Lífið, já lífið

Það er ótrúlegt hvað tímanum líður.  Eftir aðeins tvær og hálfa viku verðum við þríeykið mikla frá Cary, á leið okkar til Íslands.  Ekki ætla ég að ljúga og því segi ég það hér og nú að ég kvíði fyrir ferðalaginu, og það allnokkuð.  Fyrir það fyrsta kvíði ég fluginu, báðum. Í annan stað kvíði ég fyrir að ferðast með þá báða. Að vísu er ég þannig og hef alltaf verið að ég kvíði því sem ég hef ekki gert áður þannig að þegar ég er farin af stað og búin með fyrra flugið þá verður þetta alveg í lagi, það vona ég allavega heitt og innilega. Ég ætla að fylla nokkra pela upp í 90 ml ( 3 únsur) því það er magnið sem má fara með inn í flugstöð. Við þurfum bara að komast að því hvort ég megi fara inn með eitt 3 únsa drykkjarmál eða fleiri og vona ég að ég megi fara með fleiri.  Á svona stundum þætti mér bara ágætt að búa á Djúpavogi. Það er líka fallegt á Djúpavogi og bara klukkustundar akstur þaðan og á Höfn. Ekki málið.  En ég er enginn aukvisi þannig að ég get þetta alveg, ég hlakka bara til þegar við erum lent á Keflavík.  Vinkona okkar hjóna hringdi einmitt í dag og sagði að þau hjónin með börnin þeirra tvö ætluðu að koma til Íslands um miðjan apríl og eyða tíma þeirra með mér á Höfn sem og í RVK.  Á einn bóginn varð ég voða glöð að heyra að vinir okkar vilja koma heim, sjá landið mitt og skynja og skilja hvaðan ég kem en á hinn bóginn er ég líka svolítið rög við það. Afhverju? Jú, ég á ekki gott með að skipta mér á milli, finnst ég þá vera að svíkja þá sem mér finnst ég ætti að vera eyða frekar tíma með, t.d mömmu og pabba.  En eins og ég segi, þá verður þó gaman að fá þessi vinahjón okkar í heimsókn. Þau fá allavegana að sjá einn fallegasta stað landsins, hitta góða fólkið mitt sem og vini og borða ekta íslenskan mat því ekki ætlum við að bjóða þeim upp á hamborgara og franskar. Nú þarf ég bara að ákveða hvaða staði ég sýni þeim á þessari viku sem þau munu eyða á Ísalandinu okkar góða.  Og þá meina ég ekki bara staði eins og Gullfoss og Geysi. Það væri gaman að geta róið með þau út í fjörð heima, sýnt þeim Selarlátursey t.d .  Þessi vinahjón okkar eru ein af þeim sem passa 100% inn í bandaríska steríótýpu, en þá meina ég útlitslega séð. En það er svo fyndið að þegar ég hafði talað við þau í örfáar mínútur þá hvarf öll þannig hugsun og samviskubit kom í staðinn því það skal ekki dæma bókina af kápunni. Þetta eru yndisleg hjón, enda er konan guðmóðir Nathaniels. 

Í dag varð rosaleg sprenging í bæ ekkert svo langt frá okkur hér. Ég var í þessum bæ á sunnudaginn var t.d. Það var ótrúlegt en enginn mannskaði varð. Fólk slasaðist og sumir illa en enginn dó. Húsið hrundi og ég hristi hausinn við að sjá myndirnar-óhuggulegt.  Mörg húsanna hér eru ekki vel byggð. Litla bláa húsið okkar ásamt mörgum húsum hér í kring eru ekki sterkbyggð. Mörg þeirra, ásamt okkar, eru gömul timburhús sem myndu hrynja eins og spilaborgir við einn sterkan vindgust. Hafið þið ekki séð myndir í fjölmiðlum héðan þegar hvirfilbyljir hafa geysað? Húsin liggja eins og hráviðri út um allt.  Að vísu er byggingarstíll misjafn eftir fylkjum en ég get nú ekki farið djúpt í þær samræður eða útskýringar.  Ég er viss um að ef MICROBURST-inn hér í hitteðfyrra hefði varað lengur þá hefðu húsin farið að hrynja en guði sé lof þá gerðist það ekki. Pant eignast steinsteypuhús!

En ég ætla að kveða ykkur í kútinn og kúra hjá Bert og klára horfa á The Green Mile...hún er alltaf góð. Ég get samt ekki horft þegar einn fanginn hrækir á einn fangavörðinn og svo þegar klikkaði fangavörðurinn stígur á músin.  Ég annaðhvort spóla áfram eða sit með hendur fyrir augum og bið Bert um að "tell me when it's over with". Ekki er hjartað stórt í Ameríkufaranum sem segir fréttir...og þunnar fréttir í dag.

p.s Ég fór inn á heimsóknarsíðuna áðan og sá að það er mikil umferð um síðuna mína...takk fyrir allar heimsóknirnar og ég tala nú ekki um öll kommentin. Mér þykir svo vænt um þau.  En gaman væri að vita hverjir sumir af felulesendunum væru eða þeim sem lenda óvart hingað inn:)

Heyriði annars-ég ætla að taka orð Eyjólfs mér í munn þegar ég segi; É esska þig og hann líka (er að reyna að komast að því hvur þessi "hann" er)

Svanfríður 

Ristað brauð

Mikið habbði ég nú gaman af athugasemdunum ykkar úr síðasta pistli, ég las þau oft og mér leiddist aldrei....

Sem barni var ég ristil veik og fékk oft slæma magaverki.  Svo lauk því tímabili og hef ég bara verið góð í maga. Ég hef samt alltaf tekið eftir því að ef ég borða eða drekk eitthvað sem inniheldur ger að þá verð ég slæm....heyrðu-ég nenni ekkert að tala um magakveisur og ger-inntöku. Svissum yfir í e-ð annað og ekki seinna en strax.

-hvað er málið með msn-ið þessa dagana. Ég kemst ekki inn. Eigið þið í vandræðum með það líka? Er þetta samsæri milli USA og annarra (eru ekki annars tvö R í annarra-ég nenni ekki að gá í orðabókin) Nató-ríkja?

