.24 og horfi á afmælisgjöfina mína frá húsbandinu; War and remembrance. Glæsilegir þættir í einu og öllu,vel leiknir-svo vel leiknir að manni hryllir stundum við,hlær og grætur og stundum allt í senn. Núna er Dr.Jastrow að reyna að fá frænku sína og son hennar laus úr viðjum lestarferðar til austurs. Ég veit alveg hvernig þetta endar og allt það en ég ákvað nú samt að skrifa blogg því hjartað tekur ekki alla þessa spennu.

En núna ætla ég að kveða í kútinn og bjóða ykkur góðrar nætur. Svanfríður.

Eins og að hjóla?

2009-07-09T23:57:00.002-05:00

Ætli blogg skrif séu eins og að hjóla?Gleymir maður hvernig á að gera?

Það er orðið svo langt síðan síðast að það var annað hvort að byrja aftur eða að hætta.Ég hef varla litið inn á bloggsíður og fáir virðast sakna skrifanna þannig að einhvernveginn hefur ekkert orðið út þessu hjá mér. En hvað um það.

Síðast þegar ég skrifaði þá var ég á Íslandi og hafði eignast kvígu að nafni Svanfríður. Henni líður vel.Kúnni það er. Mér líður vel líka. Ég skemmti mér konunglega á Íslandi en var uppgefin þegar dvölinni þar lauk. Þegar heim var komið þá þýddi ekkert að taka því rólega,grallararnir sáu um það og verður að viðurkennast að mig langaði til Íslands aftur...var ekki alveg tilbúin í alvöru lífsins eftir undangengið frelsi.En maður lifir víst ekki á fríum. Ekki tók slæmur tími þó við,við heimkomu því pabbi og mamma komu hingað örfáum dögum eftir að ég lenti og voru hjá okkur í 2 vikur og var það hreint út sagt yndislegt. Það var frábært að hafa þau í alla staði og yndislegt að sjá þau vera með þeim bræðrum.Natti heldur enn að þau séu í flugvélinni. Bendir upp í loft þegar ég spyr hvar amma og afi eru.

Sumarið hefur verið gott sem af er og afskaplega heitt.Þegar ég á fría stund þá dunda ég mér í garðinum og finnst það frábært. Ég fer svo og þjóna tvisvar í viku og í athvarfið 1-2 í viku.Mér líkar alltaf jafn vel að vera í athvarfinu og krossa putta um að geta verið þar sem lengst. Annað hef ég svosem ekki verið að gera en samt er alltaf nóg finnst mér.

Ég ætla að láta þetta gott heita.Sjá hvort einhverjir koma hér við ennþá. Hafið það gott og ég kveð í kútinn í bili. Svanfríður.

Kvígan

2009-06-03T19:02:00.001-05:00

Í dag eignaðist ég nöfnu!!!

Það er falleg kvíga og nefnist hún Svanfríður og er til heimilis í Þrándarholti. Henni líður vel.

Kærust kveðja úr kveðnum kútnum,Svanfríður.

Jæja þá

2009-05-25T10:55:00.002-05:00

Takk fyrir allar baráttukommentin úr síðasta pistli.Mér þótti vænt um þau.

Núna er ferðataskan komin upp á rúm og ég er farin að týna í hana fatnað og annað sem þarf að komast upp á landið mitt fallega.

Úr því ég er nú að koma heim þá hef ég verið að hugsa um nýju "örnefni" sem RVK og Höfn hafa fengið.

Þrátt fyrir að RVK sé höfuðborgin okkar og að hún sé mannmörg þá finnst mér "borg óttans" einhvernveginn ekki passa við hana.Þrátt fyrir að glæpi og annað. Reykjavík á bara að heita Reykjavík. Sama með "fjörðinn fagra" þegar heimamenn tala um Höfn. Mér finnst Höfn mjög fallegur staður og einn sá fallegasti á landinu en mér finnst að staðurinn megi alveg heita Höfn í Hornafirði.Láta gælunöfn vera. Ég vona að heimamenn taki ekki á móti mér með tjöru og fiðri þrátt fyrir þessi orð mín.

Hjartað slær hraðar,kvíðahnútur í maganum og skjálfti í höndum. Þetta eru flughræðslueinkennin mín. Í þessum skrifuðum orðum þá finn ég fyrir þessum einkennum og ég þarf að draga inn andann.

Ég minnist þess ekki að hafa verið flughrædd sem barn en man þó að mér þótti þetta aldrei neitt sérstaklega skemmtilegur ferðamáti og gat t.d aldrei slappað algerlega af.

Ég rifjaði það upp í gær hversu ofboðslega ég grét sárum gráti í flugtaki á leið minni frá Keflavík til Minnesota þegar ég flutti út. Ég hélt dauðahaldi í Eyjólf og tárin láku niður á höfuðið á honum þar sem hann saug brjóstið. Sjaldan hafa jafn margar tilfinningar brotist um í mér og þá. Gráturinn kom úr iðrum líkamans og ég átti erfitt með að hætta. Flugfreyjan kom og lagði hönd á mig og sagði að allt yrði í lagi, þetta væri góð og sterk flugvél. Ég sagðist vera að flytja í burtu og að ég væri líka flughrædd og svo grét ég bara meira á meðan ég hallaði mér upp að maganum á henni.

Í dag þá hef ég fundið að aðeins ein taktík virkar fyrir mig á meðan ég flýg. Þegar (ekkert ef) ég verð hrædd og óörugg þá lít ég á flugfreyjurnar og horfi á andlitin á þeim. Ef þær eru rólegar og brosandi þá slappa ég af og hugsa að ef þær eru svona rólegar þá hljóti allt að vera í lagi. Það hjálpar. Annað hjálpar líka og það er að ferðast með strákana því þá þarf ég að hugsa um þá í staðinn fyrir sjálfan mig. Ég hef varla tíma til að vera hrædd.

Ég er mikið að spá í að fá mér tvo sterka í flugtaki og róa taugarnar því nú get ég það-hef aldrei gert það með strákana. Mér finnst ekki passa að vera angandi af víni með tvo litla patta í pilsfaldinum :)

En jæja þá-ég kveð að sinni.Það verður lítið um skrif á meðan ég verð heima.Ég verð með tölvu með mér þannig að ef einhver þarf að ná í mig þá er bara að skrifa annaðhvort hér,Facebook eða á swanyiceland@comcast.net.

Góðar stundir og ég kveð í kútinn. Svanfríður.

Dagar koma og fara

2009-05-20T22:40:00.002-05:00

Á morgun,fimmtudag, þá mun ég eiga algeran frídag og það hefur bara ekki gerst svo lengi að ég man ekki hvenær það var síðast. Fríið hefst klukkan 08.00 að staðartíma þegar Jennifer elskuleg, kemur og sækir grallarabræðurnar. Þeir verða í góðu yfirlæti hjá henni til klukkan 17.00. Á meðan þeir leika sér þar þá fer ég í klippingu, keyri á stefnumót með vinkonu og snæðum við hádegismat saman, læt svo rífa af mér leggjahárin, keyri svo í annan bæ til að hitta aðra vinkonu í kaffispjall og bruna svo aftur heim til að sækja þá Albertssyni-Getchell.

Ég segi núna að ég muni elda góðan mat fyrir okkur 3 en einhvernveginn yrði ég ekki hissa ef eldamennskan yrði ekki stórtæk. En matur getur verið góður án þess að vera stórtækur.

Undanfarin vika hefur verið of dramatísk að mínu mati því eins og margir vita þá þoli ég ekki-ég endurtek; ÉG ÞOLI EKKI drama eða leiðindi.En því miður fer það nú þannig stundum að leiðindi gerast. Þegar það gerist þá tekur það mig langan tíma að jafna mig. Það er eins og líkaminn á mér fari í mauk, hjartað slær hraðar og ég fæ vonda verki í magann og að ég tali nú ekki um grátstafinn í hálsinum.

