Augun opin og þú sérð

Ég fór í gegnum skartgripaskrýnið mitt um daginn og fann hálsmen eitt sem ég bar til margra ára en tók af mér þegar Natti fór að hafa gaman að því að toga í allt sem hann náði í. Eyjólfi langaði líka í svona "hálsamen" og lét ég hann fá eitt sem hann fékk í skírnargjöf.  Hann hafði áhyggjur af því að pabbi hans ætti ekkert hálsmen. Sagði ég honum þá frá því að þegar ég bjó á Íslandi,fjarri Bert þá hafði ég keypt hálsmen og látið grafa á það. 

Hélt ég á meninu á meðan ég sagði Eyjólfi söguna. Á aðra hliðina,sagði ég honum, lét ég grafa "close your eyes" og á hina hliðina var grafið "and I'll be there".  Eyjólfur brosti og hrósaði mér með "good one mamma" Var ég ekki viss um hvort hann hefði í raun skilið það sem ég hafði sagt.  Nokkru seinna segir Eyjólfur við mig: 

"Mamma, pabbi getur opnað augun"  Ég var annars hugar og spyr hvað hann eigi við.

"Mamma,pabbi opna augun núna because þú ert með honum, here at home"

Jújú, það er sko alveg hárrétt. Núna þurfum við ekki að loka augunum til þess að "sjá" hvort annað því við erum hér. Í dag,30.janúar eru fjögur ár síðan við Eyjólfur flugum út á vit ævintýranna. Hann, 4 mánaða og ég aðeins eldri en bæði jafn hrædd held ég:)  Þegar við lentum í Minnesota og ég sá eiginmanninn minn, sem ég varla þekkti, þá einbeitti ég mér gjörsamlega að Eyjólfi-var svo feiminn við Bert að ég varla gat litið á hann.  Mér finnst ég hafa búið hér lengur en 4 ár og okkur Bert finnst við hafa verið gift lengur en í 4 1/2 ár því svo margt þurfti að lærast á skömmum tíma og þrjú líf þurftu að hefja lífsdansinn eins fljótt og kostur var. Einhvernveginn hafa hlutirnir gengið upp en mest ánægð er ég með að þurfa ekki að "close my eyes and he'll be there" því hjá honum er langbest að vera.

Þið fyrirgefið væmnina en lífið er bara gott. Á meðan við reynum eins og við getum að ganga í takt við hvort annað þá er auðveldara að takast á við erfiðleikana að utan. Það er mín trú.  

Eigið góðan föstudag og ég kveð ykkur í kútinn. Svanfríður.

