Soft-ball með mjúkum bolta og myndir þess til sönnunar!!

Eyjólfur fyrir framan skíðastökkspall gefinn af Norðmönnum fyrir rúmum hundrað árum síðan. Þarna er keppt á hverjum vetri

Eyjólfur klár í slaginn...soft-ball var það heillin

Bert hleypur af tilfinningu í soft-ball

Natta dreymdi bara soft-ball

Eyjólfur tilbúinn

Íslensk valkyrja snerti á kylfu í fyrsta sinn á ævinni við mikinn fögnuð ameríkana

Eftir að hafa hitað upp kasthandlegginn tvisvar sinnum þá var boltinn sleginn og náð í höfn við mikinn fögnuð (aftur) en þó aðallega hjá ykkar einlægu:)

Í annað skipti og orðin þaulvön þá var ekkert annað að gera en að bretta upp á nýju fínu sumarbuxurnar, sparka af sér skónum og láta það sér að kenningu verða að vera í appelsínugulum nærbuxum!!!

Í dag var svo gaman að ég er svekkt yfir að það sé komið kvöld.  Við litla fjölskyldan fórum í útskriftarveislur í dag. Sú fyrri var síður en svo skemmtileg þannig að eftir allt of langt kurteisisstopp þar var haldið í útskriftina hennar Big A.J. Bróðir hennar er vinur Berts en einnig er hún barnapían okkar og Eyjólfur kallar hana Big A.J til skilgreiningar frá hinni A.J sem er bara 3 ára og góð vinkona hans. Veislugestir ákváðu að drífa sig út á hafnarboltavöll til þess að leika sér en fjölskyldan hefur mikinn áhuga á hafnarbolta og soft-ball.  Ég aftur á móti fékk í magann því ég bjóst við einhverju síður en svo skemmtilegu. En ónei ónei.  Eins og Íslendingar vita en kanar vita síður þá erum við ekki mikil hafnarbolta þjóð, eiginlega bara alls engin og vegna þeirra ástæðu hafði ég aldrei nokkurn tímann svo mikið sem snert á hafnarboltakylfu. Ég spurði hvort ég mætti prófa og það var sjálfsagt. Útkoman var mikill hlátur og mikil skemmtun.  Ég gjörsamlega gleymdi stað og stund og lifði mig algerlega inn í leikinn, svo mikill var hasarinn að þegar Eyjólfur var hlaupinn niður og át mestallan sandinn sem var á vellinum þá kallaði ég til hans að hann ætti að hrista þetta af sér og halda áfram (strákgreyið er ekki orðinn 4 ára og hefur aldrei heldur snert á þessari íþrótt....)  

En þrátt fyrir að ég sé alltaf að reyna að vera kvenleg og settleg kona þá kemur alltaf hið innra eðli í ljós sem er í mínu tilviki ósmekklegheit og/eða kynferðisleg kósýheit.  Ég semsagt sýndi stórfjölskyldu A.J innanklæði mín þegar hitinn fór að færast í leikinn. Því mæli ég eindregið með að aldrei-ALDREI, skulu menn eða konur, klæðast skær-appelsínugulum brókum innan undir hvítum sumarbuxum á meðan softball er leikinn.  Það slær svolítið á kúlið.

Ég kveð ykkur í kútinn, Svanfríður sem hittir gyðingana úr helförinni á morgun:)

Af klónum og öðru léttvæglegu

Það er margt sem ég skil ekki og mun líklegast aldrei skilja. Og úr því að ég skil það ekki þá get ég ekki gert upp hug minn hvort ég sé með því eða þá á móti. Til dæmis klónun.Ég veit í rauninni út á hvað hún gengur en það er ekki nóg.  Er hægt að gera vitsmunaverur úr klónun? Ef að manneskja væri klónuð, gæti sú manneskja gert allt sem við hin getum gert, t.a.m elskað, hatað, gert do do og annað slíkt?  Þegar kindin Dollý kom á sjónarsviðið þá fylltist ég hrolli, fannst ónáttúrulegt að svona eftirlegukind hefði verið sköpuð. Mér fannst ónáttúrulegt að menn væru að fikta við það náttúrulega. En það er bara skoðun leikmanns. Og byggð á allt öðru en vísindalegri skoðun. 

Læknisfræðinni fleygir fram og sem betur fer. Lækningar sem einu sinni voru ekki í myndinni eru það núna. Líffæri úr öðrum en mannskepnunni hafa verið ígrædd í mennskan líkama og gert gott; vegna tækninnar geta konur sem áður gátu ekki reynt að verða ófrískar og oft orðið það;frumur og veirur eru búnar til inni á rannsóknarstofum....ég veit svo lítið um þetta að ég get ekki einu sinni komið því fram sem ég er að hugsa og spá í. Ég get enn ekki ákveðið mig hvort ég sé með eða á móti því sumt finnst mér skiljanlegt, mannúðlegt en annað (eins og að búa til aðra lífveru sem hana Dollý, finnst mér óhuggulegt. 

En kannski mun ég aldrei geta ákveðið mig því vísindi á ég ógurlega bágt með skilja.

En að öðru sem ég skil. Í gær fór ég uppí MCC háskóla sem er hér í nágrenninu. Ég fór þangað vopnuð stúdentsprófinu sem og tónmenntakennaraprófinu, allt þýtt og með rétta stimpla. Ég var ákveðin í því að halda voninni um gott mat í skefjun því ef maður vonar of mikið þá gæti maður orðið fyrir vonbrigðum og því hélt ég voninni í lámarki. Konan sem hefur þann starfa að fara yfir einkunnir og meta þær, skoðaði skjölin mín og tjáði mér með brosi á vör að most likely I could go straight up to BA!!!!! Sem þýðir eins og þið sjáið að ég þarf vonandi ekki að taka grunninn heldur get byrjað strax á fullu í því sem ég vil læra sem mun líklegast verða Major in History with minor í English..semsagt aðaláhersla á sögu með ensku sem undirfag. Líst mér vel á.  En í staðinn verð ég að tékka á öðrum skólum því MCC er ekki BA,BS eða Masters skóli og lét konan mig fá upplýsingar um háskóla hér í kring um mig þar sem hún benti mér á að skoða með það að leiðarljósi að nema þar.  Ég er svo spennt og glöð og vona núna að það sem hún sagði gangi upp.  Læt vita betur um það síðar, þarf að rannsaka upplýsingarnar núna.

