Á morgun

Ekki gefast upp á mér-nýtt blogg seinna í dag:)

Hvað var fyrir utan bygginguna ?

Eins og ég sagði í pistlinum í gær þá áttum við hjónin mjög gott kvöld í gærkvöldi. Við kannski fórum aðra leið en margur þegar þeir fagna brúðkaupsafmæli (eins og Tom vinur okkar sagði í kvöld; oh no, don't tell me that it had something to do with the Holocaust!! ) En málið var bara það að á vormánuðum þá pantaði ég miðana og 25.sept. var eina kvöldið sem Eli Wiesel var með þennan fyrirlestur og auðvitað sleppir maður ekki svona tækifæri-já nei, aldeilis ekki:) Klukkan 15 lögðum við upp frá litla bláa húsinu en þurftum að koma við á O'Hare flugvelli í leiðinni ( í leiðinni,einmitt). Þegar klukkuna vantaði 17.35 þá vorum við loksins komin í námunda við háskólann og ákváðum að fá okkur að borða (hamborgarar urðu fyrir valinu enda er það hið mesta veislufæði) Svo þegar klukkan sló 18, en þá opnaði húsið (eruð þið ekki orðin spennt?) þá keyrum við að síðustu umferðarljósunum til þess að beygja inn á bílastæðið. Við sáum fólk standa í kílómeters langri röð til þess að hlýða á manninn tala en það sem stakk mig og stakk mig illa og gerði mig alveg hoppandi vonda voru helvítis ný-nasistarnir sem stóðu fyrir utan bygginguna, á gangstétt við umferðargötuna, og mótmæltu. Stóðu þarna, í gallabuxunum með brotinu á, með axlaböndin og í hermannaskónum og krúnurökuð mörg hver, og réttu upp hendina og kölluðu SIEG HEIL. Ég veit ég veit, maður á að sýna samborgurum virðingu og skilning en skórinn verður að passa á báða fætur fyrir það finnst mér. Ég fékk æluna í hálsinn og kallaði of hátt að Bert-do you see those assholes??? Þarna stóðu þessir vesalingar með trommurnar sínar og börðu þær og spiluðu tónlist af geislaspilara og sungu. Mér fannst þau móðga tónlistariðnaðinn með þeim gjörning og sagði við Bert að tónlistin ætti þetta ekki skilið. Við fórum svo inn á bílastæðið en þar voru lögregluþjónar og aðrir öryggisverðir og við það varð mér rórra. Skilti með viðvörunum um að ef við værum með hatta á höfði, skilti og eitthvað í viðbót með okkur þá væri það tekið af okkur á meðan fyrirlestrinum stóð yfir. Kannski finnst einhverjum þetta of mikill viðbúnaður en ef maður skoðar málið í stærra samhengi þá er það ekki svo finnst mér. Þarna var heimsfrægur maður að fara að tala. Í ofanálg er hann einn frægasti Gyðingurinn sem enn er á lífi sem getur vitnað um hvað gerðist þannig að það er fullt af fólki þarna úti sem yrðu glöð ef hann dræpist. Þannig að öryggisgæslan fór vel í mig og lét ég þau fá myndavélina mína glöð í bragði:)
En það sem var fróðlegt að hlusta á Eli Wiesel tala. Það er svo gaman og gefandi að hlusta á manneskju tala sem hefur eitthvað fram að færa og getur komið því frá sér á sómasamlegan hátt. Hann talaði t.d um siðfræði og hversu sorglegt það er að þurfa að skrifa upp siðfræðireglur svo að fólk hafi þær fyrir framan sig til að fara eftir. Eins og Bert sagði þá finnst manni siðfræði vera almenn skynsemi. Boðorðin 10 þykja mér bera mikla skynsemi í sér og þarf maður ekki að vera trúaður til þess að fara eftir þeim-mín persónulega skoðun. Fólki gæti greinst á að almenn skynsemi feli kannski ekki í sér að allir þurfa að eiga einn og sama guðinn eða að halda hvíldardaginn heilagann EN þegar kemur að því að ljúga ekki, myrða ekki, ekki girnast konu náunga þíns o.s.frv þá finnst mér það bera vott um almenna skynsemi-sumt er bara ekki í lagi að gera. Einnig skynjaði maður það að hann er trúaður en alls ekki ofsatrúaður því eins og hann sagði; hvað er sorglegra en sú manneskja sem telur sig ekki þurfa að vita meira um neitt, hún telur sér trú um að hún ein viti sannleikann og ber hann út án þess að hugsa um önnur sjónarmið. Svo sammála er ég honum þarna.
Ég ætla ekki að þreyta ykkur á þessu en þetta var gaman:) Nýnasistarnir voru ekki hættir þegar við komum út aftur og hafði þá færst fjör í leikinn-Heil Hitler og Sieg Heil hljómuðu sterkt og hátt. Í mörgum löndum eru svona mótmæli bönnuð og verð ég að segja að ég botna ekki alveg tvískinnunginn í þessu. Dæmi-Sarah Palin er á móti fóstureyðingum og skiptir þá ekki máli hvernig aðstæður ófrísku konunnar eru/voru. Hún vill taka valið af konunum. Hvað gerist þá? Líklegast færu þá fóstureyðingarnar aftur inn í eldhúsin hjá konunum eins og var hér einu sinni og mikil hætta getur stafað af. En svo er löglegt að hópur fólks standi og mótmæli sögunni og segja hana helbera lygi. Hópur fólks sem hugsar um ofbeldi og starfar með ofbeldi svo að aðrir heyri í þeim og sjái. Ég skil ekki svona.
En þó verð ég að viðurkenna að eitt í sambandi við nýnasistana kom mér til að hlæja. Við vitum öll að nýnasistar vilja hinn hreina kynstofn og sá kynstofn er þá norrænn ekki svo? Í hópnum í gærkveldi þá voru alls ekki allir hvítir og mig langaði að ganga að þeim og spyrja hvort þeir vissu í raun hverju þeir væru að mótmæla og hvaðan nasistarnir spruttu:) Mér finnst mjög mikilvægt að vita e-ð um félagsskapinn sem þú ætlar að ganga í, hvernig svo sem hann er nú. Ekki dytti mér til hugar að ganga í Félag Dana og ætlast svo til þess að fá svið á þorranum.
Ég kveð í kútinn, Svanfríður.

