Jæja þá

Takk fyrir allar baráttukommentin úr síðasta pistli.Mér þótti vænt um þau.

Núna er ferðataskan komin upp á rúm og ég er farin að týna í hana fatnað og annað sem þarf að komast upp á landið mitt fallega.

Úr því ég er nú að koma heim þá hef ég verið að hugsa um nýju "örnefni" sem RVK og Höfn hafa fengið.  

Þrátt fyrir að RVK sé höfuðborgin okkar og að hún sé mannmörg þá finnst mér "borg óttans" einhvernveginn ekki passa við hana.Þrátt fyrir að glæpi og annað. Reykjavík á bara að heita Reykjavík.  Sama með "fjörðinn fagra" þegar heimamenn tala um Höfn. Mér finnst Höfn mjög fallegur staður og einn sá fallegasti á landinu en mér finnst að staðurinn megi alveg heita Höfn í Hornafirði.Láta gælunöfn vera. Ég vona að heimamenn taki ekki á móti mér með tjöru og fiðri þrátt fyrir þessi orð mín.

Hjartað slær hraðar,kvíðahnútur í maganum og skjálfti í höndum.  Þetta eru flughræðslueinkennin mín. Í þessum skrifuðum orðum þá finn ég fyrir þessum einkennum og ég þarf að draga inn andann.  

Ég minnist þess ekki að hafa verið flughrædd sem barn en man þó að mér þótti þetta aldrei neitt sérstaklega skemmtilegur ferðamáti og gat t.d aldrei slappað algerlega af.  

Ég rifjaði það upp í gær hversu ofboðslega ég grét sárum gráti í flugtaki á leið minni frá Keflavík til Minnesota þegar ég flutti út. Ég hélt dauðahaldi í Eyjólf og tárin láku niður á höfuðið á honum þar sem hann saug brjóstið. Sjaldan hafa jafn margar tilfinningar brotist um í mér og þá. Gráturinn kom úr iðrum líkamans og ég átti erfitt með að hætta. Flugfreyjan kom og lagði hönd á mig og sagði að allt yrði í lagi, þetta væri góð og sterk flugvél. Ég sagðist vera að flytja í burtu og að ég væri líka flughrædd og svo grét ég bara meira á meðan ég hallaði mér  upp að maganum á henni.  

Í dag þá hef ég fundið að aðeins ein taktík virkar fyrir mig á meðan ég flýg. Þegar (ekkert ef) ég verð hrædd og óörugg þá lít ég á flugfreyjurnar og horfi á andlitin á þeim. Ef þær eru rólegar og brosandi þá slappa ég af og hugsa að ef þær eru svona rólegar þá hljóti allt að vera í lagi. Það hjálpar.  Annað hjálpar líka og það er að ferðast með strákana því þá þarf ég að hugsa um þá í staðinn fyrir sjálfan mig. Ég hef varla tíma til að vera hrædd.  

Ég er mikið að spá í að fá mér tvo sterka í flugtaki og róa taugarnar því nú get ég það-hef aldrei gert það með strákana. Mér finnst ekki passa að vera angandi af víni með tvo litla patta í pilsfaldinum :)

En jæja þá-ég kveð að sinni.Það verður lítið um skrif á meðan ég verð heima.Ég verð með tölvu með mér þannig að ef einhver þarf að ná í mig þá er bara að skrifa annaðhvort hér,Facebook eða á swanyiceland@comcast.net.

Góðar stundir og ég kveð í kútinn. Svanfríður.

Dagar koma og fara

Á morgun,fimmtudag, þá mun ég eiga algeran frídag og það hefur bara ekki gerst svo lengi að ég man ekki hvenær það var síðast. Fríið hefst klukkan 08.00 að staðartíma þegar Jennifer elskuleg, kemur og sækir grallarabræðurnar. Þeir verða í góðu yfirlæti hjá henni til klukkan 17.00.  Á meðan þeir leika sér þar þá fer ég í klippingu, keyri á stefnumót með vinkonu og snæðum við hádegismat saman, læt svo rífa af mér leggjahárin, keyri svo í annan bæ til að hitta aðra vinkonu í kaffispjall og bruna svo aftur heim til að sækja þá Albertssyni-Getchell.

Ég segi núna að ég muni elda góðan mat fyrir okkur 3 en einhvernveginn yrði ég ekki hissa ef eldamennskan yrði ekki stórtæk. En matur getur verið góður án þess að vera stórtækur.