Ég átti von á Völuspáardiskunum mínum í hús á fimmtudaginn í síðustu viku og var ég orðin mjög spennt því ég ætlaði svo að taka þá með mér heim til Íslands og selja í Pennan Eymundsson. Ég er meira að segja með samninginn inni í tölvunni.

Óhugnaður.

Diskarnir ásamt þeim sem gerði þá komu hér í litla bláa húsið og ýki ég ekki þegar ég segi að mér varð líkamlega illt við að horfa á ársvinnu okkar Bob (sem nú er hættur að vasast í disknum)eyðilagða á nokkrum mínútum. Maðurinn, sem átti að vera fagmaður, hafði klúðrað öllu því sem hægt var að klúðra-allt frá útliti hljómdisksins sjálfs, bæði að innan (tónlistin) og að utan (útlit disksins). Umslagið, fram-og bakhlið, var svartbleik og öll máð. Það var gert á venjulegan pappír og hafði maðurinn klippt sumar myndirnar og upplýsingarnar í burtu. Það var stafsetningavilla og hét diskurinn orðið VOLUPSA í stað VÖLUSPÁ. Merkimiðar voru límdir utan á hulstrið og skrifað ofan í þá með svörtum og stundum grænum tússpenna. Einnig hafði hann sett öll 67 kvæðin í eitt kvæði þannig að það er ekki hægt að skipta á milli kafla á disknum. Ef þið trúið mér ekki þá getið þið spurt mömmu og pabba því ég sýndi þeim diskinn í gegnum SKYPE.

Ég hef aldrei aldrei aldrei orðið svona sár, reið. Ég hef aldrei skammast eins og ég gerði þennan dag.

Ég hafði oft talað við manninn í síma-hann virtist hafa þetta allt á hreinu og taldi enga þörf á að senda mér prufueintak þegar ég innti hann eftir því. (ég hefði átt auðvitað að heimta prufueintak en ég lærði af þeim mistökum og geri það næst) Eftir orðaskipti í tölvu (þar sem ég baðst afsökunar á reiði minni)þá hringdi hann í mig og hótaði mér lögsókn. Ég er enn að velta fyrir mér á hvaða forsendum hann ætlar að lögsækja mig.

Inni í þvottahúsi sitja 40 stk.af ónothæfum geisladiskum og ég er búin að fela þá svo ég þurfi ekki að horfa á þá á hverjum degi.

Góðu fréttirnar eru þær að ég hafði samband við Pennan Eymundsson og má ég hafa samband aftur þegar ég er komin með diskana í hendur. Nú safna ég mér bara pening og læt gera stærri pöntun og sel svo eins og vindurinn:)

Nokkrum dögum eftir þessi skemmtilegheit þá varð vatnsdælan okkar ónýt og Bert auðvitað ekki heima til þess að redda málunum. Mikið óskaplega varð ég pirruð út í allt og alla þennan tíma.

Ég er búin að kaupa nýja dælu-vinur okkar Berts setti hana í (n.b. hann líka huggaði mig þegar ég grét vegna disksins-þannig að hann hefur staðið sig vel í vináttunni sl. daga ;) ) Dælan virkar svona þegar henni dettur í hug en mest um vert er að við erum með vatn og Bert kemur heim á laugardaginn og getur þá stillt hana svo hún virki alltaf og þegar okkur hentar:)

Það varla gerist að ég fái heimþrá. En undanfarna daga þegar þetta gekk allt saman á þá vantaði mig foreldrana og vinkonurnar svo mikið að mig verkjaði. En svo þegar hlutirnir lagast og ákvarðanir eru teknar þá líður það hjá. Enda er ég sko að fara að hitta alla og faðma í næstu viku!!!!!!! Liggaliggalái.

Ég og húsflugan hérna, kveðjum ykkur í kútinn með von um gott kvitt:) Svanfríður.

?

2009-05-17T22:31:00.002-05:00

Ég hef bara alls ekki verið í stuði til þess að skrifa hér inn enda sést það-vika síðan síðast.

Þó að margt hafi gengið á þá ætla ég ekki út í þá sálma hér en ég ætla þó að segja að vatnsdælan í litla bláa húsinu gaf upp öndina í dag og erum við því vatsnlaus og Bert í California og ekki kann ég að laga dæluna. Natti skilur ekkert í að geta ekki skrúfað frá krananum og segir bara "a bú" Í kvöld þá náði ég í stóran pott, setti vatn í hann úr vatnspumpunni sem er hér inni, hitaði vatnið og þvoði drengjunum upp úr því. Ég tek svo vatn aftur úr pumpunni og sturta niður úr klósettinu og vonandi verður nægt vatn til í kaffið í fyrramálið:) Skemmtilegt.

Í næstu viku þá er förinni heitið til Íslands.Mig svimar þegar ég hugsa um ferðina því mér finnst einhvernveginn vera svo mikil hlaup á mér en kannski er það bara bull í mér..kannski mun blóðið ekki renna í mér þegar ég lendi. En mikið verður gaman.

Ég setti upp sumartáslurnar í gærkveldi. Þær eru rauðlakkaðar og Bert hlýtur að hætta að kalla þær sjóaratáslur.Það má ekki móðga rauðlakkaðar tær.

Keypti mér belti í gær;eitt mosagrænt og hitt rauðköflótt með skuplu í stíl.Fer vel við fyrrv.sjóaratáslurnar.

Hlakka til að fara í appelsínugula kjólinn minn.

Eyjólfur hrinti mér fram úr eina nóttina í vikunni sem leið. Hvernig er hægt að vera mínus núll í þyngd en hafa það af að hrinda fullvaxta konu fram úr rúminu???

Eyjólfur var spurður í dag af miðaldra konu:Doesn't your mother feed you? Svar hans var "no"

Ég á fimmtudaginn algerlega fyrir mig.Fer í klippingu,vax,hádegismat og kaffi áður en ég bruna og sæki grallaraspóana.

Bert kemur á laugardaginn og ég ætla að kyssa hann vel og lengi.Það er gott/vont að sakna einhvers.

Margt annað í gangi.Komið bara í heimsókn ef þið viljið fá "in depth version" af þessu öllu saman:)

Ég kveð ykkur í kútinn,Svanfríður.

Mæðradagurinn

2009-05-10T10:17:00.002-05:00

Þó ég sé nú ekki alltof hrifin af tilbúnum tillidögum sem Valentínusardegi t.d þá þykir mér orðið vænt um mæðra-og feðradaginn. Þó svo að margir segi og meini að maður eigi ekki að nota einn sérstakann dag í að hylla ástina eða sambandið við foreldrana þá vill það nú því miður oft fara þannig að í amstri hversdagsins þá tekur lífið yfir og nostur dettur úr 1.sæti niður í það 6. Þessi rök eru mín rök fyrir því að mér finnst bara allt í lagi að halda svolítið upp á þessa daga. Fyrir nokkrum árum var ég á hinum endanum-fannst ekkert um þessa daga gefið en er eitthvað að mildast í þessu.

Því langar mig að gamni að biðja ykkur að koma í smá leik. Hann er ósköp einfaldur. Þið eigið (ef þið viljið auðvitað)að skrifa í athugasemdirnar ykkar uppáhalds mömmu-móment. Það verður gaman að sjá hvað við segjum allar.