Ég er orðlaus

Mikið var gaman að sjá að ég er ekki sú eina sem held upp á Tommy Körberg:)

Nú er senn liðinn góður dagur. Við hjónin fögnuðum fjórða brúðkaupsdeginum okkar í dag, 25.september. Það er gott að vita að árin bætast við hjá okkur enda erum við að safna:) Hjónabandið er það erfiðasta sem ég hef tekið mér fyrir hendur en jafnframt það skemmtilegasta. Mér finnst gaman að vera gift og finnst líka vera mikill munur á því að vera kærustupar-trúlofuð-gift. Ég kannski get ekki útskýrt svo vel fari í hverju munurinn liggur fyrir mér. Kannski að hafa staðið fyrir framan alla þá sem ég elska og þykir vænt um (og það tvisvar) og játað tryggð við manninn sem ég valdi að játast og eyða ævinni með. Já ætli það sé ekki þar sem mér finnst einn aðal munurinn liggja. Ég er líka kannski gamaldags og trúi á hjónabandið og fyrir mitt leyti (ég veit að þarna erum við ekki öll sammála og það er í lagi:) þá hefði ég ekki viljað vera með Bert og ógift. Ég (hann auðvitað líka, annars væri ég ekki gift sjáiði:) vildi hnýta lokahnút á sambandið með hjónabandi og mín ósk,von og trú er sú að við endumst lífið saman. Með þessum orðum er ég alls ekki að setja mig upp á móti þeim sem eru saman en ekki giftir-neineineinei-ekki reyna að segja að það sé það sem ég meina því ég veit alveg hvað ég meina þó ég geti ekki komið því almennilega frá mér:) Hvað sem öðru líður þá er ég afar ánægð að hafa gifst Bert því þrátt fyrir upp og niður tímabil, þá hæfum við hvort öðru eins og gúmmískór og ullarsokkar.
Vitið þið hvað? Ég er að hugsa um að halda áfram með þennan pistil á morgun því ég er orðin stjörf að þreytu en vil ekki stroka út það sem ég hef nú þegar skrifað. Það er allur dampur úr mér og svo truflar uglan mig líka sem getur ekki hætt að "úúú-a" hér fyrir utan gluggan hjá mér. Sko!! Hún byrjaði aftur.
Mig langar svo að segja ykkur frá kvöldinu okkar Berts því við fórum á fyrirlestur með Eli Wiesel, nóbelsverðlaunahafa, rithöfundi og eftirlifanda úr Auschwitz. Hann var magnaður, skilaboðin hans til okkar voru það einnig. En það sem mér fannst ekki eins magnað var það sem stóð fyrir utan háskólabygginguna sem hann talaði í. Hvað haldið þið að það hafi verið?
Ég kveð í kútinn, Svanfríður (sem á nýjan kjól)

Það sem gefur mér gæsahúð

Ég á mér uppáhaldssöngvara. Sá heitir Tommy Körberg og er sænskur. Ef nafnið hans hringir engum bjöllum þá munið þið kannski eftir honum í júróvisjón 1988 þar sem hann söng Stadt i ljus. Ég var 12 ára og ég féll fyrir honum. Horfði á upptökuna á videoinu aftur og aftur og út í það endalausa. Ég gæfi mikið og margt til þess að sjá hann á tónleikum. Þetta lag sem er fyrir neðan er úr Chess og ég gjörsamlega fæ gæsahúð í hvert skipti sem ég hlusta og það gerist oft í viku:) Mér líkar við fullt af söngvurum en Tommy-ohh hann Tommy, lætur mig lifna við. Endilega horfið og njótið.



Annars er ágætt að frétta svosem..ég fer að vinna í næstu viku á Cary's Restaurant (þar sem ég vann áður en ég varð ólétt af Natta) Ég ætla að vinna tvær vaktir í viku og er það fínt. Þá er ég í burtu 3 kvöld í viku og mér finnst það nóg. Svo þegar skrifin með tengdó hefjast þá bætist það við líka þannig að það má ekki verða of mikið því ég vil gefa mínum mönnum kvöldmat upp á gamla mátann og hristi hausinn hver sem vill. Ég ætti allavega ekki að geta kvartað að komast aldrei út úr húsi en mikið óskaplega er mig farið að kitla...ég hlakka til að komast að vinna aftur og trúið mér, þó að launin séu nú ekki há þá er ég alveg búin að ákveða hvað ég mun gera við launaávísanirnar...ég ætla að leggja þær upp í Íslandsferð:)!!!!
Í kvöld hef ég setið við tölvuna og reynt að setja hugmynd á blað (powerpoint) sem ég ætla að senda inn þar sem Vinnumálastofnun og Félagsmálaráðuneyti hafa auglýst styrki til atvinnumála kvenna lausa til umsóknar. Ég er ánægð með uppsetninguna nema að ég þarf líka að senda inn viðskiptaáætlun og ég KANN ÞAÐ EKKI. Ég lærði það ekkert í Tónlistarskólanum í Reykjavík:) Ef einhver getur hjálpað mér þá er það guðvelkomið. En annars, það væri mikið gott og spennandi ef ég fengi styrk. Þá væri nú gaman að vera ég.
En nú kveð ég í kútinn. Njótið lagsins og dagsins (hehe) og ég bið að heilsa eftir Inga T.
ps. á einhver Þótt þú langförull legðir á mp3 formi til að senda mér? Ef svo er, viljið þið senda mér það ekki seinna en núna? Takk.

