Komin ró á lífið og liðið

Það var ekki nóg með að Eyjólfur hefði haldið upp á Hrekkjarvökuna í morgun í leikskólanum því einnig máttum við foreldrarnir vera með. Og mér sem þykir svo gaman að klæða mig í grímubúning!!!!Enda fór ég klædd í lopapeysu og sagði þegar ég var spurð að ég væri í gervi Íslendings. Ekki flóknara en það. Það kom mér ekki á óvart að Eyjólfur var orðinn lasinn þegar ég mætti í skólann hans því mér fannst hann vera eitthvað furðulegur í morgunsárið enda vildi hann bara alls ekki gera neitt og ekki einu sinni vera í hópmyndatöku (og ef hann vill ekki hafa neitt að gera með þannig atburð þá er e-ð að) Hann hresstist nú e-ð á meðan ég var þarna en aðallega var ég nú á hlaupum á eftir þeim yngri. Ég er að segja  ykkur það!!!! Það sem krakkinn getur hreyft sig og það snöggt. Hann er uppi um allt og úti um allt en alveg hljóðlaust þannig að ef maður hefur ekki augun STÖÐUGT á honum þá er hann kominn út án þess að maður viti af og ég er ekki að grínast. Tvisvar hef ég náð í skottið á honum þar sem hann er að labba yfir þröskuldinn í skólanum hjá Eyjólfi og hurðarnar eru frekar þungar. Móðurmjólkin hefur verið extra þykk sem ég gaf honum.Natti hermir eftir Eyjólfi og reynir að gera allt það sem hann gerir. Því sprakk ég um daginn þegar hann stóð fyrir framan klósettið og sprændi. Nema að tippið náði ekki yfir skálina og því fór allt út um allt :/ En hann klappaði mikið fyrir sjálfum sér:) Fyrir nokkrum dögum prófaði ég svo að fá hann til að pissa í koppinn og mér til mikillar furðu gekk það. Enn var klappað :) 

Annars er ég tiltölulega nýkomin heim úr vinnu og er að hugsa um að færa Eyjólf inn til okkar í nótt. Það er svo mikil sjálfselskan í manni að ég vil hafa börnin mín nálægt mér þegar þau eru lasin bara svo að MÉR líði betur. Að vísu veit ég að hann slær ekkert hendinni á móti því boði þannig að þetta er kannski gott fyrir báða aðila. Segjum það.

En á morgun (föstudag) er hrekkjarvakan og ég því miður missi af því að ganga á milli húsa og fá nammi eða hrekk því ég er að vinna. Bert fer auðvitað bara í staðinn. Um helgina er svo heræfing hjá sailornum mínum og þýðir það að ég tek Natta með mér á fimleikaæfinguna hjá Eyjólfi. Ég býst við að ég verði á hlaupum í þau þrjú kortér sem æfingin tekur. Ég er að hugsa um að fá vinkonu mína til að sitja yfir Eyjólfi því sonur hennar er líka á æfingunni og fara með Natta á róló á meðan og leyfa honum að ærslast á meðan því maður má alls ekki gleyma því að leyfa börnunum að vera börnum á meðan hægt er. En ég get lofað ykkur einu: ef þið viljið fara í megrun þá skuluð þið bara koma hingað í litla bláa húsið því ég GARINTERA að þið missið þó nokkur kíló á stuttum tíma. Einhver????

En í lokin þá ætla ég að setja inn nokkrar myndir sem þið skuluð bara njóta svona rétt fyrir helgina:) Ég kveð í kútinn, Svanfríður sem fékk bara ágætis þjórfé í kvöld. Takk fyrir takk.

Eyjólfur byrjaði í fimleikum fyrir viku síðan og hefur spurt á hverjum degi síðan þá hvenær næst æfing sé.

This is called brú,mamma.

Natti gekk á milli allra diskanna og stal einu vínberi af hverjum þeirra :/

Eyjólfur sagðist vera búinn að föndra þegar þetta eina visna pappalaufblað var límt á. Hann tekur eftir mér með föndurhæfileikana.

úlfurinn í Pétri og úlfinum

Natti fékk háan hita eitt kvöldið um daginn og fékk að kúra hjá okkur frammi.

Þeir geta verið góðir vinir:)

Hrekkjavaka

Eyjólfur kvaddi mig í morgun í gervi Íþróttaálfsins en í Spiderman bol innan undir því þessi samsetning gerir hann mun sterkari en ef hann væri bara annaðhvort.

Ég sagði Eyjólfi að það yrði enginn skóli nk. þriðjudag vegna forsetakosninganna en skólinn er notaður sem kosningastaður. 