Háramissir

Á mánudagskvöldið var þá keyrði ég í myrkri í þarnæsta bæjarfélag til þess að skila inn mínum sjálfboðaliðstímum til kvennaathvarfsins Turning Point. Ég í rauninni veit aldrei hvað ég mun taka mér fyrir hendur þegar ég kem og var mér sagt að ég þyrfi að fara í gegnum forðabúrið. Ég byrjaði á því endalausa starfi en var tjáð nokkrum mínútum seinna að ég þyrfti að fara niður í barnaherbegi til þess að lýta eftir einni lítilli stúlku þar sem móðir hennar þurfti í ráðgjöf. Áður en ég fékk stúlkuna í hendur þá hitti ég móður hennar og við mér blasti ein sú fallegasta kona sem ég hef augum litið. Hún hefur áreiðanlega verið 1.90 cm á hæð, reist og glæsileg. Hárið á henni var mittissítt og allt fléttað. Vegna hreimsins hennar spurði ég hvaðan hún væri og tjáði hún mér að hún væri frá Kamerún. (Maður finnur alltaf til samkenndar með þeim sem eru útlendingar jafnt og maður sjálfur:))Ráðgjöf móðurinnar hófst og ég og sú 13 mánaða vorum einar eftir. Ef ég hef einhverntíman talið mig vera góða með börn þá fékk það sjálfsálit að lýða mikla hnekki því barnið stóð á orgunum í 40 mínútur!! FJÖRUTÍU MÍNÚTUR!!!Ég var búin að gera allt-láta hana vera,finna allt það dót sem var í barnaherbeginu og sýna henni það,ég var búin að halda á henni og setja hana niður aftur,ég setti tónlist á en hún öskraði bara hærra. Á endanum hélt ég á henni og hóf að syngja fyrir hana og þá loksins, LOKSINS,hætti barnið að gráta. Ég hafði ekki hugmynd um hvort barnið skildi ensku þannig að ég talaði bara íslensku og ensku við hana og söng á íslensku. Söng ég öll þau lög sem ég kunni, allt frá barnasöngvum til ættjarðarlaga og minnir mig að ég hafi sungið Ísland ögrum skorið tvisvar sinnum. Í hvert skipti sem ég þagnaði þá orgaði stúlkan, Noel, þannig að að lokum fékk hún tónleika í 20 mínútur. Loksins sló klukkan 19.00 og ég fór með hana upp til móður hennar.  Hafði ég tekið yfirhafnir Noel saman til þess að gefa móður hennar en eitthvað eitt hafði ég séð sem tilheyrði Noel einnig og fór ég upp með það líka.  Þegar ég svo hitti móður hennar þá fyrst rétti ég henni Noel og segi svo: Here is her coat and sweater and her scarf. And,oh, her hair as well. She dropped it.  Þá hafði einn hárlokkurinn úr barninu með skrautinu á dottið úr hárinu á henni og lá á gólfinu þegar ég tók eftir því. Mér krossbrá því ég hélt að þetta væri hárið hennar. Ég er afskaplega lítið inní hárgreiðslum/tískum annarra heldur en míns eigin og fékk því heldur betur á mig. Aldrei datt mér til hugar að ég ætti eftir að rétta móður hennar (né nokkrum öðrum) fatnaðinn ásamt hárlokk.  Ég átti virkilega erfitt með mig og hló mikið þegar ég var komin úr áheyrn.

Ég kom svo heim rétt fyrir átta og lá þá leið okkar Eyjólfs í barnaafmæli. Ég hef sjaldan skemmt mér svona vel eða verið svona fullkomnlega úr mínu vanalega umhverfi. Frómt frá að segja þá vorum við Eyjólfur eina fólkið með blá augu og ljósa húð inni í húsinu en tæplega 40 mexíkóar voru þarna ásamt okkur:) Það er sama og var með hárið-aldrei bjóst ég við að lenda í barnaafmæli með 40 mexíkóum sem ég þekkti ekki. Ég þekkti einungis móður afmælisbarnsins en við vinnum saman. En maður minn hvað þetta var gaman. Ég heyrði mexíkóska afmælissönginn-sá þegar 3 ára afmælisbarninu var ýtt ofan í afmæliskökusneiðina hans og mér sagt um leið að þetta væri afmælishefð og varð um leið að stoppa Eyjólf af í að kasta sér ekki ofan í kökuna hans því þetta þótti honum svo "cool mamma". Ég var rifin upp í hringdans með 20 mexíkóum cirka og var látin hrista mína skanka á allan máta. Ég hugsaði til minnar eigin fjölskyldu og hló við tilhugsunina að sjá mitt góða fólk dansa við hipp hopp og rapp. Að lokum þá var mér boðið til borðs og ég og fólkið sem ég fann mikla samkennd með, því öll erum við útlendingar í nýju landi, skemmtum okkur konunglega því stundum misskildum við hvort annað-ég tala ekki spænsku og þau ekki íslensku og ekki var enskan sterkasta tungumálið þarna inni. Eyjólfur sagði að það væri sko "allt í lagi,mamma. Við bara tala íslensku við þau og þau spanish. Ég kann to say "hola":) " þannig að ekki var það nú vandamálið!!! 

Allavega-mikið hló ég þetta mánudagskvöld og ef að allir mánudagar væru svona skemmtilegir þá væri ekkert mál að hefja nýja vinnuviku.