Takk fyrir

allar afmæliskveðjurnar Eyjólfi til handa, mér þótti vænt um þær.  Afmælisveislan gekk vel fyrir sig og allir fóru glaðir og ánægðir í burtu. Eyjólfur og Natti voru eins og undnar tuskur eftir daginn. Ég bjóst við að Eyjólfur svæfi a.m.k til klukkan átta í morgun en það gerðist aldeilis ekki, hann vaknaði hálf sjö og held ég að hann hafi haldið, innst inni, að fleiri pakkar biðu hans. Dagurinn í dag hefur því verið mjög langur. Klukkan er núna að verða 01 og ég er farin að titra af þreytu:) Bert vaknaði upp með ógeðslega pest og hefur allt gengið upp og niður í hans lífi í dag...ekki alveg óskasunnudagurinn hjá honum. Vegna pestarinn þá tók ég mína tvo með mér yfir til Völuspáar-samverkamanns míns en við þurftum að láta taka af okkur myndir sem eiga að fylgja viðtali sem vonandi kemur bráðlega í Fréttablaðinu. Ég held að það hafi tekið eina og hálfa mínútu að taka myndirnar því Natti var í gjörsamlega öllu inni í stúdíói..takkar, tölvur, kötturinn (greyið), snúa stólum þannig að við stilltum okkur upp og kona Bob smellti af. Mjög fróðlegar myndir eða þannig.  Ég dreif okkur þríeykið svo í nálægan bæ-Woodstock-en ef þið hafið séð myndina Ground Hog Day þá sjáið þið miðbæ þess bæjar. Þar var Harvest Fest sem þýðir að hægt var að kaupa ýmislegt sem minnir á haustið og margt fleira. Mjög skemmtilegt enda er miðbær Woodstock alveg yndislegur-ekta lítill amerískur miðbær.  Við fórum í hestaferð. Tveir stórir klárar, kolsvartir með skjól leppa (eða hvað sem það nú virkilega kallast) fyrir augunum svo að þeir myndu ekki tapa einbeitningunni. Ég ætla ekkert út í þá sálma hvað mér finnst um svona "láta hesta draga kerru svo við hin getum séð bæinn á snigilshraða". Eyjólfi langað og við fórum. Eyjólfi fannst mjög gaman og Natta líka...þó eitthvað var barnið ruglað í ríminu því hann benti á hrossin og kallaði hróðugur BOB. Öll dýr virðast heita Bob,rétt eins og annar kötturinn okkar. Hinn kötturinn, Marley, er kallaður Bob líka af Natta en svarar ekki kalli og botnar Natti ekkert í því. Reynir svo að setja stút á varir og láta smella í svo að Marley bíti á agnið en ekkert gerist:) Marley veit allavega upp á hár hvað hann heitir sem er gott því ekki eru allir svo heppnir.

En þessi pistill einkennist af hroði og útumhvippinnoghvappinn skrifum...ég þakka áheyrnina,verið sæl. Ég kveð í kútinn, Svanfríður Eygló.

Maður dagsins í dag er...

EYJÓLFUR AIDEN ALBERTSSON-GETCHELL en guttinn er fjögurra ára í dag.

Aðeins nokkurra klukkustunda gamall, 20.sept 2004

Á öðru ári og snuddan orðin föst við munninn

Þetta er maðurinn í dag, orðinn fjögurra ára!!!

Eyjólfur er fjörugur strákur sem er í því að læra á lífið. Hann er eins og hvert annað barn, elskar að leika sér og ærslast. Hann er þrjóskur en blíður og góður. Viðkvæmur en seigur. Lítið gefinn fyrir faðmlög þó nema þegar kúrt er upp í sófa og þá eru foreldrarnir ekki lengi að grípa tækifærið:)

Við erum stolt af honum og hlakkar okkur til að fylgjast með honum um ókomna framtíð.

Ég kveð ykkur í kútinn, Svanfríður, stolt ungamamma.

ladída

Hver hefði getað trúað því að ég hefði átt góða stund hjá tannlækninum? Ég er viss um að foreldrar mínir hefðu aldrei trúað því og þá allra síst ég. En hún var svo yndisleg (tannsinn), sagði mér aldrei að segja "aaaaaa og svo spýta" og lét mig ekki svara sér á meðan ég var með munninn galopinn (mér dettur alltaf í hug,svangur hrafnsungi þegar ég sit svona með galopinn munninn). Þannig að andrúmsloftið var ljúft...eins ljúft og hægt er hjá tannlækni.  Útkoman varð betri en ég bjóst við því ég virkilega hélt að ég væri með margar margar slæmar skemmdir en þær voru aðeins tvær (hví í ósköpunum er ég að tala um þetta hér á blogginu?...ég stroka ekki út, búin að skrifa í tæpar fimm mínútur nú þegar). Önnur var slæm og verður það lagað á næstu vikum og hin var minni. Þannig að, 237 dollurum fátækari þá gekk ég samt ánægð út og kvíði næstu heimsókn ekkert svo svakalega.

Annars er bara allt ágætt að frétta. Ég sagði ykkur frá því fyrir stuttu síðan að bráðlega tæki við skemmtilegt og spennandi verkefni. Ég læt það fylgja núna...fyrir margt löngu síðan þá skrifaði ég þetta:
sunnudagur, nóvember 04, 2007

Líklegast var henni nauðgað.

Ung og hrædd, tók hún á móti sóttinni, með kæfðum öskrum, í myrkri uxa-kerru í herteknu Póllandi, á flótta undan Rússunum. Allt var betra en að lenda í klóm þeirra. Unga móðirin tók á móti nýja hlutverkinu í felum, í kjallara á afviknum sveitabæ einhversstaðar í Póllandi þar sem góðhjartaður frændi gaf þeim húsaskjól og mat. Fyrstu minningar barnsins eru svört,gljáfægð stigvél og hávært þrammið sem þau gáfu frá sér. Barnið lék sér í lágum hljóðum því aldrei var nógu varlega farið, einhver gæti heyrt og kjaftað frá.

Bandamenn unnu og unga móðirin fékk inni með 2 ára barnið, í flóttamannabúðum þar sem Bandaríkjamenn réðu ríkjum. 2 ára barninu var kennt að tala hátt því rödd þess var vant hvísli og muldri.

Peningar voru af skornum skammti og því var svartamarkaðsbrask í hávegum haft sem opinbert leyndarmál því refsing lá við ef upp komst. Bandaríkjamenn vildu aga,lög og reglu.

Barnið,þá fimm ára, var viðstatt þegar samlandi hennar átti í viðskiptum á röngum stað og tíma. Bandarískur hermaður gekk inn í herbegið, braskarinn fleygir góssinu út um gluggann og allir eru hljóðir. Hermaðurinn býður þeim, sem bendir á þann seka, Herseys súkkulaðistykki. Barnið, sem aldrei hafði smakkað súkkulaði, bendir hróðugt á manninn og uppsker í staðinn himnaríki á jörðu í formi súkkulaðis.

1949. Lagt er að bryggju í New York. Móðirin er beðin um fæðingarvottorð áður en henni er hleypt inn á ameríska jörðu með barnið, 7 ára. Hvílíkur brandari. Ekkert fæðingarvottorð og því lítið mál að gefa upp ákjósanlegan aldur..betra að segjast aðeins eldri en satt var-5 ár í plús og mæðginin fá inngöngu inní nýja heimalandið.

Við taka erfið ár með vondum eiginmanni og stjúpa. Móðirin uppgefin og á lítið eftir til þess að halda friðinn á milli manns og barns og oftast var betra að breiða yfir það sem gekk á í skjóli nætur-loka augunum og láta sem allt væri í lagi. Gott var að setja púður og farða yfir marbletti sem sáust í dagsbirtu.

