Jáhá

Ég hef stundum velt því fyrir mér hvers vegna áhugamál okkar liggja þar sem þau liggja. Hvað er það sem veldur því að við höfum gaman að einu en ekki öðru. 

Bert safnar myntum og hefur gert í fjöldamörg ár. Það var eitthvað sem hann og pabbi hans áttu saman frá því að Bert var barn og svo eftir að pabbi hans dó þá hélt hann áfram, fannst hann nærri pabba sínum þannig. Vinir Berts gera grín að honum vegna þessa áhuga hans en á góðlátlegan hátt. En vegna þessa áhuga þá er Bert maðurinn sem gæti svarað ykkur öllum þeim spurningum sem brenna á ykkur í sambandi við myntir og ástands þeirra. Oft hef ég velt vöngum yfir því hvaða spurningar það gætu verið en svo á móti kemur að ég hef ekki nokkurn áhuga á myntum þannig að ég læt það vera.

Amma mín heitin hafði gaman af því að safna grjóti og gerði mikið af því. Eflaust hefur hún haft áhuga á því vegna þess að henni þóttu steinar fallegir. Allavega var fallegt upp í sumarbústað hjá henni.

Mamma hefur gaman af blómum og myndi ég kalla þau áhugamál hennar. Hún hefur einnig eflaust gaman af þeim vegna fegurðar þeirra.

Eins og mínir nánustu (og fleiri) þá hef ég áhuga á helför gyðinga og hefur þessi áhugi / árátta átt stóran þátt í lífi mínu síðan ég var barn. En mig langar að vita afhverju. Ég held að pabbi og mamma hafi ekki haldið þessu efni að mér þannig að einhversstaðar komst ég í það og féll fyrir því.  Ég hef oft spurt mig af hverju að hafa áhuga á einhverju svona ljótu og hræðilegu sem skók heimsbyggðina fyrir svo löngu löngu síðan. Ég held bara að ég sjái ekki bara það ljóta og hræðilega.  Ég sé umfram allt styrk, dugnað, hreysti og hetjudáð. Það góða sem getur búið í okkur. Það þarf styrk til þess að þola mikla andúð og hatur hvort sem það snýr að fórnarlambinu eða þeim sem hjálpa þeim-styrk til þess að gefa sig á vald hættunnar, glotta framan í smettið á henni og segja; skiptir ekki máli, ég geri þetta hvað sem það kostar.

Þó ég hafi svona brennandi áhuga á þessum tiltekna stað í sögunni þá hef ég áttað mig á því í gegnum tíðina að ég hef áhuga á öllu því sem snýr að mannsandanum. Mér finnst magnað að lesa bækur um fólk sem hefur lent í einhverju hræðilegu en staðið eftir til þess að vitna um það. Enn magnaðra er að fá að tala við það í persónu. Það þurfa ekki að vera hlutir eins og að lifa af stríð því stríð þarf ekki að vera háð með byssum, stríð geta átt sér stað á svo mýmörgum stöðum og breytt sér í svo marga búninga.

Þegar þið sitjið á kaffihúsi og lítið í kringum ykkur, verðið þið aldrei forvitin um manneskjuna við hliðina á ykkur? Finnst ykkur ekki gaman að sitja á mannmörgum stöðum og horfa á fólkið og ýminda ykkur eða upphugsa sögur um þau? Mér finnst það og ég get gleymt mér við þá iðju. Oft, ef ég er inn í Chicago og sé útigangsmenn þá langar mig alltaf svo til þess að ganga upp að þeim og spyrja hvernig þau lentu þar sem þau eru. Ég þori það ekki því mér þykir það ekki kurteisi. 

Fáum við áhugann vegna persónuleika okkar, uppeldis, áhrifa umhverfisins eða af blöndu af öllu þessu og fleiru til? 

Væri ekki magnað ef ég gæti farið í háskólanám sem gæti gefið mér gráðu í einhverjum svona fræðum? Þá gæti ég gengið upp að öllum útigangsmönnum í heiminum og spurt; afhverju ertu að róta í ruslinu?  Ég ætti kannski bara að læra að verða blaðamaður.....

