eins og grámygluð lúra

Það er ekkert-já hreinlega ekkert sem kallar "kynferðislega kósý" í sambandi við útlit mitt þessa dagana. Eins og mér þykir það nú leiðinlegt því fátt jafnast á við að líða "kynferðislega kósý". Þegar manni líður þannig þá finnst manni maður geta sigrað heiminn, eins og að spila á spil með spekingslegum svip os.frv. En staðan er þessi; ég er í allt of stórum gallabuxum sem láta mig líta út fyrir að vera með 3 rassa. Ég gæti vel farið og keypt mér aðrar buxur en fjandakornið-þær eru bara svo þægilegar. Ég er í hvítri ullarpeysu, stuttri og þröngri. Einu sinni bar hún þokka þess að vera kynferðislega kósý en alls ekki lengur. Hún er útsett hori og þeir sem mig þekkja vita hversu vel mér líkar hor.  Ég er ekkert að snýta mér í peysuna, horið er Natta að kenna enda hefur barnið verið svo veikt undanfarna daga að hjarta mrs. Swany er orðið minna en músarhjartað sem öllu jafna veitir mér samfylgd alla aðra daga.  Einnig eru sokkapörin sem ég hef á fótunum komnir í gat og ef það er ekki nóg þá eru mín afskaplega dýru og fínu (hahaha-náðuð þið þessum?) undirföt, beggja vegna mittis, orðin lúin og slitin.  Það er sem ég segi; akkúrat ekkert við mig hrópar KYNFERÐISLEGA KÓSÝ. Bert sagði þó við mig í kvöld, þegar ég var að kvarta um þetta sem og ljótuna, að ég væri fallegasti kvenmaður sem hann hefði gifst...guð blessi hann. Ég samt er að spá hvort maður eigi að taka þessum gullhö(r)mum trúanlegum því ég taldi mig vera einu konuna sem hann hefði gifst.  Fátt er svo með öllu illt að ei boði nokkuð gott-augnabrúnirnar eru þó ný plokkaðar og er það nokkuð því síðast fóru þær í plokkun eða réttara sagt hrikalega sársaukafullt vax, í ágúst sl.  Ég er svo dugleg að viðhalda sjálfri mér í tískunni eins og þið sjáið að það hálfa væri nóg. Við Elisabeth Taylor eigum margt sameiginlegt þessa dagana þykir mér-erum báðar hálf tuskulegar.

Ég hugga mig þó við það að útlitið segir ekki allt (einhvert haldreipi verður maður nú að eiga). Mér er alveg margt til lista lagt og bara svona til að mér líði betur þá ætla ég að telja eitthvað upp.

• Ég get eldað ágætan mat og seðjað hungraða munna, bæði með brjóstum og svo eðlilegri eldamennsku.
• Ég kann að fara í bíló
• Með einum kossi get ég bætt og lagað Ó-Ó og er það þó nokkuð.
• Ég baka góðar hafrakökur og einhverjar aðrar sortir.
• Ég get talað mig hása um helför gyðinga.
• Ég er músíkölsk og get sungið þjóðsönginn með mínu nefi (ég á video upptöku til þess að sanna það-en ég þori ekki að sýna hana því ég gæti, lögum samkvæmt, verið tekin höndum og sektuð því það má víst ekki syngja Lofsönginn okkar í breyttri útgáfu)
• Ég get hlegið
• Ég get grátið
• Ég get elskað
• Ég get grínast í mömmu um hækjunotkun hennar en samt uppskorið (er það rétt?) bros

Kannski get ég eitthvað miklu meira en í þessu ókynferðislegu kósýheitum þá man ég voða fátt í augnablikinu en það er allt í lagi því ég er með frjótt ímyndunarafl og get vel búið mér til mjög skemmtileg viðfangsefni sem ég get talið mér trú um að ég geti. Það hlýtur að teljast til lista?

Ég vona að veikindi verði kvödd fyrir laugardaginn því í spilunum er nefnilega þorrablót okkar Illinois-Íslendinga og þar langar mig að vera og stjórna fjöldasöng og hlæja og dansa með góðu fólki. Ég krossa fingur líka að Iceland-Air flugmiði falli okkur hjónakornum í skaut úr hinni árlegu tombólu sem er fylgifiskur hvers þorrablóts hér. Nú ef ekki okkur þá vonandi góðum vinum því það er líka gaman þegar vinir manns upplifa skin heillastjörnunnar. 

Ég kveð ykkur í kútinn þar til næst, Svanfríður.