En að lokum þá kveð ég ykkur í kútinn og óska ykkur góðrar helgar.Svanfríður

Bý ég með klóni eða þeim ekta?

eru allir týndir?

Alltaf gott að spjalla við nágrannann

Natti komst í bleiurnar og sá að hann ætti nægar birgðir

Eyjólfi brá alveg rosalega að horfa á augun á birninum-Bert kvaðst ekkert hafa orðið hræddur.

Úlfurinn Eyjólfur

Voða gaman:)

Kirkjuskrúðgangan

Svangur og það stingur í hjartað

Þriggja daga helgin var dásamleg. Eftir að hafa farið á fund á laugardagsmorgun þá var bara gert það allra nauðsynlegasta. Á laugardeginum var Lincoln Park Zoo inni í Chicago heimsóttur og Eyjólfur fékk draum sinn uppfylltann-hann sá úlfana. Það sem stráksi var kátur. Við nefndum einn úlfinn Eyjólf því "ólfur" er það sama og "úlfur" þannig að nafnið hentaði vel:) Eftir að hafa séð apana, ljónin, úlfana, birnina og fleiri dýr þá var endað á því að fara í hringeggjuna þar sem Eyjólfur sat á gíraffa en ég á apa. Mjög gaman fyrir utan að ég var skíthrædd um að Eyjólfur dytti af gíraffanum því hann þurfti sí og æ að sleppa höndunum af hálsinum á gírafanum til þess að veifa þeim sem horfðu á.

Eftir dýragarðinn þá fórum við í pólska hverfið í Chicago en þar bjó tengdamamma lengi og mamma hennar enn lengur. Það var rosalega gaman að fá að skyggnast inn í fortíð tengdó og sjá göturnar sem hún gekk, kjörbúðina sem þær mæðgur versluðu í og svo framvegis. Ég heyrði ekki eitt stakt orð í ensku þann tíma sem við vorum í hverfinu..maður hefði alveg eins geta verið í Póllandi.  Allt litróf mannsins var þarna, allt frá vel búnu fólki niður í fólk rótandi í ruslinu.  Þegar við komum inn í hverfið þá sáum við tugi manna í göngu, kirkjuskrúðgöngu. Allir sungu, allir prúðbúnir og flestir með rósarblöð. Einhver spes kaþólskur dagur líklegast á dagatalinu sem fólkið var að halda upp á. Ég veit ekki meir en mér fannst hátíðlegt að sjá þetta og tók video af því. 

Í gær var samt besti dagurinn því við hjónin fórum í járnvöruverslun og notuðum útsölurnar og hermannaafsláttinn til þess að kaupa skjáhurð /screendoor því sú sem var, var ónýt og leit húsið okkar litla bláa út fyrir að vera "white trash"  en það þykir mér miður skemmtilegt. Einnig keyptum við okkur fallegt borð til þess að hafa úti á verönd og svo rúsínan í pylsuendanum-white picked fences (svona sætar hvítar girðingar sem maður sér svo oft) sem ég setti meðfram blómabeðunum mínum. Litla bláa húsið okkar fékk semsagt andlitslyftingu og finnst mér ég því vera alger drottning í ríki mínu núna:) Svo sat ég sveitt í brjáluðum hita við að gróðursetja blómin sem ég keypti mér og uppskar bruna í staðinn. Hitinn er eins og snjórinn, maður verður alltaf jafn gapandi hissa þegar fyrstu hitarnir skella á manni og gleymir sólarvörninni og eins verður maður allt jafn hissa þegar kuldinn fylgir snjónum eða þá helvítis hálkan.  En það er ekki eins og maður þurfi sólarvörn í dag því hitinn datt úr einhverjum 30 stigum niður í 10 gráður í dag og mér er KALT núna með eindæmum. 

En það er margt skemmtilegt á döfinni sem ég set inn við tækifæri. Mér finnst bara vera einhver lágdeyða yfir öllu-eruð þið sama sinnis eða ósammála?

Ég kveð ykkur í kútinn með örfáum myndum. Svanfríður.

ÁÁÁÁÁÁÁÁÁIIIIIIIII

Ég er svo sólbrennd að ég kenni til.

Bókaormur

Þessi sjón gladdi mig..vonandi setur hún brosviprur á ykkur líka:)

Kveð ykkur í kútinn, á leiðinni í dýragarðinn.

Svanfríður.

Áfram ÍSLAND

Í litlu bláu húsi í úthverfi Chicago, situr ung íslensk kona og horfir á júróvisjón til að styðja landa sína!!!

Áfram ÍSLAND.

Senn kemur helgi

Ég las blogg hjá vinkonu minni einni áðan sem talaði um að út um gluggann á vinnustað sínum, sæi hún krakkana í bæjarvinnunni vinna við hlið rónanna á Austurvelli. Mér fannst þetta svolítið kómískt í ljósi samtals sem ég átti við miðaldra nágrannakonu mína um daginn þegar hún bauð mér í kaffi.

Ég hef sagt ykkur frá þessari konu, Silvia. Hún er ungversk og kom hér fyrir hartnær 35 árum síðan. Hún hefur marga fjöruna sopið og frá því að ég sá hana fyrst þá hefur mér þótt svo vænt um hana. Hún segir hlutina eins og þeir eru og þykir mér það hressandi á þessum síðustu og verstu. Hún er gift Arnie sem er alger andstæða Silviu. Hann varla segir orð. Þau kíta mikið en blekkja engann með þeirri hegðan því maður finnur fyrir væntumþykju og virðingu þeirra á milli-hitt er eitthvað sem þau hafa alltaf gert, orðaskakið orðið að vana.  