Hvar liggur áhugi ykkar? Plíííís ekki segja Chihuahua hundar nema að þið séuð hundaræktendur:)

Ég kveð ykkur í kútinn, Svanfríður.

Svona ekkertaðgerast blogg

Hæ hæ. Í dag fór ég að skæla...bara smá og svona hamingju / hissa-tárum. Ég fékk afmæliskort frá pabba og mömmu. Mamma mín er góður penni þannig að það sem hún skrifaði í kortið var mjög fallegt en það sem kom öllu heldur meira á óvart var að inn í kortið hafði hún fengið fólk sem tengist mér á einn eða annann hátt frá Höfn, til að senda mér afmæliskveðjur!!! Það kom á óvart og svona líka skemmtilega.

-Annað sem kom skemmtilega á óvart var að ég fékk tölvupóst frá Kelly einni sem ætlar líklegast að kaupa DVD diskana sem ég setti inn á Craigs list til sölu. Ef hún kaupir þá alla þá græði ég heila 32 dollara sem gera e-ð um 2.500 krónur. Og fyrir peninginn ætla ég að kaupa mér 7 gallabuxur og skó. Verð að vísu að ferðast yfir í draumaheim ef það á að gerast en hver veit hvað gerist?

-Einnig er gaman að segja frá því að geisladiskaupptöku á Völuspá lauk að hluta í gærkveldi. Mínum hluta semsagt. Nú þarf Bob að semja afganginn, koma öllu saman og þá má fara yfir diskinn til þess að sjá hvað þarf að lagfæra og það verður nú einhver slatti býst ég við. En við ætlum okkur 2 mánuði til viðbótar þar til að endanleg mynd verður komin á diskinn. Spennandi.

-Helgarfrí á næsta leyti. Það er aldrei leiðinlegt því þá sé ég manninn minn svo mun meira en hina virku dagana. Fátt er skemmtilegra en að vera með honum þannig að hver helgi er tilhlökkunarefni. Ég þakka mínum sæla að vera gift manni sem mér þykir skemmtilegur, annað væri bara bömmer.  Ef að Eyjólfur verður hressari á morgun þá ætla þeir feðgar líklegast að fara að veiða, silung. Og ég lofaði Eyjólfi að elda veiðina ef einhver yrði en hann þvertók fyrir það. Hann ætlaði að setja fiskinn í baðkarið. Við sjáum nú til með það.

-Pantaði miða á Eli Wiesel fyrir okkur Bert þann 25. sept. n.k. Ekki slæmur dagur til þess að hlusta á Nóbelverðlaunahafa tala. Einnig er hann eftirlifandi úr Auschwitz þannig að hann hefur áreiðanlega mikið að segja. Allavega þá er ég mjög spennt. Hafið þið lesið bókina Night eftir hann? Ef ekki þá mæli ég með henni. (Sirrý, ég las bókina sem þú mæltir með við mig og fannst hún góð. Ótrúlegur hugarstyrkur að geta farið þessa leið)

En ég ætla mér skammlaust að kveða ykkur í kútinn þar til næst og vona svo sannarlega að þið eigið góða og gæfusama helgi. Amen. Svanfríður