Heimilisfaðirinn setti upp hvítu hanskana þegar hann kom heim eftir vinnudag. Hvítir hanskar voru ákjósanlegir því hægt var að renna fingrunum eftir húsgögnunum og sjá hvort grá lóin settist á fingurgómana. Helenka lærði að þrífa vel-allt var betra en grá lóin á hvítum hönskum því þá...kannski...var púðrið og farðinn ekki nauðsynlegur fylgifiskur.

Árin liðu. Litla barnið sem fætt var í uxa-kerru, varð fullorðið og eignaðist góðan maka sem ekki notaði hvíta hanska og vann engin myrkraverk.

Helenka fékk frelsið að lokum þegar hún varð ekkja og lifði fyrir barnabörnin. Hún varð heilsutæp og komst á eftirlaun...fimm árum fyrr en lög gera ráð fyrir-það kemur sér stundum vel að eiga ekki fæðingarvottorð, svo mikið er víst:)

Helenka gekk oftast undir nafninu Busha (röng stafsetning) en það þýðir amma á pólsku.

Litla barnið sem fæddist í uxa-kerrunni forðum daga, hefur komið langan veg síðan þá. Það giftist, gat af sér 4 börn, vann lálauna störf á kvöldin til þess að drýgja tekjurnar, missti maka sinn allt of fljótt, lærði hjúkrun og á orðið 4 barnabörn.

Hún er móðir Berts, amma drengjanna okkar og tengdamóðir mín.

Hún er Helen.

Núna ætla ég að ráðast í að hjálpa tengdamömmu með að skrifa endurminningar hennar og gefa þær út. Ég er í því núna að telja í mig kjarkinn og segja sjálfri mér að ég geti gert þetta. Ég hef nú þegar farið með beinagrindina mína til vinkonu minnar sem hefur ritað bækur og leist henni vel á og sagði mér svo bara að hoppa út í djúpu laugina og byrja að synda.  Tendgó vill gera þetta-hún kom til mín og bað mig um að skrifa sögu hennar. Ég ætla að gera það. Ég hlakka til og kvíði fyrir því ég veit að það á svo margt eftir að koma í ljós..hlutir sem hún hefur aldrei sagt frá. En ég fæ heiðurinn að kynnast henni, kynnast öllu því sem fyrir innan liggur. Og því er ég þakklát. 

Ég kveð ykkur í kútinn, Svanfríður.

Og þá er komið að eltingaleiknum og ég var klukkuð.

Þær Íris og Syngibjörg klukkuðu mig og ég ætla að setja þennan leik hér inn og klukka svo einhverja aðra sem ég er viss um að hafa gaman að:)Nú er bara að velja úr öllu því sem maður hefur gert í gegnum tíðina.
Fjögur störf sem ég hef unnið um ævina:
Norræna
Bílfreyja hjá Austurleið
Skálavörður í Húsadal,Þórsmörk
Tónmenntakennari

Fjórar bíómyndir sem ég held upp á:
Ég á að telja upp FJÓRAR KVIKMYNDIR (er ekki í lagi-þær myndir sem ég tel ekki upp, móðgast kannski)
Haven (lifi mig þvílíkt inn í myndina að það er ekki fyndið)
Love actually (það er jólamyndin mín)
War and rememberance (þó það sé ekki bíómynd þá eru þetta einu allra bestu þættir um Heimstyrjöldina síðari og ég græt alltaf jafn mikið og tekur smá tíma að jafna mig á eftir)
Dan in real life-finnst hún snilld og þegar Dan segir eftir umferðarsektarmiða nr.2;Just put it on my tab með indverskum hreim, þá missi ég vatnið af hlátri.
Ég horfi mjög mikið á bíó og heimildarmyndir þannig að listinn er eins og áður sagði,ekki tæmandi og mér þykir vont að geta ekki talið upp allar þær sem ég hef unun á að horfa á:)

Fjórir staðir sem ég hef búið á:
Fyrir utan Höfn þá er það;
Austurríki
Reykjavík
Akureyri
USA

Fjórir sjónvarpsþættir sem mér líkar:
Gilmore Girls
Ugly Betty
Horfi stundum á Oprah Winfrey og The View
en annars horfi ég ekki mikið á sjónvarpsdagskránna

Fjórir staðir sem ég hef heimsótt í fríum:
Austurríki
Ítalía
Tyrkland
Búlgaría svo eitthvað sé talið upp
Draumurinn er að fara til Stóra Bretlands og þræða austur Evrópur og ganga um hellulagðar götur og fá mér kaffi við gamla kastala....einn daginn geri ég það.

Fjórar síður sem ég skoða daglega fyrir utan blogg:
mbl.is
Shoah síðuna og svo ekki fleira svona reglulega

Fernt sem ég held upp á matarkyns:
Ég hef ekki mikið gaman að því að borða mat-mér þykja samræðurnar í kringum matinn skemmtilegri.
Flatkökurnar hennar Kollu frænku er eitt það besta sem ég fæ. Það er eitthvað göldrótt við þær því maður fær ekki nóg.
Ítalskur matur á við mig og finnst mér hann mjög góður.
Eggjakaka með osti,skinku og stundum fleski er minn skyndibiti
Svo eru kjötbollur og farsbollur mjög góðar og þá eiginlega bestar í eldhúsinu hjá mömmu.

Fjórar bækur sem ég hef lesið oft:
Hahaha-einmitt. Hvernig á maður að svara þessu? Ég les það sem á upp á pallborðið hjá mér oft sinnis og má þá einna helst telja upp bækurnar eftir hana Marian Keyes..er að lesa nýjustu í annað sinn. Uppáhaldsbókin mín eftir hana er Lucy Sullivan is getting married og las ég hana í 11 sinn fyrir stuttu.
Ég kaus frelsið eftir Victor Kravchencki eða hvernig svo sem það er skrifað-mögnuð saga um mann sem ólst upp í Rússlandi Stalíns og flúði hingað til USA.
Ýmsar bækur um Helförina (auðvitað)
Eina bók langar mig að lesa en ég hef alltaf gefist upp en það er Biblían. Mig langar að lesa hana og skilja.
Passíusálmarnir þykja mér fallegir og fróðlegir og ég hef þá við rúmið mitt og glugga oft í þá.

