Línan

Mér finnst allt einhvernveginn þessa dagana hálf klárað og mér finnst það vont. Mér finnst vont að hafa hlutina ekki á hreinu. Til dæmis er ég á leiðinni að ákveða mig hvort ég eigi að hætta á Cary's Restaurant og byrja í annarri vinnu þar sem ég myndi hitta fjölfatlaða stúlku fjórum sinnum í viku. Þessi gullfallega og smávaxna 14 ára gamla stúlka, með djúpu brúnu augun er í brýnni þörf að fá manneskju við hlið sér í tvo og hálfan tíma eftir að skóla sleppir í haust og vetur.Hún er blind, getur ekki tjáð sig á neinn hátt, á erfitt með gang og svo margt annað. Ég þekki móður hennar og hún er hetja. Hún eignaðist dóttur sína ung og hefur síðan þá eignast þrjú önnur börn, yngsta 2 ára, svo 5 ára og þá 10 ára. Hún rekur barnagæslu ásamt því að vera að leita að aukavinnu. Eftir að hafa farið í prufu heim til þeirra þá findist mér ég vera vond kona ef ég tæki ekki vinnunni. En ég sé til. Þetta fer allt eftir því hvernig strákarnir taka þessu því þeir myndu koma með mér og leika sér við hin börnin á meðan ég væri með stúlkuna í örvun.

Kemur allt í ljós nr.1

Völuspáar frumritið fór til Íslands með mömmu og pabba og verða búnir til diskar þar. Ég hef aldrei staðið í svona CD vinnu áður og eftir hafaríið sem var hér fyrir hvað 2 mán. þá missti ég gjörsamlega trúna á sjálfri mér og fannst svo týpískt að svona hefði komið fyrir mig eða ég hefði látið þetta komið fyrir. Og nú er ég stressuð og hrædd um að það sem ég lét frá mér sé ekki fullnægjandi og rétt.

Ég er enn með samninginn frá Pennanum Eymundssyni inn í tölvunni og nú í gær fékk ég e-mail frá Íslenska sendiráðinu í Washington þar sem þau þar vilja kaupa eintak og auglýsa á þeirra síðu. Allt mjög góðar fréttir og ég er stolt en nú vantar mig að þetta sé búið og ég geti byrjað á öðru verkefni.

Kannski væl og óþarfa áhyggjur en segið mér af einni manneskju sem lendir aldrei í því?

Ég virðist vera gædd þeim hæfileikum að fá frábærar hugmyndir, ætla svo að byrja á þeim með offorsi en missi svo móðinn, nennuna,getuna og afganginn svo fyrir rest. Mér finnst ég aldrei hafa tíma í neitt með strákana heima. Jújú, ég get alveg slappað af, gefið mér séns á að gera þetta seinna en afhverju get ég ekki verið eins og þær mæður sem vinna 7 störf og koma svo öllu sínu á framfæri og fá sér svo kampavín í eftirmat?

Ég verð kannski búin að komast að því svari í næsta bloggi. Ég kveð í kútinn, Svanfríður.

Hinn árlegi afmælispistill.