Mín lukka

er stundum bak við hús. Hún var þar allavega í fyrrakvöld þegar ég hringdi í Bea. Ég er orðin viss um að Bea sé bara ímyndun mín og annarra lifandi manna. Varla nokkur hefur hitt hana, enn færri þekkja hana og það kemur ekkert upp ef ég gúggla hana.Ég held að ég sé ekki að tala við lifandi manneskju þegar ég hringi í hana. Ég held að Bea sé eins og klukkan á 118 (var 118 ekki 03 hér einu sinni?)Þegar maður hringir og það er svarað þá tekur við tölvugerð rödd sem hefur verið mötuð þeim upplýsingum sem ég leitast eftir. Ég meina, hún er gyðingur,comprende. Er þá nokkuð svo fjarri því að hún eigi einn son sem er rabbíi og annann sem er lögfræðingur? Er þetta bara ekki týpískt fyrir miðstéttar nútíma gyðingafjölskyldu sem og lélegur brandari? Annað. Margir útlendingar, þ.á.m útlenskir gyðingar fluttu til USA eftir stríð. Er þá nokkuð erfitt að láta tölvustýrðu röddina tala með þykkum hreim sem segir að hún haldi Sabbathinn hátíðlegan? Ég held ekki. Ég held að þetta sé allt saman eitthvað bévítans samsæri.  Eða að það sé verið að busa einu manneskjuna í þessum sjálfboðaliðasamtökum (mig) sem ekki er gyðingur sem þó annars eru yfirfull af gyðingum og láta mig því sækjast eftir viðtali við gyðing, þrisvar sinnum áður en ég verð tekin í sátt? Kannski að það sé málið?!? Hver veit. Ja, ekki veit ég það. Það eina sem ég virðist vita eftir að hafa átt í viðræðum við tölvustýrðu röddina frá 118 sem allt í einu er flutt til Skokie,Illinois!!! er að ég hitti Bea ekkert í dag. Jánei!!! Hún spurði mig vingjarnlega hvort hægt væri að fresta heimsókninni um viku. Ég veit ekkert ástæðuna fyrir því. Það eina sem mér dettur til hugar er að það þurfi að smyrja hana, þá þetta kvenvélmenni og endurvinna minnið í henni svo hún (vélmennið) geti hitt mig í næstu viku. 

Það hlýtur að vera erfitt að vera vélmenni.

Ég kveð ykkur svolítið vélræn í kútinn. Svanfríður.

Þá er að koma að því

Á morgun, loksins, eftir áralanga bið þá hitti ég hana Bea og er það vonandi fyrsti fundur okkar af mörgum. Einu væntingarnar sem ég ber í brjósti eru þær að hún finni það hjá sjálfri sér að treysta mér til þess að segja mér frá reynslu sinni og það þarf ekkert að vera á morgun. Því eins og manneskjan er oftast byggð þá segir maður ekki frá slæmri reynslu nema að traust sé til staðar. Ég er búin að fá pössun fyrir strákana þannig að ég hef allan daginn og ætla ég að leggja snemma af stað svo ég verði pottþétt komin klukkan 13 til hennar því umferðin gæti verið slæm og því ætla ég ekki að hætta á neitt. Fæ mér þá bara góðan morgunverð í Skokie ef ég verð komin snemma. Það bærast margar tilfinningar um í mér. Ég er kvíðin, spennt,hrædd og e-ð meira sem ég kem ekki orðum á.  Ég ímynda mér hana hafa verið venjulega stelpu sem ólst upp í venjulegu umhverfi þar til að allt í einu allt fór á hvolf. Og í stað þess að eiga áhyggjulaus unglingsár þá fóru þau í að komast af í kringumstæðum sem enginn á jarðríki þyrfti að þurfa að kljást við. 

Í dag er yndislegur sumardagur og á svona dögum þá er erfitt að ímynda sér ljótleika heimsins. En því miður er það þannig. Kannski get ég lagt mitt af mörkum að minnka hann. Þið líka. Maður gerir eins vel og maður getur. Maður brosir, er þakklátur fyrir allt sem maður á og reynir að hjálpa öðrum og það þarf ekki að vera neitt rosalega mikið sem maður tekur sér fyrir hendur. Ég trúi því að með því t.d að hjálpa honum Fidel að læra ensku þá geti ég kannski sýnt honum að með því að læra hana þá getur lífið orðið aðeins léttara fyrir hann. Og kannski með því að deila sögu Bea þá kannski opnar maður augu einhvers og sýnir að ljótleikinn og vanlíðan breytir engu nema til hins verra.