Fjórir óskastaðir akkúrat núna:
Stóra Bretland og Austur Evrópa í brúðkaupsferð með Bert
Austurríki svo ég geti kynnt Bert fyrir öllu því góða fólki sem ég eignaðist þar
Rómantískt hótelherbegi með Bert
Lítill kofi einhversstaðar með hita, rafmagni, DVD spilara og bókum og ég ALEIN þar í 4 daga.

Nú kemur að sjálfu klukkinu-allir tilbúnir??? Ég klukka mömmu mína, Védísi frænku mína :), Rögnu og hana Hrafnhildi krummaling:) Góða skemmtun og ég kveð í kútinn.Svanfríður.

Haldið að þetta sé?

Ég hef ekkert bloggað síðan á miðvikudaginn!!! Jahérna Bína mín og Stína mín líka. Það sem einkennir lífið í litla bláa húsinu er bara þetta vanalega. Húsbandið kom heim á fimmtudaginn var við mikla gleði okkar. Natti varð svo glaður að hann reyndi að halda í við Eyjólf þegar þeir hlupu út á bílastæði til að fagna pabba sínum: Eyjólfur hljóp beint í fangið á Bert en Natti hljóp á bílinn. Eins var það í dag að þegar við hlupum út í garð til að leika og Eyjólfur stökk út um allan garð án vandræða, þá datt Natti ofan í allar holurnar sem stóra tréð skildi eftir sig og rennblotnaði í öllu vatninu sem hefur safnast þar saman eftir brjálaða vatnsveðrið sem hefur húrrast niður á okkur undanfarið. Það er ekkert alltaf auðvelt að vera bara 16 1/2 mán og reyna að halda í við stóra bróðir. Þó er ég alltaf jafn hissa á hvað hann lætur ekki deigan síga sá stutti. Hann hefur lært það að það er lang vitsamlegast að hlaupa hratt frá Eyjólfi ef hann hefur náð í e-ð sem Eyjólfur segist eiga. Svo er bara öskrað ef Eyjólfur reynir að ná því. Hann klifrar út um allt og maður stendur með öndina í hálsinum og vonar að allt fari nú vel. Eldhússtólarnir liggja á hliðinni á gólfinu þegar Natti er vakandi eða við ekki að borða. Skammellinn liggur ofan á hægindastólnum svo að hann klöngrist ekki upp á eyjuna sem stendur við einn vegginn. Skórnir fá ekki að vera í friði í skógrindinni nema yfir blánóttina því það virðist vera mjög skemmtilegt að flækja sig fastann í henni á meðal illa lyktandi útiskótaus. En skemmtilegast af öllu er að heyra þessar spurningar: Natti-viltu fara í bað? eða, Natti, viltu fá ís? Þá húrrast hann upp, kallar "HOPPA" og beygir sig svo í hnjánum svo að rassinn nemur við gólf og dúar svo í hnjánum þar til hann nær að koma sér upp aftur. Borðar svo ísinn jafn hratt og Eyjólfur og segir svo "gakk" en mér sýnist á öllu að það þýði takk.
Vinir vina okkar komu svo hingað á fimmtudaginn og tóku hreinlega alla þá trjádrumba sem lágu eins og hráviðri um allan garð. Þeir skildu fjóra eftir handa okkur því þá ætlum við að nota sem stóla við trjáborðið okkar fína. Ég sagði að 6 tré hefur vaxið saman í þetta risabákn-það var bara bölvuð lygi. Það voru 13 tré sem uxu saman í þetta ferlíki og á einum drumbnum þá tali ég 52 línur sem segir okkur hvað þetta tré var orðið aldrað. Nágrannar okkar muna meira að segja eftir gróðursetningunni á því og það þykir mér magnað.
Einn kvenmaður veldur mér þó hugarangri þessa dagana og leyfi ég mér að segja frá hver hún er. Ég hef lítið gefið út á pólitískar skoðanir mínar enda er ég ekki sterk í þeim efnum. En hún Sarah Palin veldur mér áhyggjum. Og það sem veldur mér áhyggjum líka er að það gæti orðið að veruleika að hennar líkir haldi áfram að stjórna þessu annars ágæta landi í nánustu framtíð. Ég segi ekki meira því ég kæri mig ekki um handalögmál á síðunni minni. Ég læt mér fróðari menn og konur um að ræða þessi mál enn frekar en mér finnst ég þó finna fnyk sem færist nær og nær (sá sem man hvaðan þessi setning kemur, fær klapp á bakið frá mér í verðlaun)
En hvað sem pólitík, trúarbrögðum og öðru bálkenndum efnum líður þá er ég á fullu í því að leita mér að vinnu. Sendi inn umsókn í gærkveldi og ætla að hringja á annan stað á morgun. Mér er í raun alveg sama við hvað ég vinn en langar mest að sleppa McDonalds og ástæðan? Mér þykja þeir vondir og get ekki unnið einhversstaðar þar sem ég er ekki sátt við söluvöruna. þeir eru nú samt mjög ódýrir, það má ekki taka það af þeim:)
En allavega, ég kveð ykkur í kútinn og þakka skemmtilegar athugasemdir úr síðasta pistli. Svanfríður.
p.s hér eru myndir frá því á skandinavahátíðinni. Þær eru ekki merkilegar en sýna þó aðeins hvernig þetta var. Þjóðsöngurinn heppnaðist ekki eins og ég vildi en ég lofa einu, ég varð Íslandi ekki til skammar!!!

Mér finnst "Iceland" skiltið MUN flottara en það danska.

Ég verð líka að viðurkenna mér þykir sá íslenski taka sig best út í svona veðrastillu eins og var þennan dag 

Ég verð að viðurkenna að mér fannst akkoti heitt að þurfa að syngja í ullarpeysunni hennar mömmu í hitanum sem var þennan dag. 