Um helgina fer ég á síðasta námskeiðið í ensku fyrir útlendinga og mikið óskaplega hlakka ég til þegar þetta er búið. Svo á ég að geta fengið nemendur á næstunni og þá líklegast spænskumælandi fólk því þar er þörfin mjög nauðsynleg. Einnig eru margir pólverjar sem enga eða litlu ensku kunna.   Svo talaði ég við konu áðan sem vildi fá mig í atvinnuviðtal og ætla ég í það þegar við komum aftur heim frá Íslandi. Það gæti orðið gaman. Ekkert nema gott að safna reynslu á bandarískum vinnumarkaði-you see, it's all about the resume eða resumée eins og sumir vilja skrifa það. 

Eins og þið sjáið þá er ég galtóm og eins og þið vitið þá glymur hátt í tómri tunnu. Ætli ég slái ekki botninn í hana....en annars, hver vill koma í kaffi um helgina. Bert verður á æfingu hjá Hr. Navy. Ég skal bjóða upp á bakkelsið.

Ég kveð ykkur í kútinn, Svanfríður.

Unun í formi skópars

Gúten morgen hanabjálkar. 

Ég held að óhætt sé að segja að ég sé ágætlega skapi farin, stundum get ég verið óþægilega bjartsýn-sumir segja mig barnalega og aðrir kjánalega. En þessi starfssemi minnar veru gerir mér kleift að halda haus og lifa. Þetta er minn mekkanismi á lífið. Á öðrum stundum, þegar þungu dagarnir, sem ég leyfi mér að halda fram að heimsæki okkur öll, þá verð ég afsaaaaaplega lítil í mér, barnsleg í kvíða mínum og fæ mikla þörf til þess að vera ein, koma hugsunum mínum á stabilan stað í heila-hillunum. Ég breytist í þurs, bít frá mér og læt eins og allra særðasta dýrið í hjörðinni.  Svolítil dramadrottning.  Á tímabili hélt ég að ég væri bi-polar og gúgglaði það, drakk útskýringarnar í mig en tók þá ákvörðun eftir "rannsóknirnar" að ég væri það ekki. Ég væri bara ég. Ekta krabbi bara.

Í dag, á konudeginum, var ég hins vegar þessi bjartsýna stúlka sem leyfði lífinu að leika við sig, naut þess að vera á lífi og hnusaði út í himininn og fannst lyktin góð.  Ástæðan var einföld...ég fór út úr húsi og fór í verslunarleiðangur með tengdamömmu.  Við keyrðum yfir fylkismörkin til Wisconsin og fórum í margar verslanir. Heimsóttum Old Navy, Guess, Calvin Clein, Oshkosh By-Gosh og það besta af öllu......skóbúðir:) Ég skal segja ykkur að eitt af leyndarmálum heimsins felst í rauðum leðurskóm. Ef allir ættu rauða leðurskó þá held ég barasta að stríðandi fylkingar myndu fallast í faðma. Svo mikill er mátturinn. Og líka að þeir kostuðu bara kúk og kanill, hjálpaði líka til.  Ég fann gallabuxur, fallega boli og skyrtur, rauða leðurskó, aðrar buxur, rauða leðurskó, barnaföt, rauða leðurskó og bol sem á stóð LIFE IS GOOD.....já-og rauða leðurskó.  Þrátt fyrir góða verslunarferð þá samt leið mér illa á leiðinni í búðirnar og líka á leiðinni heim og þar kom tengdó til sögunnar. Það að fara upp í bíl með henni krefst vodka, fífldirfsku, smá vott af kæruleysi og mikillar trúar á lífið og mikla von,trú og kærleik. Í dag sá ég, í fyrsta skipti á ævinni, 65 ára konu, gefa, já ég segi það bara, fokk-merkið. Ég ætla ekkert að fara út í munnsöfnuðinn en ég þakkaði mínum sæla fyrir að hún væri ekki skólabílstjóri því hún er bönnuð innan 18 þegar hún situr undir stýri.  Það er til nafn yfir fólk eins og tengdamömmu mína kærustu-road rage-og hún þjáist af henni og það illa. Engin helvítis Pollýanna á þeim bænum.

Ég held ég teljist til einfaldrar manneskju-ég þarf ekki margt eða mikið svo ég gleðjist og ég býst við að sem betur fer séu miklu fleiri sem eru þannig.  Ég flagga því nú ekkert rosalega mikið en ein af mínum helstu sakleysis-áhugamálum er poppkúltur.  Ég hef gaman að því að lesa um klikkunina í Hollywood og ég hef jafn gaman að því að horfa á DVD, sem ég geri mikið af, og ég hef að lesa mér til um WWII.  Þess vegna átti ég skemmtilegt kvöld því að Óskars-verðlaunin voru afhent.  Ég sat eins og auli, klappaði stundum, hló með fólkinu og næstum því táraðist þegar Marion vann óskarinn fyrir túlkun sína á Edith Pfaff-ég meina, hún var ótrúlega góð sem litli spörfuglinn. Einnig sá ég að ég þarf að sjá eina mynd en austurríska myndin sem vann Óskarinn þarf ég að finna á videoleigunum hérna og það helst á morgun. Hvað haldið þið að hún fjalli um? Jújú, helförina, hvað annað.

En jæja, ég sé að þessi pistill er eins samhengislaus og hóra sem langar að vinna sem prestur um helgar.  Þannig að ég kveð ykkur í kútinn með þessari mynd.

.. ef þið hafið ekkert fallegt að segja um þessa skó, þá skuluð þið bara telja upp á 10 í staðinn.

Svanfríður.

Hækjur og eldamennska

Eyjólfur er svolítill sérstakur karakter...kannski þykir sérhverju foreldri sitt barn vera sérstakur karakter en ég tel minn mann vera einn slíkan.  