Vaknið þið aldrei með svona þakkarkökk í hálsinum? Stoppið þið aldrei og hugsið hversu heppin þið eruð? Ég fékk að kyssa strákan mína góða nótt kossi í gærkveldi og vekja þá í morgun með kossi. Það eru hlutir sem svo margir fá ekki að gera og fyrir það er ég þakklát.

Með þessum hugleiðingum kveð ég í kútinn. Svanfríður.

Tívolí

   

Eyjólfur á blússandi ferð niður rennibrautina.

Natti fékk sko líka að skemmta sér-hann fór í tjuggatjuggalestina og skríkti af kátínu.
 

Eyjólfur lestastjóri

Passið ykkur, ég er hættuleg.

Eyjólfur í loftbelg sem að vísu snerist bara í hringi.

Við semsagt, eins og sjá má á myndum, fórum í tívolí í dag. Hjá okkur eru svokallaðir Cary-Days og er Lions garðurinn hér hjá okkur undirlagður af tannlausum starfsmönnum tívolísins:)

Við ætlum svo aftur í kvöld að njóta flugeldanna. 

Góðar stundir og ég kveð í kútinn,Svanfríður

Ég hló svo mikið að ég meig næstum á mig

Við mæðgin vorum á keyrslu um daginn þar sem þetta samtal milli mín og Eyjólfs fór fram:

EA: Mamma, where we fara?

Ég: Í Barnes and Nobles.

EA: Hvar er það?

ÉG: Eyjólfur, þú veist vel hvar Barnes and Nobles er.

EA: Nei, mamma, ég ekki gera það.

Ég: Gettu.

EA: Ha?

Ég: Gettu.

EA: Voff voff.

Þarf að taka það fram að ég sprakk úr hlátri? Það er svo langt síðan að ég hló svona mikið að ég held að ég eigi aldrei eftir að gleyma þessu.  Krakkagreyið skildi ekki hvað orðið "gettu" þýddi og hélt mig vera að segja: "geltu"

Svo hlýðir hann mér ekki þegar hann á að taka upp eftir sig. En hlýðir þegar hann telur sig eiga að gelta.

Ég kveð ykkur í kútinn og vona að ég hafi komið brosi á varir ykkar.Svanfríður

Af orðum, skrýpum og öðrum gerpum.

Í kvikmyndinni Independence Day minnir mig, þá ætluðu geimverur að taka yfir mannlífi okkar hér á jörðu.  Þær voru svo miklar vitsmunaverur þó slímugar og ljótar væru (sem sannar að útlit er ekki allt....)að til þess að eiga í samskiptum þurftu þær engin orð því þær lásu hug hver annarrar.  

Ég er mjööööög fegin að þær náðu ekki yfirráðum (þið vissuð að þetta var sönn saga)því mér þætti heimurinn leiðinlegri ef hann væri án orða. Öll fallegu tungumálin sem skapa m.a heilu þjóðirnar, öll orðin sem gera okkur kleift að lýsa stöðum, hlutum og tilfinningum. Allir stafirnir sem leyfa fólki að púsla þeim saman í orð svo úr verða heilu setningarnar sem svo verða að meiningu. Það er til svo mikið af skemmtilegum orðum og orðaröðun sem fæða heilu setningarnar af sér, setningar sem gefa ástæðu til að brosa, hlæja, gráta, elska, hata, hugsa, misskilja og svo miklu meira. Eins og með mat þá þarf hann stundum hjálp til þess að bragðast betur og þá er ágætt að krydda hans aðeins. Sama er með orðin. Þau þurfa oft hjálp til þess að ná hljómgrunni. Kryddið sem notað er til að ná þeim tilgangi er oft á tíðum misjafnlega bragðgott.  Sumir bæta salti í sín orð og geta því orðið meiðandi, aðrir nota pipar og það stundum Chili-pipar og geta því hleypt fólki upp í hæstu hæðir með áhrifaríkum orðum, enn aðrir nota vonda blöndu-kanil,sítrónupipar og rottueitur og hleypa þ.a.l öllu í bál og brand. Oftast nær, reyni ég að nota Season All með dassi af vanillu því síst vil ég særa nokkurn lifandi mann. Þrátt fyrir Season All-ið og vanilluna get ég vel piprað mín orð og hef ég á stundum gripið til þess einfalda krydds sem þó getur gert bitið. 

