Nonni og Manni

Í gær var gleðistund þegar póstbíllinn kom. Hann færði mér pakka að heiman sem í voru DVD diskar með þáttunum um Nonna og Manna. Einnig leyndist nammi í pakkanum og ekki þótt mér það verra! Eyjólfur hefur horft á einn þátt og var það þátturinn þar sem ísbirnirnir komu við sögu og sat hann dáleiddur. Honum þykir Magnús Hanson vera ljótur maður en Haraldur skárri. Honum finnst magnað að það skuli vera grasþak á heimili Nonna og Manna og hefur spurt nokkrum sinnum hvenær maðurinn komi til að slá þakið.  

Lífið hér gengur sinn vanagang þannig. Tengdó lagðist inn á spítala í fyrradag vegna blóðþrýstingsins-hann var allt of hár. Hún var sett í þrekpróf sem hún komst ekki í gegn um og er talið að eitthvað einhversstaðar sé stíflað og vitum við vonandi meira í dag.  Hún Helen hefur verið slæm til heilsunnar í einhvern tíma núna og mun ég aldrei gleyma því þegar ég keyrði hana á flugvöllinn hér yfir þakkargjörðarhelgina í hitteðfyrra. Hún fékk "an episode" í bílnum-einhverskonar áfall og missti mál og líkaminn slappaðist allur niður. Ég var á hraðbrautinni með strákana í bílnum og gat akkúrat ekkert gert.  Var hún svo sett í sjúkrabíl þegar flugvallarstarfsmenn neituðu henni um að fljúga. Það var hræðilegt að upplifa og hef ég sjaldan orðið eins hrædd og þá. Hjákátlegt var svo þegar hún er í þessu ástandi er þegar Eyjólfur sat í aftursætinu og var orðinn pirraður á því að amma hans skyldi ekki svara spurningum hans! "Amma, I'm talking to you!"   Líklegast kemur hún heim á morgun en þó er það ekki öruggt enn.

Í gærkveldi í vinnunni var þokkalegt að gera. Eitt stakk þó í augun en það var að margt fólkið var með svartan kross á enninu-menn konur og börn.  Ég taldi að fólkið hefði komið inn að borða eftir að hafa horft á fótboltaleik. Svo gafst mér tækifæri á að spyrja 5 manna fjölskyldu sem öll voru með svartan kross á enninu hver ástæðan væri. Urðu þau heldur skrýtinn á svipinn og sögðu eins og ekkert væri eðlilegra: It's Ash Wednesday.  Já auðvitað er öskudagur en ég sagðist vera vanari því að setja öskuna í poka og hengja hann á bakið á næsta manni heldur en að teikna kross á ennið á mér:)  En það var gaman að sjá þetta og þessi ár sem ég hef verið hér þá hef ég bara aldrei séð þetta og kom þetta mér því spánskt fyrir sjónir. Sinn er siðurinn og allt það.

Í kvöld fer ég svo í skólann og hlakka ég voða mikið til. Ég er svo ánægð að vera að læra eitthvað að þið trúið því ekki.   Á laugardaginn kemur svo Shlomo vinur minn hingað og stoppar í sólarhring. Á sunnudagsmorgun á Eyjólfur svo að syngja í messu og tengdó veður 66 ára.   Ég ætla að baka köku en Eyjólfur ætlar að blása á kertin því amma hans is too old to do it. Skýringarnar ætíð á reiðum höndum þegar maður verður 5 í september:)

Ég kveð í kútinn, Svanfríður.

Þorra blótað og það ágætlega takk fyrir!

Aðeins byrjaðar að dilla okkur

Binna og ég. 

Mér finnst við Stella flottar skoh!

Ég, Vaddý og Bert. Dóttir Vaddýar prjónaði þessa peysu fyrir tombóluna okkar og mig langaði svo í hana en vann hana ekki. Systir prjónakonunnar og dóttir Vaddýar líka vann hana og var svo góð að gefa mér hana. Íslendingar eru gott fólk!

Binna og Anna unnu Iceland Air flugmiðana og voru þetta líka kátar:)

Kjamminn og kjamminn ánægðir með þetta.

Sjússinn gerður klár.

Einar formaður félagsins, Bud (maður Binnu) og Bjössi Greifi;flottir í íslenska búningnum.

Lena Hallgríms og ég glaðar með hákarl og brennivín.