Ekki man ég eftir nærri öllum þeim afmælum sem ég hef átt í áranna rás og allra síst þeim sem ég átti sem barn og unglingur. Við fæðingu var ég ósköp smá og máttfarin, enda var mér víst vart hugað líf og stóð mamma ein með mér fyrstu vikuna þar sem ég barðist fyrir lífinu. Get ég nú, sem móðir, ímyndað mér, en þó varla, hvernig líðan hennar hefur verið fyrstu dagana. Örugglega hefur henni fundist hún vera afskaplega máttlaus á að geta ekki hjálpað eina barni sínu. En hún má hugga sig við það að þaðan í frá og allt til dagsins í dag, þá hefur hún alltaf hjálpað, þegar þess þurfti, eftir fremsta megni. Mæður rokka! Á ættarmóti hjá einni flottustu ætt landsins, þegar ég var 6 ára fékk ég fáa pakka en því fleiri hundraðkalla og þá grænlituðu hvorki meira né minna. Rýrnaði þó e-ð í nýfengna sjóðnum þegar hundraðkallarnir fuku út í veður og vind og hefur ekki spurst til þeirra síðan. Kannski Fljótsdælingar hafi riðið feitum hesti eftir ættarmótið góða, þar sem sumir voru ógirtir og næs á því herrans ári 1982. 16 ára fór ég með foreldrum og skyldfólki í siglingu um Jökulsárlón. Hafði ég mikið hlakkað til dagsins þar sem ég varð jú,sjálfráða. Beið ég í eftirvætningu eftir stóru breytingunni sem á mér yrði en aldrei gerðist neitt..ég er enn að bíða. 18 ára afmælið var minnisstætt en þá flaug ég frá Austurríki til Íslands, eftir ársdvöl þar í landi. Hitti ég mömmu á Leifsvelli og fannst ég vera orðin stór (20 kg þyngri) og fullorðin þó svo að tárin hafi runnið við endurfundina. 21 árs varð ég undir jöklum þegar ég vann í Skaftafelli. Komu allir starfsmenn þjóðgarðsins mér á óvart með afar óvæntri gleði þar sem, enn og aftur, tárin runnu í mikilli geðshræringu. Átti ég erfitt með að trúa og á í raun enn, að einhverjir skildu leggja það á sig, fyrir mig, að halda óvænta gleði mér til handa. 26 ára afmælið var það allra besta hingað til. Bauð ég öllum vinunum til heljarins veislu og komu allir nema 4. ÉG held ég hafi sjaldan skemmt mér jafn vel og sjaldan hefur drykkurinn runnið jafnt ljúft og ört niður kverkar mínar eins og það kveldið. Gestir fóru hamförum og skreið ég heim klukkan 7 um morguninn og sofnaði ljúft með leiðindarpúkunum, timburmönnunum. 27 ára, leit ég dagsins ljós hjá fallegum manni. Fékk ég 27 rauðar rósir og heitan koss. Við játtum hvort öðru ást okkar það kvöldið og hef ég verið ástfangin síðan. 28 ára varð ég daginn eftir, brúðkaup; taka 2. Gleymdist næstum dagurinn vegna þreytu, ánægju og tiltektar dagsins áður. 30 ára eyddi ég deginum á sundlaugarbakka, í brjálæðum hita. Fór í fyrsta sinn í bikiní og fannst ég vera drottning. Drakk hvítvín frá morgni fram til miðnættis. Dagurinn endaði á "Microburst" þar sem veðurguðirnir og máttur þeirra fóru um bláa húsið mitt sem og önnur, eins og brjálaður stormsveipur og skildu eftir sig eyðileggingu út um allt. Eiginmaðurinn staðsettur með Hr. Navy úti á Hawaii og kom heim í alla eyðilegginguna. Við endurfundina, stóð ég á milli braksins og hitinn að drepa allt og alla, vatnslaust og alles, og sagði við manninn að ég hefði fagnað afmælinu með svo miklum látum að himnarnir hefðu mótmælt. Máttur mannsins er mikill. Hefur Bert varla treyst mér fyrir veisluhöldum síðan þá. Í morgun, í litlu bláu húsi, vaknaði ég svo við hlið lítils mjúks patta, sem smellti í góm og vildi drukkinn sinn. Ég var 31 árs. Fékk góða gesti, góð símtöl, falleg kort, útaðborðameð eiginmanninum. Rúsínan í pylsuendanum var þó sú, að ég komst í "mjónugallabuxurnar" mínar. Vopnuð þeim, blárri skyrtu og eldrauðum pæjuskóm með hæl! skondraðist ég út, hönd í hönd með Bert, sátt við guð og menn. Í dag var gott að vera ég. 32 ára var deginum eytt í sundi-eitthvað gleymdi húsbandið afmæli eiginkonunnar en það reddaðist fyrir horn. 33-Bert gaf mér DVD safn sem mig hefur dreymt um í áraraðir og varð ég svo ánægð að ég skoppaði út um lönd og höf. Eyjólfur og Natti vöktu mig svo upp í morgun með yndislegum barnaröddum syngjandi afmælissönginn.Ég grét:) Kíkti svo á facebook og vissi ekki hvaðan á mig stóð veðrið yfir öllum kveðjunum.Á svo heilan dag fyrir mér og það aleinni.Hvursu gott getur lífið verið??? Ég kveð í kútinn og óska ykkur góðs dags. Þegar ennþá er 1 1/2 tími eftir af afmælinu mínu, þá kveð ég ykkur í kútinn. Svanfríður.

Pissulykt af salatinu.

Tveir menn voru á Cary's í gærkveldi með rússneskan táningsstrák en hann var nýkominn þaðan.Þeir hnipptu í mig og báðu mig um salatdisk fyrir drenginn.Drengurin talaði vart ensku og skildi mig illa þegar ég spurði hann um salatdressingu.Með látbragði bað ég hann því um að elta mig svo ég gæti sýnt honum allar dressingarnar sem við bjóðum upp á.Hann var mjög ráðvilltur á svipinn og virtist ekkert skilja hvað hann væri að gera þarna hjá salatinu. Ég benti á salatið og spurði:You want salad? -uuu,aaaa,hikstaði greyið drengurinn þar til hann stamaði "I want toilet" Þá var ekkert annað að gera en að fjarlægja drenginn frá salatinu og dressingunni og beina honum að salerninu. En um leið og hann var kominn inn á salernið þá komst ég með herkjum bak við þar sem ég datt í gólfið og hló þar til mér varð illt í maganum. Ég hef aldrei vitað um nokkra menn eins og þá tvo sem voru með honum,að ruglast á salad og toilet. Við þetta "salad-toilet" atriði í gærkveldi þá rifjaðist upp fyrir mér þegar ég fór í fyrsta sinn alein í búð í Austurríki-þéraði afgreiðslukonuna líka og hélt að svona góða þýsku hefði hún aldrei áður heyrt. Haben Sie ein Gummi? spurði ég með bros á vör. Ég uppskar akkúrat ekkert frá afgreiðslukonunni nema frosið andlit. Ég spurði því aftur og með meiri áherslu á Gummi. Var öryggi mitt í þýskri tungu nú eitthvað að þverra og ákvað ég að henda inn leikrænum hæfileikum líka og þóttist tyggja og blása kúlu. Spurði svo aftur um Gummi. Allt í einu birti yfir afgreiðslukonunni og kallar hún upp: Ach,meinen Sie K-Gummi? Jújú,með ofboðslegan roða í vöngum og kúkinn á leið niður í brækur þá kinkaði ég kolli og sagði "Ich möchte K-Gummi haben,bitte" Með tyggjóið í vasanum og minninguna um að ég hafi sogið og blásið með leikrænum tilburðum á meðan ég bað afgreiðslukonuna um smokk gerði það að verkum að ég fór aldrei þangað inn aftur. Ég kveð ykkur í kútinn,Svanfríður.