Undanfarin vika hefur verið of dramatísk að mínu mati því eins og margir vita þá þoli ég ekki-ég endurtek; ÉG ÞOLI EKKI drama eða leiðindi.En því miður fer það nú þannig stundum að leiðindi gerast.  Þegar það gerist þá tekur það mig langan tíma að jafna mig. Það er eins og líkaminn á mér fari í mauk, hjartað slær hraðar og ég fæ vonda verki í magann og að ég tali nú ekki um grátstafinn í hálsinum.  

Ég átti von á Völuspáardiskunum mínum í hús á fimmtudaginn í síðustu viku og var ég orðin mjög spennt því ég ætlaði svo að taka þá með mér heim til Íslands og selja í Pennan Eymundsson. Ég er meira að segja með samninginn inni í tölvunni.  

Óhugnaður.

Diskarnir ásamt þeim sem gerði þá komu hér í litla bláa húsið og ýki ég ekki þegar ég segi að mér varð líkamlega illt við að horfa á ársvinnu okkar Bob (sem nú er hættur að vasast í disknum)eyðilagða á nokkrum mínútum. Maðurinn, sem átti að vera fagmaður, hafði klúðrað öllu því sem hægt var að klúðra-allt frá útliti hljómdisksins sjálfs, bæði að innan (tónlistin) og að utan (útlit disksins). Umslagið, fram-og bakhlið, var svartbleik og öll máð. Það var gert á venjulegan pappír og hafði maðurinn klippt sumar myndirnar og upplýsingarnar í burtu. Það var stafsetningavilla og hét diskurinn orðið VOLUPSA í stað VÖLUSPÁ. Merkimiðar voru límdir utan á hulstrið og skrifað ofan í þá með svörtum og stundum grænum tússpenna. Einnig hafði hann sett öll 67 kvæðin í eitt kvæði þannig að það er ekki hægt að skipta á milli kafla á disknum. Ef þið trúið mér ekki þá getið þið spurt mömmu og pabba því ég sýndi þeim diskinn í gegnum SKYPE.

Ég hef aldrei aldrei aldrei orðið svona sár, reið. Ég hef aldrei skammast eins og ég gerði þennan dag. 

Ég hafði oft talað við manninn í síma-hann virtist hafa þetta allt á hreinu og taldi enga þörf á að senda mér prufueintak þegar ég innti hann eftir því. (ég hefði átt auðvitað að heimta prufueintak en ég lærði af þeim mistökum og geri það næst)  Eftir orðaskipti í tölvu (þar sem ég baðst afsökunar á reiði minni)þá hringdi hann í mig og hótaði mér lögsókn. Ég er enn að velta fyrir mér á hvaða forsendum hann ætlar að lögsækja mig.  

Inni í þvottahúsi sitja 40 stk.af ónothæfum geisladiskum og ég er búin að fela þá svo ég þurfi ekki að horfa á þá á hverjum degi. 

Góðu fréttirnar eru þær að ég hafði samband við Pennan Eymundsson og má ég hafa samband aftur þegar ég er komin með diskana í hendur. Nú safna ég mér bara pening og læt gera stærri pöntun og sel svo eins og vindurinn:)

Nokkrum dögum eftir þessi skemmtilegheit þá varð vatnsdælan okkar ónýt og Bert auðvitað ekki heima til þess að redda málunum. Mikið óskaplega varð ég pirruð út í allt og alla þennan tíma.

Ég er búin að kaupa nýja dælu-vinur okkar Berts setti hana í (n.b. hann líka huggaði mig þegar ég grét vegna disksins-þannig að hann hefur staðið sig vel í vináttunni sl. daga ;) ) Dælan virkar svona þegar henni dettur í hug en mest um vert er að við erum með vatn og Bert kemur heim á laugardaginn og getur þá stillt hana svo hún virki alltaf og þegar okkur hentar:) 

Það varla gerist að ég fái heimþrá. En undanfarna daga þegar þetta gekk allt saman á þá vantaði mig foreldrana og vinkonurnar svo mikið að mig verkjaði.  En svo þegar hlutirnir lagast og ákvarðanir eru teknar þá líður það hjá. Enda er ég sko að fara að hitta alla og faðma í næstu viku!!!!!!! Liggaliggalái.

Ég og húsflugan hérna, kveðjum ykkur í kútinn með von um gott kvitt:) Svanfríður.

?

Ég hef bara alls ekki verið í stuði til þess að skrifa hér inn enda sést það-vika síðan síðast.