Ég kveð í kútinn,Svanfríður.

Himnaríki og helvíti

Ég minntist á það um daginn að vinkona mín hefði stungið upp á því að við myndum lesa sömu bækur, hittast svo og ræða þær. Svona eins og bókaklúbbur nema bara ég og hún sem lesum og spjöllum um lesturinn. Ég bað hana vinsamlegast um að velja bók því vinskapur okkar hefur nú ekki staðið lengi og við erum á ólíkum stöðum í lífinu á margan hátt þannig að ég vildi að hún réði fyrstu bókinni, svona til að kynnast henni aðeins betur. Hún valdi bókina The Great divorce eftir C.S Lewis eða þann sama og skrifaði The Chronicles of Narnia og er þetta fyrsta bókin eftir hann sem ég les. Ég hef aldrei verið mikið gefin fyrir fantasíu/ævintýra bækur og hef aldrei leitast eftir þeim heldur. Ég reyndi að horfa á LOTR en gafst upp og sama var uppi á teningnum með Harry Potter. Mér finnst það hálf leiðinlegt því mér finnst ég vera á skjön við alla heimsbyggðina með því að kunna ekki að meta þesskonar bókmenntir. Svo kann ég heldur ekki að prjóna.  Ég hóf lestur The Great Divorce með engum væntingum. Bókin er þunn og ekki þung í lestri en söguþráðurinn er himnaríki og helvíti og hvernig við mannfólkið lendum á rangri braut (helvíti) ef við fylgjum ekki hinu sanna orði en með því að fylgja því þá komumst við til himnaríkis. Ég allavega held enn sem komið er (er nýbyrjuð á 5.kafla) að þetta sé boðskapur bókarinnar. En svo getur meira en verið (ég býst frekar við því) að ég sé eitthvað að misskilja eða ekki komin svo langt ennþá að ég get eitthvað í rauninni sagt um hvað bókin fjallar.  Ég veit ekki hvernig ég á að ræða þessa bók við vinkonu mína. Hún er trúuð og reynir að vera fylgin sér í þeim boðskap sem Biblían boðar. Ég aftur á móti get ekki sagt að ég sé beinlínis trúuð. Ég er í þjóðkirkjunni; er skírð, fermd og gift í kirkju. Ég skírði börnin mín einnig til lúters trúar. Maðurinn minn er svo óvirkur kaþólikki. Ég fer með bænirnar með strákunum á kvöldin og signi þá eftir baðið. Ég er guðmóðir dóttur bestu vinkonu minnar en geri líklegast minnst af því sem guðforeldri á að gera samkvæmt ritúalinu. Ég veit í rauninni ekki hvort ég geti kallað mig trúaða manneskju. Trúin er málefni sem ég hef átt í hvað mestum erfiðleikum með sl. ár. Mamma var organisti til margra ára og spilar enn mikið í kirkjunni heima. Pabbi hefur unnið sem kirkjuvörður síðan sjómennsku hans lauk og ólst ég mikið upp í kirkjunni heima.  