Ég skal byrja:

Eyjólfur: Mitt uppáhalds mömmu móment var þegar Eyjólfur var 3 daga gamall. Við fæðingu hans þá upplifði ég ekki þessa sterku mömmutilfinningu og þó ég hafi ekki viðurkennt það þá, þá truflaði það mig óskaplega mikið. Þriðju nóttina í lífi hans þá lágum við saman uppi í rúmi, ég og hann. Ég hafði dottað en vaknaði við eitthvert tott í hálsakotinu. Þá hafði litli anginn minn komið sér þar fyrir og hafið að totta hálsinn á mér í von um mjólkurlögg. Við það þá blossaði móðurástin upp í mér og ég grét mörgum gleðitárum og síðan þá hefur auðvitað aldrei varpað skugga á þá skilirðislausu ást í garð hans.

Natti: Síðustu jól þá var ég voða raunamædd og fannst ég vera voða ein og saknaði íslensku jólanna alveg svakalega sem og foreldra minna. Ég sat í sófanum og reyndi ekki að láta á neinu bera og grét í hljóði. Allt í einu kemur Natti til mín,voða hljóðlátur og leggur litlu hendurnar í mínar og svo höfuðið í kjöltu mér. Það var ein besta huggun sem ég hef á ævi minni fengið.

Mamma: Ein af mínum uppáhaldsstundum með mömmu minni var í Vík í Mýrdal að kvöldi 100 ára afmæli Reykjavíkurborgar.Við höfðum tvær,yfirgefið RVK á þeim degi og keyrðum á móti þvílíkri umferð. Eins og svo oft í þá daga þá áðum við í Vík svo að mamma ofþreyttist ekki á keyrslunni. Heimilisfólkið þar var ekki heima þannig að við vorum einar í húsinu og gistum í hjónarúminu þeirra. Uppi í rúmi þá gerðum við fimleikaæfingar-og þið sem þekkið mömmu vitið mætavel að hún getur nú ekki mikið á þeim vetvangnum en hún lét sig hafa það og ég man að ég hugsaði "vá-hvað mamma mín er liðug og flott" Sú stund er ofarlega í mínum huga gagnvart mömmu minni.

Ég kveð í kútinn, Svanfríður sem óskar öllum mæðrum og tilvonandi mæðrum gleðilegan mæðradag.

Ýmislegt á seyði í kýrhausnum

2009-05-06T08:22:00.003-05:00

Ég held maður ætti að skammast sín. Ég fer stundum í gegnum gamlar færslur og sé að það er mikill munur frá því þá og nú. Þá bloggaði ég á tveggja daga fresti en nú er liðin rúm vika síðan síðast.

Það er margt um að vera hér hjá okkur..Völuspáar geisladiskurinn minn er í fjölföldun,Bert fer til San Diego á laugardaginn kemur og verður í 2 vikur og þremur dögum eftir að hann kemur heim þá flýg ég Ísalandsins míns og það ein. Ég er farin að hlakka til, hlakka til að sjá foreldrana og mínar nánustu vinkonur.

Það er svolítið furðulegt stundum að vera Íslendingur búsettur í útlöndum. Til dæmis þegar maður kemur heim þá hefur maður ekki mikinn tíma-allt er innan viss tímaramma. Maður stendur sig að því að forgangsraða hvern/hverja á að hitta þó maður vilji hitta alla.Það er því miður ekki hægt. Ég finn að ég er farin að horfa aftur til upprunans ef svo má segja. Hitta fjölskyldu og þá vini sem maður hefur þekkt lengst og hafa staðið með manni í gegnum súrt og sætt. Kunningjana hittir maður úti í búð eða úti á götu.Þetta hljómar svolítið hart en svona er þetta bara. Einnig horfir maður í það hverjir hafa haft samband við mann að fyrra bragði eftir að maður flutti í burtu. Hverjir senda manni jólakort og annað. Hægt er að hrista hausinn yfir þessu og hugsa með sér hverskonar dónaskapur það er að vingsa út en þannig er það bara.

Íslandsferðin verður í þetta sinnið höfð á annan hátt en áður. Ég kem ein fyrir það fyrsta og mun því geta hagað vindum eftir segli. Ég fagna stórum tímamótum með einni kærri vinkonu,ætla að selja Völuspáardiskinn minn, ganga í bókaklúbb svo að strákarnir fái íslenskar bækur reglulega. Ég ætla að fara í Kolaportið og kaupa fullt af DVD myndum á íslensku. Í 2 daga ætla ég heim á Höfn og vera í faðmi foreldra minna og stórfjölskyldu, drekka kaffi með nokkrum vinkonum og sitja ein úti í fjöruborði og horfa yfir fjallahringinn minn.

Mest af öllu væri ég þó til í að þurfa ekki að vera fjarri Bert núna í 2 vikur. Mér finnst leiðinlegt þegar hann fer.Við fengum nóg af fjarvistum við hvort annað þegar við bjuggum í sitthvoru landinu og mér finnst ég bara vera betri með honum en án hans.Einfalt. Ég er ekki að væla,bara að setja fram staðreynd.

En að öðru öllu skemmtilegra. Í gærkveldi var mér boðin vinna í vinnunni. Ég þjónaði fólki um 50. til borðs og þegar ég lét þau fá reikninginn þá buðu þau mér vinnu í fyrirtækinu þeirra-ég svosem veit ekkert hvernig fyrirtæki það var því ég spurði ekki því ég hef nóg með mitt. Það er samt voða gott að vera boðin vinna út á "attitude"og ég geymi nafnspjaldið. Annað er að á morgun er ég að fara í símaviðtal fyrir eitthvert dagblað gefið út í Colombia háskóla. Þar er blaðamaður sem var skiptinemi á Íslandi fyrir einhverju síðan sem er að skrifa grein um Íslendinga búsetta í Chicago. Það verður skemmtilegt og fróðlegt og alltaf gaman að taka þátt í einhverju sem maður gerir ekki vanalega. Ég auðvitað mun verða Íslandi til sóma.

En í bili þá kveð ég í kútinn því Navy buxurnar hans Bert eru rifnar og góðar húsmæður þurfa að taka á því vandamáli og biðja kóreska saumamanninn laga þær. (ég kann ekki að sauma og ekki orð um það meir)

Svanfríður.

Þegar stórt er spurt

2009-04-28T22:12:00.002-05:00

Alveg síðan ég fæddist þá hef ég alltaf verið til.Og alveg síðan ég fæddist þá hef ég gert margt gott, annað ekki jafn gott en ekkert sem er mjög slæmt (ég held allavega ekki).

Oft ef maður les tækifærisviðtöl við fólk þá er oft forvitnast um mottó viðkomandi í lífinu. Stundum eru mottóin svo háfleyg að ég hugsa með mér hvort þau meini það sem þau segi af einlægni eða hvort þau nefni eitthvað sem þeim þyki passa og vera flott að segja.

Mitt mottó er að vera trú sjálfri mér-hvort sem það takist nú alltaf eða ekki get ég ekki allskostar dæmt um en ég reyni.

Mér hefur fundist í gegnum árin þegar ég hef talað við vini að þeim þyki minn helsti ókostur vera sá að ég standi ekki nógu mikið með sjálfri mér. Eftir mikla umhugsun þá verð ég að segja að ég er því ósammála og það bara fjandi mikið. En þó skil ég hvaðan sú hugsun kemur. Í stað þess að lenda í rökræðum (sem ég þoli ekki) eða lenda í rifrildi (sem ég þoli enn síður) þá tek ég oft þann pólinn í hæðina að láta kjurt liggja því ég get valið mínar baráttur sjálf og vel þær sem mér þykja þurfa þess með. Þó held ég að það sé betra að vera á hinn bóginn-hreinsa loftið strax eða taka á málunum um leið því annars á maður það á hættu að geyma en ekki gleyma. Útkoman er langrækni. Langrækni er aldrei góð og oftar en ekki til ama og þá þeim (mér) aðallega sem kjósa að fara þá leið.