Tíminn líður svei mér hratt

Hallo allir. Tid verdid ad fyrigefa-eg er ekki buin ad koma islensku stofunum fyrir. Einnig get eg ekki skrifad tolvupost en a endanum kemur tetta alltsaman. En jaeja, vid flugum til Minneappolis og tok flugid 6 1/2 tima. Eyjolfur var godur, svaf i klukkutima en var godur. Svo flaug eg i gegnum tollinn uti, mer til mikillar furdu en allir voru elskulegir. Bert beid svo a vellinum med blimvond og keyrdi svo sem leid la a Hilton hotelid tar sem kampavinsflaska beid okkar en eg var svo treytt ad hun er enn oopnud-hun bidur betri tima. Her er vetur og snjor yfir ollu en vegir alveg audir sem var gott tvi vid keyrdum i 6 tima i gaer.Ferdin gekk vel sem betur fer og vid Eyjolfur svafum streit i 10 tima. I dag hef eg ruglast um husid,halftreytt og ekki buin ad na tessu ollu en tad kemur. eg skrifa betur a morgun, hafid tad gott

Þetta skrifaði ég 31.janúar, 2005, nýflutt í litla bláa húsið sem þá var bleik-hvítt.  Þegar ég hugsa til baka til þess dags sem og daganna tveggja á undan, þá á ég í erfiðleikum með að útskýra hvernig mér leið.  Mér eiginlega leið bara tómt, ég var auð að innan. Ég bara var. Ég man að Bert þurfti til vinnu og á milli þess sem ég hugsaði um Eyjólf þá var ég í símanum, talandi heim:) Fyrstu vikuna gerði ég ekki neitt, ég eldaði ekki einu sinni. Það eina sem ég megnaði að gera var að hugsa um Eyjólf. Ég átti meira að segja í erfiðleikum með að horfa almennilega framan í Bert, ég var hálf feimin við hann og fannst ég varla þekkja hann.

Litla bláa húsið okkar sem þá var fölnandi bleik-hvítt var hálf tómt.  Inni í hjónaherbeginu var rúm sem við Bert varla pössuðum í bæði.  Inni í stofu var sófi og hægindastóll, sjónvarpið var á gólfinu sem og síminn. Það var eldhúsborð en engir stólar.  Enginn var ömmustóllinn né nokkuð annað fyrir Eyjólf að liggja í, ekki einu sinni rúm þannig að hann lá í gamalli kerru sem sonur fyrrv. kærustu Berts átti:)  Bert hafði tekið húsið í gegn mánuðina á undan og ákvað að kaupa ekkert inní það fyrr en ég kæmi út. Því voru fyrstu vikurnar tileinkaðar visakortinu og IKEA þar sem við keyptum okkar búslóð og þessa líka fínu búslóð...hún allavega dugir enn og mun gera lengi til viðbótar.  Barnarúm og hjónarúm var einnig keypt þannig að allt kom þetta hægt og bítandi. Það sama er hægt að segja um hjónabandið. Það kom hægt og bítandi og höfum við notað sl. þrjú ár vel.  

Pabbi sagði einu sinni við mig að ég væri eins og gömul kona-ég hugsaði svo mikið til baka. Hann hefur rétt fyrir sér.  Mér finnst einnig að maður eigi að halda upp á vissa daga, daga sem mörkuðu viss fótspor í lífið og breyttu tilverunni.  Þessi dagur, 30.janúar, er einn af þeim dögum.  Hann markaði vissulega HJÚMONGOS fótspor í líf mitt og Berts sem og okkar fólks og breytti tilverunni mikið og á margan hátt. Og því held ég upp á hann. Þó ekkert endilega með kökum og dótaríi, heldur bara í huganum og jú svo núna, hér á blogginu.  Ég ákvað fyrir margt löngu, þegar ég var ófrísk af Eyjólfi að reyna að muna allan þann hafsjó af tilfinningum sem ég gekk í gegnum þá. Mikið hefur gengið á í huga mínum oft og tíðum og get ég sagt fyrir mig að rússíbaninn sem mér finnst ég hafa verið þátttakandi í sl. ár sé loksins stöðvaður.  Ég er í góðu jafnvægi, hef vandað mig að vinna úr þeim tilfinningum sem hafa brotist um í mér sl. ár...hef notað eyru og axlir eiginmanns, foreldra, vina og faglærðra. Inni í mér finn ég fyrir ró, gleði og auðmýkt. Ég er glöð og þakklát því að hafa tekið þá ákvörðun að flytja hingað út svo við Bert gætum hafið lífið okkar saman, ég er auðmjúk að hafa eignast tvo yndislega drengi sem fá að alast upp á góðum stað, á meðal góðs fólks ,á traustu heimili í litlu, bláu húsi.  

Hjá mér er ekkert á beinni línu-ég þarf iðulega að spá mikið í hlutina og tala og tjá mig mikið um þá líka. Þannig er ég. Og vegna þess þá mun ég aldrei gleyma undanförnum árum því ef ég hugsa út í þau, þá breyttu þau mér, þroskuðu og mótuðu.  Ég finn einnig að núna er ég tilbúin að takast á við svo miklu meira en það sem ég geri dagsdaglega og því hlakka ég til alls þess sem lífið mun henda til mín og bjóða mér upp á. Einfaldlega vegna þess að ég er sátt við Guð og menn.

ÉG kveð ykkur í kútinn, Svanfríður.

Á svona stundum er..