Allir eiga sér sögu

Í kvöld gerði barnapían okkar, mér það kleift að komast út. Ég fór með tengdó og bróðurdóttur Berts út að borða og áttum við góða stund saman. Eftir matinn fór ég til vinkonu minnar í smá spjall og kom svo heim. Þar beið barnapían eftir mér. Hún heitir A.J og ef þið kynntust henni þá yrðuð þið alls ekki svikin því hún er gull að manni og blíð,góð og ofan á allt saman er hún gullfalleg þó svo að kostir hennar geri hana það hvort eð er. Hún er ung, nýorðin 18 og á kærasta sem er að verða 19.  Við spjölluðum í góða stund eftir að ég kom heim og eins og oft vill verða þá er farið víða. Hún ræddi um mömmu sína og hversu sárt það er þegar mágkona hennar talar illa um tengdamömmuna í eyru hennar-sem er auðvitað ósköp skiljanlegt því eins og A.J segir þá er þetta mamma hennar og á ekki svona tal skilið. Mamma hennar hefur verið tvígift og er tvöföld ekkja þannig að A.J missti föður sinn ung. Sú reynsla hefur þroskað hana mikið og metur hún það sem hún á mikið og vel. Kærastinn er henni góður þrátt fyrir að hún segi að henni þykir hann vera "a bit too much of a baby,sometimes" Þá benti ég henni á að hann hefur staðið við hlið hennar í gegnum föðurmissi í stað þess að flýja af hólmi þegar aðstæður urðu erfiðar. Einnig kom fram að hún hefði sjálf lent í ömurlegri reynslu rétt áður en pabbi hennar dó og hefði hún ekki viljað segja mömmu sinni frá því vegna aðstæðna. Ég spurði hvort hún hefði leitað sér hjálpar en hún svaraði því til að kærastinn hjálpaði henni mikið með því að leyfa henni að tala um hlutina. Það þykir mér líka bera vott um þroska hjá ekki eldri manni en það. Ég benti henni á að hún yrði að leita sér hjálpar því svona hlutir geta haldið manni niðri í langan tíma ef ekki rétt er farið með og að í góðu tómi, þegar hún treysti sér til, þá gæti hún sagt mömmu sinni frá því líka því þær eiga í góðu sambandi en A.J vill ekki leggja meira á mömmuna. Það er, finnst mér, bæði fallega hugsað en einnig sorglegt því börnin okkar eiga ekki að lenda í þeirri aðstöðu að finnast þau þurfa að verja okkur foreldrana.

Allir eiga sér sögu og þær eru það sem tengja okkur. Við finnum sameigilegan farveg sem gerir okkur kleift að opna okkur fyrir hvort öðru. Sögur okkar þurfa ekki að vera sorglegar eða ljótar til þess að tengja okkur, alls ekki en það er alltaf gott að finna eitthvað sameiginlegt með öðrum, hvort sem það sé áhugamál eða lífsreynsla.

Mér þykir fólk áhugavert, það segi ég satt og því eldri sem ég verð því meiri þolinmæði hef ég sem gerir allt miklu skemmtilegra. 

Á næstu vikum mun ég fá skemmtilegt verkefni til að vinna úr en það hefur einmitt með einstaklingssögu að gera. Verkefnið hefst í næsta mánuði og hef ég nú þegar sett upp hvernig ég reyni að vinna það verkefni. Fór í kvöld og lagði verkefnið upp fyrir vinkonu mína sem veit hvað hún syngur í svona verkefnavinnu. Svo er bara að henda sér í djúpu laugina. Ef maður hefur ekki reynsluna, einungis áhugann þá er maður svo grænn að maður gerir sér ekki fullkomlega grein fyrir vinnunni sem mun liggja fyrir manni og því hefur maður ekki vit á því að hræðast eða kvíða fyrir því ókomna.  Með það að leiðarljósi ætla ég að byrja á nýjum og skemmtilegum hlut og sjá svo hvert það leiðir mig:) Ég er ekki að reyna að vera dulúðleg, hef aldrei kunnað það né getað. Allt hefur sinn tíma og framhald af þessari frásögn líka.  Ég kveð ykkur í kútinn og þegar þið lesið þennan pistil þá verð ég að gera mig kyssilega fyrir hann Berta minn sem lendir eftir hádegið á morgun:) 

Svanfríður.

Ef ég væri orðinn ógnarlangur áll

þá myndi ég vilja búa uppi í sveit, á afskekktasta stað svo ég þyrfti ekki að hlusta á nágrannann berja, saga, prumpa, ropa,tala hátt, hlæja.  Einnig þyrfti ég aldrei að fara í föt því þá gæti ég gengið um allsber því við værum hvort eð er svo langt í burtu að þangað kæmist enginn nema fuglinn fljúgandi.

....mig virkilega langar í frí og vera þó nokkurn tíma í því.....

Ég er svo andlaus að það hálfa væri nóg. Ég ætla því að gera þetta: hella mér upp á koffínlaust kaffi og fara í bað. Koma svo fram, tandurhrein og vel ilmandi af einhverjum skrattans kremum, súpa á kaffinu og horfa á bíómynd um egypska tónlistarmenn sem villtust af leið í Ísrael því rútan sem átti að bera þá á milli staða,klikkaði. Ég held að þetta gæti orðið hin ágætasta skemmtun.

Ég kveð ykkur í kútinn,Svanfríður.

TIMBUR

Þið sem hafið fylgst með blogginu mínu til lengri tíma (takk fyrir það) munið e.t.v eftir þessu HÉR (færsla 18.júlí) . 17.júlí 2006, skall á rosalegt veður, svokallað Microburst og fór yfir hverfið okkar sem eldibrandur og skipun dagsins var eyðilegging.  Tréð okkar að framan, líklegast um 12-15 metrar að hæð, fór illa og ótrúleg mildi var að tréð skildi ekki leggjast yfir húsið okkar og eyðileggja það. Síðan þá hefur tréð litið illa út og í kaupauka þá var það orðið rotið, illa lyktandi skítseyði sem varð bara að fá að deyja drottni sínum. Greinar voru dettandi hér og þar og það engar smá massívar greinar-engar birkigreinar þar á ferð.  

Lengi vel höfum við hjónin talað um að þessu tréi þyrfti að koma fyrir kattarnef og sumir aðilar hjónabandsins meira en hinir.  Þannig hittist nú á að í nóvember nk. þá verður hann Berti minn fertugur og brá tengdamamma á það ráð að gefa honum það í gjöf að láta fjarlægja tréð. Í gær, föstudag, var svo bankað upp á og þar voru þeir mættir, þeir Terry og Ed til að saga niður tréð. Mikið varð ég glöð.  Tréð var svo stórt og mikið að þeir mættu aftur í morgun til þess að klára það og tók það verk 7 tíma, plús 3 tímana á föstudaginn. Þeir sögðu að tréð væri afar illa farið að innan, illa rotið og gisið enda væri þetta tré sem þeir kölluðu Weed-tree en í raun heitir þetta Mulberry tree og hef ég ekki hugmynd um hvað það myndi þýðast yfir en þó held ég að Mulberry sé einhverskonar ber. Allavega...tréð fór niður og nú þyrfti ég á öllum þeim 150 sem litu hér inn í dag, til þess að hjálpa mér við að hreinsa garðinn. Að launum fáið þið kaffi og með'ðí og frían eldivið....hvað segið þið um það???? En það er gaman að segja frá því að núna sést húsið okkar, litla bláa og næsta sumar þegar blómin lifna aftur við og allt er orðið eins og það á orðið að vera þá verður þetta fallegasta litla bláa húsið sem til er!!! 