Ég held að þó ég myndi breyta þessu þá myndi það ekki rista djúpt-yrði aðeins á yfirborðinu því innan minna veggja myndi tilfinningin sem gerir það að verkum að langræknin fæðist, krauma og lifa góðu lífi þar til að hún eyðist,klárast og verður að engu en bara þegar ég er tilbúin að sleppa.

Ég hef tvisvar sinnum svo ég muni til, staðið upp og sagt mína meiningu og í bæði skiptin þótti mér vegið að einhverjum öðrum. Útkoman var ekki góð og endaði í rifrildi og vinslitum. Ég man þó að í bæði skiptin þá reifst ég ekki, var ekki dónaleg, sagði ekki meira en þurfti en ég býst við að þeir sem ég talaði við, voru annaðhvort algerlega ósammála mér eða vissu upp á sig sökina og brugðust því svona við. Ég veit það ekki. En oftsinnis síðan þá hef ég hugsað til baka og farið í gegnum þessi tvö samtöl en tekið þá ákvörðun að ef sömu aðstæður kæmu aftur upp þá myndi ég ekki bregðast öðruvísi við. Þá held ég að ég hafi verið trú sjálfri mér.

Annað sem ég þarf að kljást við og laga er minnimáttarkenndin sem ég þjáist af. Ég held að minnimáttarkenndin komi til vegna nokkurra ástæðna sem ég ætla ekkert nánar út í hér. Ég er sífellt hrædd um að gera skyssu og það að vera hrædd um það er óskaplega lýjandi til lengdar. Og úr því að ég er hrædd við að gera skyssur þá verð ég hreint út sagt þegar ég geri þær og tek það illa inná mig ef fólk er ekki sátt við gjörðir mínar eða ánægð með verk mín. Ég var t.d aldrei góð í hópíþróttum þó ég hafi haft gaman af þeim. Ég var betri í einstaklingsíþróttum því ef mér gekk illa þá var ég ekki að skemma fyrir öðrum. Þegar ég spilaði á píanó þá var mjög erfitt að stíga á svið og spila fyrir framan fólk því hræðslan við að ruglast var svo mikil að oft hreinlega ruglaðist ég vegna þess að ég trúði ekki öðru nema að það myndi gerast. Og trúin flytur fjöll! Mér fannst allt í lagi þó að spila undir fyrir aðra eða að stjórna kór því þá var athyglin ekki öll á mér einni. Svo halda margir að ég sé mikið fyrir athyglina. Það fólk þekkir mig ekki vel.

Ekki er það foreldrum mínum að kenna að ég hafi það álit á mér sem ég hef stundum-þau ólu mig upp á þann hátt að ég gæti gert allt sem ég kærði mig um að gera og að ég væri seig stúlka. Ég býst við að það sé rétt-að ég sé seig. Mér þykir vænt um það orð. Að vera seigur þýðir í mínum huga að maður gefst ekki upp...maður hafi eitthvað sem gefur manni styrk.

Vegna minnimáttarkenndinnar þá tek ég sigrana mína mjög alvarlega og held í þá traustataki og hverf til þeirra þegar ég þarf á því að halda.Sigrarnir mínir geta verið smáir í augum annarra þótt þeir séu stórir í mínum huga. Einn sigurinn var að ná stærðfræðinni á stúdentsprófinu og tónfræðinni í Tónmenntakennaradeildinni. Næstu persónulegu sigrar sem ég ætla að halda upp á er að fá vinnu við kvennaathvarfið (eða samskonar stað), selja meira af Völuspáargeisladiskum og koma heimasíðunni sem ég er að berjast við, á koppinn.

Í aðeins fjarlægri framtíð ætla ég að fagna því að skulda lítið sem ekkert, eiga stærra hús og komast í brúðkaupsferð. Þessa sigurför ætla ég að eyða ævinni í og líta svo yfir farinn veg og segja við sjálfa mig:ÞETTA GASTU!

Ég kveð í kútinn, Svanfríður.

"Ekki koma út fyrr en baðherbegið er tilbúið"

2009-04-24T00:09:00.002-05:00

Þessi orð lét Bert falla við bumbuna á mér fyrir akkúrat tveimur árum síðan þar sem ég sat flötum beinum, of þung til að standa upp sjálf en þreif eins og vindurinn gólfið, salernið og vaskaskápinn. Ég kláraði þrifin, Bert hjálpaði mér upp og ég fór upp í rúm. Ég vaknaði um 03 aðfaranótt 24.apríl með einhverja magaverki en hélt ég væri að fá pest því enn var vika í áætlaðan komutíma Natta. Ég sat því róleg með bók uppi í sófa á milli þess sem ég skrapp á klóið til þess að ná pestinni úr mér. Klukkan 06 voru farnar að renna á mig tvær grímur og hringdi ég í lækninn minn sem sagði mér að koma upp á spítala. Við hjónin tókum okkur til og Bert skildi ekkert í mér hví ég væri eiginlega að mála mig. Ég sagði að þetta væri líklegast afmælisdagur barnsins okkar og ég vildi vera fín í tilefni hans:/ Við skveruðum Eyjólfi til dagmömmunnar og vorum komin upp á spítala rétt rúmlega átta um morguninn.

Ég var sett inn á stofu og var nýbúin að klæða mig í fína spítalasloppinn og Björk var kominn í spilarann þegar einhver kom og sagði að ég fyndist ekki í kerfinu. Ég fór í kerfi (haha-náðuð þið þessum?) auðvitað og hélt að nú yrði mér kastað út og ég yrði látin eiga heima. En þeir fundu mig að lokum-gleymdu að setja bandstrikið á milli Arnardóttir og Getchell þegar þeir ætluðu að fletta mér upp í tölvunni. Ég vissi það, sagði ég við Bert, að ég hefði átt að heita bara Swany Getchell-hitt væri svo mikið vesen...Svanfríður eitthvað bandstrik Getchell...ekki alveg að gera sig í enskumælandi landi þar sem lyklaborðið gefur ekki einu sinni möguleikann á Ð,Þ,Á og Ó-i!!!

Þegar komið var á hreint að ég væri sú sem ég er þá lagðist ég fyrir og belgurinn var sprengdur og var klukkan þá eitthvað um 9. Mér leið vel og verkirnir voru ekki slæmir. Klukkan 10.40 sagði fæðingalæknirinn mér að hann ætlaði "aðeins að skreppa", "hann yrði ekki lengi" og að ég skyldi hringja bjöllunni ef mér fyndist ég ætla að fæða. Ég trúði ekki mínum eigin eyrum, maðurinn ætlaði aðeins að skreppa:)

Nokkrum augnablikum síðan segi ég við Bert að nú sé eitthvað að gerast, hann verði að hringja bjöllunni því ég var komin í keng...lá á hliðinni og fannst ég líkjast belju við það komin að bera. Bert sagði að ég skyldi bara bíða því Dr.Meyer hefði "aðeins þurft að skreppa" Í fyrsta skipti þann morgun þá hvæsti ég og sagði örugglega að ég myndi bara EKKERT BÍÐA, ÉG VÆRI KOMIN MEÐ VERULEGAR HRÍÐIR. Bert hringdi bjöllunni.

Ellefu mínútum yfir ellefu kom lítill fallegur drengur í heiminn og stóð hann á orginu:) Fallegri hljóð hafa varla heyrst. Ég fékk hann í fangið (enda var búið að skrifa á fæðingarskýrsluna mína að ég vildi hann í fangið strax og hægt væri eftir fæðingu) og leið eins og drottningu. Hann róaðist eins og skot og fékk drukkinn sinn. Ég var spurð og spurð aftur hvort ætti að umskera hann og fann ég að takið um litla angann herptist í hvert sinn sem spurningunni bar upp. Nei,alls ekki thank you very much.