Ég: Veistu hvað forseti er?

EA: Nei

Ég: Það er sá sem ræður yfir landinu og forsetinn í dag heitir Bush

EA: Bush er jökkó (e-ð sem er ekki gott)

Ég: Hver segir það?

EA: Þú og allir hinir

Ég: :/

Svo læra börnin sem fyrir þeim er haft.....Ég kveð í kútinn. Svanfríður.

næstum vika síðan síðast

Ég legg ekki í að skrifa það sem ég vil skrifa um..ég kann ekki almennilega að koma því frá mér á þann hátt sem ég vil og mér finnst að ef maður kann ekki e-ð eða telur sig ekki geta komið því nægilega vel frá sér þá á maður að þegja þar til maður veit hvað á að segja. Þannig að ég þegi bara. 

Hef verið að hugsa um þær hliðar lífs míns sem ég verð að bæta mig í. Eitt sem ég verð að bæta mig í og það fljótlega (helst bara núna á eftir) er að hætta að vera hrædd um að bregðast mér og öllum í kringum mig. Ég öfunda fólk sem lítur út fyrir að vera fullt sjálfstrausts og sjálfstrúar. Ég veit ósköp vel að maður verður að trúa á sjálfan sig því annars gæti maður eins vel hætt að lifa. En ég er stundum svo slæm að t.d þegar ég fer í vinnuna þá er ég með kvíðahnút í maganum því ég er hrædd um að bregðast viðskiptavinunum-klúðra pöntunum þeirra, missa diskana í gólfið, gera yfirmanninn reiðan, verða rekin og þar frameftir götunum. Ég sver það að mér fannst auðveldara að kenna heldur en að vera þjónn!!! Í kennslu gat ég skipulagt mig og borið það fram sem ég hafði matreitt og ef að nemendurnir kláruðu það sem ég bar á borð þá var bara að sækja það sem ég átti í búrinu og málinu reddað. En í þessari ómerkilegu vinnu sem ég vinn og á skítalaunum þá er ég svo hrædd um að klúðra málunum og gera kvöldið fúlt fyrir fólkið sem kemur og borgar góðan pening til þess að borða. Hversu lítill getur maður verið!!! Ég eiginlega skil ekki hvað þetta er. Ég veit þó að ég verð að slappa af og hætta að gera mikið úr hlutunum. 

Ég hef stundum fengið að heyra það að ég standi ekki með sjálfri mér. Ég var aldrei mikið fyrir það að standa uppi á stól og segja: svona líður mér og svona finnast mér hlutirnir eiga að vera. Frekar fannst mér betra að þeim sem ég var ósammála eða ósátt við vegna einhvers mættu bara halda áfram að trúa því sem þeir trúðu á eða héldu...ég vissi hvað mér leið og það var nóg oft á tíðum.  En það er ekki það sama, að mínu mati, og að vera álútur og ekki trúr sjálfum sér. Ég bara þoli ekki rifrildi það er allt og sumt.  Í dag sem fullorðin manneskja hefur þetta breyst á þann hátt að ég er farin að velja mér barátturnar og þykir mér það gott og vel. Ef fólk heldur að ég standi ekki með sjálfri mér þá er það vegna þess að það þekkir mig ekki nógu vel.  Mest um vert þó þykir mér að standa með sjálfri mér svo að börnin mín læri af því.  Og það að geta talað sínu máli án hnökra og trúa því sem maður segir gerir manni ekkert nema gott. Ég tek eftir því að þó ég kvíði fyrir að fara í vinnunna vegna þess að ég kvíði því að gera vitleysur eða bregðast sjálfri mér þá læt ég ekki vaða yfir mig og sýndi það sig í bráðskemmtilegu samtali sem ég og yfirmaðurinn áttum hér um daginn. Ég get vel viðurkennt mistök mín en læt þó ekki setja mistök annarra yfir á mig.  En svo er það bara svo einfalt-ég þoli ekki rifrildi né hausaat og legg mig í lima við að forðast það-en ég bít hvern sem er sem klínir einhverju á mig sem ég eða mínir eiga ekki skilið. 

Í gær fórum við Eyjólfur í skírn. Hann hagaði sér vel sá stutti-sat að mestu kyrr þó að tungan hafi verið á hreyfingu.  Hann þurfti mikið að spyrja auðvitað og spurði hvenær við myndum klappa. Ég hafði aldrei áður farið í kaþólska skírn þó ég hafi margsinnis verið við kaþólska messu og ég sagði honum að við myndum ekki klappa. Stuttu seinna er annað barnið skírt og við tók mikið lófaklapp. Eyjólfur sagði þá hátt og snjallt: look it mamma, þau klappa, I knew it!!.