Þau kynntust í Chicago og eftir basl og annað sem oft vill fylgja nýgiftum þá fluttu þau til smábæjar í Arizona þar sem þeim vegnaði vel. Þau eignuðust dóttur, Silvia stofnaði leikskóla og Arnie vann fyrir góðum launum. Að endingu keyptu þau sér villu og nokkur önnur hús og lífið lék við þau. Þau bjuggu við hliðina á foreldrum Dan Quale og samkvæmishópur þeirra var fólk sem bjó yfir miklu ríkidæmi.  Bærinn sem þau bjuggu í var svo mjólkurhvítur að sumir af yngri kynslóðinni höfðu aldrei séð svartann mann né kynnst öðrum af annari trú en þeirra eigin...og svo auðvitað Silviu.  "people made deals for thousands of dollars with the handshake alone" sagði Silvia mér og fékk blik í augun sem ég túlkaði sem ljúfsárt.  Ef að rónar gengu í gegn um bæinn þá fór allt á hvolf og gerður var samningur við lögregluna að þegar rónar sáust á vappi-eða annað "annars flokks fólk" þá var það hirt upp og keyrt að næstu stórborg.  Ef þú bjóst ekki yfir vissum standard þá varstu ekki velkominn. Einfalt.

-ætli sum barnanna í bæjarvinnunni á Austurvelli fari heim til sín að degi loknum og segi við foreldra sína; hvaða fólk er það sem situr flötum beinum á Austurvelli? Hverskonar týpa af mannkyninu er þetta?

Ég býst ekki við því.  

Ég þekki Silviu nógu vel til þess að vita að hún samþykkir allt litrófið af mönnunum-svona voru hlutirnir í bænum hennar í Arizona og hún kunni vel við þá.  Maðurinn hennar missti svo máttinn í báðum höndum...gömul stríðssár frá Víetnam...og þau höfðu ekki efni á að búa þarna lengur og fluttu því hingað til Cary. Allir þeir peningar sem þau bjuggu yfir voru í fasteignum þannig að þau komu hingað auralaus vegna hægrar húsasölu í gamla bænum þeirra. Silvia tók á sig næturvinnur í vöruhúsi þar sem hún vann með trukkabílstjórum.  Þau bjuggu í litlu ógeðslegu húsi sem var óíbúðarhæft svo þau fluttu upp á hanabjálka í húsinu þar sem Arnie ólst upp í. Síðan þá eru þau búin að koma sér á strik aftur og lífið er gott.

Ég horfi ekki á þau Hinz hjónin og huga; hvað eru þau að kvarta (sem hún er ekki að gera)...þau bjuggu í villu, áttu allt og gátu gert allt sem þau vildu, búa yfir góðu lífi hér og allt í orden.  En þau eru ekki fædd með silfurskeið í munninum, þau unnu hörðum höndum fyrir því sem þau eignuðust, voru heppin en búa líka yfir seiglu sem er nauðsynleg. Því hvað er annað hægt að gera ef lífið gefur manni vont spil? Maður verður að standa upp aftur og halda áfram að spila:)

Góða helgi og ég kveð ykkur í kútinn.Svanfríður

Í Chicago hitti ég...

mikið af forvitnilegu fólki. Ég settist inn í leigubíl með Pakistana sem var skemmtilegur að tala við og sagði mér ýmislegt. Við komum okkur saman um það-af því að okkur fannst við eiga svo ýmislegt sameiginlegt, svo sem fallega hreiminn okkar:) að ef einhver flytur í aðra menningu þá skal sá hinn sami gjöra svo vel að reyna að læra tungumál það sem talað er í nýja landinu. Allavega að verða mellufær í því. Líka urðum við sammála um það að maður gerir allt fyrir börnin sín..t.d ræðst maður inn í annarra manna hús til þess að halda reiðilestur yfir durgi sem lemur barnið manns (ég veit ekki um það en ég skildi hvaðan hann var að koma:) Ætli ég hefði ekki brugðist við eins og konan hans-hlaupið á eftir manninum mínum öskrandi; hættu, maður brýst ekki inn í önnur hús og öskrar. Ég á líka þá eitthvað sameiginlegt með konunni hans!!!  Svo fór ég á fundinn minn..undirbúningsfundur var það heillinn. Nú fer nefnilega að koma að því að við hittum nýju vini okkar, eftirlifendur helfararinnar.  Sumir höfðu hitt sitt fólk, aðrir (eins og ég) ekki. En það kom í ljós að allir eftirlifendurnir eru við góða heilsu og meira en tilbúnir til þess að tala við okkur sjálfboðaliðanna. Margir af þeim hafa skrifað bækur og koma reglulega fram til þess að segja frá reynslu sinni. Okkur var ráðlagt að fara með okkar fólki ef það kemur fram einhversstaðar.   Yngsta manneskjan úr hóp eftirlifenda er fædd árið 1941 í ghettói og þau elstu voru um 16 ára þegar þau voru innikróguð. Ég skelf, ég er svo spennt. Ég er svo nálægt þessu. Ótrúlegt.

En ég var sú eina sem ekki var gyðingur í þessum hóp í gærkveldi og tók eftir því á þann háttinn að krakkarnir töluðu um hluti sem ég hafði einungis lesið um eða þá aldrei heyrt um. Eins og bakkelsið sem þau borða og annað slíkt. Ég hafði gaman af þessu því hvað er skemmtilegra en að læra e-ð nýtt?

En eitt markaði andstæður á fundinum og sýnir það bara aðra tíma.   

