Súrealískt.

Þetta hafa nú verið skrýtnir undanfarnir dagar og nú ætla ég sko hressilega að nota þetta blogg til þess að létta á mér.

Maður veit ekki hvernig maður tekur á hlutunum fyrr en þeir gerast það er sko satt. Þegar Bert hlustaði á skilaboðin sín í fyrradag um fimmleytið og kom fram til mín algerlega kríthvítur og sagði að það hefði verið að kalla hann út með hernum þá var eitt sem komst að hjá mér...ég varð að segja honum hversu mikið ég elskaði hann. Ég gerði það auðvitað og ætla að segja honum það eins oft og ég get þar til hann fer. Svo færði ég mig í var og kiknaði í hnjánum og hélt mér í vegginn. Eruð þið ekki þakklát fyrir veggi ;)?

Bert er bifvélavirki og er það hans aðal-atvinna en hann er líka í varaliðinu (reserve) í Navy og hefur verið slíkur sl.18 árin. Það þýðir að hann mætir eina helgi í mánuði á æfingu (drill) og fer svo vanalega einu sinni á ári í burtu í 2 vikur á æfingu og á hverjum fjórðungi á 5 daga æfingu. En nú breytist það maður minn.

19.feb nk.þarf hann að melda sig inn á herstöðina hér og fer 22.feb í þriggja mánaða æfingaprógramm fyrir lokatakmarkið sem er Djíbútí á austurströnd Afríku. Æfingarnar eiga sér stað í Mississippi,California og Suður Karolína. Á þessum þremur mánuðum fær hann 5 daga leyfi. 27.maí flýgur hann svo út til Djíbútí og verður í 350 daga. Mér skilst eftir að hafa talað við fólk og fylgst með vinkonum sem eiga menn í þessum stöðum að það geti,skv.ordrunum styst eða þá jafnvel lengst.

Undanfarið hef ég haft sterka tilfinningu á að vindáttin sé að breytast. Ég hef ekki viljað fara neitt,ég hef hitt fáa að minni eigin ósk og verið fegin þegar ég fæ ekki barnapössun og haft því afsökun á að komast ekki eitthvert.Við Bert höfum verið samstígari og þéttari saman heldur en áður og hjónabandið gengið vel og ég hef hreinlega verið svo ástfangin af honum að mig verkjar. Og því verkjar mig svo mikið núna að vita að hann þurfi að fara,að ég finn til.

Mér finnst gott og nauðsynlegt að hafa þak yfir lífinu,vita hvert stefnir og vita hvað þarf að gera. Því er ég,ásamt Bert,búin að draga upp lista yfir þá hluti sem þarf að gera áður en hann fer. Listinn er langur. Annað kemur bara í ljós.

Ég veit að þetta er hægt-milljónir hafa gert þetta áður og stríð hafa alltaf verið háð og verða alltaf háð,hvort sem mér líkar betur eða ver.Ég bara skil þetta stríð ekki...engan veginn og styð það ekki en ég styð fólkið sem er kvatt þangað.

Ef ég á að vera alveg óskaplega hreinskilin þá hræðir það mig ekki að vera án hans þó svo ég eigi eftir að sakna hans. Það sem hræðir mig mest af öllu eru fjármálin...ég hef ekkert haft puttana í þeim því þegar ég steig inn í heim Berts þá var ekkert að því hvernig hann fór með málin og það sem er ekki brotið þarf ekki að laga.Ég tók bara annað upp á mína arma. Ég er hrædd um að klúðra málunum því ég klúðraði mínum fjármálum einu sinni. Einnig er ég hrædd um að ef að allt verður of mikið einhvernveginn að þá missi ég þolinmæðina við strákana okkar og það eiga þeir síst skilið.

Tvennt er á hreinu þó-við verðum áfram hér,förum ekki til Íslands nema í heimsókn og er áætlað að fara heim í byrjun júlí og vera í 4-5 vikur. Eyjólfur byrjar í Kindergarten í haust,Natti fer í Pre-School og ég stefni á skóla. Ég held að einhver partur inní mér vilji gera þetta svona-sanna fyrir mér og öðrum,þó mest fyrir mér að ég geti þetta og muni gera þetta vel.Að ég geti staðið ein sem ungamamma þegar þörf er á. En mikið óskaplega er ég lítil núna......þið úti sem lesið þetta-hver veit nema þið horfið á þennan texta og hugsið með sjálfum ykkur hversu óttalegur kettlingur ég sé,ég heyrði það sagt þegar ég var krakki af stelpunum í fótboltanum og það hefur setið í mér. En þetta er ekki fótbolti,þetta er miklu mikilvægara og ég og mínir ætlum að standa upp sem þokkalegir sigurvegarar að leik loknum. Ég fæ bara að nota bloggið sem útrás og lesendur sem boxpúða:)

Að horfa á björtu hliðarnar er ekki eitthvað sem þarf að segja mér,þið sem þekkið mig vitið að ég er snillingur í því og hef ég nú þegar fundið nokkrar bjartar hliðar. Eins og gægjugat á útidyrahurðina-það fæ ég loksins:)Bert hefur lengi viljað smá pásu frá verkstæðinu,það fær hann sko rækilega núna. Helgarferð ætlum við hjónin í því við höfum varla fengið að vera tvö ein síðan síðast og hef ég sagt í djóki að það þurfti helvítis herinn til svo það gerðist.

En vitið hvað? Ég á besta mann (að mínu mati auðvitað) í heimi...ég á mann sem er heiðarlegur,með styrka fætur,gott höfuð á herðum,rólegur í tíðinni og tekur á hlutunum á sinn hátt. Ég ætla að trúa því að hvað sem bíður okkar þegar hann kemur heim aftur að þá getum við tekið á því saman og leitað hjálpar ef með þarf. Við vorum í sundur lengi hér um árið og ætlum að notast á við þann lærdóm sem fékkst út úr því til að hjálpa okkur með næsta verkefni.

Þetta er orðið langt en trúið mér,ég gæti skrifað svo miklu meira. Ég kveð í kútinn,Svanfríður.