Það sem hefur truflað mig sem mest er að mér finnst ég vera hræsnari þegar kemur að trúnni. Ég eiginlega get samt ekki útskýrt hvernig. Ég reyni að fylgja boðorðunum 10 og finnst mér það ekki erfitt en mér finnast þau vera almenn skynsemi-líkt og þú skalt ekki morð drýgja eða þú skalt ekki stela. Einnig held ég ekki fram hjá manninum mínum.  En þarf trúin að vera allt eða ekkert? Það er eiginlega sú spurning sem hefur hvað mest truflað mig? Þarf ég að mæta í kirkju alla sunnudaga til þess að vera trúuð? Ég held ekki. Þarf ég að hafa lesið Biblíuna? Ég held ekki þó það myndi alls ekki gera nokkrum manni illt. (ég reyndi að lesa hana en ég gafst alltaf upp) Er hægt að vera trúaður í hjáverkum? Ég tel mig á engan hátt ekki vera verri en þeir sem ganga til messu reglulega en það sem truflar mig er að mér finnst ég ekki geta sett mig í dilk þegar kemur að trúnni. Það eina sem ég veit er að mér er sama hvaða trúfélagi þú tilheyrir-ef þú ert trú sjálfri þér og manneskja sem reynir þitt besta þá get ég vel verið vinur þinn:)Ég dáist í raun að fólki sem veit hvar það vill standa; sem trúir á eitthvað af öllu hjarta. Ég er ekki að tala um að trúa af blindni og fylgja leiðtoga þínum í blindni heldur.  Ég veit bara það að mig langar til að trúa af öllu hjarta en ég á erfitt með það. Upp kom mál fyrir ekkert svo löngu síðan sem leiddi til þess að ég stórlega fór að efast um gildi trúarinnar og eftirmálarnir urðu til þess að ég efaðist enn meira. Ég stríði enn við þann efa. Mér finnst gott að fara með bænirnar-því með þeim þá hugsa ég fallega (sem ég reyni þó alltaf að gera með misjöfnum árangri þó).Mér finnst gott að biðja bænirnar með strákunum en bænir eru mér mjög persónulegar og ætti ég erfitt með að biðja í fjölmenni. Mér finnst gott að heyra mömmu biðja guð að geyma mig og kannski er rótin komin þarna: trúin var alin upp í mér af góðri konu sem og manni og er því falleg. Því held ég því áfram því ég finn ró í mér og tengsl við barnæskuna kannski? Æi, ég hreinlega veit það ekki. En með þessari bók sem ég er að lesa núna þá allavega veit ég að þessar pælingar eru enn í fullu fjöri. Á náttborðinu eru svo líka sögur úr helförinni, To kill a mockingbird og Frost-þannig að ég get alltaf hvílt heilagar pælingar þegar mér sýnist svo. Það er máttur valsins,ekki satt:)?

Ég kveð í kútinn, ruglaðri í lokin en í byrjun og óska ykkur alls góðs. Svanfríður.

Bóndadagur

Eftir útskýringar á orðinu "bóndi" þá komst Eyjólfur að þeirri niðurstöðu að pabbi hans hafði ekki rétt á því að fá blóm né gjafir í gær. Hversvegna þá? Jú, hann er ekki bóndi. Tveir kettir gera engan að bónda.

Ég kveð í kútinn,Svanfríður.

Vöntun

Fór að vinna í kvöld. Eins og svo oft áður þá rabbaði ég við Adriano, aðalkokk, á meðan ég beið eftir pöntunum mínum. Þetta samtal átti sér stað okkar á milli.

A:Cold in Iceland now?

S:Not like here, no.

A:How much hooker cost in Iceland?

S:I really wouldn't know Adriano.

A:Here, hooker 50 dollars. Not too bad.

S:Is my food ready?

Alltaf fjör í eyjum. Ég kveð í kútinn, Svanfríður.

Í forundran

Ég fór í bíó á föstudagskvöldið var og sá mynd sem kom út það kvöld-Defiance heitir hún og leikur Daniel Craig aðalhlutverkið í þeirri mynd. Leikur hann einn af Bielski bræðrum. Þeir voru gyðingar og í stað þess að veslast uppi í Gettói eða einhverju verra þá ákváðu þeir að flýja inn í skóginn þar sem þeir dvöldust í 4 ár ásamt miklum fjölda annarra gyðinga en fóru þeir fremstir í flokki þeirra.  

Þið getið vel getið ykkur til um hvernig myndin er uppsett og hvað í raun gerist-við sjáum margt fólk drepið og miklar mannlegar hörmungar eiga sér stað. Fólk úr öllum stigum þjóðfélagsins reynir að þreyja þorrann inn í skógum Póllands og skiptir þá ekki hvort það sé sumar,vor,haust eða vetur. Það þarf ekki að taka fram að matur og aðrar nauðsynjar voru af afar skornum skammti.