Stuttu eftir að athöfnin hófst þá þarf Eyjólfur mikið að benda og ég bað hann vinsamlegast um að benda ekki því það væri bannað að benda í kirkju. (manni var sagt þetta) Ég hef varla sleppt orðinu þegar presturinn gengur með útbeidda hendi og bendir. Gall þá í Eyjólfi: Why is he pointing then?  Aftur litu kirkjugestir við með glotti :/  Eyjólfur kallaði hátt og snjallt AMEN í hvert sinn sem presturinn sagði það og var glottið á vörum fólksins orðið eins venjubundið og morgunpissið.  Svo um leið og skírn lauk þá rauk Eyjólfur upp af kirkjubekknum, gekk hröðum skrefum til prestsins og kynnti sig og innti prestinn eftir nafni. Áttu þeir svo í samræðum í stutta stund við mikinn fögnuð Eyjólfs.  Sagði Eyjólfur mér svo seinna að presturinn væri næs. Gott mál:)

Ég kveð ykkur í kútinn, Svanfríður.

Komin heim í heiðardalinn

Í kvöld þjónustaði ég 18 borðum og flest öllum eftir klukkan 20 þegar ég var orðin ein að vinna. Ég uppskar vel og kom brosandi heim. Það er ótrúlega gaman að fylgjast með kúnnunum. Sumir koma daglega og upp í þrisvar á dag-aðrir koma sjaldnar en reglulega og svo eru náttúrulega sumir sem hafa aldrei komið áður.Það BREGST ekki að ég er spurð út í hreiminn minn og aldrei nær fólk að giska á rétt. Ég væri orðin rík ef ég myndi veðja við fólkið í hvert skipti sem það spyr. Þegar ég nenni ekki að svara fólkinu og fara út í umræður um Ísland-því þegar maður er spurður segjum, 10 sinnum á kvöldi, þá fæ ég stundum upp í kok-en þá segist ég grafalvarlega, vera frá Alabama og fólkið verður stúmm og hættir að spyrja. En í kvöld þá komu tveir menn inn og spurðu hvaðan ég væri og ég svaraði. Annar maðurinn klappaði þá saman höndunum og sagði: "I was close-I was gonna say Portugal!!! " Kona ein stakk upp á að ég væri frönsk....úlala. Langflestir giska á að ég sé írsk, bresk eða pólsk. En í hvert sinn sem ég segi Ísland þá er viðkvæðið undantekningarlaust "úúúúú, vá" Upp á síðkastið er ég mikið spurð út í efnahagsástandið heima og er ég sí og æ að leiðrétta að rússarnir eru ekki komnir og bendi þeim á að ef þeir vilja réttar fréttir þá eiga þeir að heimsækja íslenskar fréttasíður og ná sér í enskar upplýsingar þaðan. Einn kúnninn í kvöld klappaði mér á bakið og óskaði landinu okkar farsællegum endi og þótti mér vænt um það.

Stundum þykir mér vont að vera svona nálægt kúnnunum en þá einungis ef vond ára er í kring um þau og kemur það stundum fyrir. Um daginn kom par inn-hún var öll marin í andlitinu og undirgefin manninum. Hann pantaði fyrir hana og leyfði henni ekki að tala við mig. Hún gekk við staf og á einum tímapunkti þá fór hún inn á klósett og þegar hún settist aftur heyrði ég hana segja við manninn að hún hefði ælt. "that is your fault" heyrðist þá í manninum og auðvitað ímynda ég mér manninn sem algeran skratta þó ég viti nákvæmlega ekkert um hvernig þeirra líf er. Svo á meðan ég er að þjóna þeim sem og næstu borðum í kring þá heyri ég hann segja henni upp og hún hágrét og grátbað hann um að gera það ekki. Það er erfitt að heyra svona og sjá án þess að geta í raun ekkert gert. Ég spurði hana hvort hún væri í lagi og hann svaraði því til að hún væri ok.  Það benti margt til þess að hann væri hrotti þó ég geti alls ekki sannað það eða megi segja svona en það var vont að þjóna þeim.