Mér var trillað inn á herbegi eftir þetta vanabundna stúss yfir nýfæddu barni en Bert fékk að fara með þegar Natti var baðaður og merktur. Hann fékk armband þar sem skynjari spilaði lag þegar það var lagt að mínu armbandi (svo það væri pottþétt að barnið væri mitt barn og til að varna að enginn gæti stolið því) og Bert fékk fótaförin hans á handlegginn. Loksins var Natta svo trillað yfir á stofu til mín og mín önnur fæðing en sú fyrsta ameríska, var yfirstaðin.

Munurinn á milli fæðingu Eyjólfs og Natta er svo mikill að það mætti halda að þeir væru fæddir af sitthvorri móðurinni. Þegar Eyjólfur fæddist þá var ég hrædd..með manni sem ég varla þekkti og engin ró einhvernveginn í lífi mínu. Strax eftir þá fæðingu þá giftum við okkur, ég flutti, Bert fór aftur til Cary og ég tók mín fyrstu skref sem móðir heima hjá mömmu og pabba, ákvörðun sem ég mun aldrei sjá eftir. Ég segi það núna upphátt því það er svo langt liðið að mér hefur sjaldan liðið jafn illa á sálinni og eftir fæðingu Eyjólfs. Því var fæðing Natta svo allt önnur. Við Bert þekktum hvort annað, mér leið vel og vissi að ég færi í mitt hreiður um leið og fæðingunni væri lokið. Lífið var í föstum skorðum og það er mér jafn mikilvægt og að draga andann. 24.apríl var og er enn einn besti dagur sem ég hef upplifað. Fæðingin var ekki einu sinni það sársaukafull og kom ég mér virkilega á óvart þann daginn:)

Þannig að í dag, 24.apríl þá er litli Nathaniel Noble Albertsson-Getchell eða bara hann Natti orðinn 2 ára strákur!!! Hann lætur engan vaða yfir sig, hefur yndi af gröfum og trukkum. Horfir mikið á Stubbana (á einn DVD með þeim og ég er að hugsa um að brenna hann), hefur takmarkaðann áhuga á tónlist og dansi en því meiri áhuga á sætindum og útiveru. Ég segi stundum að hann hafi fæðst skítugur því hann er alltaf með kám og klístur út um allt. En áhugi nr. 1, 2 og þrjú þessa dagana og mánuði er að taka af sér bleiuna og kúka og pissa á gólfið og stundum við hliðina á koppnum, foreldrunum til mikillar armæðu!

Til hamingju með afmælið Natti patti. Frá mömmu, pabba og Eyjólfi Aiden:)

Jaso!

2009-04-22T22:45:00.001-05:00

Gleðilegt sumar elskurnar mínar,nær og fjær og þakkir fyrir veturinn sem var SVO langur og kaldur.

Fyrsti túlípaninn opnaði sig fyrir sumrinu í dag sem þýðir að nú fer allt að blómstra. Njótum dagsins.

Ég kveð í kútinn,Svanfríður.

Bill Clinton og the Getchell's

2009-04-19T22:09:00.004-05:00

Nei-djók...það hefði nú samt verið saga til næsta bæjar ef maður hefði náð að spjalla aðeins við fyrrum forsetann. Spurt hann um Bæjarins bestu og svoleiðis.

Klukkan átta á sunnudagsmorgni (19.apríl) þá lögðum við hjónin upp til Skokie en þar er nú búið að opna Helfarasafn og er það það stærsta sinnar tegundar hér í mið vestur ríkjum USA. Það þurfti nú ekki að snúa upp á handlegginn á mér svo ég yrði viðstödd og kemur það engum á óvart. Klukkan 09.30 lögðum við bílnum okkar á bílastæði merktu C, settumst upp í gulan skólabíl fullum af gyðingum og vorum komin á leiðarenda nokkrum mínútum síðar. Gengum við inn í RISASTÓRT tjald þar sem vindurinn blés allsstaðar inn nema að ofan og var okkur orðið kalt inn að beini u.þ.b. 5 mín síðar.

Tíminn stóð í stað-ALDREI hefur tíminn liðið svona hægt, ekki einu sinni þegar ég beið eftir jólunum sem lítið barn. Kuldi og regn og við illa búin gerði það að verkum að maður skalf í sætunum og ég sá orðið kaffi í hillingum. Vegna þeirrar ástæðu sem við vorum þarna í dag þá gat ég nú ekki annað en hugsað til fórnarlamba Helfararinnar sem lifðu af kulda og vosbúð og ákvað því að hætta að barma mér. En í 2 tíma þá biðum við eftir því að dagskráin hefðist-ástæðan fyrir því að við mættum svona snemma var auðvitað sú að við vildum fá sæti og náðum við þeim bara alveg akkoti góðum:)-og loksins loksins var allt sett á fullt.

Á mælendaskrá voru ekki síðri menn en Eli Wiesel prófessor, nóbelsverðlaunahafi og eftirlifandi úr Auschwitz, Pat Quinn ríkisstjóri okkar hér í Illinois, Bill Clinton, eftirlifendur úr helförinni og fleiri. Barack Obama, Hillary Clinton, Simon Perez og Steven Spielberg töluðu til okkar af sjónvarpsskjá og sat maður með stjörnurnar í augunum yfir að fá að líta og hlusta á þetta mæta fólk. Barnakór úr Chicago og Skokie sungu fyrir okkur og féll ég í stafi yfir kórnum úr Chicago. Allt krakkar yngri en 13 ára og með þessar yndislegu gospel raddir. Þau sungu Amazing Grace og America Beautiful í útsetningum sem ég hef aldrei heyrt áður og féll söngur þeirra og boðskapur laganna eins og flís við rass á degi sem þessum.

-Sumir fengu tár í augun yfir Amazing Grace.....veit ekkert hver það var.-

Að hlusta á Bill Clinton sem og Eli Wiesel var skemmtilegt, fræðandi og auðvitað upplifun. Við sáum Wiesel halda fyrirlestur í september sl. en var mun betra að hlusta á hann í dag. Bill Clinton talaði um þau skammarlegu mistök sem stjórn hans og hann sjálfur gerðu í forsetatíð hans, t.a.m í sambandi við þjóðarmorðin á Balkanskaganum og Rúanda og sagði hann að þrátt fyrir að hægt væri að segja að þeir ásamt öðrum hefðu bundið enda á þessi hræðilegu stríð þá vorum hundruðir þúsundir látnir þegar að endinum kom (er það ekki alltaf þannig þó, því miður?)

Hugsið ykkur-á þremur mánuðum voru 10% Tútsa myrtir í Rúanda og aðal morðvopnið voru sveðjur-SVEÐJUR!!! Ef að við Íslendingar erum um 300.000 talsins þá eru 10% af þeirri tölu 30.000. Hugsið ykkur ef 30.000 Íslendingar yrðu myrtir á 3 mánuðum.

Annað sem Bill Clinton talaði um var að skv.nýjustu tölum þá geta 50 % gagnfræðinema (high school) hér í USA ekki svarað því til hvað Helförin var. 50% ....ef að þessi fjöldi gagnfræðinema geta ekki svarað þessari spurningu:Hvað var Helförin?, hversu ábótavant er þá vitneskja um staðreyndir á öðrum sviðum? Þetta eru hræðilegar háar tölur.