Í gær laugardag, átti ég hreint út sagt, stórkostlegan dag. Hann byrjaði á námskeiði klukkan 9 og fjallaði það um heimilisofbeldi og svo heimilisofbeldi annarra menningarheima hér í USA. Fyrri fyrirlesturinn tók 6 tíma og var hann mjög svo áhugaverður. Hinn var það líka en ég þurfti frá að hverfa klukkutíma áður en hann kláraðist því förinni var heitið á þorrablót Íslendingafélagsins í Chicago. 

Vorum við hjónin komin á staðinn rúmlega sex og til 00.30 vorum við í stanslausu stuði. Þorraóður var sungin sem og fjöldasöngur. Góður þorramatur var á boðstólnum sendur frá Bautanum held ég.  Bjössi í Greifunum hélt uppi stuði og spilaði maðurinn í nokkra klukkutíma án þess að taka sér hlé. Flottur skemmtikraftur þar á ferð. Ekki skemmdi fyrir að Frystikistulagið,Draumadrottningin og fleiri góð lög voru tekin og ég varð að unglingsstelpu aftur þar sem ég dansaði mig sveitta við söng manns sem eitt sinn hékk uppi á vegg inni í herbeginu mínu:)

Það að eiga hóp eins og félag Íslendinga hér í ríki er gersemi. Þarna þekkjast langflestir og allir eru félagar. Við eigum svipaðan bakgrunn og það að geta hitt fólk þar sem ekkert þarf að útskýra er þvílík meðal fyrir sálina. Húmorinn er sá sami og heimssýnin svipuð. Ómetanlegt að geta tekið sér frí úr hinum bandaríska heimi stundum og orðið að Íslendingi:)

Ég set inn nokkrar myndir hér og vona að þið finnið fjörið og kraftinn í gegnum þær. En mikið lifandis skelfingar ósköp var ég ánægð að hafa ekki drukkið neitt nema 4 brennivínsskot í gærkveldi-ég held að ég hefði ekki haldið daginn út með gröllurunum mínum ef ég hefði vaknað timbruð í ofanálg.  Með þessu kveð ég í kútinn og ætla nú að horfa á Óskarsverðlaunaafhendinguna. Svanfríður-svo ægilega glöð með þetta allt:)

Gott kvöld

Mikið er ég ánægð að hafa tekið þá ákvörðun um að fara á þetta námskeið sem kvennaathvarfið býður upp á. Ég fór í fyrsta sinn í kvöld og á þá 7-8 skipti eftir.  Ég var þeirra gæfu aðnjótandi að hitta eina af stofnendum athvarfsins og mun hún taka þátt í þjálfuninni sem ég geng svo í gegnum eftir námskeiðið. Eða svo skilst mér allavega.

Við vorum nú ekki margar sem sátum tímann í kvöld-7 að ég held og allar með ólíkan bakgrunn. Ein kona-ca 40-45 ára, horfði á eftir föður sínum fara í fangelsi í fyrra fyrir að hafa næstum drepið móður hennar og hafði þá ofbeldið staðið í mörg ár.  Önnur kona bjó í helvíti í 16 ár þar til hún náði að slíta sig lausa.  Þessar konur áttu hrikalegustu sögurnar.

Ég vildi að þið sem komið hér inn og lesið mig gætuð frekar verið hérna inni í eldhúsi hjá mér núna og bara setið og spjallað um þetta allt saman. Þetta er málefni sem allir hafa skoðun á, margir þekkja einhverja sem hafa orðið fyrir ofbeldi eða hafa orðið fyrir því sjálf-konur og menn.   

Ég vona bara að næstu tímar verði eins fróðlegir og þessi og að þetta námskeið verði til þess að ég finni það hjá sjálfri mér að halda áfram.  Eitt er ég viss um þó-ég gæti aldrei unnið með börnum sem hafa orðið fyrir kynferðislegu ofbeldi. Ég græt þegar ég les um það og held að ég gæti því ekki setið gegnt barni sem orðið hefur fyrir því. Ég skal passa þau í athvarfinu, leika við þau og faðma þau en ég held ég gæti ekki meira. 