Annars er allt ágætt svosem. Nú er veturinn alveg að skella á hér hjá okkur og er orðið ansi kalt á nóttunni og á morgnana. Natta líkar alls ekki að þurfa að hafa húfu á hausnum og er ég sí og æ að setja hana á hann aftur. Ég kvíði vetrinum og finn að í mig sest smá kvíði og er það tilfinning sem sest í mig nú sem og á undanförnum árum. Ég kvíði kuldagaddinum hérna og snjónum og ég kvíði myrkrinu. En það er margt framundan sem mun létta lundina,t.d Ljósahátíðin sem er í kringum þakkargjörðahátíðina. Hún er svo skemmtileg en hún er haldin inni í Chicago og þá er kveikt á öllum jólaljósum miðbæjarins um leið og markar það upphaf jólanna eða réttara sagt, jólasölunnar.Einnig er þakkargjörðin skemmtileg og ég tala nú ekki um ef henni er fagnað í hópi Íslendinga og þeirra maka og barna. Svo koma náttúrulega jólin og svo höfum við ákveðið að fara í inni-sundlaugaparadísina í Wisconsin Dells í janúar. Við keyptum pakka þangað fyrir langalöngu og ég hlakka til að nota hann með Bert og strákunum og fá að gleyma öllu daglegu lífi í faðmi þeirra. Svo stuttu eftir það kemur vorið þannig að þetta verður ekkert svo slæmt:)

En ég kveð í kútinn með hjálp Spiderman strákann minna. Góðar stundir, Svanfríður.

Prinsessa í hálfa mínútu

"Just sit down and relax,Swany" sagði tannlæknirinn þegar ég gekk skjálfandi inn á stofuna og myndaðist við að setjast í stólinn. Ég veit ekki með ykkur en það að fara til tannlæknis breytir mér í skuggan af sjálfri mér og það er sko lítill skrýtinn skuggi. Ég verð skíthrædd, óörugg og óþakklát fyrir augnabrúnirnar sem sitja fastast ofar augunum og leyfa því svitanum ekki að renna ofan í þau til að byrgja mér sýn við borunum, sprautunum og stunguáhöldunum sem tannlæknirinn meðhöndlar í gríð og erg. Það er ekki fyrr en að klukkustund liðinni sem ég verð þakklát fyrir að hafa greitt þá himinháu upphæð sem borgar hita og vatn fyrir tannlækninn í marga mánuði því tannpínan er farin og ný fylling hefur litið dagsins ljós. Ég stend upp dofin en þakklát og muldra þakkarorð með slefuna út á kinn á meðan ég reyni að flýta mér út en kveð með þeim orðum að ví vill þí íðtjoðer nexþt month.  Ég klappa mér svo á bakið og hugsa "bara 5 tennur eftir og þá alltbú" Það er vont að vera hræddur og óöruggur og ennþá verra að viðurkenna það því er ég ekki eftir allt saman íslensk valkyrja? Kannski ekki þegar kemur að tannlæknum? Þá kannski er ég bara eitt lítið vesælt puntstrá sem lítið þarf til þess að fjúka út í veður og vind.  En hjartað jafnaði sig þó fljótlega eftir að heim var komið og Eyjólfur spurði hvar kórónan mín væri. Ég auðvitað hváði og spurði hvað hann ætti við. Og eins og oftar þá stóð ekki á svari en "mamma, þú falleg og þú hafa kórónu:)  Ég bið ekki um meira-alls ekki því hvað er betra fyrir sál sem er með 5 bólur á andlitinu miðju, skítugt og ógreitt hárið, stokkbólgna kinn og takmarkaða getu til þess að bera fram -S og -R en að heyra svona? Akkúrat ekki neitt...það gerist ekki betra og því kveð ég bara í kútinn og segi: setjið upp kórónurnar og ykkur líður betur:) Svanfríður.

Fyrsta sviðsframkoman og mamman grét

Góða kvöldið samlandar mínir og þeirra vinir, Svanfríður talar frá Cary.

Þetta hefur verið helgi ánægjunnar:) Hann Shlomo stórvinur minn kom hingað til okkar frá London í gær og eyddi sólahring með okkur og notuðum við tímann í spjall, búðarráp og dýran en ekkert svo góðan kvöldverð (ég sver það-McDonalds hefði smakkast betur og ekki þykir mér hann góður) Það er alltaf tilhlökkunar efni að fá Shlomo í heimsókn og hlakka ég til að hitta hann aftur, vonandi í desember.