Þó að margt hafi gengið á þá ætla ég ekki út í þá sálma hér en ég ætla þó að segja að vatnsdælan í litla bláa húsinu gaf upp öndina í dag og erum við því vatsnlaus og Bert í California og ekki kann ég að laga dæluna. Natti skilur ekkert í að geta ekki skrúfað frá krananum og segir bara "a bú" Í kvöld þá náði ég í stóran pott, setti vatn í hann úr vatnspumpunni sem er hér inni, hitaði vatnið og þvoði drengjunum upp úr því. Ég tek svo vatn aftur úr pumpunni og sturta niður úr klósettinu og vonandi verður nægt vatn til í kaffið í fyrramálið:) Skemmtilegt.

Í næstu viku þá er förinni heitið til Íslands.Mig svimar þegar ég hugsa um ferðina því mér finnst einhvernveginn vera svo mikil hlaup á mér en kannski er það bara bull í mér..kannski mun blóðið ekki renna í mér þegar ég lendi. En mikið verður gaman.

Ég setti upp sumartáslurnar í gærkveldi. Þær eru rauðlakkaðar og Bert hlýtur að hætta að kalla þær sjóaratáslur.Það má ekki móðga rauðlakkaðar tær.

Keypti mér belti í gær;eitt mosagrænt og hitt rauðköflótt með skuplu í stíl.Fer vel við fyrrv.sjóaratáslurnar.

Hlakka til að fara í appelsínugula kjólinn minn.

Eyjólfur hrinti mér fram úr eina nóttina í vikunni sem leið. Hvernig er hægt að vera mínus núll í þyngd en hafa það af að hrinda fullvaxta konu fram úr rúminu???

Eyjólfur var spurður í dag af miðaldra konu:Doesn't your mother feed  you? Svar hans var "no" 

Ég á fimmtudaginn algerlega fyrir mig.Fer í klippingu,vax,hádegismat og kaffi áður en ég bruna og sæki grallaraspóana.

Bert kemur á laugardaginn og ég ætla að kyssa hann vel og lengi.Það er gott/vont að sakna einhvers.

Margt annað í gangi.Komið bara í heimsókn ef þið viljið fá "in depth version" af þessu öllu saman:) 

Ég kveð ykkur í kútinn,Svanfríður.

Mæðradagurinn

Þó ég sé nú ekki alltof hrifin af tilbúnum tillidögum sem Valentínusardegi t.d þá þykir mér orðið vænt um mæðra-og feðradaginn.  Þó svo að margir segi og meini að maður eigi ekki að nota einn sérstakann dag í að hylla ástina eða sambandið við foreldrana þá vill það nú því miður oft fara þannig að í amstri hversdagsins þá tekur lífið yfir og nostur dettur úr 1.sæti niður í það 6. Þessi rök eru mín rök fyrir því að mér finnst bara allt í lagi að halda svolítið upp á þessa daga. Fyrir nokkrum árum var ég á hinum endanum-fannst ekkert um þessa daga gefið en er eitthvað að mildast í þessu.

Því langar mig að gamni að biðja ykkur að koma í smá leik. Hann er ósköp einfaldur. Þið eigið (ef þið viljið auðvitað)að skrifa í athugasemdirnar ykkar uppáhalds mömmu-móment. Það verður gaman að sjá hvað við segjum allar.

Ég skal byrja:  

Eyjólfur:  Mitt uppáhalds mömmu móment var þegar Eyjólfur var 3 daga gamall. Við fæðingu hans þá upplifði ég ekki þessa sterku mömmutilfinningu og þó ég hafi ekki viðurkennt það þá, þá truflaði það mig óskaplega mikið. Þriðju nóttina í lífi hans þá lágum við saman uppi í rúmi, ég og hann. Ég hafði dottað en vaknaði við eitthvert tott í hálsakotinu. Þá hafði litli anginn minn komið sér þar fyrir og hafið að totta hálsinn á mér í von um mjólkurlögg. Við það þá blossaði móðurástin upp í mér og ég grét mörgum gleðitárum og síðan þá hefur auðvitað aldrei varpað skugga á þá skilirðislausu ást í garð hans.

Natti:  Síðustu jól þá var ég voða raunamædd og fannst ég vera voða ein og saknaði íslensku jólanna alveg svakalega sem og foreldra minna. Ég sat í sófanum og reyndi ekki að láta á neinu bera og grét í hljóði. Allt í einu kemur Natti til mín,voða hljóðlátur og leggur litlu hendurnar í mínar og svo höfuðið í kjöltu mér. Það var ein besta huggun sem ég hef á ævi minni fengið.