Á laugardaginn er svo þorrablótið hjá okkur Íslendingunum hér í fylki og verður það haldið á heimili hennar Stellu okkar:) Blótið verður frekar lítið í ár, eitthvað um 40 manns munu koma en það er nú bara fínn hópur. Maður þekkir langflesta og öllum kemur vel saman. Hvur veit þó nema að ekta sveitaballafílingur komi upp og einhverjir sláist með hnefum og hnúum? Það væri saga til næsta bæjar.  En það verður gott og gaman að dressa sig upp og skemmta sér með löndum sínum. Laugardagurinn verður þó fullsetinn því námskeið er frá 9-17 en ég hef fengið vilyrði um að sleppa klukkan 16 og get því henst heim, í föt og beint út í bíl því blótið hefst klukkan 18 og það er sjaldan sem vegalengdir hér eru "bara skrepp" þannig að það má lítið út af bregða og vona ég að veðrið haldi sér í skefjum en slæm spá er fyrir laugardaginn og ef það gengur upp þá er orðið tvísýnt með skemmtikraftinn okkar, hann Bjössa í Greifunum. Nú krossið þið bara tær og fingur og þá hefst þetta allt!!!

Ég kveð ykkur í kútinn...Svanfríður.

p.s takk fyrir afmæliskveðjurnar pabba til handa. Hann átti góðan dag og var kátur með allt saman:)

Heill sé þér sextugum!!!

Þetta eru foreldrar mínir. Þau eru yndisleg. 

Í dag er pabbi sextugur!! Ótrúlegt að hann sé sextugur..það er kannski ekkert ótrúlegt, ég meina hann hefur lifað í sextíu ár en samt....

Ég var að hugsa um það í kvöld hvenær ég virkilega man fyrst eftir pabba. Hugsið þið aldrei út í það hvenær þið virkilega fyrst munið foreldra ykkar?  Ég á nokkur minningarbrot frá því við bjuggum í blokkinni á Silfurbrautinni en ég held að mín fyrsta minning um pabba sé þegar ég er ca.4-5 ára á nýjársdegi held ég að það hafi verið. Við vorum í fínu fötunum og fórum á rúntinn. Bara ég og hann. Ókum út í Ósland.  Á leiðinni heim þá einhverra hluta vegna þá festist bíllinn...annaðhvort vegna snjóa eða hálku. Pabbi var í rennsleipum spariskóm og ég líklegast í kjól eða eitthvað.  Allavega þá vorum við föst og pabbi þurfti að labba inni í bæ til þess að sækja aðstoð og ég var eftir í bílnum og ég man hversu hrædd ég var....en það var betra fyrir hann að ganga einn heldur en með mig með sér:)  Það getur vel verið að ég muni þetta vitlaust en í minningunni man ég að pabbi lítur til baka á mig og brosti-allt myndi verða í lagi sem það svo það varð auðvitað.   

Það er pabbi minn-brosið hans og staðfesta sem og hann sjálfur allur gerir mig stolta af því að vera dóttir hans.  Til hamingju með afmælið pabbi.  

Ég kveð í kútinn, Svanfríður.

Kláði

Fékk óvænt símtal í dag frá 65 ára gamalli vinkonu minni sem einnig er ská-nágranni minn. Silvia. Líka útlendingur. Frá Ungverjalandi.Talar líka með hreim-meiri hreim en ég-liggaliggalái. Hún hefur gaman að því að kaupa sér nýja og fallega hluti og oft á tíðum á hún þá til að hringja í mig og spyrja hvort mig langi að kíkja á hlutina "that I'm goingg to thrrrov avay anyveiss":) 

Silvia er yndisleg. Hún hefur verið mér góð allar götur síðan ég flutti hingað. Hún gefur strákunum alltaf jóla-og afmælisgjafir og hefur leyft mér að koma til hennar og vera ég í hvert sinn sem mig vantar. Þegar Silvia á í hlut þá þarf maður engar grímur eða falsheit. 

Í dag semsagt þá hringdi hún í mig og sagði mér að koma yfir og kíkja í pokana. Ég hljóp léttfætt yfir (skottaðist þarna yfir eins létt á fæti og ég er nú-enda ekki kölluð Léttfeti fyrir ekki neitt:/ ) og tók hún á móti mér opnum örmum.  Það var ýmislegt skemmtilegt í pokunum...hlutir sem mér þóttu skemmtilegir og svo hlutir sem einhverjum öðrum gætu þótt skemmtilegir.  En hún gaf mér 12 hluta diska/skála/undirskálasett sem ég ætla að þiggja þó svo ég þurfi að geyma það úti í skúr. En ég trúi því nefnilega eins og ég trúi á bjartsýnina,lífið og tilveruna að einn daginn munum við litla fjölskyldan hér í bláa húsinu komast í stærra hús en það þýðir líklegast meira skápapláss sem þýðir að pláss verði fyrir alla þessa diska,skálar og undirskálar. Ég þarf samt að aka þessi fáu skref heim til Silvíu því þetta er svo asskoti þung byrði að bera og bakið mitt er ekki alveg nógu breytt fyrir hana (byrðina sjáðu-ekki Silviu)  

Fleira var í pokunum-skór (nei takk), brjóstahaldarar frá dóttur hennar (nei takk ómögulega-ég er öll að vilja gerð og þykir ekkert mál að nota eitthvað sem er notað en á meðan ég er þeirrar gæfu aðnjótandi að geta neitað hlutum sem mig þó vantar alltaf en eru boðnir, þá neita ég fallega annarra manna undirfatnaði), bolir (ekki í bolastuði), handtöskur (já takk og tók báðar) og peysur. Tók nokkrar. 