Í morgun hinsvegar fórum við til kirkju, Eyjólfur og ég því frumburðurinn söng með bekkjarsystkinum sínum, eitt lag í messunni. Hann var mikið kátur að mega fara í fínu fötin og fékk hann að setja bindisnæluna upp líka en hún ber merki Hornafjarðar og bar hann hana stoltur:)

Svo var sungið og ég grét. Það er e-ð við það að sjá barnið manns uppi á sviði að gera e-ð gott og fallegt.  Eftir söng þá fóru börnin niður í skólastofu og léku sér á meðan messan kláraðist. Þegar ég sótti hann þá var Eyjólfur reifur og sagðist ætla að tala um Jesús í allan dag. Í bílnum á leiðinni heim þá spurði ég hann hvort þau hefðu talað um Jesú í skólanum á meðan þau fengu að leika sér. Varð hann þá eitt spurningarmerki í framan og spurði: Hver er Jesú? Þannig að e-ð hefur guðsorðið farið inn um annað og út um hitt:) En njótið söng fallegra barna á meðan ég kveð í kútinn. Svanfríður

Undurfagra ævintýr

Að vera rúmra 17 mánaða er að mér skilst, mjög gaman og innihaldsríkt. Hægt er að bræða fólk með brosinu einu saman-það er nú ekki slæmur kostur. Einnig eru leikfimiæfingar margskonar vinsælar...t.d að príla upp á eldhússtólana og þaðan upp á borð eða þá að glenna bústna fætur í sundur, setja lófana flata á gólfið og horfa á veröldina í gegnum lappirnar; standa svo upp og hlæja mikið því manni kitlar í magann.  Ohh, væri ekki gaman að fá að vera áhyggjulaus, Nattaskratti í einn dag?

Natta á mömmu og pabba og finnst það mjög gott...þó er mamman tekin framyfir pabban ef það er hægt og grátið er sárt ef mamman hverfur út um útidyrnar og dirfist að taka suma ekki með. Í gærkveldi þá fórum við Eyjólfur á sýningu slökkviliðsins hér í Cary en Natti varð eftir heima með pabba sínum. Tæpum tveimur tímum síðar komum við Eyjólfur heim og þegar Natti sá hverjir voru á ferð þá færðist fallegt bros yfir andlitið og undurmjúk röddin sagði blítt: "mammmma" og svo voru fæturnir á mér faðmaðir.  Bert sagði mér þá að Natti hefði heillengi gengið um húsið, kíkt bak við hverja hurð, bak við sófann (ég er nefnilega svo oft þar :/ ) og tautað fyrir munni sér, aftur og aftur og aftur: mammmma, mammma, mammma.....en aldrei með látum..ég held að hann hafi ákveðið að kyrja orðið mamma í von um að "mantrað" yrði að bæn sem rættist.  

Þegar maður heyrir svona þá er ekkert eftir að gera en að gleyma öllum heimsins áhyggjum og verða glaður.

Ég kveð ykkur í kútinn eftir þreytandi kvöldvakt sem þó var ekki svo slæm.  Svanfríður.

Saga heimsins á síðustu öld á aðeins 16 dollara

Í kvöld höfum við hjónakornin setið og horft á sögu heimsins-eða sko 1940-1959. Ég hefði alveg getað byrjað á byrjuninni en afhverju breyta út af vananum þegar ég get horft á WWII heima í stofu? Það er alveg magnað hvað vopn og eyðing ráða ferðinni alltaf hreint þegar leitast er eftir friði. Svo kemur lítill karl, varla stærri en þumallinn á mér og hrekur breska heimsveldið í burtu frá Indlandi án þess að blóta. En auðvitað var hann skotinn. Svo skutu Rússar Spútnik á loft upp 1957 og pabbi minn stóð á kaupfélagsplaninu á Vopnafirði og horfði upp í loftið. Bert heldur að það eigi að segja "Spöötnikk" en ég veit betur. Saga heimsins er mögnuð, sorgleg og heillandi og allt þar á milli. Og þrátt fyrir alla þá visku sem við mannfólkið búum yfir þá opnar maður ekki augun á morgnana nema að fá fréttir sem að gefa manni hroll. En alltaf heldur lífið áfram, skref fyrir skref. 

Í dag fór ég á bókasafnið og sagði við Bert að ég yrði snögg. Einum og hálfum tíma seinna kom ég heim með risastóran brúnan pappírspoka, fullan af bókum. Bert spurði hvort ég væri orðin vitlaus (já-hann sagði: are you crazy, woman?) Ég sagði að ég væri ekkert creisý, hefði bara "óvart" lent á bókasölu bókasafnsins og að svona stór pappapoki fullur af bókum hefði bara kostað $5 og að ég hefði verið creisý að sleppa þeim kostakaupum. Ég lenti ekkert óvart á bókasölunni, ég vildi bara ekki segja neinum frá hvert ég væri að fara af hræðslu við að vera meinuð útganga úr mínu annars litla en ágæta húsi. Ég eiginlega ætti að vera uppi í rúmi að lesa. Einn daginn ÆTLA ég mér að eiga hús þar sem heilt herbegi verður undirlagt bókum og DVD diskum og það verður svona stigi, áfastur bókahillunum sem ég get rúllað eftir gólfinu. Spáið hvað það verður kúl..sjáið þetta ekki fyrir ykkur þar sem ég stend uppi í stiganum hjá þeim bókum sem byrja á A og verð á einu augabragði komin til þeirra bóka sem byrja á P-allt út af hjólastiganum? Ef að veggurinn verður hár þá kannski fer ég upp í stigann í pilsi og hlæ mig svo máttlausa þegar Bert hleypur eftir gólfinu til þess að halda í við mig.....:)