Heima, þegar maður fer í kaffi og vill það helst núna vera þegar maður sækir eldra fólk heim, þó ekki einungis, þá er kaffisopi í boði sem og eitthvað með'ðí. Bakkelsinu er ýtt að manni og maður á helst að klára allt sem í boði er.  Ég hef komið inn á þónokkur amerísk heimili en aldrei kynnst þessu hér. En ef maður heimsækir landa sína heim, vinkonur mínar, þá er það sama uppi á teningnum-allskyns góðgæti er í boði og maður fer pakksaddur í burtu.  Þau töluðu um það á fundinum í gær "that like you all know, Jewish people like you to eat, and eat a lot" Þá heyrðist í öllum stelpunum (tágrannar einnig) að þær gætu það ekki, þær mættu ekki borða mikið af brauði/kökum/ostum/matyfirhöfuð...og áður en ég vissi af þá hnussaði í mér og ég sem ætlaði bara að hnussa innra með mér en það tókst ekki. Þarna erum við að fara til fólks sem týndi gras til þess að sjóða í súpu, lét börnin sín narta í spýtur eða bækur til þess að blekkja heilann og magann og stúlkurnar spá í línurnar-ég spurði hvort þær gætu ekki, ekki borðað áður en þær færu til gyðinganna sinna? Kannski er ég rugluð en mér finnst lítið mál að segja já takk við mat frá fólki sem er að fara að segja okkur frá versta tíma ævi sinnar. Hvað skipta kaloríur þá máli?

En allavega, þá var þetta fínn fundur sem kynti undir enn meiri spenningi hjá mér.  Ef að áhugi er fyrir hendi, þá segi ég ykkur meira þegar ég hef hitt minn eftirlifanda-hana Bea:)

Ég kveð ykkur í kútinn, Svanfríður

Sumarið í startholunum

Veðrið í dag hefur verið yndislegt og er sumarið rétt ókomið. Við þríeykið skruppum  í smá gönguferð áðan við garð sem er inni á milli skrifstofuhúsnæðis og einni aðalgötu bæjarins.  Eyjólfur reyndi að vingast við frændur sínar og unga þeirra en þeim leist ekki betur á en svo að þær voru fljótar með ungviðið út í öryggi vatnsins.

Ekkert annað hægt en að vera kátur strákur

Natti að skoða heiminn með spurnaraugum

það er fátt sem mér þykir krúttlegra á börnum en litlar feitar táslur:)

Eyjólfur er hrifinn af öllu skæru og einkennist líf hans af því, skiptir þá engu hvort það séu skærir litir, skemmtilega fáránlegt skótau eða bara glettni og hlátur. Barnið getur líka verið þvert og þrjóskufullt en skilar þesskonar skapi einnig á litríkan hátt. Þetta litróf er oftast fast við fæturnar á honum, sbr. skómyndirnar hér að neðan. Mér finnst þetta kúl:)

Ég kveð ykkur í kútinn og bið ykkur vel að lifa.Svanfríður

Barna sturta

Það er alltaf gaman að prófa e-ð nýtt og í dag gerði ég það. Mér var boðið í baby shower og er það semsagt í fyrsta sinn sem mér er boðið í þannig og því í fyrsta skipti sem ég fer til þannig veislu því ég er ekki boðflenna; fer einungis e-ð ef mér er boðið það.  Veislan var haldin í fallegu einbýlishúsi við ána Fox River sem liggur hér um allt. Í húsinu eru 6 salerni. Sex manns geta semsagt fengið drullu á sama tíma. Mjög hentugt. Það var farið í leiki og fengu sigurvegararnir verðlaun. Það munaði mjóu í eitt skipti en þá voru gefin tvenn verðlaun en ég lenti í þriðja sæti. Svosem engin breyting út af vananum á þeim bænum því sjaldnast vinn ég nokkurn skapaðan hlut. Ég semsagt kann að tapa á yfirborðinu (innra með mér eru oft læti) Hlaðborðið sem hafði verið gert klárt hefði getað fætt heilan her þannig að ekki fór ég svöng úr veislunni. Klukkutíma tók svo að opna gjafirnar og voru þær hver annarri stærri. Þarna var allt (og meira til) sem nýbakaðir foreldrar þurfa.  Bílstólar, föt, handklæði, leikgrind og annað. Það sem lét mig gapa af undrun var WHIRLPOOL baðKARIÐ sem kom upp úr einum pakkanum. Það er semsagt hægt að setja lítið barn í nuddbaðkar og baðkarið getur staðið eitt og sér eða verið ofan í baðkarinu. Magnaður fjandi. Við eigum ekki einu sinni svona flott baðkar. En þetta var ágætt, ég þekkti eitthvað af fólki þarna þannig að ég sat ekki ein út í horni. Elsti meðlimurinn í veislunni var níræð kona, langamma ófædda barnsins. Hún skemmti sér konunglega; datt af og til út, blótaði hundinum en þagði þess á milli. Mjög skemmtilegt.

Væri ekki súper úber kúl ef einn dagur á ári (jól og hvers kyns afmæli ekki talin með) væri tileinkaður gjöfum? Maður gæti boðið vinum og vandamönnum heim til sín og fengið pakka-og í pökkunum væri allt það sem manni langaði í? Ég ætla að óska mér þesskonar dags, Gjafadagurinn mikli verður hann kallaður í draumnum mínum. Fyrsta gjöf á óskalistanum væru bækur og svo i-pod. Hvað með  ykkur?

Ég kveð ykkur í kútinn, óska ykkur góðrar mánudags, Svanfríður.

Fólk sem gleður aðra

Heimurinn er fullur af góðu og glaðværu fólki. Fólki sem virkilega leggur sig fram við að leggja öðrum lið og bæta hag þess á einhvern hátt. Ég dáist að þannig persónum og tel að margt sé hægt að læra af þeim. Ég tel mig vera heppna að geta sótt í þannig viskubrunna því ég tel glaðværð og gott hjarta vera vissa variasjónu af visku.  

Það er vandlifað í þessum heimi og margt sem þarf að horfa í svo að heimur manns snúist réttsælis. Oft er það erfitt en sem betur fer er það ekki alltaf svo. Í heimi þar sem stríð eru gegnumgangandi, verðhækkanir gerast æ örari, þeir allra stöndugustu hafa efni á bensíni svo vel sé, boð og bönn er vinsælli en margar Hollywood-stjörnurnar og lög frumskógarins ráða oft á tíðum lífinu í kringum okkur-þá þarf ekki mikið til þess að gleðja mann. 