Hundingi, tík, meri, api, djöfull, þroskahefti aumingi, hóra, píka ásamt fleirum orðum, þykja mér verst af öllum og ef "Helvítis" er sett fyrir framan, verða þau enn verri þykja mér. Orð sem þessi geta meitt meira en barsmíðar.

Ástin mín, elskan, vinkona, takk fyrir, mamma, hjálp, ég treysti þér, þú ert mér allt, góð útkoma, ég elska þig, mér þykir vænt um þig, mig langaði að heyra í þér og fleira eru orð og orðaraðanir sem eru góð, einlæg og uppbyggjandi. Ég kýs þau frekar en þau meiðandi.

Því er ótrúlegt að þegar við heyrum ljótu orðin þá sitja þau lengur í manni, sálin tekur harðari við þeim og maður á það til að trúa þeim frekar en þeim góðu. 

Fæst orð bera minnstu ábyrgð? Stundum. Ekki alltaf. "Ég elska þig" ber öðruvísi ábyrgð en "ég hata þig" en þau telja jafn mörg orð.

Ég hef reynt eftir bestu getu að tala sem minnst þegar ég verð reið eða sár því í miklu tilfinninga rússi er erfitt að velja góðu og réttu orðin. Þá er betra að bíða...þó ekki of lengi því annars geta orðin miss hljómgrunn sinn og það getur verið jafn vont að vera með innantóm orð sem og að hlusta á rammfalskan söngvara. 

Vegna þessa alls hef ég svo gaman að því að lesa. Ef vel skrifuð þá geta orðin, orðið að töfraheimi sem hrífa mann með í aðra veröld, hrifið mann á þann hátt að maður getur grátið eða hlegið. 

Við eigum öll orð. Þegar við setjum þau saman þá verða þau að sögu. Okkar eigin sögu sem allir eiga rétt á að segja og hafa hlustanda að.

Ég ætla að vona að mín saga fái brátt að innihalda eitt einfalt orð, "já". Og að meiningin á bak við það "já" sé ; þú fékkst vinnuna.

Við sjáum til.

Ég kveð ykkur í kútinn, Svanfríður.

bla

Helgin góð,fór á Jewish Festival. Fólk sagði þó nokkuð oft að ég líktist ekki gyðingi-hversvegna ætli það sé?-Ég skemmti mér vel. Tala um það seinna.
Fæ Fidel (ekki Castro þó) í tíma annað kvöld-á að reyna að kenna honum að lesa og skrifa ensku. Sjáum til hvernig það gengur.
Ætla upp í rúm að lesa Jane kann-að-setja-setningar-saman-svo-vel-fari-Austin.
Ég kveð ykkur í kútinn.Svanfríður.

Dásemdir lífsins

Það er alltaf gaman þegar fólk man ekki eftir manni. Eða..er það kannski sorglegt? Kannski er það bara léttir, minnkar pressuna? Allavega, góða helgi og ég kveð í kútinn.Svanfríður

Eyjólfur Aiden Albertsson-Getchell

Eyjólfur, sjálfsmynd
Steinsofnaði á gólfinu og faðmar buxur af mömmu sinni

Við mæðginin sátum inni í bíl áðan fyrir utan verkstæðið hjá Bert. Vinur Berts sem er svolítið öðruvísi en margur annar var þar og var e-ð að kjá framan í strákana. Hann hefur hitt þá áður en spyr alltaf hvað þeir heita. My name is Eyjólfur Aiden svaraði Eyjólfur þegar hann var inntur eftir nafni. "Ok, bye Eeyor" -Eyjólfur svaraði engu- "Bye Eeyor"-Eyjólfur þagði áfram og sagði ekki orð. Ég spurði hví hann segði ekki bless á móti. "mamma, hann ekki segja Eyjólfur, hann segja bull!" Mér fannst þetta gott hjá stráksa.
Ég kveð ykkur í kútinn,Svanfríður.