En jæja-ég ætla að drífa mig upp í rúm og hefja lesturinn. Ég er að hugsa um að byrja á bókinni Swimming Across eftir Andrew S.Grove en það eru minningar hans (auðvitað reynslusaga gyðingadrengs fram til dagsins í dag) EN mér til afsökunar þá er ég núna að kíkja í margar endurminningar til þess að sjá hvernig þær eru byggðar upp en einhverja hugmynd verð ég að hafa þegar ég byrja á glósunum úr minningarranni tengdó. -ég sver það, ég veit ekki hvað ég er að fara út í-

En í sambandi við síðustu skrif-þá þakka ég athugasemdirnar ykkar, þær voru fallegar. En það sem bærðist innra með mér var (og er) svolítil hræðsla um að týnast og staðna og vita ekki alveg hvar ég mun enda og það sem meira er að vilja gera betur-bara eins og þið hin. En skref fyrir skref mun ég enda á þeim stað sem ég vil-við megum ekki missa sjónar af draumum okkar þrátt fyrir erfiðleika því án drauma-hvar værum við?

Ég kveð ykkur í kútinn, Svanfríður sem er komin með stutt hár og ennþá styttra að aftan.

Ég er ekki sú sem ég vil vera

Ég fór að hugsa um það á leiðinni heim úr vinnu áðan að ég er ekki sú sem ég vil vera.  Ég býst við að ég sé ágæt manneskja-ég reyni að vera heiðarleg, góður borgari, vinur vina minna og góð dóttir,eiginkona og móðir. En mig langar að vera eitthvað meira. Mig langar að vera manneskja sem kveður að-sem skilur eitthvað eftir sig í henni veröld. Mig langar að vita meira, gera meira. Mig langar ekkert í frægð né peninga-mig langar að vera betur sett vitsmunalega séð. Ég fæ oft á tilfinninguna að á mig sé litið sem "kjánabrókina hana Svanfríði"...það er svosem alveg í lagi-ekkert að því að vera einhver sem fólk getur hlegið með og grínast í en mér finnst það ekki nóg. Upp að vissu marki held ég að ég geti ekki meira-hafi ekki meira að gefa en ég geri því ég hafi ekki kunnátuna í það og mér finnst það fúlt. Ég spyr mig á hverjum degi hvað ég virkilega vilji gera en hingað til hef ég ekki geta gefið mér nein almennileg svör. Ég hef einhverja hugmynd en ekkert sem virkilega tekur sér bólstað og mér finnst ég vera að bregðast sjálfri mér með að vera ekki að gera meira. Mig langar að geta snert við fólki á almennilegan hátt, hjálpað einhverjum án þess að mikið sé gert úr því og mér líður kjánalega að viðurkenna það. Mest af öllu langar mig í skóla og læra að skrifa. Ég geri það ekki núna en einn daginn geri ég það og finn á mér að það verði ekki ofboðslega langt í það.  T.d-eins og staðan heima á Íslandi er í dag sem og annarsstaðar í heiminum þá er það eina sem mig langar að gera er að létta fólki lundina-taka utan um það og reyna að taka kvíðann í burtu á einhvern hátt og segja að það verði allt í lagi. Mér er sama ef það hljómar barnalega en það er það sem mig langar að gera-eitthvað sem lætur fólk gleyma því sem gengur á.

Ég hafði ákveðið að hætta að skrifa persónulega pistla-fannst orðið óþægilegt að vita ekki hverjir læsu þá en ég læt þetta gossa. Það er bara svo vont að vita af fólki sem líður illa og geta ekkert gert í því.  Ég kann ekki einu sinni brandara til að segja  (nema einn svo dónalegan að ég kann ekki við það) En ég kveð ykkur í kútinn og ætla í bað því ég er lúin eftir að hafa hlaupið með þunga, heita diska í 4 1/2 tíma. En þjórféð var gott og því vegur það upp á móti:) Svanfríður.