Habbarasonna

Það var bara gaman að sjá öll kommentin,takk fyrir þau.

Ég er loksins orðin eins og ég á að mér að vera eftir Íslandsdvöl og heimsókn mömmu og pabba. Ég var óskaplega týnd og leið eitthvað eftir að foreldrar mínir yfirgáfu litla bláa húsið og allt í einu fannst ég mér vera voða ein.Ég vorkenndi mér svolítið,í einrúmi þar til að ég var orðin hundleið á sjálfri mér og fékk útrás:) Það er svolítið furðulegt að vera umvafin vinum sínum og fjölskyldu í visst langan tíma-maður horfir áfram,lítur aftur á bak,horfir til hægri og vinstri og alls staðar eru vinir og vandamenn...svo bara púff-enginn og maður þarf að tala á ensku til þess að vinirnir í nýja heiminum skilji mann. Að þessir útlensku vinir manns geti ekki séð sóma sinn í því að læra íslensku. Skil þetta ekki ;)

Annars er bara allt ágætt að frétta-lífið gengur sinn vanagang og er ég þakklát fyrir allt sem ég hef. Hitinn hér er óbærilegur á stundum og er ég eiginlega farin að hlakka til ullarpeysanna,treflanna,vettlinganna og ullarsokkanna!Ég lýg því ekki. Það besta þó við sumarið eru öll blómin mín og frjálslir leikir grallaranna en þó alls ekki í þessari röð:)

Ég sit núna,klukkan 00.24 og horfi á afmælisgjöfina mína frá húsbandinu; War and remembrance. Glæsilegir þættir í einu og öllu,vel leiknir-svo vel leiknir að manni hryllir stundum við,hlær og grætur og stundum allt í senn. Núna er Dr.Jastrow að reyna að fá frænku sína og son hennar laus úr viðjum lestarferðar til austurs. Ég veit alveg hvernig þetta endar og allt það en ég ákvað nú samt að skrifa blogg því hjartað tekur ekki alla þessa spennu.

En núna ætla ég að kveða í kútinn og bjóða ykkur góðrar nætur. Svanfríður.

Eins og að hjóla?

Ætli blogg skrif séu eins og að hjóla?Gleymir maður hvernig á að gera?

Það er orðið svo langt síðan síðast að það var annað hvort að byrja aftur eða að hætta.Ég hef varla litið inn á bloggsíður og fáir virðast sakna skrifanna þannig að einhvernveginn hefur ekkert orðið út þessu hjá mér. En hvað um það.

Síðast þegar ég skrifaði þá var ég á Íslandi og hafði eignast kvígu að nafni Svanfríður. Henni líður vel.Kúnni það er. Mér líður vel líka. Ég skemmti mér konunglega á Íslandi en var uppgefin þegar dvölinni þar lauk. Þegar heim var komið þá þýddi ekkert að taka því rólega,grallararnir sáu um það og verður að viðurkennast að mig langaði til Íslands aftur...var ekki alveg tilbúin í alvöru lífsins eftir undangengið frelsi.En maður lifir víst ekki á fríum. Ekki tók slæmur tími þó við,við heimkomu því pabbi og mamma komu hingað örfáum dögum eftir að ég lenti og voru hjá okkur í 2 vikur og var það hreint út sagt yndislegt. Það var frábært að hafa þau í alla staði og yndislegt að sjá þau vera með þeim bræðrum.Natti heldur enn að þau séu í flugvélinni. Bendir upp í loft þegar ég spyr hvar amma og afi eru.

Sumarið hefur verið gott sem af er og afskaplega heitt.Þegar ég á fría stund þá dunda ég mér í garðinum og finnst það frábært. Ég fer svo og þjóna tvisvar í viku og í athvarfið 1-2 í viku.Mér líkar alltaf jafn vel að vera í athvarfinu og krossa putta um að geta verið þar sem lengst. Annað hef ég svosem ekki verið að gera en samt er alltaf nóg finnst mér.

Ég ætla að láta þetta gott heita.Sjá hvort einhverjir koma hér við ennþá. Hafið það gott og ég kveð í kútinn í bili. Svanfríður.