Eyjólfur á skemmtilega forljót, allt of stór, blá sólgleraugu sem hann tók traustataki frá tannlækninum þegar hann kvaddi hann. Hann hélt að gleraugun væru verðlaun fyrir dugnaðinn.  SKV.Eyjólfi, þá brennir sólin í honum augun og því þarf hann að ganga með gleraugun góðu í hvert skipti sem hann fer út, þessa dagana.  Í gær þá fórum við út og hann setur upp "snjógleraugun" og allt of stóra skíðahúfu á hausinn svo að gleraugun dyttu nú ekki af nefinu því eins og áður sagði, þá eru þau fjandi stór á lítið andlit.  Þegar við komum þar sem förinni var heitið þá datt hann enda var hann í grænu froskastigvélunum og í krummafót og varð því einhver fótaskortur og einnig byrgðu gleraugun honum sýn. Mér fannst ósköp eðlilegt að hann skyldi detta....hann fékk plástur á bágtið og svo tveimur tímum seinna þegar við erum komin heim og Eyjólfur ekkert barmað sér, þá fer hann allt í einu að haltra og segist þurfa hækju. Ég hváði en hann staðhæfði að hann þyrfti hækju.  Ég sagði ekki orð en horfði á eftir honum opna pottaskápinn þar sem hann tók út hvítt brauðbretti-og það minnsta sem ég á. "'tis betra" sagði Eyjólfur og hökti að sófanum þar sem hann sagðist "need to leggjast nifur" , sem hann og gerði, með sólgleraugun og brauðbrettið í hendinni. Ekki fannst honum þetta nóg því hann sagðist þurfa aðra hækju. Hökti hann aftur inn í eldhús þar sem áhaldaskúffan var opnuð, járnsleif sótt og hún brúkuð sem hækja þá leið sem hann þurfti að leggja undir fót að sófanum, þar sem hann lagðist aftur "nifur".

Dagurinn leið og það kom kvöld.  Eftir að hafa lesið fyrir hann, kysst góða nótt og farið með bænirnar, þá gekk ég fram í stofu og settist í sófann. Stuttu seinna stend ég upp til að tékka á honum og bakkaði út úr herbeginu aftur, bara svo ég vekti börnin ekki upp með hláturskasti. Eyjólfur steinsvaf........með bláu sólgleraugun.  

Í dag passaði ég tvo bræður-Vinnie og Tyler. Þeir eru hálfu ári og tveimur árum eldri en Eyjólfur og eru góðar barnssálir en svolítið tættir og hráir og þarf að halda þétt í þá svo allt fari nú ekki í háaloft.  Það er óskaplega lítið í þeim sem heitir ímyndunarafl enda horfa þeir á video allan liðlangan daginn og það er ekki lygi.  Allavega..ég tók ekki í mál að deginum yrði eytt í sjónvarpsgláp þannig að ég sendi þá út (brunagaddur en hvah!það herðir þá bara) og svo var deginu eytt í þetta vanalega...leik, slagsmál,át os.frv.  Þegar var komin þreyta í liðið seinnipartinn þá bað Eyjólfur um að fá að elda kvöldmat og hóf hann að elda dýrindismáltíðir en Vinnie (sá yngri af bræðrunum) skildi þetta ekki "how can I eat something when I can't see it?" en svo lærðist það fljótt að þetta væri þykistuleikur og ég náði í potta, glös, sleifar og einhver ílát fyrir þá alla og úr varð hinn besti kokkaleikur.  Ég gaf þeim líka salthringi, kanil-því allir kokkar þurfa krydd-sykur,skrautsykur og fleira. Úr varð alveg ógeðsleg samsetning sem ég þurfti að smakka oft og mörgum sinnum og þeir sem mig þekkja, þá er ég afskaplega klígjugjörn þannig að "mmmmmmm og naaaammmmmmm" var sagt í helberri lygi með æluna uppi í koki:)  En mikið rosalega fannst mér gaman að sjá þessa litlu bræður, leika sér eins og börn eiga að gera í stað þess að slást, sparka og taka Ninjaspörk eins og þeir gera í sjónvarpinu.  Það bræddi hjartað.  Þeir sögðu mér svo í kvöldmatnum að þeir "wouldn't eat this kind of food because it's not good"  En báðir átu þeir kjötbollur, kartöflur og sósu upp til agna og það án þess að kvarta.  

Það er það sem blífur-venjulegt heimilislíf með venjulegum heimilismat.  Það allavega drepur engann:)

Með þessu og myndum,kveð ég ykkur í kútinn og segi góðan föstudag því hann ætla ég að eiga góðan...verð bara með eitt barn!!! Svanfríður sem þykir vænt um ykkur öll.

Eyjólfur og Vinnie elda
Kokkur í klæðum
Afrakstur klukkutíma eldamennsku og alveg hriiiikaaallega bragðvont
Þreyttur patti í lok dags í besta faðminum:)

Kók og prins

Við mæðginin urðum þeirrar gæfu aðnjótandi í dag að hafa fengið pakka að heiman frá mömmu og pabba og í honum var ýmislegt góðgæti...t.d prins póló. Að vísu er hægt að kaupa prins póló hérna en ég geri það afar afar sjaldan og svo er eitthvað sérstakt við að borða prins póló frá Íslandi:) Það bragðast betur, ég sver það.  

Í pakkanum voru líka skór sem Eyjólfur átti á meðan ég var með hann heima hjá mömmu og pabba sem nýfæddan unga. Ég setti Natta í þá í dag að gamni enda stækkar barnið svo fljótt að skórnir passa honum pottþétt ekki í sumar.  Það sem barnið eltist við það eitt að fara í skó. Mér hreinlega brá. Auðvitað eiga börnin að stækka og eldast, í því felst blessun en KOMMON-þetta þarf ekkert að gerast svona hratt. Nathaniel verður 10 mánaða eftir nokkra daga og verður orðinn ársgamall þegar við komum aftur hingað til Cary eftir Íslandsdvölina. Manni stendur ekki á sama-hvert fer tíminn eiginlega? Ég verð orðin fertug áður en ég veit af en vonandi þó komin í stærra hús þá.