Reddingar

Finnst ykkur aldrei að lífið sé á stundum, eintómar reddingar? En svo er líka skemmtilegt hvað vesen með reddingar geta komið á óvart. Ég var komin í þrot með að finna einhvern til að sitja yfir Albertssonum frá því rétt fyrir 17 til ca 17.30, svona rétt á meðan ég fer í vinnu og Bert kemur heim en ekkert gekk. Enginn af þeim sem við þekkjum gat og svo spyr maður auðvitað ekki alla. Svo opnaði ég foreldrasímaskrána sem við fengum frá leikskóla Eyjólfs og það fyrsta sem ég sá var auglýsing frá dagmömmu sem auglýsir að "þú megir hringja í hana með fyrirvara eða engum" Ég hringdi og úr verður að hún tekur strákana til að brúa þetta litla bil. Kannski ekki það skemmtilegasta að þurfa að haska þeim út fyrir svona lítinn tíma en þetta var það besta í stöðunni og ég þarf ekki að mæta seint til vinnu.

Annars er ég bara kát. Það þýðir ekkert annað. En ég hef ekkert að segja:) Ég kveð í kútinn. Svanfríður

Í dag lengdi ég lífið um heilan helling vegna mikils hláturs

Fyrstu helgar í hverjum mánuði eru helgarnar sem Bert leikur Navy boy og var engin breyting á því þessa helgina. Í morgun var búningakönnun og fór minn maður flottastur út úr húsi í hvíta sjóliðagallanum og með skeytið á hausnum og alles (grrr:) Strákarnir Albertssynir-Getchell ákváðu upp á þeirra eigið einsdæmi að vakna tilbúnir í sunnudagssæluna klukkan hálf SJÖ!!! Ég var alvarlega að hugsa um að setja þá út á stétt. Þegar klukkan var hálf níu og ég búin með öll þau morgunverk sem mér datt til hugar sem og að setja í vél þá nennti ég ekki að vera inni við öllu lengur og langaði að gera e-ð. Var að hugsa um að fara til Great Lakes þar sem Navy stöðin er en nennti því ekki því Bert lýkur ekki æfingum fyrr en klukkan 17...hvað ætti ég svosem að gera í 8 tíma á Navy stöð með tvo pjakka með mér?? Ég ákvað því að setja mig í skandinavískt skap og bruna í IKEA með þá bræður. Eyjólfur varð ofsa kátur því hann vissi að hann gæti leikið sér í leikhorninu á meðan við Natti versluðum. Aksturinn tekur c.a 40-45 mín og vonaðist ég til að geta ekið í friði og ró en annað kom á daginn því Eyjólfur fór í kjaftagírinn. Ég lýg því ekki að hann andaði ekki alla leiðina því hann talaði svo mikið. Á einum tímapunktinum sagði hann "mamma, ég tala mikið because I vita mikið" Hverju svarar maður við svona?
Hér á eftir fer samtal sem ég vona að ég gleymi aldrei, svo mikið hló ég:
EA: Mamma, duð heima himninum.
Ég: Aha (ég virkilega var komin með suð í eyrun á þessum tímapunkti)
EA:Dáið fólk heima himninum líka
Ég:Aha
EA: Hvað það heita?
Ég: Ég bara veit það ekki Eyjólfur minn, þau eru svo mörg.
EA: Mamma (ég var orðin rangeygð þarna) How you tala við duð?
Ég: Þú getur gert það allsstaðar og hvenær sem þú vilt-innra með þér eða upphátt. Viltu prófa?
EA: jájá og ég segi honum að segja "hæ" sem hann gerir kátur í bragði. Svo líða nokkrar sekúndur í ÞÖGN og ég spyr: Hva, svaraði enginn? Og án þess að missa úr slag segir Eyjólfur: Nei, allir dauðir!!!