Dagur á ströndinni

Helgin einkenndist af hita, svita, raka, pirrings vegna hita,svitans og rakans en þó aðallega fjörs hjá Eyjólfi á ströndinni. Natti vissi ekki hvernig hann átti að bregðast við öllum þessum sand og risastóru vatni og var þeirri stund fegnastur þegar við yfirgáfum geimið. Við sólbrunnum (þó aðallega ég) en skemmtum okkur vel.
ps. takk fyrir öll kommentin, svei mér þá ef mér líður ekki betur að hafa komið þessu frá mér.
Ég kveð ykkur í kútinn,Svanfríður.

Stolnar hugleiðingar

Ég las blogg hjá vinkonu minni, samlanda mínum sem er búsett hér í fylki. Hún hefur búið mikið lengur hér í landi en ég en ég kynntist henni nokkrum mánuðum eftir að ég flutti hingað út ásamt hinum íslensku stelpunum. Hún Stella vinkona skrifar um tilfinningarnar sem bærast í brjósti manns við að búa í öðru landi. Ég er henni algerlega sammála. Hún talar um að finna sig, eiga heima einhversstaðar.  

Að vera á milli tveggja heima var eitthvað sem bjó í huga mínum lengi vel.  Eftir fyrstu mánuðina hér fór mér að líða afar vel. Ég flyst hér í janúar 2005 og fór heim í júní og október sama ár í heimsóknir. Eftir október heimsóknina fannst mér ég vera að koma heim þegar ég lenti á O'Hare flugvellinum hér í Chicago. Það var yndisleg tilfinning.   Sama var með þá yfirþyrmandi tilfinningu sem heltist yfir mig í fyrradag. Ég var akandi og þegar ég var á heimleið þá fylltist ég angurværð og vellíðan. Ég var heima.

Mér finnst erfitt að viðurkenna þetta því mér finnst ég vera að svíkja heimahagana-hugurinn veit að svo er ekki en hjartað segir annað.  Síðast var ég heima í 6 vikur og það var yndislegt. Yndislegt að vera hjá mömmu og pabba, yndislegt að hitta vinkonur mínar og ættingja og yndislegt að fara útí Ósland (ég þoli ekki þegar Ósland er kallaður Gónhóll) og horfa yfir fallega Hornafjörðinn minn. En ég fékk menningarsjokk og finnst vont að viðurkenna það. Það tók mig þónokkurn tíma að venjast því að vera komin aftur, tók mig þónokkurn tíma að hleypa fólki að mér og það tók mig þónokkurn tíma að verða Svanfríður aftur. Þetta allt þykir mér vont og erfitt að viðurkenna því mér þykir vænt um landið mitt, landa mína og þjóðararf.  En ef ég á að vera hreinskilin þá fannst mér erfitt að skipta aftur yfir í " íslenskt hugarástand" Það var vont að lenda á Leifsflugvelli þar sem enginn bauð góðan dag, þar sem enginn af starfsmönnum bauð fram aðstoð þegar þeir sáu konu með tvö börn og farangur þurfa aðstoð. Það var skrýtið að fara í búð þar sem fólk gekk fram hjá þér og sagði ekki "afsakið" ef það rakst í þig og það var vont að fá ekki kveðju á móti þegar maður bauð góðan dag. 

Ég hef ekki þorað að setja þessar hugsanir hingað inn og varla þori að ýta á "publish post" takkann því mér finnst ég vera í órétti að hugsa svona um mitt eigið land og til míns eigins fólks. Ég er hrædd um að verða misskilin og vera sökuð um landráð (svolítið ýkt kannski en þið skiljið mig) 

Það er stundum skrýtið að vera á milli tveggja heima. Manni er annt um orðspor Íslands og talar frá hjartanu þegar einhver biður mann um að útlista því. Þegar maður kemur svo heim til Íslands þá lendir maður í sömu aðstöðu nema í stað þess að verja Ísland þá stendur maður með USA því það er stundum magnað hvers konar athugasemdir maður fær.  Þetta eru þær sem hafa farið fyrir brjóstið á mér; "ertu nú búin að búa í USA svo lengi að þú getur ekki látið barnið fá snuðið þó svo að það hafi dottið í drullupoll"-"ertu nú búin að vera svo lengi í USA að þú kannt ekki að opna hurð lengur"-mikið þætti mér gott að flytja til USA og gera ekki neitt eins og þú" (hef aldrei sagt frá þessu því þetta særði mig meira en ég get útskýrt)...