En núna er ég sveitt og tætt-dagurinn búinn að vera einhvernveginn þannig þannig að núna ætla ég að halda áfram með að færa uppskriftirnar mínar í glænýja þar-til-gerða bók sem ég keypti í dag. Ég er líka viss um að maturinn minn og kökurnar mínar bragðist betur þegar uppskriftirnar eru komnar í nýju bókina. Uppskriftir eiga að vera handskrifaðar...það finnst mér svo heimilislegt:)

En ég læt tvær myndir fylgja sem teknar voru í dag. 

Ég kveð ykkur kát í kútinn, Svanfríður.

Alger prakkari
Eyjólfur styður við bróður sinn svo hann detti ekki.

Dreamcatcher

Ekki var leiðinlegt að sjá ykkur gleðjast með mér í síðasta pistli. Takk fyrir það.

Margar af mínum bestu minningum eru tengdar foreldrum mínum.  Alla tíð hugsuðu þau vel um mig, sáu til þess að mig skorti aldrei neitt og síst af öllu skorti mig ást og umhyggju.  

Þegar ég var barn, þá þurfti mamma mín oft sinnis að leggjast inn á spítala vegna fötlunar í fótum.  Stundum lá hún lengi, stundum skemur en í mínum huga, barnshuganum, var hún alltaf ROSALEGA lengi í burtu. Tíminn er svo afstæður þegar maður er barn.  Á meðan hún lá á spítalanum þá þurfti pabbi stundum að vera á sjó og þá var mér komið fyrir í pössun, og alltaf hjá góðu fólki. En þrátt fyrir að fólkið hafi alltaf verið gott við mig og verið hið besta fólk þá er það nú bara einu sinni þannig að það voru ekki mamma og pabbi. Aðrar reglur giltu, maturinn var annarskonar, tilsvör og samræður voru á annan veg og ég man bara að ég saknaði þeirra.  Ég varð snillingur í að stytta tímann og að gera tímann styttri og láta hann vinna í mína þágu.  

Einu sinni þá sat ég við húsið okkar og mamma var á spítala og pabbi á sjónum. Ég var átta ára. Ég hafði reynt að brjótast inn í húsið okkar en það gekk ekki, glugginn vildi ekki opnast. Pabbi átti að koma í land á föstudegi en þarna var mánudagur eða þriðjudagur.  Ég var í sundkennslu þetta sumarið og ég man að ég hugsaði; bara þrír eða fjórir sundtímar eftir og þá kemur pabbi heim. Hann kom heim og ég man hvað það var gott að sjá hann. Í dag hins vegar stytti ég tímann á annan hátt...ég á t.d bara eftir að fara einu sinni á......og þá kem ég heim til Íslands.

Annað sumar, tveimur árum seinna, var mamma aftur á spítala og pabbi á sjó. Mér fannst sumarið líða hægt.  En einn daginn kom pabbi í land og ég hjólaði niður á bryggju til þess að fagna honum. Þar, sem hann stóð um borð við spilið og horfði til mín, er að eilífu sem frosin mynd í huga mínum því hann sagði mér að fara þar sem ég var í pössun, taka mig til því nú væri hann kominn í stopp og ég kæmi heim! Ég fæ enn gleðihroll þegar ég hugsa um það.

Mamma skrifaði mér stundum bréf af spítalanum.  "Ég las það oft og mér leiddist aldrei..." Ég held að ég hafi líka skrifað henni, en ég man það ekki alveg, þyrfti að spyrja hana um það.

Ég hef stundum hugsað til þessara tíma eftir að ég átti sjálf börn og það sem ég man var að það var ekkert hægt að gera við þessu. Svona var þetta bara. Þetta var hlutur sem þurfti að gerast. En sem barni fannst mér þetta helvíti óskemmtilegt (og foreldrunum líka, það er engin spurning) Ég man líka að það kom fyrir að krakkarnir heima kölluðu á eftir mér "hækja, hækja" og ég hugsaði með mér hvurslags eiginlega þetta væri, mamma gengi nú bara við hækjur, hvað svosem væri að því?? 

Ég horfði nefnilega á Extreme Home Makeover í kvöld þar sem byggt var hús fyrir fjölskyldu fatlaðs einstaklings. Sá var blindur og í hjólastól. Þar var talað um að þegar fólk sér fatlað fólk, þá sér það ekki eiginleika þess, einungis fötlunina. Ég hef orðið þeirra gæfu aðnjótandi, í gegnum fötlun mömmu, að læra að horfa fram hjá fötluninni. Fólk er bara fólk. Ef ég horfi t.d á mömmu og horfi á "björtu hliðar" hennar fötlunar þá er það þó nokkuð sem kemur í hugann; hún gæti tekið margan sjóarann í nefið í sjómanni því það að bera sig um á hækjum meira en hálfa ævina, gerir engan að aukvisa!  Hún gerir hlutina á sínum hraða sem hefur bara kennt eða aukið hjá henni þolinmæðina og það að eiga þolinmæði er bara plús.  Hún getur lagt í bestu bílastæðin! Þegar hún tók mig í leikhús í gamla daga þá fengum við góð sæti:) Buxurnar hennar eyðast aldrei á hnjánum. Og hún veit að með elju og dugnaði þá kemst hún hlutina. 

Eitt get ég sagt ykkur en ég þoli hvorki steríótýpur né stéttar-og stöðuímyndir.  Og ég þoli þetta enn síður eftir því sem ég eldist. Ég hreinlega skil ekki hví fólk setur annað fólk í dilka. Botna það ekki. Hvaða andskotans máli skiptir þetta? Ef 2 manneskjur úr öllum stéttum þjóðfélagsins væru settar naktar í sama herbegið, þá væri erfitt að sjá hver ætti minnst undir sér.  Þegar öllu er á botninn hvolft þá slær hjartað í okkur öllum, við þurftum öll að fara á klósettið og það sem skiptir mestu máli er, að í okkur öllum eru tilfinningar og réttur þess að vera til. En heimurinn sem við lifum í er svo rotinn oft á tíðum að hjartalag og tilfinningar skipta akkúrat engu máli.  Þeir hæfustu komast af segir einhversstaðar-það er kannski eitthvað til í því en þeir blygðunarlausustu komast andskoti oft á "toppinn". 