Seinnipartinn í dag þá hringdi ég í tengdó og spurði hana hvort hún væri klár í að hefja skrif á endurminningum sínum eftir hálfan mánuð. Hún tók vel í það og í smá stund spurði ég hana ýmissa spurninga um veru hennar í flóttamannabúðunum í Hamborg. -Ég verð að taka það fram að tengdó er skemmtilega sérstök. Hún er góð amma og mamma og vill allt fyrir alla gera en getur einnig verið afskaplega örgeðja og fljót á sér og hefur komið sér í bobba vegna vanhugsaðra athafna. En ég hef fyrir löngu síðan lært að hún er sú sem hún er og gerir þetta hana einmitt að þessari litríku persónu sem hún í raun er.- Hún hefur semsagt tekið það í sig að bókin (ef þetta verður þá einhverntíman að bók) verði metsölubók!!! Einnig hef ég heyrt setningu á borð við: Just imagen Swany, we might even get to be on OPRAH. Ég hef sagt henni að það sem ég hafi hugsað mér er að koma minningum hennar niður á blað svo að börnin hennar geti lesið þau og að þar stoppi mínir draumar. En henni er guðvelkomið að dreyma þennan draum því það er ekkert að því. En allavega-eftir að hafa spurt hana nokkurra spurninga um fortíðina þá segir hún allt í einu: Swany, I need to pay you for writing this. Ég harðneitaði borgun og sagði að ég væri ekki að þessu fyrir peninga. Hún hefði beðið mig um að hjálpa sér og það væri ég að gera og vildi ekki fá aur fyrir. Þá gellur í kerlingunni: But Swany, you need a new wardrobe (já en Swany, þig vantar ný föt) HAHAHAHAHAHA Og það fyrsta sem ég hugsaði var: jáhá þá veit ég það-henni þykja fötin mín ljót:) Á meðan hláturinn kraumaði í iðrum mínum þá svaraði ég henni því að ef bókin yrði gefin út þá yrði mér borgað sem og henni og þá mætti hún kaupa á mig ný föt ef henni sýndist svo. Ég kvaddi um leið og hún svaraði til baka: Do you promise?
Hún er ótrúleg hún Helen mín.
Ég kveð í kútinn, Svanfríður.

Kannski ekki alveg á tíma :/

"Jæja, klakkarnir mínir" var setning sem einn Færeyingurinn um borð í Norrænu sagði mjög svo gjarnar. Hann gat ekki sagt "krakkar" og því varð þetta útkoman. Einnig er mér mjög minnistætt þegar einn sagði frá því þegar hann moggaði sig á skrallespanden og hef ég sjaldan hlegið jafn mikið. "Tetta er boð til manningin-allar vatnstéttu hurranar skal körast aftur nuuuuuuu" var einnig setning sem Jakvan í Davastofu sagði á hverjum fimmtudegi, hátt og snjallt í gegnum hátalarakerfið á meðan við starfsmenn Norrænu hlupum um alla ganga í hinum vikulegum öryggisæfingum. Við hlupum skellihlæjandi og öpuðum eftir honum Jakvani þessa setningu og ég held að ég muni seint gleyma henni þó ég geti ekki skrifað hana rétt niður.  Einnig var ótrúlegt að sjá þegar matsseljan settist á vaskinn og pissaði í hann því hún hafði ekki tíma til þess að fara á klósettið því hún þurfti svo mikið að tala.....ég held ég stoppi núna því sögurnar eru hverri annarri furðulegri enda er það bara þannig að um borð í bát/skipi þá er lífið allt annað en það er í landi. Allt annar heimur. Þó var ég rekin frá borði síðsumars því ég hafði farið í bakinu og mátti þá ekki, skv. reglum, vera um borð óvinnufær. Það var bara fínt að komast frá borði því Norræna greiddi fyrir mig hótelherbegi og læknaheimsókn og fékk ég að hvíla á mér bakið í rúma tvo sólahringa áður en skipið kom aftur til Þórshafnar til þess að sigla heim til Íslands.  Hótel Færeyjar var hinn besti staður og ekki skemmdi grasið á þakinu fyrir. 

Færeyjar og Færeyingar hafa alla tíð verið í miklu uppáhaldi og væri ég mikið til í að eyða þar tíma. Það er eitthvað svo sterkt við þessa litlu eyju, allavega í mínum huga. Tungumálið er líka frábært og skemmtilegt. T.d að halda á pungnum þótti mér alltaf skemmtileg setning en þá hélt maður á veski/peningapyngju:) Að vera fittur átti við þónokkra Færeyinga um borð því þeir voru akkoti fittir-flottir:)  En það sem kom mér ætíð til að hlæja var þegar sagt var um einhvern sem var að koma: "nei, tarna kommer han sjalvur /hun sjalv (lesist með hreim) Enn í dag get ég hlegið lengi og upphátt þegar ég hugsa til baka:) 

Ég var að koma úr vinnunni en ég vann mína fyrstu vakt á Cary's Restaurant í kvöld. Mér gekk ágætlega að koma mér í gírinn aftur og fékk ég góðar móttökur fastagesta og fínt þjórfé í lok vaktar. En ég væri að ljúga ef ég segðist hafa gaman að þessu. En það er með þetta eins og annð í þessu lífi að maður gerir ekki bara það sem er skemmtilegt. Segið þið ekki það sama með sumt?

En hvað með það-gerið mér greiða og farið vel með ykkur í þessum furðulega heimi sem við lifum í. Ég kveð ykkur í kútinn og segi góða nótt því nú er klukkan orðin meira en níu og hálf hér hjá mér og tími til að koma sér í bælið. Svanfríður.