Á ég að segja ykkur hvað gleður mig? Það er margt, sem betur fer.  Ég ætla að setja upp lista;

• Bert og óvæntar símhringingar frá honum sem og skilaboð á tölvunni eftir að hann er farinn til vinnu á morgnana.
• Koss og "ég elska þig" frá Eyjólfi
• Að sjá Natta uppgötva heiminn og taka fyrstu skref sín eins og krumminn sem gengur út á hlið.
• Skilyrðislaus ást og væntumþykja foreldra minna.
• Velgengni vina minna.
• Þegar fólk man eftir afmælisdeginum mínum.
• Jólakort.
• Nýslegin garður og lyktin sem fylgir því.
• Þegar spurt er eftir Eyjólfi.
• Bíóferðir.
• Góðar bækur.
• Fallegir skór.
• Haustið.
• Krummar (þegar hann stendur uppi á ljósastaur, hoppar allt í einu upp og lendir á öðrum fæti-"hagræðing" kalla ég það)
• óvæntar símhringingar frá vinum.
• Þvottur-kominn inn af snúrunum.
• Maðurinn sem gaf mér nýjan ryksuguhaus og viðhengið sem smellist upp á  án endurgjalds, í morgun. Hann fékk koss að launum. 

Kurteisi kostar ekkert eru spakmæli sem ég mun kenna sonum mínum. Áður en ég flutti hingað út þá var ég með það á hreinu að ég þyldi ekki "Good morning"-"How are you"-ég var viss um að þetta væri hrein og klár yfirborðsmennska í könunum. En vitið hvað? Þetta gefur manni svo mikið. Að einhver óskar manni góðs dags eða spyrji hvernig maður hafi það þó það risti ekki djúpt, tek ég fram yfir að ekki sé tekið undir kveðju manns. Kurteisi kostar nefnilega ekki. Bros fellur einnig þar undir.

Þetta hef ég lært eftir að ég flutti hingað og finnst mér það góð lexía og nota ég þetta óspart því ef svo er gert, uppsker maður bros frá öðrum, stundum stutt spjall en ALLTAF situr eftir góður keimur í munninum, svona líkt og þegar maður borðar góðan mat...líðanin er ljúf og ég mæli með henni.

Hver er ykkar gleðilisti? Spáið í því og dagurinn verður ögn betri ef hann er þá ekki frábær eins og er.

Ég kveð ykkur í kútinn, Svanfríður.

Allir með

Ef þið fengjuð Aladdin í heimsókn NÚNA og þið gætuð nuddað töfralampann og fengið ósk ykkar uppfyllta...hver myndi hún vera?

Mín væri sú, akkúrat núna, að frænka mín, kennd við fallegt vel ilmandi blóm, myndi koma sér í burtu hið snarasta. Hennar nærveru er ekki óskað.

Kveð ykkur í kútinn, Svanfríður.

Litla bláa húsið í dag

Við höfum átt sömu myndavélina síðan 2005. Í gær þá loksins fann ég út hvar tímastillirinn er á vélinni! Einnig fann ég út hvar allir effectarnir eru á henni. Ég er búin að komast að því að þetta er mjög góð vél...ekki seinna að vænna.

Í gær var mæðradagurinn-gleðilegan mæðradag allar duglegu mæður þarna úti. Bóndinn og sonurinn fögnuðu þessum dagatalsmerkta degi með að gefa húsmóðurinni blóm eftir að ég hafði verið heim með Natta (sem svaf í 3 tíma:), sem þýddi að ég sat í náttfötunum uppi í sófa og gat klárað heila bók og byrjað á annarri. Í fyrri bókinni sem ég las, Little earthquakes, las ég um sögu fjögurra kvenna sem allar voru að eignast börn nema ein þeirra missti 11 vikna gamalt barn úr vöggudauða. Það sem ég grét...og svo hljóp ég inn til Natta og grét svo aðeins meira þegar ég lokaði herbegisdyrunum aftur. Mikið vildi ég að ég gæti skrifað svona eins og þessi rithöfundur. Eftir að þeirri bók lauk hóf ég lesturinn á Þúsund bjartar sólir en hún var loksins inni á bókasafninu þegar ég fór síðast, mér til mikillar gleði.  Ég sofnaði ekki fyrr en klukkan 02 í nótt því bókin hélt mér fanginni. Þegar maður upplifir kvíðaverki í maganum, kökkinn í hálsinum og óskar þess að eitthvað það allra versta komi fyrir helvítis eiginmanninn í bókinni, þá hefur rithöfundurinn náð sínu takmarki; að láta lesandann engjast um af kvölum, sorg og gleði. Þegar ég á orðið stóra bókaskápinn minn með stiganum þá ætla ég að kaupa þessa bók sem og flugdrekahlauparann. Þessar bækur eru mjög góðar báðar, flugdrekahlauparinn hélt mér fanginni frá fyrstu mínútu, hin aðeins seinna en báðar, ó svo góðar. Ég hlakka til þegar kemur ró í litla bláa húsið í dag eða í kvöld því þá get ég klárað bókina. 

Í kvöld er mér boðið á mína fyrstu tískusýningu og ætla ég að reyna að fara svo lengi sem Bert kemur heim úr vinnu á góðum tíma. Þemað er sælgæti. Ég er að hugsa um að stökkva á þann sem er dubbaður upp eins og Hraun. 