Ég er ekki bitur-ég er bara yfir mig bit. Það er vont að tapa en vitið þið hverju er verst að tapa? Samkenndinni, heiðarleikanum,hugsjóninni og draumunum.  Ég held að ef við töpum því ekki þá getum við ekki tapað og komust því á toppinn.

Ég kveð í kútinn,Svanfríður.

Vesalingarnir

Mig langar að segja ykkur svo vel takist, frá upplifun minni á Vesalingunum-Les Miserables í kvöld.  Ég hugsaði um það á leiðinni heim í kvöld hvernig ég ætti að fara að því.  Svo hef ég setið hér og horft á skjáinn og ekkert! Ég get ekki komið því frá mér hvernig það var að sjá söngleik sem mig hefur dreymt um að sjá í ca 15 ár. Það var bara stórkostlegt og ólýsanlegt. Ég greip í handlegg Berts þegar ljósin slokknuðu í upphafi því ég varð að segja honum af gæsahúðinni sem hljóp um líkamann á mér (mér datt í hug um leið brandarinn; hefurðu séð önd fá gæsahúð? en ég ákvað að sleppa því að spyrja Bert , kannski ekki alveg staður né stund) . Ég grét þegar Fantine söng um dóttur sína. Ég missti vatnið þegar Valjean söng Who am I? og ég svaraði; 24601. Ég fékk alla þá hrolla sem hægt er að fá þegar Javert söng Stars. Þegar Valjean og Javert sungu á móti hvor öðrum þá gapti ég. Ég fór úr skónum þegar Javert fyrirfór sér. Og ég trúði ekki mínum eigin augum þegar Gavroche litli var skotinn þegar hann var alveg að komast yfir til uppreisnarmannanna þrátt fyrir að hafa séð söngleikinn 50 sinnum.  

Semsagt; ég er búin á sál og líkama eftir þessa sýningu! Magnað alveg að fá að upplifa eitthvað sem manni hefur dreymt um liggur við síðan Berlínarmúrinn var enn uppistandandi.  

Hvað á mig að dreyma um núna? Ég er búin að sjá Helfararsafnið í DC og búin að sjá Vesalingana á sviði. Hvað nú?Þá er ég ekki að tala um drauma eins og að ganga vel í lífinu, vera orðin skuldlaus fyrir mánudaginn næsta eða að ég geti komið börnum mínum til manns. Ég held að þetta sé í fyrsta skipti á ævinni sem ég hef alla drauma mína uppfyllta-ég var að átta mig á því núna.  Það er fullt fullt af hlutum sem mig langar til að gera. T.d langar mig til Írlands, Prag, London og bara alla austur Evrópu og Ísrael en það er öðruvísi.  Ég þarf að finna mér eitthvað sem mig DAUÐLANGAR til að gera (fyrir utan að fara í skóla) 

En á meðan ég finn mér nýjan draum, þá ætla ég að NJÓTA þess að hafa upplifað þó það sem ég hef sett mér hingað til. Það er á svona stundum sem svo gaman er að vera til og heita Svanfríður Eygló Arnardóttir og vera nunna.

Ég kveð ykkur í kútinn og óska ykkur góðrar helgar þar sem draumar ykkar rætast.

Í hláturskasti

Natti hefur misskilið eitthvað í dag þegar við færðum hann yfir í herbegi Eyjólfs. Hann heldur að hann sé í fríi. Það er allavegana það sem ég fæ skilið út úr þeim hrókasamræðum sem ég heyri koma út úr bræðraherbeginu. En N.B; hann á í þessum samræðum einn því Eyjólfur tók boði mínu fagnandi að sofna inni hjá pabba sínum vegna þess að bróðir hans var með "hájaa" og Eyjólfur hefur ekki sofnað inni hjá okkur í örugglega núna eitt og hálft ár.  Natti hins vegar sýnir sínar bestu hliðar þrátt fyrir 39 stiga hita. Hann stendur upp, á brauðfótum þó, heldur með kubbslegum puttunum í rimlana, með horið lekandi niður á höku, dúar svo upp og niður en þó aðallega á hægri fæti því sá vinstri er eitthvað latari hinn. En þetta er rosalegt sport-það sést bara á 6 tanna brosinu sem ég fæ þegar ég kíki inn. Svo klappar hann líka saman höndunum og þykir hann flottastur. Okkur hins vegar þykir hann montrass en alveg gullfallegur montrass samt.

Ég ákvað að setja Eyjólf til dagmömmu í gær og nota tækifærið og losna algerlega við mína pest í friði og ró.  Þegar ég svo sótti hann klukkan 17 þá var hann orðinn veikur.  Í dag segi ég við hann; " Eyjólfur minn, ertu svo að kvefast ofan í allt saman?" "já. Mamma, mig try and sjúg it up" Horið var (ég kúgast við tilhugsunina, það vita þeir sem mig þekkja) semsagt eitthvað að trufla hann og var hann því að reyna að sjúga upp í nefið.  Ég fór svo í búð í kvöld og þegar ég kom heim, þá lágu þeir feðgar og horfðu á The Incredibles.  Ég missi mig alltaf úr hlátri, hljóðlega þó ef það er þá hægt, þegar Eyjólfur segir mér á hvaða mynd hann horfir og því náttúrulega spurði ég hann. "Á hvaða mynd horfir þú?  "Eyjólfur horfa á teppadós"   Mér finnst þetta alltaf jafn fyndið. Þetta er svona svipað eins og þegar börn segja "kartafla" Það er bara alltaf fyndið.

...smá innskot-ég held að Natti sé sofnaður, allavega heyri ég engar samræður né klapp né DOINK þegar hausinn rekst í rimlana.  Kannski að Óli lokbrá hafi loksins bankað upp á.