Ég fór eins og oftast, ein í bíó og sat í fullum bíósal og lifði mig inn í myndina. Hjartað á mér herptist saman við angist þessa fólks og sluppu "nei"-"jesús minn" og önnur hálfkæfð óp stundum frá mér. Það sem aftur á móti fór gjörsamlega með mig og ég missti úr taktinn í smá stund var þegar ég áttaði mig á því hversu fáránlega brenglaður heimurinn er sem við lifum í núna.  1941 í desember höfðu gyðingarnir í skóginum, ungir sem aldnir, hvorki smakkað vott né þurrt í nokkra daga. Ímyndið ykkur hitastigið-mér hefur verið skítkalt undanfarið hér í mínus 20 til 30 gráðum Celcius en ég á þá skjól innandyra. Því var ekki fagna í þeirra kringumstæðum. Ekkert var að borða, allt var frosið og fólk að dauða komin.  Ákveður aðal Bielski bróðirinn-Daniel Craig-að skjóta hestinn sinn. Hvítur fallegur fákur.Hann skaut hann og gat því gefið fólkinu að borða og lengt því í því lífið.

Alla myndina hafði ekki heyrst í bíógestum þegar lífið var murkað úr saklausu fólki EN þegar Bielski ákveður að skjóta hestinn ÞÁ heyrist úr öllum áttum úr salnum:"no, not the horse", "you can't eat the horse","what is wrong with you?"  Ég varð svo yfir mig bit að ég næ enn ekki upp í nefið á mér.  Fyrir utan að hrossakjöt er bara alls ekki svo slæmt og veit ég vel að hrossakjöt er ekki borðað í öllum löndum heimsins þá er það alls ekki bara kunnugt á Íslandi. Og hversu erfitt er að ímynda sér það að ef fólk er örmagna af hungri þá étur það allt..ekki bara gourmet mat heldur allan mat. Ef börnin mín væri soltin þá myndi ég hiklaust gefa þeim hrossakjöt. Punktur og basta. En nei...það er allt annað mál að drepa fólk en að drepa hest og borða hann svo. Guð sé oss næstur bara!

Og við þetta uml og fuml í bíóinu á föstudagskvöldið var og fátið sem kom á heilastarfssemina í mér um leið þá mundi ég eftir frétt sem ég las um ameríska móður (ekki skella skuldinni á klikkaða ameríkana og segja að allir séu þeir eins-það er ekkert þannig og þið vitið það vel). Þessi ameríska móðir fór með dóttur sína í dýragarð einhversstaðar í USA. Móðirin fór og heimtaði að tala við yfirmann og var alveg gapandi af hneykslan. Ástæðan? Jú-engin önnur en að dóttir hennar hafði séð eitthvert dýrið gefa afkvæmi sínu mjólkursopann sinn!!! Argasti dónaskapur af stjórnendum dýragarðsins að láta svona sora viðgangast!!! Hversu langt erum við komin frá náttúrunni? Það er náttúrulega alveg hræðilegt að gefa barni sínu brjóst út undir berum himni eða þá inni í verslunarmiðstöð en það er allt í himnalagi að framleiða klofstutt pils á ungar stúlkur eða hermannaföt á unga stráka (og stelpur) eða að sýna fáránlegar blóðsúthellingar í bíómyndum á þeim tímum sem börn eru vakandi eða bara hreinlega fréttir. En að gefa brjóst og éta hrossakjöt er hryllilegt. Kannski að þessu tvennu hefði átt að bæta á hryðjuverkalistann sem Bretar settu okkur Íslendinga á? Maður spyr sig:/ 

Ég kveð ykkur í kútinn og vona að þið séuð ekki búin að gefast upp á bloggheimum-mér finnst allt eitthvað svo rólegt á þeim bloggum sem ég kíki á. Hafið það gott, Svanfríður.