Þegar öllu var lokið í dag þá tók það auðvitað heila árstíð að koma sér út úr tjaldinu til þess að reyna að komast sem fyrst upp í gula skólabílinn sem ferjaði okkur öll upp á bílastæði merkt A-H. Ég hef aldrei verið jafn nærri því að vera særð alvarlegum sárum eftir regnhlífar eins og í dag..ef að farþegar í flugvél hefðu horft niður á bílastæðið þá hefðu þeir bara séð haf af litríkum regnhlífum en ekkert fólk. Við hjónin vorum fljót að ákveða að bíða ekki eftir gulu skólabílunum heldur hlupum við ( bókstaflega) í allri úrhellis rigningunni eftir götunum þar til við komum að bílastæðinu okkar-C fannst mér vera afskaplega fallegur bókstafur þá stundina.

(Ég þoli ekki þegar rassahitarinn í bílsætunum er settur á því ég fæ alltaf á tilfinninguna að ég sé að pissa á mig en mikið óskaplega var ég þakklát rassahitaranum í dag því ég var svoooo mikið blaut á bossanum)

Jæja þá-ég held ég hafi ekki gleymt neinu..það sem er ekki hér inni hef ég ákveðið sjálf að komi ekki fram og fengist ekki gefið upp þó þið biðuð mér gjafakort upp á $100 í bókabúð.Já nei,ekki að ræða það.....nú ætla ég í bað og hrista hita í minn íslenska líkama:)

Ég kveð ykkur í kútinn. Svanfríður, skávinkona Bill Clintons.

Nebbinn farinn að roðna..stuttu seinna fékk hann sultarnös.

Bill Clinton gaf mér leyfi til að birta þessa mynd á blogginu.

Blaut en svo rosalega ánægð:)

Inn kemur kona

2009-04-15T08:04:00.003-05:00

Cary telst til lítilla bæja. Hér búa um 17 þús manns og eftir að hafa búið hér í þetta langan tíma þá er ég farin að sjá sömu andlitunum bregða fyrir aftur og aftur, eins og í búðinni, bankanum og svo auðvitað veitingastaðnum.

Á hverju einasta þriðjudagskvöldi kemur inn kona. Hún er á óræðum aldri. Kannski milli fimmtugs og sextugs. Þegar hún mætir þá er hún alltaf í sömu fötunum...hekluð húfa á höfði með dúski, einhverskonar bolur innan undir rauða jakkanum þar sem trefillinn er að ég held áfastur og svo græna flauelsbuxur. Hún mætir á svæðið um klukkan 19 og fer oftar en ekki við lokun sem er klukkan 22 og alltaf mætir hún ein. Og alltaf er sama rútínan hjá henni.

Hún kemur inn og stendur með matseðilinn lengi í höndunum þar sem hún les yfir tilboð dagsins á töflunni frammi við dyr.

Hún sest (lætur ekkert vísa sér til sætis)

Ég (ekki alltaf sem betur fer þó) fer til hennar og gef henni heitt te með sítrónu og hunangi og fæ svo sting í magann því ég veit hvað kemur næst.

Hún byrjar á efsta tilboðsréttinum inni í miðjum matseðli, setur vísifingur á og segir hátt og snjallt: MAYBE I SHOULD GET THIS SANDWICH? Svo færir hún vísifingur niður á næsta rétt og segir; MAYBE I SHOULD GET THIS SALAD? Og svona heldur þetta áfram þangað til hún er komin næstum því niður allan seðilinn og N.B það eru um 15 réttir á tilboðsseðlinum inni í matseðlinum! Á meðan hún skoðar seðilinn þá fjasar hún um fitumagnið í þessu og kólestrólið í hinu og dýrtíðina í landinu og hvort hún fái eftirrétt með matnum frítt. "jújú, þú færð hann því eins og alltaf þá kemur hann frítt með tilboðskvöldverði" "YES, ISN'T THAT SO! ALLRIGHT" Svo kemur að því að ég stoppa hana og segi að sá réttur sem vísifingur nemur við sé sá besti í kvöld og smakkast vel. Það þýðir ekki að segja það strax því þá getur hún orðið foj þannig að farsinn verður að fá að renna ljúft í nokkrar mínútur áður en hún er orðin tilkippileg.

Þetta getur tekið á taugarnar ef að maður er mjög upptekinn, því get ég lofað ykkur.

Á meðan hún borðar og ég geng fram hjá borðinu hennar þá kallar hún oft að mér:ALLRIGHT! Stundum get ég stoppað og talað aðeins við hana en oftar en ekki þá er það ekki hægt og því heldur hún áfram að tala og óskar svars þó ég sé á allt öðrum stað á veitingastaðnum.

Oftast fær hún sér steik eða fisk en á meðan hún borðar þá talar hún um óhollustuna í matnum og að nú verði hún að fara í ræktina with my man-friend (og gerir loftmerki um leið og hún segir man-friend eða fær glott á varirnar) Einhverntímann sagði ég við hana að hún yrði að muna að borða vel því það væri erfitt að fara á veitingastaði hér og ætla sér einungis að borða "vegan" mat. "ohh,that's OK, I'm vegan too-I go to vegan meetings and everything"

Ég held að blessunin fari á fundina sína og á alla þá veitingastaði sem hún stundar til þess að geta átt í samræðum við annað fólk. Hún á það til að setjast hjá Telly og horfa á einhvern íþróttaleik með honum en byrjar svo á að tala um að hún þoli ekki þetta vissa hokkílið en er þá kannski að horfa á hafnarbolta:)

En það tók nú alveg steininn úr í síðustu viku þegar ég hafði þjónað henni og talað við hana í 2 tíma og hún skildi eftir $1.50 í þjórfé. Sagði svo "I'm not a good tipper" Ég trúði ekki því sem ég sá og svaraði á móti "no, I can see that" (ég skammaðist mín, það þarf nú ekki að taka fram) og í gærkveldi þegar Telly frétti þetta þá sagði hann "what is wrong with you Swany" en sprakk svo úr hlátri:/

Með reikning upp á næstum $18 dollara í gærkveldi þá skildi hún aftur eftir $1.50 í þjórfé en ég held að hún eigi ekki mikinn pening blessunin þannig að þetta er í lagi. Enda fáum við öll sama þjórféð frá henni. Hún kemur inn til þess að nærast og eiga í samræðum en oftar en ekki þá getum við ekki gefið henni það sem hún þarfnast mest því við erum öll á hlaupum.

En ég veit að ef hún kæmi ekki inn einn daginn þá yrðum við áhyggjufull þannig að það er gott að sjá hana.

Ég kveð ykkur í kútinn og óska ykkur góðs dags. Svanfríður.

Lífið og dauðinn

2009-04-13T09:04:00.002-05:00

Í nótt lést ung kona frá Höfn...hún skilur eftir sig þrjú börn og eiginmann. Þessi unga kona var fædd 1974.

Ég var ekki náin þessari stúlku en eins og oft er í litlum samfélögum þá þekkti maður til hennar og fjölskyldunnar. Ég eiginlega veit ekki afhverju ég er að skrifa um hana því aldrei eyddi ég tíma með henni en einhverra hluta vegna þá er hugur minn hjá henni núna. Þetta er svo sorglegt. Ég veit eins og þið að lífið endar einn daginn en þegar þrjú ung börn sitja eftir móðurlaus þá spyr ég mig, hvers vegna?

Ég get þó með sanni sagt að eftir að ég komst á fullorðins ár þá hreifst ég af henni. Lífið gaf henni ekki alltaf bestu spilin en þó sá maður hana aldrei annað en brosandi. Ég ímynda mér að það hafi verið töggur í henni. Hún reyndi að gera það besta úr hlutunum á þann hátt sem hún kunni og gat eins og á við okkur öll. Af því hreifst ég.

Ég ætti í raun ekki að vera skrifa um þessa stúlku því ég þekkti hana ekki nóg til þess að skrifa um hana en þegar maður segir "minning þín lifir" þá vona ég svo heitt og innilega að hún geri það. Hún hét Alda Berglind Þorvarðardóttir. Minning þín lifir.