Auðvitað á maður ekki að láta svona fara fyrir brjóstið á manni, ég veit það vel en það gerir það nú samt. En það skiptir máli hvernig hlutirnir eru settir fram.

Ég fæ stundum heimþrá en hún felst í þrá og söknuði eftir mömmu og pabba og öllu hinu fólkinu mínu. Stundum sakna ég þeirra svo mikið að mig verkjar en svo þegar ég horfi í kringum mig hér í litla bláa húsinu mínu þá minnkar verkurinn því ég veit að allt verður í lagi því það er vegna mömmu og pabba og uppruna míns sem ég er svo stolt af að ég veit og treysti að allt verður í lagi því það að vera Íslendingur er eitthvað sem ég get verið stolt af. Þegar kaninn minn hann Bert kallar mig his Icelandic Viking þá er eitthvað sem læsist úr læðingi...ég tvíeflist og finnst ég geta gert allt því þrátt fyrir annmarka hvers lands fyrir sig þá er það nú bara þannig í mínum huga að það góða yfirstígur það síður góða og enginn getur klippt á upprunann, það væri eins og að afneita sínu eigin blóði.

Hafið það gott, ég kveð ykkur í kútinn og óska góðrar helgar.Svanfríður

Sögur úr fortíðinni

Otto heitir þessi. Ég féll fyrir honum. Góðlegur,blíður og brosmildur. Minnti mig á jólasveininn.

Allir eiga sér sögur. Skiptir ekki máli við hvern þú talar, allir eiga sérstaka sögu að baki. Sumir eiga spennandi sögur, aðrir sorglegar og enn aðrir svo ótrúlega lygilegar að maður hristir hausinn.  Mín saga er ósköp léttvæg og lítil og þrátt fyrir að maður hafi gert ýmislegt þá stend ég ekki upp úr að neinu leyti. Ég er ekki að gera lítið úr mér en kalt mat er bara það að ég verð aldrei stór fiskur í sjónum nema þá hjá fjölskyldu minni og er það bara allt í lagi. Hetjudraumar mínir eru nógu háfleygir fyrir minn smekk en þeir t.d innihalda þær óskir að ég geti séð mér og mínum fyrir sómasamlegu lífi og að ég verði mér og mínum til sóma í nýju heimalandi. Svo einfalt er það. 

Á sunnudaginn fór ég loksins í hádegisverðarboðið sem haldið var eftirlifendum helfararinnar og sjálfboðaliðum Generation to Generation til heiðurs.  Var það haldið í litlu úthverfi Skokie en Skokie er stærsta gyðingasamfélag Illinois fylkis. Skokie er mjög fallegur bær, í rúmlega klukkustundar fjarlægð frá litla bláa húsinu og er afar rótgróið. Göturnar eru margar hellulagðar þannig að mjög sniðugt er að keyra þær ef maður vill missa vatnið. Ég var komin í gjörsamlega allt annað umhverfi en maður sér hér í kringum mig. Fallega einbýlishúsið sem við hittumst í var yfirfullt af ungu fólki og svo eftirlifendunum. Nokkrir blaðamenn voru á staðnum og einn ljósmyndari en frétt um þennan "hitting" kom í Chicago Tribune í gær og einnig á að fjalla um þetta í útvarpinu.  Allir voru prúðbúnir og vel var útilátið af mat og drykk.  Eftirlifendur og tenglar þeirra voru pöruð saman á borð. Mín nýja vinkona, Bea, komst ekki en við munum hittast líklegast aðra helgi. Eftir að nýjabrumið var farið af og fólk hafði hrist sig saman þá færðum við okkur út á pall þar sem prógrammið var kynnt og eftirlifendur báru fram óskir eða gáfu athugasemdir í sambandi við hvernig best væri að haga öllu.  