En annars; eruð þið búin að lesa nýjasta tölublaðið af Uppeldi? Ef ekki, þá skuluð þið gera það því þar munuð þið sjá kunnugleg(t) andlit:)

Ég kveð ykkur í kútinn. Anna Karenina bíður (hún er 1000 bls!!! Tolstoj hefur verið á einhverju þegar hann skrifaði hana-ritræpa eins og hún gerist verst, hann gat ekki hætt að skrifa.)  Svanfríður.

Allt að koma

Ég held ég hafi ekki verið svona andlaus síðan amma var ung.  Litla bláa húsið mitt hefur séð betri daga en ástandið er þannig að ég er orðin samdauna öllu hér inni. Ekkert hefur verið gert í tæpa viku núna en ég held að ég sé öll að skríða saman eftir ömurlega tvo daga í pest og volæði en þar á undan einhvern bölvaðan augnvírus.  Ég var svo framlág í gær að ég hringdi SOS símtal til tengdamömmu sem aumkaði sig yfir heimilishaldinu og kom og fórnaði sunnudeginum í barnauppeldi.  Í morgun þá vaknaði ég endurnærð og fannst lífið allt miklu betra. Hitalaus og fín fyrir utan svima þannig að húsið mitt fær yfirhalningu í dag.

En af hinu dagsdaglega lífi þá er það helst að frétta að unginn á heimilinu, hann herra Nathaniel Noble stóð upp í rúminu sínu fyrir 2 dögum síðan. Annað eins mont hefur varla sést á einu andliti. Hann er kominn með 6 tennur og sýnist mér sú sjöunda ætla að koma fljótlega.  Hann er farinn að vinka bless-ekki bæ, heldur bless og spjallar svo heilmikið við kettina á heimilinu.

Eyjólfur hins vegar fékk inni í leikskólanum í morgun og ég upplifði furðulega tilfinningu þegar ég hafði innritað hann. Frumburðurinn er að fara í pre-school frá og með nk. september. Hann er að verða stór. Hann var ári góður í bílnum um daginn en hann var að telja og gerði hann það á ensku (kann SAMT að telja á íslensku líka:) Hann horfði út um gluggan og byrjaði; one, two, three o.s.frv alveg upp í fourteen. Svo kom sixteen, seventeen, thirteen, fifteen, VALENTINE, eightteen...... 

Ég hef undanfarið, verið að skoða í gegnum gamlar bloggfærslur og ég verð að segja að ég varð fyrir vonbrigðum með sjálfa mig þegar ég skoða það sem ég skrifa í dag.  Það sem ég hef verið að spá og spegúlera, hugurinn hefur verið á flugi. Svo ef ég lít yfir nýrri færslur þá er ekkert að gera...og það furðulegasta við allt er að fólk nennir að líta hingað inn. Ég er ekkert að segja. Ég bulla bara. Og ég sem hef svo gaman að því að skrifa en ég skrifa ekki neitt vitursamlegt. Ég skrifa einna helst út um óæðri endann þessa dagana. Ég verð að fara að taka mig á. Ég verð að fara að skrifa um e-ð fróðlegt og skemmtilegt. Það kannski kemur þegar hugurinn er orðinn samtvinnaður heilanum.

Þangað til, þá kveð ég í kútinn. Svanfríður.

Nafnlaust

Æ, ég ákvað að manna mig upp og skrifa eina skothelda færslu. Ég er svo guðslifandi glöð yfir því að það sé kominn föstudagur því ég verð bara að viðurkenna að þessi vika hefur ekki verið ein af mínum uppáhalds vikum. Já nei. Það hefur einhvernveginn allt verið í hæga-og öfugsgangi.
En í gær fór ég og talaði við ágæta konu, hún er námsráðgjafi. Allt sem hún sagði var fróðlegt og spennandi en þó er eitt sem ég veit ekki hvort ég á að vera sammála henni um. Ég sagði henni að ég hefði lokið skólagöngu minni árið 2002 með því að útskrifast úr Tónmenntakennaradeildinni og hefði unnið sem tónmenntakennari og allt það. Ég hefði látið þýða öll skólagögn yfir á ensku en hún sagði að þau yrðu ekki tekin gild ef þau bæru ekki stimpil frá Íslensku sendiráði. Klukkan var orðin of margt svo ég næði í ísl. sendiráðið í Washington þannig að ég hrindi í nokkrar af mínum vinkonum sem hafa farið í nám hér eftir flutning út. Engin af þeim kannaðist við það sem ég hafði að segja. Núna áðan, hringdi ég svo í ísl. sendiráðið í DC og sagði þeim það sem námsráðgjafinn hafði tjáð mér og þær könnuðust ekki heldur við þetta. Þau þýða hvorki né stimpla. Þannig að nú ætla ég að hringja aftur í þennan annars ágæta námsráðgjafa og segja henni það sem mér var sagt. Ég veit ósköp vel að ég er að einfalda hlutina nokk mikið en stundum er enginn fótur fyrir flækjum. Vinkona mín ein fékk að skila sínum þýddu skólagögnum inn í skólann þar sem hún fór í nám og hún var metin. Önnur tók stöðupróf og var metin út frá því. Ég skil því ekki afhverju ég þarf að senda mín gögn, stimpluð af íslensku sendiráði til einhverrar stofnunnar í Milwaukee og borga þeim pening fyrir svo ég verði metin.
Sumt hreinlega er ofar mínum skilning og er það ástæðan fyrir því að ég ætla í nám.
Ég býst þó ekki við að verða metin neitt ofboðslega mikið né hátt. Skólakerfin milli landa eru ólík að eindæmum, þó að fögin heiti það sama eru þau samt ekki alltaf eins kennd eða farið nákvæmlega eins í þau og svo er líka haf og lönd á milli tónmenntar og sagnfræði. Eina sagan sem ég tók í Tónó var tónlistarsaga I-II og býst ég ekki við að ég þurfi mikið að tjá mig um rússneskar tónsmíðar í sagnfræðinni. En hvað veit maður. Ég ætla í skóla til að komast að því.
Eitt þó fékk hjartað til að hoppa og það var þessi setning; "you'll have to take math" NEI. Ég vil ekki fara í stærðfræði, ég hef enga löngun í það en mun auðvitað gera það. En mér gekk alltaf mjög illa í þessu fagi og mörg voru tárin sem féllu yfir heimalærdóm sem og próftöku. Ég hrósaði happi að hafa náð 5 á stúdentsprófi og í mínum huga var það eins og 9. Aðalmálið var að ná. En ég fór nú samt að hugsa í gær (alltaf að reyna að vera jákvæð, sjáið) að núna er ég fullorðin. Skil og lít hlutina öðrum augum en ég gerði þá-mig dauðlangar í þetta nám og því kannski, bara kannski, mun ég tækla stærðfræðina á annan hátt en ég gerði þá. Kannski að bévítans formúlurnar verði ekki eins og mandaríska í mínum augum og kannski rugla ég ekki mínus og plús saman núna. En eitt er víst að þegar ég klára stærðfræðina í þessu námi, þá held ég upp á það og það rækilega.