Enginn sér við öllum rokum

2009-04-12T08:39:00.002-05:00

Þessi málsháttur kom upp úr egginu mínu í morgun og þó svo að hann sé sannur þá fannst mér málsháttur Eyjólfs passa best því hann fékk "þolinmæði þrautir vinnur allar" HAHAHA Litli kúturinn minn á svolítið erfitt með þolinmæðina á stundum og þegar ég útskýrði þetta fyrir honum þá sagði hann að "páskahjartað was right" Ég veit ekki alveg afhverju hann bætti hjartanu við orðið páskar en það er mjög vinsælt þessa dagana.

Undanfarið hef ég mikið spáð í hvort ég ætti að halda áfram að blogga en ég sit nú hér við og ætli það svari ekki spurningunni. Ég hef bloggað síðan 2004 og það væri fáránlegt að hætta bara núna,sísvona. Það væri nú samt gaman að þegar sá dagur kemur að ég hættin að blogga að prenta út blaðsíðurnar og binda þær inn og hafa þetta til taks þegar strákarnir verða eldri því þetta er ekkert nema heimild fyrir líf okkar hér.

Ég fór upp í Turning point í gærmorgun og fór í fyrsta sinn inn í athvarfið sjálft eða húsnæðið þar sem fórnarlömbin búa. Athvarfið kom mér skemmtilega á óvart því ég hafði ímyndað mér eitthvað allt annað. Ég hafði ímyndað mér stóran sal með kojum þar sem allir svæfu í kös, eins og maður sér í sjónvarpinu eða bíó. En nei, þetta er mjög stórt allt saman og fer vel um alla. Hver kona fær sér herbegi og eru barnarúm eða rimlarúm í öllum herbegjum. Dagsstofan er stór björt og rúmgóð sem og eldhúsið. Einnig er stór afgirtur garður með leiktækjum fyrir aftan athvarfið þar sem börnin geta leikið sér og mömmurnar fylgst með. Fyrsta verkefnið sem ég fékk var nú ekki af verri endanum en ég fékk að endurraða-og skipuleggja litla bókasafnið þeirra:) Á laugardögum fá allir að sofa út þannig að ég náði ekki að sitja neina fundi en það er líka allt í lagi,það kemur að því .

Eftir Turning point þá kom ég heim og sótti Eyjólf en við vorum boðin í babyshower og það íslenska:) Keyrslan uppeftir var hrein hörmung vegna feikimikillar umferðar en babyshower-ið bætti það nú upp. Svo lukum við mæðgin deginum á því að fara í bíó og sjá Monsters vs.Aliens og var hún alveg hreint ágæt. Eyjólfur skemmti sér allavega konunglega og þar með var takmarkinu náð.

Í morgun vöknuðu strákarnir við mikinn fögnuð en Páskakanínan (Easter bunny) kom hér við í nótt með körfur fullar af góðgæti. Svo bættist páskaeggið frá Íslandi við og þó svo að það hafi nú verið lítið þá er sælgætisátið hér í hámarki. En það er nú að verða búið og þá verður gott að fylla magann af gómsætri skinku sem verður borðuð seinna í dag.

En jæja-þessi pistill hefur nú verið um ekki neitt en það er nú í lagi...eru ekki páskar?

Gleðilega páska öll sem eitt og ég kveð ykkur í kútinn. Svanfríður

Komið í lag!

2009-04-10T15:09:00.001-05:00

HALLÓ! Bloggið er komið í lag og þá ætla ég að halda áfram að blogga.Ég þoli ekki að blogga á bilaða síðu því þá er ég alltaf að hugsa um það sem bilað er og kem engu frá mér...:/

En ég heyri í ykkur bráðum og bið ykkur um að vera þæg þar til:) Svanfríður.

HJÁLP

2009-04-07T14:57:00.002-05:00

Hvernig kem ég linkunum mínum upp eins og þeir voru-við hliðina á pistlunum? Búin að reyna en get ekki.Þetta er svo ljótt svona.
ps.látið ykkur líða vel,Svanfríður:)

Mamma mín

2009-04-04T10:30:00.004-05:00

Mamma mín sem er nú bara kölluð Gulla svona dags daglega er mörgum kostum gædd. Einn kosturinn sem ég dái í fari hennar er bjartsýnin. Ég held að ef mamma hefði ekki bjartsýnina að vopni þá væri hún ekki á þeim stað í dag sem hún er á. Mamma hefur komið langan veg frá því umkomulausa barni sem hún var og hefur sýnt það og sannað að sagan þarf ekki að endurtaka sig.

Mamma gat því miður ekki eignast fleiri börn en mig en veit ég að ef hún hefði getað átt fleiri þá hefði hún ausið sama magni af ást á þau öll og hún jós á mig:) Börnin hennar í tónskólanum njóta góðs af öllu því góða sem hún hefur að gefa sem og allur sá fjöldi fólks sem hún stjórnar í kórunum sínum.

Úr því að mamma MÍN á afmæli í dag þá ætla ég að setja nokkrar myndir inn af henni sem mér þykir vænt um. Njótið bara með mér og kinkið kolli til hennar á meðan þið skoðið.

Afmæliskveðjur og kossar héðan úr litlu bláu húsi. Ég læt hana um að kveða í kútinn í dag. Svanfríður.

Ég var að spá

2009-03-31T22:28:00.002-05:00

Ég vildi að ég vissi meira um tvítyngi barna. Ég segi alltaf við sjálfa mig að ég geti alveg leitað eftir upplýsingum og að ég ætli að gera það en ég hef ekki komist í það enn (hummm)

Þegar börn alast upp við tvítyngi ætli þau hugsi á tveimur tungumálum eða því tungumáli sem stendur þeim nær? Til dæmis ef ég tala við Eyjólf,ætli hann hugsi þá á íslensku eða þýði frá ensku og yfir á íslensku? Einhvernveginn hallast ég að því að hann og seinna Natti, hugsi á ensku. Hlýtur það ekki að vera, svona að mestu leyti allavega?

Eins þegar ég les fyrir þá-þeir heyra söguna á íslensku en ætli þeir meðtaki hana á íslensku eða ensku? Auðvitað tek ég eftir því að ef þeir eru að hlusta á sögu (Eyjólfur auðvitað meira en Natti því sá talar varla neitt:) þá nær Eyjólfur orðunum og spyr út í söguna frekar á íslensku en ensku og sama er með þegar hann horfir á DVD-þá apar hann orð og setningar eftir en þó þarf mjög lítið til að hann taki enskuna upp aftur því eins og augljóst er þá er það tungumál nærri honum.

Ég var bara að spá í þessu því þetta er fróðlegt. Ég væri líka til í að sjá heila barna/fullorðinna sem hafa alist upp tvítyngd. Ætli heilinn líti öðruvísi út í því fólki en fólki sem hefur lært fleira en eitt tungumál á eldri árum-frá unglingsárum og upp í fullorðinsár?

Ég naut þess að horfa á Laddi sextugur á DVD sem mamma sendi mér að heiman. Rosalega var sýningin svo ég tali nú ekki um, aukaefnið skemmtilegt. Eyjólfur horfði á þetta allt saman og hafði mjög gaman af. Svo dönsuðum við undir söng Ladda þarna í blálokin. Allt mjög skemmtilegt:) Einn af mínum uppáhaldskarakterum er Magnús og svo auðvitað Hallgrímur hvítlaukur. Hann er svo sóðalega ógeðslegur að það hálfa væri nóg. En gamli karlinn-Alfreð held ég, er alger snilld. Og bullið sem samræðurnar á milli hans og Steins Ármans innihéldu, gerði það að verkum að ég emjaði um af hlátri. Svo var líka gaman að sjá skot úr Rauðu fjöðrinni þar sem Halli og Laddi komu fram því við það fór ég aftur til 1984 held ég að það hafi verið því ég tók þáttinn,Rauðu fjöðrina, upp á vídeó og spilaði það aftur og aftur og út í það endalausa og get ég enn sungið syrpurnar þeirra:) Skemmtilegt.