En núna ætla ég að kveða ykkur í kútinn með nokkrum myndum...njótið vel sem og frídagsins í dag. Svanfríður.

feðgarnir að slappa af
Sjálsmynd mæðginna tekin af Eyjólfi
Natti að heilsa ykkur,kankvíslega
Eyjólfur að prófa nýtt pós:)

Svo petit

Það er nú orðið svo, með auknum þroska, að mér líður alveg þokkalega vel í mínu eigin skinni...þó það sé nú alltaf svo að alltaf megi betrumbæta magann, brjóstahaldarafitu, rassstyrk og annað sem unun er að horfa á:)  En ég er hætt (nema á þegar "ljótan" tekur völdin) að standa fyrir framan spegilinn og agnúast út í vöxt minn (það tók líka svo langan tíma) Þannig að yfir heildina er ég sátt með sjálfa mig. Í gegnum tíðina hefur mér alltaf þótt ég stór og mikil og alltaf liðið best í kringum fólk sem lítur út eins og ég sjálf því þá er auðveldara að fela sig. Í morgun fékk ég þessa sömu tilfinningu í smá stund-tilfinningin kom ekki út af ; ohh, hvað mig langar að líta út eins og þessi en ég fékk á tilfinninguna að ég væri í helvíti og ég væri krækiberið. Konan (eða 13 ára skólastelpan kannski? þannig leit hún út) sem tók viðtalið við mig var ekki neitt. Akkúrat ekki neitt. Hún hefði vel getað verið klippt úr úr frönsku smábarnablaði, svo smá og nett var hún. Gullfalleg alveg en ponkulítil. Ég áttaði mig á því í miðju viðtali að ég hafði lækkað málróm minn svo mikið að hún bað mig um að tala hærra. Ég veit ekki afhverju það gerðist, ekki var það feimni en ég held að hún hafi haft þessi áhrif á mig-vegna smæðar hennar þá varð ég að litlum mjóróma,risa:)

En þetta gekk allt vel, ég var látin þreyta eitthvert próf sem ég dúxaði nú alls ekki í en gekk samt vel og sagði litla franska petit stelpan að ég fengi einhverja vinnu. Nú er bara að sjá hvað það verður en ég sagðist verða til í slaginn eftir mánaðarmót. Ef það breytist hjá mér þá hringi ég í hana og eitthvað verður fundið fyrr. Gott mál og ég er ánægð með þetta.  Ég var líka ánægðust með að stækka upp í mína stærð þegar ég gekk út úr byggingunni. Alltaf fínt að vera 1.82 cm:)

En hvað um það. Ég er komin ágætlega af stað í verkefninu mínu og er einnig hæstánægð með það. Mér líður vel. Og svo skemmir ekki fyrir að draumfarir mínar hafa verið mjög góðar undanfarið og ætla ég að hlusta á þær. Móðurmjólk og ólétta eru bara góðir draumar.

Með góðum hugsunum þá kveð ég ykkur í kútinn.Svanfríður

Vakna Síon, verðir kalla.....

eða eins og í mínu tilviki í morgun þá hefði Síon blessaður átt að sofa lengur og helst ekki fara fram úr.

Í gærkveldi stíflaðist allt sem stíflast gat. Þegar pípulagnirnar voru settar í litla bláa húsið þá var ekkert frárennsli sett upp þannig að það er lítið mál fyrir allt hjá okkur að stíflast. Einnig eru trjáræturnar sekar því þær líða hér eins og mjór, langur, straumharður lækur niður um allt þannig að þetta tvennt getur verið hvimleitt. Bert fór og keypti eitthvert baneitrað stíflulosandi eitur sem helt var í öll niðurföll í gærkveldi og vonuðumst við að það myndi virka eins og gerir nú stundum og líka að við þyrftum ekki á spjall við páfann.  Hvorugt gerðist þannig að það fyrsta sem gert var í morgun var að hringja í rétta menn í verkið og í þessum skrifuðum orðum bíð ég eftir þeim.  En þetta þýddi að ég komst ekki í sturtu í morgun sem var mjög vont því í fyrsta lagi er langt síðan ég baðaði mig síðast:) og svo átti ég að mæta í atvinnuviðtal klukkan 10 í morgun.  Ég úðaði því bara á mig ilmvatni og setti svitalyktaeyði í tonnatali undir handakrikann, fór í nýja fína bolinn minn, dreif drengina út í bíl og brunaði til dagmömmunnar. Þaðan keyrði ég sem leið lá í bæinn sem skrifstofurnar eru. Ég var vopnuð korti svo ég kæmist nú á áfangastað.  En allt kom fyrir ekki. Ég fann ekki bygginguna. Ég fann götuna sem byggingin er á en byggingin var á einhverjum ósýnilegum stað þannig að eftir klukkutíma akstur fram og til baka þá var ég við það komin að gefast upp-ég var líka orðin 40 mín of sein í viðtalið og skapið hjá mér ekki upp á marga fiska-það var bræla í sinni-ég hringdi í Bert sem fór í tölvuna til þess að sjá hvort hann findi þetta en allt kom fyrir ekki. LOKSINS, þá klukkutíma of sein, fann ég 235 W. Higgins RD....en mér til mikillar armæðu var það hárgreiðslustofa og þangað ætlaði ég EKKI að fara.  Á mig runnu tvær grímur og áttaði ég mig á því að ég hafði sett inn vitlaust heimilisfang inn í tölvuna þegar ég var að sækja mér akstursleiðbeiningarnar.  Ég hafði meira að segja áður, stoppað bíl einn sem beið með mér á ljósi og spurði annan útlendingafávita (ég er semsagt hinn útlendingahálfvitinn) til vegar. Hún svaraði mér til að hún hefði ekki hugmynd um hvar 235 W.Higgins rd. væri til húsa og ég hugsaði með mér að auðvitað vissi hún það ekki, blessaði útlendingafávitinn. Að USA skuli hleypa okkur inn í landið er mér spurn! Ég kvaddi hana með (ó)virktum og hélt rangalaleið minni áfram með skeifu á vör. Eftir að hafa keyrt upp að hárgreiðslustofunni án þess að eiga nokkuð þangað að sækja þá gafst ég upp og keyrði aftur heim á leið.  Bert sá miklar aumur á mér og bannaði mér að sækja strákana þangað til ég hefði farið á Cary's Restaurant og fengið mér ommelettu. Ég hlýddi og fékk mér ommelettu. Lét hann nú samt vita að í mínu heimalandi héti þetta ekki ommeletta heldur eggjakaka. Hver var útlendingahálfviti í það skipti???!! Eftir eggjakökuna vænu leið mér betur og sótti drengina mína sem biðu í ofvæni eftir...ja ekki mér. Þeir vissu ekki að ég væri að koma hvort sem var. Eyjólfur heimtaði að koma líka heim með okkur Natta og var það ekkert mál. Það fyrsta sem ég gerði eftir að heim var komið var að hringja á staðinn sem bjóst við mér tveimur tímum fyrr og láta þau vita að ég hefði ekki komið. DÖÖÖÖÖ. Ég ákvað að vera hreinskilin og sagði að ég hefði sett inn vitlaust heimilisfang (komst að því seinna að þegar ég hafði afritað heimilisfangið til þess að líma það inn í akstursleiðbeiningarnar þá afritaði ég einungis seinni helminginn af því-semsagt í stað þess að skrifa 2800 W.Higgins rd suite 235 þá skrifaði ég BARA 235 W.Higgins rd og því fór sem fór-ég semsagt skrifaði bara skrifstofunúmerið á blessaðri byggingunni-virkar ekki vel get ég lofað ykkur).  Konan, guðblessihana, var ligeglad með þetta og sagði þetta ekki vera mikið mál, hvort ég vildi fá annað viðtal? Jú, mikil ósköp, ég vildi það. "How is 10 for you, tomorrow?"  "oh, 10 is fine, yes yes, just fine" (ég hafði samt ekki hugmynd um það því ég þorði ekki eftir allt bullið í mér að fá að hringja aftur í hana svo ég gæti athugað með dagmömmuna þannig að ég staðfesti viðtalið á morgun með réttu heimilisfangi og hringdi svo eins og eldibrandur í Jennifer dagmömmu sem mér til mikillar gremju er EKKI við á morgun. Hvað í andskotanum gera íslenskir bændur giftir könum þá? Ekki get ég hringt í mömmu og pabba (víst get ég alveg hringt í þau, ég á síma og kann á hann en þau komast ekkert þannig að ég hringi ekkert í þau, hættið þessu) þannig að ég hringdi í tengdó; no; ég hringdi í tvær vinkonur sem dirfðust að vera ekki heima þegar ég hringdi þannig að lokum hringdi ég mömmu kærustu Eyjólfs og mega Albertssynir-Getchell leika við hana AJ á morgun á meðan ég, útlendingahálfvitinn, er í viðtali-ekki á hárgreiðslustofunni samt. Neinei ég er nýbúinn í klippingu úr því að þið spurðuð. Og núna er klukkan 14.15 og pípulagningastíflulosunarmennirnir eru ekki komnir. Hverjir eru þá útlendingahálfvitarnir núna? Nei, ég bara spyr.