Eins og þið sjáið þá hefur ofankoma verið mikil hér eins og hjá ykkur. Það er spáð 19 stiga frosti um helgina og Bert er að hugsa um að nota tækifærið og starta snjósleðanum sínum. Ekki held ég að Eyjólfur minn taki í mál að fara með föður sínum, hávaðinn er of mikill fyrir hann og þá er bara betra að vera inni í hlýjunni hjá mömmu og borða bollurnar sem ég ætla að baka um helgina. Ég veit að ég er sein fyrir en augun mín hafa ekki boðið upp á mikla eldamennsku síðustu daga né mikið annað. Fallegur hvítur vökvi hefu runnið niður hvarma mína og mikil móða og slykja hefur fylgt í kjölfarið. En mér líður betur í dag og vona ég að það sé upphafið á endanum.
En ég bið ykkur vel að lifa, njótið alls þess sem helgin mun bjóða ykkur og þar til næst, kveð ég ykkur í kútinn. Svanfríður.
-------------------------

Það er allt á kafi

Nú snjóar hann og það ekki neitt lítið.  Ég hef sjaldan séð svona mikinn snjó. Illinois búar eru engir aukvisar en nú slær því við að margar stofnanir eru lokaðar í dag. Bert er í vinnu og er ótrúlega mikið að gera þrátt fyrir hræðilega færð. Hann ætlar að keyra mig til læknis í fyrramálið því ég er með einhverja bannsetta sýkingu í augum og ég treysti mér ekki til að keyra og alveg hreint ekki í þessari færð. Það er alltaf svolítið hjákátlegt að fara til læknis vegna þess að læknirinn, Dr. Wo er skrýtinn með eindæmum, svo furðulegur að hann væri gott efni í myndasögur. Allavega myndi ég kaupa þær.

Eyjólfur fer í leikskóla í haust og verður innritun á mánudaginn kemur. Mér er sagt að mæta snemma því að plássin rjúka út eins og heitar lummur.  Eyjólfur minn Aiden verður þá að löggildum "preschooler" sem mætir tvisvar í vikur. Við ætluðum að láta hann 3var í viku en vegna hversu seint hann er fæddur á árinu þá lendir hann með 3 ára börnum ,verður semsagt með þeim elstu í bekknum og má því einungis vera 2 daga í viku.  Ég gæti auðvitað sett hann í leikskóla þar sem hann gæti verið allan daginn alla vikuna en ég er ekki að leitast eftir því þannig að þetta prógramm hentar vel. Þarna er farið í stafrófið, tölustafi, söngvar sungnir, leikir leiknir og kristinfræði kennd. Semsagt, mjög svipað og annarsstaðar. En okkur líst vel á þannig að þetta verður gaman.

Á morgun á ég svo viðtal við námsráðgjafa upp í háskóla og hlakka ég til þess.  Ef ég fer í skóla í haust þá ætla ég að kaupa mér skólatösku, pennaveski og rautt nestisbox. Svo ætla ég líka að hanna bol sem á stendur; I'm not stupid, only a foreigner því þessa setningu hef ég stundum notað og hún steinþaggar niður í fólki. lalalala

En jæja þá, ég kveð ykkur í kútinn. Svanfríður

Ég þoli ekki símsvara!!!

Með allri þessari tækni þar sem öll samskipti eiga að vera svo auðveld þá þykir mér stundum það vera þvert á móti.  Ég ætti svosem að vera búin að sætta mig við þetta og hætta að láta þetta fara í taugarnar á mér en í hvert skipti sem vélræna ópersónulega röddin kemur og mengar á mér hlustirnar og tíundar alla þá möguleika sem ég hef til þess að ná í einhvern, þá verð ég örg og pirruð. Svo loksins þegar möguleikarnir eru upptaldir þá kemur önnur ópersónuleg rödd í síman og upplýsir mig um það að enginn sé viðstaddur til þess að svara mér og að ég skuli bara alveg endilega skilja eftir skýr skilaboð og útskýra afhverju ég hafi viljað trufla þau til að byrja með.  Ég vildi bara fá upplýsingar um hvernig ég á að bera mig að til þess að byrja sagnfræðinámið mitt, ekkert flóknara.

Einu sinni var ég ein að dandalast í Vín. Ég gekk um göturnar, skoðaði mig rækilega um, fór í óperuna, skoðaði höll eina, hljóp undan manni með hníf og annað skemmtilegt:). Ég hafði mjög gaman af því að ruglast svona ein enda var enginn til þess að segja mér hvert ég ætti að fara eða gera, ég réð mér ein og þurfti ekki að vera dipló.  En þrátt fyrir að vera frekar einfari en hitt þá fór mér að leiðast þófið eftir einhvern tíma og varð svolítið einmanna...vildi upplifa allt með einhverjum.  Varð semsagt einmanna í öllu mannhafinu sem Vínarborg hefur upp á að bjóða.  Mér líður stundum svona "einmanna"í öllu þessu tæknihafi sem umvefur okkur í dag.  Þegar maður sest við tölvuna þá hefur maður allt til alls-Skyep-ið, MSN-ið, bloggið. Síminn er aldrei langt frá og með honum getur maður sent sms nú eða auðvitað hringt.  Ég opna MSN-ið og sé öll þau nöfn sem ég er með þar en í langflestum tilvikum stendur innan sviga "away".  Sumir nota "away" til þess að verða ekki truflaður af einhverjum sem þeim þykir miður leiðinlegur, aðrir nota það ef þeir eru uppteknir og enn aðrir hafa það á ef þeir eru að gera eitthvað annað innan heimilisins eða í vinnunni. Ég er orðin hálf rög við að heilsa einhverjum á MSN-inu því ég vil ekki trufla viðkomandi. Frekar bíð ég eftir að einhver heilsar mér því ef ég er með kveikt á MSN-inu þá þýðir það að ég er við tölvuna og er til í stutt spjall.  Það er magnað hvað hægt er að vera nálægt einhverjum en samt svo langt frá um leið.  