Mörg heimili bera lykt með sér. Sum heimili bera minni og mildari lykt en önnur. Heima hjá Silviu er lykt-svona Silviu lykt. Blanda af hreinsi-og ilmefnum. Ekki vond lykt. Alls ekki. Svolítið sterk þó.  Koddarnir sem hún gaf mér árið 2006 bera ENN keim af Silviu lyktinni(ég lýg því ekki, komið bara til mín, ég fer með ykkur í heimsókn til Silviu svo hingað til mín þar sem þið getið þefað af koddunum og þá sjáið þið að ég lýg ekki, ýki ekki einu sinni).  Ég klæddist einni peysunni frá Silviu í dag-fór í hana því ég vissi að peysan var hrein.  Ég fór í hana seinnipartinn áður en ég þurfti út í búð. Ég fann ekki fyrir neinu því ég var úti. Svo kom ég heim og fór að elda. Ég fór að finna fyrir óþægindum í augum fyrst. Svo klæjaði mig þar sem peysan kom við mig og svo fóru varirnar að brenna. 

Einhverra hluta vegna fór ég þó ekki úr peysunni-ég hugsaði um kjúklinginn, frágang og strákanna og gleymdi alltaf að fara úr peysunni. Svo varð klukkan átta og allt orðið kyrrt og ég viðþolslaus af óþægindum. Ég dreif mig úr peysunni og var öll orðin upphleypt af rauðum kláðabólum einhverjum. Mjög svo kynferðislega kósý.  Ég er búin að fara í heitt bað og sturtu og búin að skrúbba mig með sápu og bera á mig gott krem en mig klæjar enn og finn Silviu lyktina enn í nefinu.  

Bert hefur kallað mig Silviu tvisvar í kvöld. Manni getur nú sárnað því við erum ekkert líkar nema hvað að við tölum ensku með hreim en hún meira en ég þó.

Ég bregst svona við líka þegar ég geng í gegnum þvotta-og þrifefna ganginn í búðinni. Fæ þessa sviðatilfinningu í augu og varir.  

Ég var samt helvíti fín í peysunni þó svo hún sé aðeins of stór á mig. 

Ég kveð í kútinn, Svanfríður.

Drukknun

Hvað á maður að gera þegar maður finnst manni vera að drukkna? Anda út og inn? CHECK. Skipuleggja sig? -Mætti gera það betur.-  Hætta samviskubiti yfir að geta ekki allt? -Er að reyna-

Láta e-ð sitja á hakanum? -mér finnst ég ekki geta það, ekki einu sinni þrifin-

Ég held að ég sé samt búin að komast að því hvað er að valda þessari drukknun. Þegar ég kom hingað fyrir 4 árum síðan þá fannst mér svo lítið að vera "bara" heimavinnandi húsmóðir. Fannst fáránlegt og svolítið skammarlegt að vera einungis heima-þrátt fyrir að vera á nýjum stað þar sem ég þekkti engann og kunni ekki á samfélagið. Í langan tíma vann ég eins og hestur að því að finna mig, finna mitt tengslanet og mína vini. Ég reyndi mikið að sækja um vinnur en enginn réði mig og það fékk á mig.  Það fékk á mig að hafa háskólanám á bakinu en fá svo ekki vinnu á bókasafni eða í bókabúð t.d.  Það er drullufúlt að fá ekki vinnu!!! 

Fjórum árum seinna þá hef ég fundið mína vini og það góða vini, ég er í tveimur félögum, er í vinnu og sjálfboðastarfi, er að reyna að f ylgja geisladisknum mínum eftir, vinn að vefsíðuhugmynd og rek heimili-þetta með að finnast vera að drukkna er, að mér sýnist, allt vera mér að kenna! Nú þarf ég að ljúka við eitthvað, vingsa úr og taka hlutunum rólega. 

Ég held það! 