Á meðan að öllu þessu stóð yfir þá sat Eyjólfur í sófanum og horfði á aðfarirnar út um gluggann. Svo kemur hann til mín, eitthvað stúrinn og biður mig um að koma og sjá. Þegar við erum komin fram í stofu þá sest hann í sófann og segir blítt-mamma, fyrirgefðu. Ég tók um andlitið á meðan ég horfði á stofugluggann allan sprunginn. Og þá beygði Eyjólfur af og endurtók í sífellu, fyrirgefðu. Á þeirri stundu elskaði ég hann svo mikið að mig verkjaði. Þá hafði hann sparkað hælnum í gluggann og hitt hann svona líka vel :/ að hann gaf eftir og sprungurnar æddu um hann eins og köngulóarvefur.  Verknaðurinn var algerlega óviljandi og ekkert annað í stöðunni en að kaupa nýjan glugga. Ekki sá ég tilganginn í því að skamma barnið, ekki lagast glugginn við það og ekki skarst Eyjólfur þannig að skítt með hitt. Þannig að á meðan Bert er með hr. Navy í Maine fram á fimmtudag þá ætla ég að finna nýja rúðu og þrífa upp garðinn. Ég er ekki að kvarta-tíminn líður þá bara fljótar:)

Á morgun, sunnudag, þá er skandinavíuhátið og þar ætla ég að syngja þjóðsönginn okkar sem og selja Völuspáargeisladiskinn. Ég dauðkvíði fyrir að syngja og meina það frá dýpstu hjartarótum. Kannski að það sé ekki of seint að segja fólki að hátíðin verði haldin á öðrum stað??? Svo annað kvöld ætla ég að elda fisk ofan í mig og tengdó og svo sofna við hlið Eyjólfs sem fær að kúra í pabba holu.  Allt voða ljúft.  

En nú er nóg komið af rausi í bili. Vonandi var helgin ykkur góð. Ég kveð í kútinn með nokkrum myndum. Svanfríður.

svona leið það út (6 tré uxu saman í þetta ferlíki)

Fyrsta holli lokið. Takið eftir manninum upp í trénu að saga.

Eftir 5 stunda vinnu leit það svona út og enn sjáið þið manninn hanga utan á því

Smá sýnishorn af trénu, bútuðu niður

Og núna sést í húsið.

Í kvöld fann ég gersemar

Brúðkaup "taka tvö" fór fram á yndislegum sumardegi,16.júlí 2005. Það er ekki langt síðan. Í kvöld var ég að fara í gegnum diska sem ég á með myndum og rakst á einn sem var merktur "2". Ég vissi að á honum væru brúðkaupsmyndir en ekki hafði ég hugmynd um videoin sem á honum voru. Ég semsagt var að sjá í fyrsta sinn videomyndir úr veislunni. Tár komu í hvarma og gæsahúð tók sér bólstað og bjó:) Þetta er frábært!!! Um að gera að finna video myndir rúmum þremur árum seinna.  

Þessi bútur var einn af nokkrum sem ég fann!!! (ohhh, þetta var svoooo gaman)Stúlkurnar á myndbandinu með mér eru; Magnea Gunnarsdóttir, Þórdís Sævarsdóttir, Rúna Esradóttir,Anna María Bjarnadóttir og ég. Við vorum saman í tónmenntakennaradeildinni hér um árið og þær eru yndislegar og allar topp tónlistarmenn og vona ég að þær fyrirgefi mér það að hafa sett þetta myndband inn án leyfis.

Ég veit að þetta myndband skiptir ykkur ekki nokkru máli en gleðjist með mér því hvað er skemmtilegra en að gleðjast, ha? :)

Ég kveð í kútinn, OFBOÐSLEGA glöð, Svanfríður.

Að spá í hlutunum

Eyjólfur er með úlfa á heilanum og hefur verið afar áhugasamur um þá mest allt sitt líf.Hann hefur gaman af því að skoða myndir af úlfum, gaman að tala um úlfa-aftur og aftur og aftur og aftur. Verður alltaf hræddur á sama staðnum í Pétri og úlfinum og hoppar þá gjarnan undir rúmteppi en kallar þó til bróður síns með þeim skilaboðum að óþarfi sé að vera hræddur. Um daginn vaknaði hann við vondan draum, alveg hágrátandi og sagði að "úflur í bíll elta mig" Mig langaði að skella upp úr því sú sýn væri líklegast kostuleg en maður hlær ekki upp í opið geðið á hræddu barni-mér er sagt að það sé ljótt.  Í gærkveldi eftir sögur og bænir þá benti Eyjólfur á koddann sinn og sagði að hérna megin væru góðir draumar en hinu meginn væru vondir draumar. Hann endurtók þetta í kvöld og virðist sofa rórra eftir þessa uppgötvun sína. Það er líka bara gott mál.  Hann hefur samt miklar áhyggjur af því að dreyma illa og seinkar það oft komu Óla lokbrá. En í kvöld vorum við með allt á hreinu-koddinn sneri rétt, Bjarni bangsi var við hlið hans og myndin af verndarenglinum var í sjónmáli þannig að ég vona að barnið sofi vært því á morgun er fyrsti alvöru skóladagurinn og Eyjólfur var valinn til þess að koma með eitthvað sérstakt sem hann á og valdi hann nýja Spiderman búninginn sinn, tvo bíla og risaeðlu límmiða bók frá afa og ömmu því þau eiga heima svo langt í burtu:)

Ég kveð í kútinn og vona að góðu draumarnir snúi að ykkur í nótt sem og alltaf.Svanfríður.