Er ég ein um að finnast þetta?

Annars liggur dagurinn fyrir mér og pöttunum mínum sem óskrifað blað fyrir utan þetta vanalega.  Ég er búin að vera skoða "preschool" fyrir Eyjólf en við erum að hugsa um að senda hann í haust og er leikskóli lúthersku kirkjunnar þar sem Natti var skírður í sigtinu.  Mér líst ágætlega á hann, hann er ekki dýr og þar eru hornsteinarnir virðing, lærdómur, trúin auðvitað og fleira gott á boðstólnum.  Eina sem ég er hrædd um er að íslenskan hans Eyjólfs eigi eftir að hraka mikið við það að ganga í skóla.  Ég er voða dugleg og þrá og þver þegar kemur að íslenskri málnotkun og er mjög svo stolt yfir dugnaði hans í okkar tungumáli. En stundum hellist yfir mig vonleysi í baráttunni því mér finnst þetta vera eins og Davíð og Golíat...og ég er þá Davíð en enskan Golíat.  En sigraði ekki Davíð að lokum? Ég held það. Ég þarf bara að fá mér fleiri slöngur og fleiri steina og þá kemur þetta allt.  Mest af öllu myndi ég vilja setja á stokk íslensku skóla en þar myndi skrattinn hitta ömmu sína (ég væri þá amman). 

Ég er að hugsa um að versla mér skemmtilegar íslenskar námsbækur fyrir börn þegar ég kem heim í vor og hafa einhvern strúktúr á þessu öllu saman.  Um að gera að nota alla þá hjálp sem fyrirfinnst.

En jæja-ég ætla að hætta þessum hugrenningum í bili enda náði Eyjólfur mér aftur inn í raunveruleikann rétt í þessu þegar hann sagði upp úr eins manns hljóði; "mamma, mér finnst gott að vera allsber" Ok, þá vitum við það en ég ætla að kveða ykkur al-klædd í kútinn. Svanfríður.

"lax í kjöti,lómsegg fín, líka bringukollur"

 Þessi smakkaðist ágætlega

Þegar ég var lítil og búið var að taka upp gjafirnar á aðfangadagskvöld þá sögðu pabbi og mamma í spauginu við mig; "jæja Svanfríður, þá eru jólin búin". Sama er upp á teningnum núna-þorrinn er búinn eða svo finnst mér því í gærkveldi blótuðum við Íslendingarnir hér í Illinois þorra og gerðum það vel og rækilega. Það er ekki eins og maður geti etið slátur, harðfisk, sviðasultu og alla þessa gómsemd yfir allan þorrann þannig að nú orðið, fyrir mér,er þorrinn einungis einn dagur og honum lauk í gær með þorrablótinu.
Blótið í ár var smátt í sniðum miðað við undangengin blót en það sannaðist svo rækilega að stærðin skiptir ekki alltaf máli því við sem keyptum okkur miða, ca.30 manns, skemmtum okkur vel og rækilega. Sungum, hlógum, ræktuðum vinskapinn og nutum þess að vera saman. Það er ekki annað hægt en að segja að ég sé heppin með þá landa mína sem búa hér. Allt þetta fólk tók mér með eindæmum vel, opnaði faðminn og bauð mig sem og Bert velkomin inn í hópinn, sem þó hafði tiltölulega lítið breyst árin á undan. Án þessa fólks væri dvöl mín hér ekki eins góð og hún er því enginn er eyland og það er ekki nóg að eiga "bara" vini heima á Íslandi...fjarlægðin er of mikil og því eru vinir mínir, víkingarnir og valkyrjurnar orðin stór þáttur lífsins.
Ekki vann ég miðann heim í þetta sinnið en góð kona fékk hann og var gaman að fylgjast með andlitinu hennar þegar hún áttaði sig á vinningnum; spenna og gleði skein út úr augunum og var ekki annað hægt en að samgleðjast henni. En þrátt fyrir að enginn sé miðinn, þá vann ég annarskonar miða...frímiða á þorrablótið á næsta ári.Og það er sko bara helvíti gott:) Einnig vann ég stærðarinnar nammipoka með góðgæti frá Freyju og var ég að ljúka við Freyju draum sem var alveg draumi líkastur...múhahahaha.
Það versta við allt svona skrall er að maður er svo uppveðraður:) Við hjónin höfum ekki skrallað síðan á blótinu í fyrra og þá var ég ólétt þannig að brennívínsstaupin tvö, tópasskotin tvö og hvítvínsstaupin þrjú sem runnu niður mínar pípur skildu eftir sig kaldar kveðjur í morgun:) Bert þurfti á heræfingu eldsnemma í morgunsárið þannig að takmark dagsins var þetta; að vera nógu mikið á ferðinni, leika nógu mikið í bíló og að leir svo að dagurinn yrði fljótur að líða. Bert fékk sinn draum uppfylltann þegar hann frétti að engar þrekæfingar og ekkert púl yrði á dagskrá Herra Navy í dag þannig að við erum núna klár í bólið-búin að slaka á yfir innihaldslausri bíómynd og brennheitu baði. Þá er ekkert sem bíður nema Anna Karenina og þykk sængin. Ég kveð ykkur glöð og sátt í kútinn, Svanfríður.