Ég sat þarna máttlaus og orðlaus. Ég bara var. Ég átti í erfiðleikum með að tala um daginn og veginn því mér fannst allt sem ég hafði að segja svo lítilvægt í ljósi lífsreynslu þess fólks sem ég var umkringd.  Það skipti engu máli fyrir mig að enginn talaði um lífsreynslu sína því hún hékk í loftinu.  Sumir minntust á lífsreynsluna í framhjáhlaupi og þá t.d í formi kaldhæðnislegra brandara sem mig langaði að hlæja að en vegna þess að enginn af sjálfboðaliðunum hló þá hélt ég í við mig:) 

Fyrir mig persónulega, að vera umkringd þeim ósögðu sögum sem þetta fólk býr yfir sem ég hef þó heyrt svo oft, oftar en ég hef tölu á, að vera í svo mikilli návist að ég get snert þau, hafði svo mikil áhrif á mig að ég varð dolfallin.  Mig langaði að faðma þau öll að mér og segja; vá, hvernig í ósköpunum fóruð því að því að lifa þetta af?  Mörg þeirra  hafa gefið út bækur, mörg þeirra koma fram opinberlega reglulega og flest öll þeirra eru tiltölulega nýfarin að segja sögu sína...kannski fyrst fyrir áratug síðan. Einn þeirra sagði að eftir hvert skipti sem hann talar um reynslu sína þá þyrfti hann á fjórum sálfræðitímum að halda en fyndi þó að hann hefði gott af þessu því eftir hvert skipti fyndi hann fyrir sálarlétti.  Maðurinn sem sagði þetta var lávaxinn og grannur og þrátt fyrir að vera tæplega áttræður og alls ekki líkur sér eins og hann var sem ungur maður þá samt sá ég hann fyrir mér, grindhoraðan og vannærðan, óhamingjusaman og hræddan og það eina sem ég sá var hann í röð annarra fanga,skíthrædda um líf sitt og framtíðina. 

Ég kvaddi samkvæmið og keyrði heim. Ég keyrði bakleiðirnar, hafði slökkt á útvarpinu og svaraði ekki þeim sem hringdu í gemsann minn. Ég hefði ekkert haft að segja hvort sem var. Ég kom heim,talaði við mömmu á skype og bara grét. Og eins og ég sagði við mömmu; ef ég græt eftir að hafa EKKI heyrt þau tala um hvað gerðist, hvernig verð ég þá þegar ég heyri sögurnar? 

En eitt að lokum. Ég sat við hlið einnar konu. Ég þekkti hana. Ég spurði hana hvort það gæti verið að hún væri stundum í sjónvarpinu hjá mér? Hún hváði og spurði við hvað ég ætti. Ég sagðist þá eiga DVD þar sem hún væri í viðtali. Hún sagði að þegar Steven Spielberg hefði sent fólk til að taka viðtöl við eftirlifendurna alls staðar að úr heiminum þá hefði hún verið ein af þeim. Þannig að konuna hafði ég séð áður, bara í sjónvarpinu heima hjá mér:) Lítill heimur.

Barbara og ónefndur. Bæði tala opinberlega um reynslur sínar.

Konan í miðið pússaði stigvél nasistanna þegar hún var um 10 ára gömul. Hún er að segja sögu sína í fyrsta skipti. Stúlkan við hliðina á henni er barnabarnið hennar og er að heyra allt í fyrsta skipti. 

Konan í miðið er fædd í gettói árið 1941. Foreldrar hennar lifðu af líka. Hugsið ykkur að vera barn í gettói.

En jæja þá, þetta var sagan um mína upplifun. Ég kveð ykkur í kútinn. Svanfríður