Mamma: Ein af mínum uppáhaldsstundum með mömmu minni var í Vík í Mýrdal að kvöldi 100 ára afmæli Reykjavíkurborgar.Við höfðum tvær,yfirgefið RVK á þeim degi og keyrðum á móti þvílíkri umferð. Eins og svo oft í þá daga þá áðum við í Vík svo að mamma ofþreyttist ekki á keyrslunni. Heimilisfólkið þar var ekki heima þannig að við vorum einar í húsinu og gistum í hjónarúminu þeirra. Uppi í rúmi þá gerðum við fimleikaæfingar-og þið sem þekkið mömmu vitið mætavel að hún getur nú ekki mikið á þeim vetvangnum en hún lét sig hafa það og ég man að ég hugsaði "vá-hvað mamma mín er liðug og flott" Sú stund er ofarlega í mínum huga gagnvart mömmu minni.

Ég kveð í kútinn, Svanfríður sem óskar öllum mæðrum og tilvonandi mæðrum gleðilegan mæðradag.

Ýmislegt á seyði í kýrhausnum

Ég held maður ætti að skammast sín. Ég fer stundum í gegnum gamlar færslur og sé að það er mikill munur frá því þá og nú. Þá bloggaði ég á tveggja daga fresti en nú er liðin rúm vika síðan síðast.

Það er margt um að vera hér hjá okkur..Völuspáar geisladiskurinn minn er í fjölföldun,Bert fer til San Diego á laugardaginn kemur og verður í 2 vikur og þremur dögum eftir að hann kemur heim þá flýg ég Ísalandsins míns og það ein.  Ég er farin að hlakka til, hlakka til að sjá foreldrana og mínar nánustu vinkonur.  

Það er svolítið furðulegt stundum að vera Íslendingur búsettur í útlöndum. Til dæmis þegar maður kemur heim þá hefur maður ekki mikinn tíma-allt er innan viss tímaramma. Maður stendur sig að því að forgangsraða hvern/hverja á að hitta þó maður vilji hitta alla.Það er því miður ekki hægt. Ég finn að ég er farin að horfa aftur til upprunans ef svo má segja. Hitta fjölskyldu og þá vini sem maður hefur þekkt lengst og hafa staðið með manni í gegnum súrt og sætt. Kunningjana hittir maður úti í búð eða úti á götu.Þetta hljómar svolítið hart en svona er þetta bara. Einnig horfir maður í það hverjir hafa haft samband við mann að fyrra bragði eftir að maður flutti í burtu. Hverjir senda manni jólakort og annað. Hægt er að hrista hausinn yfir þessu og hugsa með sér hverskonar dónaskapur það er að vingsa út en þannig er það bara. 

Íslandsferðin verður í þetta sinnið höfð á annan hátt en áður. Ég kem ein fyrir það fyrsta og mun því geta hagað vindum eftir segli. Ég fagna stórum tímamótum með einni kærri vinkonu,ætla að selja Völuspáardiskinn minn, ganga í bókaklúbb svo að strákarnir fái íslenskar  bækur reglulega. Ég ætla að fara í Kolaportið og kaupa fullt af DVD myndum á íslensku. Í 2 daga ætla ég heim á Höfn og vera í faðmi foreldra minna og stórfjölskyldu, drekka kaffi með nokkrum vinkonum og sitja ein úti í fjöruborði og horfa yfir fjallahringinn minn. 

Mest af öllu væri ég þó til í að þurfa ekki að vera fjarri Bert núna í 2 vikur. Mér finnst leiðinlegt þegar hann fer.Við fengum nóg af fjarvistum við hvort annað þegar við bjuggum í sitthvoru landinu og mér finnst ég bara vera betri með honum en án hans.Einfalt.  Ég er ekki að væla,bara að setja fram staðreynd.  

En að öðru öllu skemmtilegra. Í gærkveldi var mér boðin vinna í vinnunni. Ég þjónaði fólki um 50. til borðs og þegar ég lét þau fá reikninginn þá buðu þau mér vinnu í fyrirtækinu þeirra-ég svosem veit ekkert hvernig fyrirtæki það var því ég spurði ekki því ég hef nóg með mitt. Það er samt voða gott að vera boðin vinna út á "attitude"og ég geymi nafnspjaldið.  Annað er að á morgun er ég að fara í símaviðtal fyrir eitthvert dagblað gefið út í Colombia háskóla. Þar er blaðamaður sem var skiptinemi á Íslandi fyrir einhverju síðan sem er að skrifa grein um Íslendinga búsetta í Chicago. Það verður skemmtilegt og fróðlegt og alltaf gaman að taka þátt í einhverju sem maður gerir ekki vanalega. Ég auðvitað mun verða Íslandi til sóma.

En í bili þá kveð ég í kútinn því Navy buxurnar hans Bert eru rifnar og góðar húsmæður þurfa að taka á því vandamáli og biðja kóreska saumamanninn laga þær. (ég kann ekki að sauma og ekki orð um það meir)

Svanfríður.