margt er á seyði

Ég held að ég þjáist af weltschmerz...núna er -16 frost og það eina sem ég hugsa um er vesalings fólkið sem hvergi á heima eða á ekki peninga til þess að borga gasreikninginn sinn og króknar nú úr kulda. Úr því að ég virðist ekkert geta gert til þess að bæta heiminn svo að skipti máli þá sit ég hér núna og þakka mínum sæla fyrir þann munað að eiga hús yfir höfuðið og eiga pening til þess að greiða gasreikninginn. Ég kveð ykkur í kútinn og óska ykkur góðs dags. Svanfríður.

skipulagt kaos

Ég er í þann mund að koma mér í að gera lista-lista yfir það sem verður að gera,þyrfti að gera og draumalista. Ég lifi alls ekki samkvæmt listum en finn mig knúna í að gera þá núna. Efst á lista mun tróna-ekki gleyma að fara með Eyjólf í skólann...kannski gerðist það á fimmtudaginn var? Allavega þá gleymdi ég því ekki í dag, hann er í skólanum að læra tölustafina í þessum töluðum orðum. Mér finnst bara kúl að vera mamman sem gleymdi að fara með barnið sitt í skólann-það getur þá bæst við "Swany the foreigner who speaks with an accent" Það kemur að því að fólkið gleymir einhverju þegar runan er orðin nógu löng:/ Annars stakk vinkona mín ein upp á því áðan við mig að við myndum stofna bókaklúbb og þáði ég það með þökkum-þar til að við fórum að tala um bækur sem við erum að lesa og langar að lesa! Þá skelltum við nú upp úr-hún er t.a.m afar trúuð og liggur áhugi hennar því á því sviði, þ.e trúmálum og andlegum hliðum á meðan ég les allt sem tönn festir á um WWII. En við komum okkur saman um að það myndi bara auka á flóruna og gera hlutina skemmtilegri. En ég sagði henni þó að ég myndi tvístíga við bækur sem innihalda dreka og ára og leit að hringjum og öðru slíku en ég býst við að ég lesi þær einn daginn-bara svona til að vera með þeim milljónum manna sem hafa fallið fyrir þeim sögum. 

Um helgina förum við hjónin svo inn í borg til þess að sækja leikhús og sjá Miss Saigon og í lok þessa mánaðar förum við með vinahjónum okkar í nágrannabæ og sækjum óperuhúsið í Woodstock (Ground Hog day var mikið til mynduð í þeim bæ) að vísu ekki til þess að horfa á óperu heldur til að horfa á einleik um Mark Twain og hlakka ég mikið til. Alltaf gaman að sjá eitthvað sérlenskt í því landi sem maður býr í.  Á laugardaginn er ég svo að fara á fund hjá skandinavíufélaginu hér í Chicago en ég held að ég sé komin í stjórn þar, allavega á ég að mæta á fund:) Það gæti orðið fjör. Formannsskipti urðu hjá Íslendingafélaginu hér í Chicago fyrir stuttu síðan og mun fyrsta verkefnið á þessu ári vera Þorrablótið okkar sem verður haldið heima hjá vinkonu vorri,Stellu Solis en hún var svo yndisleg að bjóða okkur húsið þeirra fyrir blótið og hlakka ég mikið til. Þannig að það er bara nóg um að vera og lífið er gott fyrir utan þennan nístingskulda og snjó sem umlykur allt og alla þessa dagana. -12 er bara of mikið fyrir mig!  Ég kveð ykkur kát í kútinn og vonast ég til að þið séuð kát líka-í alvöru!!!! Svanfríður.