Ég kveð í kútinn og til ykkar sem búið í USA-gleðilegan valentínusardag.   Svanfríður.

Maður ríður ekki köttum

Sko-sumir halda að það sé í lagi að setjast á bak á köttum....

Myndin er afar óskýr en þó sést hversu menn skammast sín eftir að hafa notað köttin sem reiðdýr

Kettir eru vitrir og koma sér í burtu hið snarasta eftir svona meðferð

..fara undir brúna,varlega þó..

Það þýðir ekkert annað en að taka þessu öllu með jafnaðargeði.

Átti í þessum samræðum við Eyjólf í dag:

E: Maður skjóta vonda fólkið

S:Er það?

E:Já

S: Ég vil síður að þú talir svona. Mömmu finnst ljótt að fólk sé skotið, ljótt eða ekki.

E: Then betra to put salt í augun á bad guys?

S:Já-ég kysi það frekar. Afhverju talarðu svona-hver sagði þér þetta?

E: Guð.

S: ?

Ég kveð ykkur í kútinn. Svanfríður.

Jamm og jæja

Er ekki magnað hversu lundin léttist með hækkandi sól og betra veðri? Finnið þið ekki fyrir þessu-það hlýtur bara að vera. Eftir frosthörkur og snjó síðan löngu löngu fyrir jól þá er snjóleysið og hitinn (5 stig núna klukkan 13.00) kærkomið frí. Við börnin höfum eiginlega verið úti síðan um hálf fimm í gær og í morgun þá fórum við í langan göngutúr og það besta var að Eyjólfur hjólaði. Þvílíkur munur að geta haft eitt barn í kerru og hitt á hjóli. Nema ég var alveg með í maganum þegar við þurftum að labba smá spotta við mikla bílagötu því Eyjólfur rásaði svo á hjólinu og ég var í því að öskra "STOPP DRENGUR".  Eftir að við komum inn þá breyttust Albertssynir í Íþróttaálfinn og Spiderman og hefur Natti horft á heiminn í gegnum fætur sér að mestu síðan þá því ekki getur hann farið í handahlaup og eftir að bróðir hans sýndi honum hvernig Íþróttamaðurinn skuli haga sér þá fannst Natta þjóðráð að gera þær æfingar sem hann kann og að horfa í gegnum fætur sér,öfugur, kann hann ágætlega:)

Bert hefur verið í burtu mest alla helgina og er það vegna Hr.Navy. Vegna Navy þá þurfti hann að raka af sér skeggið því það er bannað að vera skeggjaður í hernum. Mér fannst hann bara svo kynferðislega kósý svona skeggjaður að ég sé eftir skegginu:/

Vikan verður löng hjá mér og verð ég ekki heima eitt einasta kvöld nema nk.sunnudagskvöld. Ég fer annaðkvöld upp í kvennaathvarf og passa líklegast hana fallegu en þó grátgjörnu N. Hún hefur verið með sýkingu í eyrum og svo fékk ég sýkingu í eyrun líka þannig að við getum bara grátið saman annaðkvöld:/

Hugsið ykkur þó að vera ungabarn og eiga heimili í kvennaathvarfi. Það er ekki furða að barnið sé hvekkt-hvað ætli hún hafi séð? Maður spyr sig.

Eftir nokkra daga þá byrja ég á námskeiðinu sem kvennaathvarfið býður upp á og hlakka ég endalaust til. Ef mér líkar enn þá vel við mig eftir það þá ætla ég að sjá hvað ég þarf að gera svo ég gæti hugsanlega seinna fengið vinnu við þetta. Ég á íslenska vinkonu hér sem ætlar að aðstoða mig við að skoða námsefni og skóla. Spennandi!!!!

En jæja-ég vildi nú bara láta vita af mér ef ske kynni að þið hefðuð verið að velta málunum fyrir ykkur:) Semsagt, það er lítið að gerast en góðir hlutir gerast hægt.  Luv you all, Svanfríður sem kveður í kútinn.

p.s Natti segir núna "bless","kók","könguló","bleia","gökkó sem leggst út sem ojbara" og "ekka i sem myndi þýðast sem elska þig" Tvítyngi er kúl:)

Nei gúmoren!

-Framið var rán í apótekinu hér í Cary í gærkveldi.  Apótekið er í nokkurra mínútu fjarlægð frá litla bláa húsinu. Ræningjarnir ógnuðu fólkinu með byssum. 

-Gömul falleg og risastór kaþólsk kirkja inni í Chicago brann í morgun. Ekki skemmdust helgimunir sem margir hverjir eru óbætanlegir. Kirkjan er eitt af kennileitum Chicago borgar.