Hér er mín sönnun þess hversu ljúft lífið getur verið

Það er fátt betra við að eiga lítinn kút en að fá að knúsa hann og trúa því að gjörðir manns og ást sé allt það sem hann þarf til þess að dafna og líða vel. Í dag var Labor day en hann hefur verið þjóðarfrídagur síðan 1884 og er verkalýðsdagur hér í landi. Að vísu er Labor Day frekar táknrænn sem síðasti dagur sumars þó svo að það sé ekki rétt samkvæmt almannakinu. Við hér úr litla bláa húsinu gerðum það sama og milljónir annarra, við fórum til vina í grill þar sem allir mættu með e-ð ætilegt á svæðið og svo var kræsinganna notið. Við áttum góðan dag þar sem yngsti Albertssonurinn eyddi tímanum í klifur en sá eldri, lék sér við krakkana í hverfinu. Semsagt mjög góður dagur sem nú er á enda. En dagurinn var einnig góður á annan hátt en Völuspáar diskurinn okkar, selst ágætlega (þó svo að alltaf vilji maður selja meira!!:) Ég ætlaði að fara á pósthús einu sinni í mánuði en síðan 12. ágúst hef ég þurft að fara þrisvar sinnum með pantanir og það þykir mér akkoti gott. EF ÞIÐ VILJIÐ FÁ EITT STK ÞÁ ER BARA AÐ SKRIFA MÉR Á swanyiceland@comcast.net Einnig er ég að vona að Fréttablaðið fjalli um okkur og þegar að því kemur þá skoðið þið það og klappið fyrir okkur:)
Ég er svo með fleiri fréttir. Líklegast er ég komin með vinnu, við að kenna á píanó í nágrannabæ okkar,McHenry. Ég vonandi heyri meira um það á næstu dögum. Ég er samt að sækja um á fleiri stöðum sem vonandi skila einhverju jákvæðu.
Fleiri fréttir: Eyjólfur ykkar Aiden er að byrja í leikskóla (Pree School) á morgun klukkan 0900:) og er það í fyrsta sinn sem sá ungi herra stígur inn í skóla. Hann á skólatösku og pennaveski (Latibær frá afa og ömmu) Einnig á hann Spiderman bók og spiderman blýhanta. Hann er mjög stoltu af þessu öllu sem og litunum, líminu, blöðunum og málningunni sem ég keypti að beiðni/skipun skólans. Þrátt fyrir það vill hann ómögulega fara í leikskóla en býst ég við að það sé hræðsla við það óþekkta frekar en að virkileg löngun sé ekki fyrir hendi. En á meðan hann fer í leikskólann þá fer Nathaniel til dagmömmu í 2 tíma því foreldrar eiga að mæta í leikskólann líka og njóta kaffi og kleinuhringja á meðan krakkarnir kynnast kennurunum og öllu öðru sem fylgir. Okkur hjónum líst ágætlega á þetta og ég er svooo spennt fyrir hönd Eyjólfs. Mér finnst bara ótrúlegt að ég eigi barn sem sé að byrja í leikskóla. Þetta líður svo fljótt og áður en ég veit af þá fylgir Natti í fótspor stóra bróðurs.
En á meðan ég rita þessar línur, þá er ég að hlusta á Góða dátann,Svejk og hef gaman að. Snillingur!! Ég vona virkilega að þið eigið góðan dag og njótið alls þess góða sem lífið býður upp á. Nú kveð ég ykkur í kútinn, Svanfríður.

Ég er svo aldeilis,sérdeilis án orða

Sem maðurinn sagði: mikið þykja mér nú góðar kvikmyndir sem vit er í.  Eins og ég er nú þessum heiðursmanni sammála.  Ég horfi mikið á DVD og þá vel ég mér síðkvöld í þann unað-allt í ró, enginn truflar og ég get kúrt mig lengst ofan í sófa. Eftir góða DVD mynd er fátt betra en að leggjast undir sæng og lesa í bók. Draumakvöld þannig kvöld. EN SKO!! Í gærkveldi skrapp ég á leiguna og leigði mér mynd með henni Umu Thurman (mér dettur alltaf til hugar hitakanna þegar ég horfi á nafnið hennar). Myndin heitir The life before her eyes. Ég get ekki lýst því hvað ég varð fyrir miklum vonbrigðum-ég skal samt reyna úr því að þið biðjið. Mér lá við gráti eftir að hún var búin og mér varð að vísu á orði: Bert, that's it? Bert var fljótur til svars og sagði: Yes,Swany, it is. Stundum tekst Hollywood bara ekki rassgat að vera sniðug(t)(ir)...bara alls ekki. Eftir óhroðin (persónuleg skoðun) þá hugsði ég mér gott til glóðarinnar og ætlaði að sleikja sár mín yfir einhverri góðri bók en NEI-þá voru þær lesnar upp til agna. Ég varð skúffuð og ákvað að fara að sofa. En áður en það gerðist þá vaknaði Eyjólfur upp og tók á það ráð að tala um bíla í svefnrofunum....líka um úlfa. Hvort að úlfurinn hafi keyrt bílinn, komst ég aldrei að en ég vísaði honum veginn í mömmu ból þar sem hann sofnaði á ný við hlið pabba síns. Þegar ég er svo harðákveðin í því að fara að sofa og er að fara að færa Eyjólf yfir á ný þá vaknaði bróðir hans og var bara reifur og kátur og til í spjall. Ég lagði hann upp í rúm Eyjólfs þar sem við áttum ljúfa stund. Nokkru síðar þá hrekk ég upp og fann ekki Natta, allavega ekki í rúminu. Hafði barnið þá oltið niður á milli höfðagafls og bleiustandsins og einhvernveginn komið sér fyrir á rúmteppinu hans Eyjólfs sem ég geymi þar á milli og þar svaf hann rótt og svefni hinna réttlátu. 

Í kvöld þá ákváðum við tengdamamma að skreppa á bíó og varð myndin Tropic Thunder fyrir valinu, nýjasta mynd Ben Stillers. Ég bað að sú mynd yrði e-ð skárri en óhroðið í gærkveldi. Það eina sem ég get sagt er að poppið var það besta við alla myndina. Að eyða peningum í / á þetta bull!! Það kom svo vel í ljós að tengdamamma og ég höfum sinn hvorn húmorinn því hún skellihló alla myndina, sem og hinir í salnum en ég þagði og hugsaði um mennina mína í litla bláa húsinu. Ég bara næ ekki "kúka,prump,sprengja í loft upp"bröndurum. En ég komst þó að einu góðu-bókin eftir John Boyd-Strákurinn í röndóttu náttfötunum er að koma í kvikmyndahús í september og ætla ég að fara. Bókin er góð-auðlesin en góð og vona ég að myndin verði henni ekki eftirbátur.  

En það sem er fáránlegast við þetta allt saman er að maður skuli láta lélegar bíómyndir fara í taugarnar á sér. Hér með er ég hætt því og mun aldrei tala um það aftur. Á morgun tala ég um tannlækna og alþingismenn. Ég kveð í kútinn,Svanfríður.