öööööö

Stundum upplifi ég mig sem algeran þöngulhaus þegar ég næ ekki tilgangi bíómynda,hvort sem þær eru barna-,fullorðins-eða klámmyndir# ( bátjikkibáváááá) Ég til dæmis var að horfa á Kalla á Þakinu áðan með strákunum,semsagt leiknu myndina, og þar sem ég hef ekki lesið bókina þá veit ég ekki neitt nema það sem kemur fram í myndinni-endar bókin bara þannig að Kalli flýgur í burtu og Brói og hann hittast aldrei aftur? Eru þeir vaxnir upp úr samvistum hvors annars? Út af hundinum?Eða aldrinum? Þroskast frá hvor öðrum?Og hvað er það með Kalla og Línu langsokk? Engir foreldrar eða þá týndir og/eða dánir. Er hún að sýna fram á að þó að lífið leiki mann grátt að þá er þó hægt að hafa það gaman og/eða vera skemmtilega fýra?Eða á maður kannski ekki að hugsa út í svona ævintýri með huga fullorðins einstaklings? Frekar með huga barnsins og sjá bara skemmtunina og ævintýrið í sögunum? Ég held það kannski barasta.Ég væri allavega alveg til í að vera með svona frjóa hugsun eins og hún Astrid var með. Snilldin ein og grípur börn á hvaða aldri og hvaða tímum sem er.

Annars er slatti af myndum sem mig langar að sjá núna-Doubt með M.Streep er ein þeirra og svo ein með Viggo Morthensen sem heitir Good og önnur með James Bond sem heitir eitthvað en fjallar um gyðinga og helförina eða eins og Jay Leno sagði þegar þeir vissu ekki hvaða atriði átti að sýna: it's about Jews hiding in a forest:)

Ég kveð í kútinn,Svanfríður.

#þetta með klámmyndina var djók:)

Allt að gerast

Hversvegna er það þannig að þegar það rignir þá mígrignir? Stundum er allt með kyrrum kjörum og svo búmm-allt þarf að gerast á sömu mínútunni. Staðan er svona: hver getur komið hingað í bláa húsið á sunnudaginn og passað grallaraspóana? Ég þarf nefnilega á fund sjáiði og fengi engu áorkað ef ég tæki þá með, þannig er það nú bara og ekki er Bert leyfilegt að fara með þá með sér á heræfingu. Skil það ekki og Navy gerir sig út fyrir að vera fjölskyldulega sinnað.Ég kannski hringi bara í Uncle Sam og bið hann um að passa?

Annars er bara allt ágætt svosem..ég er að berjast við að verða ekki veik og tek vítamín reglulega og fer vel með mig. Svo í gær þá skruppum við þríeykið aðeins út í garð og ég segi e-ð sem svo að nú sé kalt og mikið frost. Eyjólfur fær þá þessa líka góðu hugmynd um að endursýna leikinn þegar hann fraus fastur við girðinguna og ég rétt náði í skottið á honum áður en það gerðist aftur.  Í vinnunni í gærkveldi komumst við að því að ef að stúlka á miðjum þrítugsaldri byrjar með aðalkokkinum þá stígur það henni til höfuðs. Ég hef aldrei lagt það í vana minn að skipa yfirmönnunum fyrir eða rífa kjaft við þá og er að hugsa um að halda þeirri stefnu minni til streitu eftir að ég sá hvernig fer fyrir þeim sem leika þann leik. Ótrúlegt. Hún er alveg mögnuð-hún gekk upp að mér um daginn, horfði á rassinn á mér og sagði við mig án þess að nokkur slík umræða hafi nokkurn tíma átt sér stað: Swany dearest, you don't have any butt!!! Ég eiginlega vissi ekki hvernig ég átti að svara en sagði að það kæmi mér ekki á óvart, hann væri í fríi fram á sunnudag. Ég meina-hahahaha-að ganga upp að manneskju og segja svona. Grípur hún svo um rassinn á mér og segir að það sé hægt að kaupa svona rassapúða til þess að blekkja augað. En málið er bara það að ég þarf ekki að blekkja neinn, mér líður ágætlega í mínu skinni en hún horfði sljógum augum á mig þegar ég sagði henni það. Hún er svolítið fyndin. Það virðist vera að það þurfi alltaf að vera ein sem er svolítið beige og á skjön við hópinn. En hvað um það, ef þið hafið einhverjar áhyggjur af rassinum á ykkur þá vitið þið af þessum púðum:) Ég kveð í kútinn,Svanfríður.