-Ég er alveg herfileg í skapinu. Kenni ég ósætti milli mín og Rósu frænku um. Komið bara ekki nálægt mér. Ég gæti beteð.

-Nasistasleikjan kom inn á Cary's í kvöld og varð ég að þjóna honum með brosi á vör. Ég lýg því, ég brosti ekki og var eins fráhrindandi og ég gat hugsað mér að vera. Ég bauð honum gott kvöld og bætti í kaffibollan hans. Hann gaf mér 1 dollara í þjórfé sem er gott miðað við hvað kaffibollinn kostar. Hann er búinn að segja öllum sem vilja heyra hversu reið ég varð þegar hann fór að tala um Hitler. "I don't understand her" segir hann. Hann gleymir þó að segja frá því að hann elti mig um allan veitingastaðinn í langan tíma á meðan hann lofsamaði Helförina og Hitler á meðan það sat fólk inni á staðnum. Hann hagaði sér þó í kvöld því hann var á fundi með lögfræðingi. 

-Natti heldur að það sé nóg að setjast í 10 sekúndur á koppinn til að pissa með bleiuna á bossanum, standa svo upp með útbreiddar hendur og yppa öxlum.  Ég spyr þá hvort hann vilji fara á klósettið. Hann kinkar kolli og sest, þá án bleiu. Situr með minni hjálp í 10 sekúndur eða svo, stendur svo upp, sturtar niður og brosir þrátt fyrir að ekkert sé pissið oní klósettinu. 

-Natti hafði það af að detta ofan í klósettið í dag. Ég náði að grípa í hann þegar hann stóð með annan fótinn ofan í og aðra hendina og sullaði. Honum fannst það gaman.

-Eyjólfur segir Natta að "hætta þessu væli, annars enda ég á hæli. Walk it off Natti" Þessar setningar lærir hann ekki í skólanum:/

Ég kveð ykkur í kútinn:) Svanfríður.

Slegin í rot

Ég hef verið slegin í rot,nánast og af engri annarri en frænku þeirri sem kennd er við fallegt rautt blóm. Mér finnst það ónáttúrulegt af náttúrunni að fara svona með fólk. Einn daginn stendur maður uppréttur með réttan lit í andlitinu en þann næsta er maður vælandi af verkjum,hausinn hringir háum bjöllum,maginn lætur eins og börn í hoppukastala og líkaminn allur breytist í aumingja sem varla getur staðið í fæturnar svo vel sé. 

Ég hrífst af náttúrunni;bæði þeirri sem maður upplifir um leið og stigið er út úr húsi og svo einnig þeirri sem heltekur mann þegar Bert labbar fram hjá:) En svo KVISS BANG BÚMM-náttúran sem ég lít upp til ákveður að leika svona ljótan leik og hendir manni sem slitti í gólfið. Á svona ónátturulegum dögum þá öfundast ég út í karlpeninginn og það all svakalega. Svo getur vel verið að karlmenn reyni að segja mér að það sé ekkert auðveldara að vera karlmaður þó svo að náttúran leiki sér að manni nokkra daga í mánuði. Ég hlusta ekkert á þá. Ekki í þessu tilviki. Fari þeir og veri bara ef þeir ætla að reyna að segja mér að þetta sé ekkert svo slæmt. En elska þá get ég ef þeir reyna að ímynda sér líðan konunnar á þessum dögum. Ég skal meira að segja gerast svo djörf að brosa til þeirra. 

Á þessum dögum þá er ég alltaf haldin ranghugmyndum. Ég ímynda mér breytingaskeiðið sem fegursta hlut lífsins. Líkt og ég held að það að eiga stelpur sé auðveldara en að eiga stráka. Stelpur nefnilega hlaupa ekki upp um veggi eða láta eins og jarðýtur. Og mér þætti vænt um ef þið leyfðuð mér að eiga í þessum ranghugmyndum í friði á svona dögum því eins og ég segi þá er ég haldin ranghugmyndum nokkra daga í mánuði en boj o boj hvað það er yndislegt. Gott að geta skrökvað aðeins að sjálfri sér nokkrum sinnum á lífsleiðinni því fyrr en varir víkur móðan og ég hef styrk til að takast á við veruleikann á ný í allri sinni mynd.  En ekki fyrr en frænkan hún Rósa kveður mig í kútinn. 

Á meðan kveð ég ykkur í kútinn. Svanfríður BA HUMBUCK!