Ég kveð ykkur í kútinn, Svanfríður.

Ættleiddur gyðingur

Góðu vinir.  Ég hef fréttir að færa:)

Í gær fékk ég e-mail þess efnis að búið væri að para mig við gyðing. Ég er semsagt loksins,loksins, búin að fá loforð fyrir manneskju sem lenti í hildarleik helfararinnar.  Hún heitir Bea Zivic, er upprunalega frá Tékkóslóvakíu og lenti í fangabúðum nasista í Ungverjalandi. Meira um hana veit ég ekki en þetta sagði hún mér með sinni rámu, gömlu,lifaðri röddu í símtali sem ég átti við hana í gærkveldi.  1.júní nk. er svo hádegisverður-brunch-með okkur sem tökum þátt í prógramminu sem og ættleiddu gyðingunum okkar.  En þar sem hlutirnir fara ekki alltaf beina leið í minni lífsgöngu þá kemst hún Bea mín ekki þangað þar sem barnabarn hennar er að útskrifast sama dag:) Það er bara allt í lagi-gleðiefni fyrir hana. Við hittumst síðar og heyrumst aftur eftir 3 vikur.

Ég er svo kát að ég brast í grát:)

Ég kveð ykkur í kútinn, Svanfríður

Dásemdir draumaheims

Ég skil ekki hvað ég er að horfa á rómantískar hroðmyndir..þær duga og gera sitt á meðan maður situr inni í bíósalnum en um leið og maður gengur út og raunveruleikinn blasir við aftur þá er lífið bara alls ekki og það var hjá honum Patrick Dempsey. Furðulegt eða ? Á meðan minn maður sigrar ekki hálandaleikana í Skotlandi, kastar risa grjóti, kastar hárri trésúlu og syngur eins og engill, þá finnst mér að ég ætti að fá endurgreitt eða frítt í bíó næsta árið! Ja gúmoren.

Frá og með næsta mánuði þá erum við fjölskyldan í litla bláa húsinu TRYGGÐ!! Þið lásuð rétt, við verðum með heilbryggðistryggingu þannig að ef við verðum veik og verðum að sækja lækni þá fáum við ekki hjartaáfall og hnoð á eftir vegna himinháa læknareikninga. Eða eins og Bert sagði, þá þurfum við ekki að greiða fæðingu næsta barns á afborgunum.  Ég sprakk úr hlátri við þá athugasemd. Hún gæti leitt til misskilnings þegar Natti spyr hvernig hann fæddist ; "Elskan mín, þú fæddist á afborgunum".

Eyjólfur er loksins að verða hress, hitalaus en með kvef sem þó er á undanhaldi. Natti er enn með horrennsli og þegar rennur grænlitað með þá loka ég augunum og vonast til að hitta á nefið á honum þegar ég snýti. HOR ER ÓGEÐSLEGT.  (ég keypti mér heimildarmyndina um Breiðarvíkurmálið á Íslandi og þegar ég setti hana í þá fór um mig hrollur strax í upphafi því eitt fyrirtækið sem kemur að myndinni heitir KÖGGULL og þá datt mér strax í hug, horköggull og ég fékk æluna upp í háls-afhverju var fyrirtækið ekki nefnt eitthvað annað....Böggull eða eitthvað?)

Á morgun ætla ég að hringja í konu eina sem sér um atvinnuráðningar í fyrirtæki. Búið var að ákveða atvinnuviðtal áður en ég fór til Íslands en var frestað þar til ég kæmi til baka. Ég ætla að sjá hvort það borgi sig að fara í hlutastarf á daginn, hvort það borgi sig í sambandi við greiðslu til dagmömmu fyrir báða strákana. Það kemur í ljós. Ég veit að þó ég komist ekki út að vinna þá dey ég ekkert, ég er bara löngu tilbúin í að fara út á meðal fólks, í hreinum fötum og vera ég í nokkra klukkutíma á dag. Þá er ekkert að gera nema að tékka á því.