Ég talaði við konur úr Turning Point í morgun og átti mjög gott og uppbyggjandi samtal við þær. Mér finnst alltaf óþægilegt að endurtaka hrós en ég fékk mikið af því og roðnaði ég niður í tær. Útkoma samtalsins var góð og held ég ótrauð áfram með sama áhuga sem fyrr.

13.apríl mun ég sitja minn fyrsta hópfund og fylgjast með og læra það sem þar fer fram. Einnig mun ég bráðlega fá leyfi til þess að fara inn í athvarfið sjálft og hjálpa til þar sem og að fara upp í dómshús og sjá hvernig allt lagasystemið fer fram þar þegar konurnar fá t.d nálgunarbann á eiginmennina. Mjög fróðlegt allt saman. Ég held að ég sé búin að finna framtíðina hvað starf varðar og er ég mjög glöð með það. Finnst einhvernveginn hlutirnir vera á leiðinni með að smella saman.

En jæja þá-ég er gjörsamlega búin eftir vaktina á Cary's í kvöld og ætla að fara í heitt bað. Ég hljóp um án þess að setjast niður alla vaktina en uppskar líka vel. $ 71 dollari á þriðjudagskvöldi er ekki slæmt og mun helmingurinn fara í kaffidunkinn minn græna:) Gaman að leggja fyrir-gúmorenn!!!

Ég kveð í kútinn og vona að þið séuð öll hress og kát. Svanfríður.

Þið eigið ekki eftir að trúa þessu!

2009-03-25T21:40:00.002-05:00

Réttið upp hönd sem þekkið mig.....ok. Þá bið ég ykkur um að setja ykkur í stellingar og lesa áfram.

Stundum að gamni mínu þegar ég er í búðinni eða eitthvað þá horfi ég á fólk og velti því fyrir mér hvaðan þau eru og hvert þau eru að fara..þið vitið-maður er eins og fuglaskoðari nema maður veltir fólkinu fyrir sér. Oft hefur mig dreymt um að heyra íslensku í kæliganginum og rölta mér þangað og segja óbevarendis-"Góðan dag. Kemur þú oft hingað?" Enn sem komið er hefur það hins vegar ekki gerst en ég læt mig dreyma áfram.

Þrátt fyrir Íslendingafélagið hérna í Illinois þá erum við nú ekkert rosalega mörg í því-40 virkir meðlimir kannski og alls ekki öll íslensk. Við íslensku höldum hópinn og reynum að hittast eins oft og við getum. Málið er bara að þó svo að íslendingar séu duglegir að ferðast þá er ekkert gefins að hitta landa sína hérna því við erum á víð og dreif og svo eru alls ekkert allir sem sækjast eftir því að umgangast landa sína.

Í kvöld þá fór ég til vinnu. Rétt um 19.30 þá fæ ég 10 manna hóp og byrja ég á því að færa þeim drykki og tek svo niður pantanirnar. Ég færi þeim súpuna og svo um hálftíma seinna, matinn. Á meðan ég er að snudda í kring um borðið þeirra heyri ég eina úr hópnum segja "amma". Ég hjó við og spurði"Did you say amma just now?" Hún játti og ég spyr afhverju. "Because this is my amma and that means grandma in Icelandic" "I know what it means because I'm Icelandic" Við hlógum öll og eftir úúú og aaaa og spurningar ýmsar þá fer ég í mikilli gleði með glösin þeirra til þess að fylla þau aftur af gosi. Ég hendist að Telly og segi með miklum móði "there is a woman there and she's 100% Icelandic...can you believe it!!! Telly trúði því ekki og krossaði sig og sagði "not another one:)"

Ég fer með drykkina aftur að borðinu og geng að þeirri íslensku og kynni mig með handabandi og segist heita Svanfríður (annars kynni ég mig alltaf sem Swany) Þá allt í einu hættu allir að borða, hnífapörin stoppuðu við diskinn og allir störðu hvert á annað þangað til að sú íslenska sagði "That is my name too, Svanfríður"!!!!!!!!!!!!

Einhverra hluta vegna varð þetta allt saman mér um megn og fóru tárin að spretta fram. Líka hjá nöfnu minni. Ég var með slatta af borðum sem ég þurfti að sinna þannig að ég afsakaði mig og fór bakvið þar sem ég fór, viðurkenni ég fúslega en þó með roða í kinnum, að gráta. Það er ekki oft sem mér er komið svona rækilega á óvart en í kvöld gerðist það heldur betur. Ein sem vinnur með mig klappaði mér á bakið og spurði hvort ég væri með svona mikla heimþrá en það var alls ekki það. Það að hitta Íslending er bara ekki hlutur sem gerist alla daga og alls ekki einhvern sem heitir Svanfríður. Og það sem meira er að ég er fyrsti og eini Íslendingurinn sem hún nafna mín og maðurinn hennar (Nojari) hafa hitt fyrir utan fjölskylduna í heil 59 ár!!! Þau hafa verið gift í 59 ár og ekki hitt íslenskan kjaft allan þann tíma og svo þjóna ég þeim til borðs í kvöld og ekki nóg með að við séum báðar íslenskar heldur heitum við sama nafninu og þið vitið að þetta er ekki það algengasta nafn sem um getur á Íslandi. Þannig að þið getið rétt ímyndað ykkur afhverju mér brá og varð svona líka hissa.

Heimurinn og lífið allt er svo furðulegt á stundum að það er betra en skáldsaga.

Þegar fólkið var búið að borða þá vorum við samt ekki alveg tilbúin í að kveðja hvort annað. Ein dóttir Svanfríðar spurði hvort hún mætti faðma mig og leyfði ég henni það og grét hún. Ég sagðist myndi fylgja þeim til dyra en þá hló Svanfríður og sagði að það væri nú rammíslenskur siður sem ég mætti aldrei missa niður (auðvitað ekki) og hefði hún aldrei upplifað það á veitingastað áður. Við Svanfríðarnar kvöddumst svo með handabandi og tár í augum.

Yndislegt.

Afi hennar og amma komu til North Dakota frá Langanesi. Mamma hennar og pabbi ólu svo dætur sínar upp og voru þær allar skírðar íslenskum nöfnum. Í dag talar Svanfríður enga íslensku en skilur það sem við hana er sagt en hún á engin tengsl lengur við landið og hefur auðvitað aldrei búið þar heldur. Þannig að ég kalla það gott að hún láti kalla sig ömmu og eiginmanninn afa.

Já-ég gleymdi einu...börnin hennar búa í fimm mínútna göngufjarlægð frá götunni minni! Segið mér svo að það sé ekki hægt að láta koma sér á óvart lengur. Ég er enn að hlæja.

Ég kveð ykkur í kútinn. Svanfríður sem hitti nöfnu sína í kvöld-og er það einungis í annað skiptið á ævinni sem það gerist.

Fyrir ári síðan...

2009-03-23T20:51:00.002-05:00

Kunni Natti varla að ganga...

gat Natti ekki matað sig sjálfur...

vorum við líka fallegar:=)

voru fæturnir á sumum styttri en þeir eru í dag...

voru grallararnir bara eins árs (næstum því) og 3 og hálfs og á ÍSLANDI:)

Ég kveð í kútinn, alltaf jafn hissa á því hvað tíminn flýgur hratt. Áður en ég veit af þá verða þeir fermdir og svo stuttu síðar farnir að heiman. Svanfríður.