Frekar súrt

Ekki er uppi á mér tippið í dag. Það er skítakuldi úti, snjór og ég er með einhverja akkotans lumbru. Það væri í lagi að vera með lumbru ef hinn helmingurinn væri heima en nei, hann er náttúrulega í vinnu og verður svo á heræfingu um helgina og ég þarf að vinna líka....ó mig auma. Ég lofa að vera með hressari pistil næst. Ég kveð bara í kútinn.Svanfríður.

Líður vel núna

Og ein ástæðan fyrir vellíðan minni er að einhvern veginn hefur allt gengið smurt núna. Ég vona að ég sé ekki, með því að segja þetta, að snúa örlögunum við-að "jinxa" hlutunum. Það er bara gott að líta yfir sitt, þó það sé ekki nema í 2 mínútur og hugsa: það er allt eins og það á að vera. En hvað um það.
Um daginn fékk ég stundarskránna mína í hendur. Um miðjan febrúar fer ég á 40 klst. námskeið sem kvennaathvarfið Turning Point heldur fyrir sjálboðaliða sína sem vilja starfa með fórnarlömbum heimilisofbeldis. Námskeiðið verður tvisvar í viku og get ég ekki beðið með að hefja lærdóminn. Mér finnst þetta svo spennandi og vona ég að þetta eigi eftir að eiga við mig því ef svo er þá er ekkert annað eftir en að hella sér út í hvað sem það er sem ég þarf að gera til þess að vera löglegur starfskraftur. Það er nefnilega bara þannig að á stað sem þarf að hafa nýburableiur og dömubindi á lager svo hægt sé að taka á móti fólki gerir mig sorgmæddari en orð fá lýst og vil ég reyna það sem ég get að minnka lagerinn. En það er e-ð við þennan stað sem lætur mér líða vel og í hvert skipti sem ég kveð athvarfið þá er adrínalínið komið í hæstu hæðir og ég vil gera meira. 

En ein spurning til ykkar. Ég er að velta því fyrir mér að gera svona umbunartöflu fyrir Eyjólf og þ.á.m vil ég hvetja hann til að tala meiri íslensku og umbuna honum þegar það gerist. Finnst ykkur þetta vera röng leið? Haldið þið að með því að gera þetta að ég gæti att honum frá því að vilja tala því það vil ég alls ekki gera. Ef ég gerði svona umbunarkerfi fyrir hann þá mun ég ekki umbuna honum með því að tala BARA íslensku við mig, ég get ekki beðið um það. Mér finnst hann standa sig vel og getur hann gert sig vel skiljanlegan en það er nú bara þannig að enskan stendur honum nær því hann heyrir hana bara frá mér sem og af CD og DVD en langar mig að gera e-ð svo hann grípi oftar til hennar. Natti er á svipuðum stað og bróðir hans var þó hann tali minna en Eyjólfur gerði. Hann blandar ensku og íslensku saman í bablinu svo úr verður virkileg ísl-enska. Til dæmis verður orðið "bíll" að "call" :semsagt "car" og "bíll" blandað saman og er endingin í "call" sú sama og í "bíll" Svo stend ég mig að því að láta eins og páfagaukur í hvert sinn sem Natti segir "call" og endurtek í sífellu "Natti segja BÍLL" :/

En ef þið hafið einhverjar hugmyndir þá eru þær vel þegnar.Takk.

Ég kveð ykkur í kútinn,Svanfríður.

Ég spring alltaf úr hlátri

Sko-lífið getur verið svo alvarlegt stundum. Hvað er þá betra en að hlæja? Nú,skellihlæja. Þetta myndband kemur mér til að gráta af hlátri. Get ekki að því gert en þegar Phoebe byrjar að syngja með þá ræð ég ekkert við mig. Megið þið njóta jafn vel og ég og halda brosinu alla helgina:) Hittumst heil eftir helgi. Ég kveð í kútinn,Svanfríður.