Einnig ætla ég að byrja á verkefninu mínu í vikunni...byrja á því að gera mér vinnustundatöflu og svo hefja gerð á hlut sem ég hef aldrei gert áður og veit ekkert hvernig virkar eða semsagt viðskiptaáætlun. Ja gúdmoren.

En með hækkandi sól, góðum eiginmanni, góðum og fallegum börnum og spennandi tímum framundan sem og heilbrygðistryggingu, þá dettur mér ekki til hugar að kvarta. Enda var ég ekkert að gera það:)

Ég kveð ykkur í kútinn og þakka allar athugasemdirnar úr síðasta pistli. Þið eruð falleg öll sem eitt og ég er heppin að eiga ykkur að.

Svanfríður.

Litli klotsekinn minn (sá sem er þybbinn, pattaralegur á pólsku) Svo fallegur og saklaus í bol af bróður sínum:)

Lífið hefst á ný

Mér finnst einhvernveginn skemmtilegra að sjá fólk snyrtilega klætt í leikhúsi, óperunni, tónleikum og flugi. Þannig að ég klæddi okkur þríeyki þægilega en um leið snyrtilega áður en farið var í flug. Eftir 5 tíma flug, hlaup og stress í millilendingu þá var eðlilegt að við værum orðin þvæld þegar við loksins náðum hliðinu að fluginu til Chicago. Svo var kallað út í vél og ég rís upp, held á Natta, beygi mig til þess að sækja handtöskurnar mínar og tek svo í hendina á Eyjólfi. Svo geng ég af stað en finnst ég blotna, eins og úði á mig. Ég lít niður á fæturnar á mér og reyni að kíkja á rassinn líka og þá sá ég mér til hrellingar að fagurrauði Gatorate-inn hans Eyjólfs hafði að öllum líkindum opnast í töskunni og lak því allur á mig svo ég var öll rauð-blettótt. Ég bölvaði í hljóði en gekk því hnakkreistari inn í flugvél og ákvað að reyna að láta líta út fyrir að ég vildi vera svona. Ég kem okkur fyrir, Eyjólfur kominn í sæti (og búinn að gera þarfir sínar í flugvélinni því hann hélt í sér svo hann gæti farið á WC þar, honum finnst það eitthvað flott), sest niður með Natta en hugsa flugfreyjunni þegjandi þörfina sem tók töskuna mína áður en ég gat tekið pelann úr henni því eins og þið vitið er gott að láta börn sjúga í flugtaki og lendingu.  Svo fer vélin af stað og Natti fer á háa C-ið. Loksins kom fluffan og bauð mér aðstoð sem fólst í því að sækja töskuna góðu. Hún réttir mér hana og um leið og ég tók við henni þá fæ ég hálfa stoðmjólkur fernu ofan á mig og þá var mér allri lokið. Ég fór að hlæja því það var ekki sjón að sjá mig og einnig lyktar þurr mjólk ekki vel. Þegar við svo loksins lentum í Chicago þá var afar blettótt og illa lyktandi eiginkona sem kyssti manninn sinn langþráðum kossi:) 

Dvölin á Íslandi var góð og yndisleg í alla staði. Ég náði að hitta þá sem ég vildi, svona flest alla allavega. Ég hitti frændfólkið og bestu vinina. Naut tímans með pabba og mömmu og naut þess að sjá þau eyða tíma með Eyjólfi og Natta.  Natti varð svo eins árs í ömmu-og afa húsi og fékk góða gesti í heimsókn.  Við fórum í gönguferðir, átum ís, fundum tröllabörnin (skammirnar taka alltaf snuðin hans Eyjólfs yfir hábjartan daginn því þá sofa þau auðvitað), fengum fjársjóð gefins í formi DVD-diska og íslenskra bóka, gistum í góðu yfirlæti hjá Þórunnbjörgu vinkonu Í RVK og sáum Gosa sem skrökvaði og fékk að launum langt nef.  Eyjólfur varð hræddur við hvalinn og gleymir því að ég held, aldrei. Ég fékk að halda á yndislegri nýfæddri stúlku sem stal hjartanu mínu og faðma svo mikið af góðu fólki.  Ég var við jarðarför þar sem góður maður var kvaddur og heyrði í þeim heiðursmönnum í Karlakórnum Jökli syngja undurfallega.  Eyjólfur stjórnaði kór eldri borgara, Gleðigjöfum og gaf hestunum brauð.  Ég fór á fund hjá frumkvöðlasetrinu á Höfn þar sem ég fékk aðstoð við að hrinda hugmynd einni á stokkana og ætla ég að byrja á næstunni með hana. Það verður spennandi að sjá hvernig það fer. 

En best af öllu var að koma aftur heim og sjá Bert. Á leiðinni heim frá flugvellinum, kjaftaði á Eyjólfi hver tuska og sussaði hann á mig þegar ég reyndi að taka þátt í samræðunum, HANN var að tala við pabba sinn. Natti var til baka þegar pabbi hans tók hann, var búinn að gleyma honum hálfpartinn en það kom fljótt og er allt eins og það á að vera núna. 

Þeir bræður hafa verið við hliðina á sjálfum sér síðan við komum heim og er það ósköp skiljanlegt. Það vonda var að Eyjólfur varð alveg hundveikur í morgun, fékk rétt tæpan 41 stigs hita en hann vonandi braggast fljótlega. Ég hafði samráð við lækni og fær hann góða meðferð hjá mömmu sinni sem vonandi dugar.

Svo eins og þið sjáið þá erum við bara kát þrátt fyrir þreytu og veikindi enda er alltaf best þegar fólk er kátt.  Ég vona að þið séuð það líka. Að endingu ætla ég að setja nokkrar myndir inn. Ég kveð í kútinn, Svanfríður.

Þessi myndi lýsir þeim vel, Eyjólfur alltaf til í spé á meðan Natti er hægari um sig

Ég 

hleyp

Eyjólfur og Þóra á leið í leikhús