.."mamma" það fallegasta orð sem um getur.  Í dag var ég nefnilega kölluð mamma-í sjálfu sér er það ekkert nýtt né merkilegt nema þegar Natti litli patti gerir það. Varirnar sogast inn vegna skorts á tönnum, augun verða stór og horfa stíft á mann, munnurinn tekur tilhlaup og svo allt í einu hljómar lítil rám ungbarnarödd og myndar orðið "mamma".  Hvað er annað hægt en að gera en að hleypa út einu risastóru "oooooo", með asnalega brosvipru á vörum, klappa saman höndum og segja steinhissa út í loftið; "þú sagðir MAMMA" Eins og ekkert annað og meira merkilegra hafi nokkru sinni gerst. En á svona stundum skiptir ekkert annað máli en eitt; ég er mamma og var kölluð það líka í þokkabót:)

Ég kveð í kútinn, Svanfríður.

Fyrir afann og ömmuna (og ykkur hin líka:)

Natti tók því bara rólega á meðan við hin renndum okkur á skautum
Jæja...ég held að það þurfi engin orð nema þessi; rússneska skautaparið í Spaugstofunni þurfa að vara sig!!!
Almennilegt blogg kemur svo annað kvöld. Þar til kveð ég ykkur í kútinn, Svanfríður skautadrottning með meiru:)

9 mánuðir og skrýtinn Albani

Í dag er Natti minn 9 mánaða og vegna þessa stórafmælis þá tók hann upp á því að sitja-svolítið gleiður en skítt með það-hann situr. Næst tekur hann örugglega upp á því að skríða og þar næst byrjar hann svo á að labba. Skrítin þessi börn, geta aldrei verið bara kjur og á einum stað. Þurfa alltaf hreint að hreyfa sig. Ef ég hefði vitað af þessu þá hefði ég viljað eignast þau um fermingu, eins og segir í textanum góða.

Í dag hitti ég mann með tvær gular tennur. Hann var gamall Albani og með góðleg blá augu. Hann var einu sinni með sænskri konu. Hún varð ófrísk. 18 mánuðum seinna ákvað hún að skilja við hann og fara aftur til Svíþjóðar. Pabbi hennar sagði að hún væri rugluð að skilja við gamla manninn með gulu tennurnar tvær, þar væri hún að missa góðan mann.  Hún giftist aftur en var ekki ánægð með þann mann (hann var sundkennari tjáði hann mér og hristi hausinn). Þau hófu að rækta með sér vináttuna aftur fyrir tæpum þremur árum síðan og ákváðu að hittast. Eftir þá ákvörðun dó hún. "it made me sad" sagði sá gamli. Þetta kennir manni að hlusta alltaf á föður sinn, sagði ég því mér fannst ég þurfa að leggja eitthvað til málanna. Hann hló hátt og var mér sammála.

Albananum honum Adam fannst Natti myndardrengur með bjart andlit og falleg blá augu.  Hann bað um að fá að gefa honum pening-einn dollara. Ég hváði við því fólkið í Wal-Mart var farið að horfa. Ég vildi alls ekki gefa þá mynd af sjálfri mér að ég væri að betla fólk í matarinnkaupum um peninga.  In my cúntry ví dú tis. Ví giv smalll beibís money, money fur luck.  Svo gaf hann Natta einn dollara, lagði hönd á barnið og sagði um leið; may tis dollar turn into million dollars.  Albaninn hann Adam hefur verið í USA í 36 ár en 43 ár eru síðan hann flúði kommúnismann.  Tey vor bad, te kommunists.  Já-thank God that Stalin didn't live forever-that bastard sagði ég á móti.  Albaninn hann Adam hló hátt við og greip þéttingsfast um hönd mína við svarið sem ég gaf honum, var líklega glaður að sjá að ég aðhylltist ekki kommúnismanum.  

Þetta samtal átti sér stað í dag, í Wal-Mart.  Albaninn hann Adam leit Natta augum og eftir að hafa sagt; "Vat a beautifull boyj"átti ég mér enga undankomuleið og stóð því í hrókasamræðum í ca 10 mínútur eða svo. Fólk sem gekk fram hjá, glotti við og ég líka, bara inní mér þó því manngreyinu var fúlasta alvara með öllu því sem hann sagði. Þetta er merkilegt. Sumir vilja ekkert við mann tala en aðrir geta ekki stoppað. Maðurinn er skemmtileg uppfinning, það verð ég bara að segja.

Ég kveð ykkur í kútinn, Svanfríður.

Gullkorn

Fyrir einhverjum vikum hafði Bert sett ofan í við Eyjólf. Eyjólfur fór stuttu seinna upp í rúm þar sem ég hann sat og hlustaði á meðan ég las fyrir hann kvöldsöguna.  Eftir að hann var orðinn afslappaður og kominn í ró þá fór hann að ræða málin á eins einlægan hátt og litlum börnum einum er lagið.  Hann hafði semsagt áhyggjur af því að pabbi hans þætti ekki eins vænt um hann og honum þætti vænt um Natta. Ég hlustaði en svaraði því auðvitað til að pabbi elskaði hann og að hann mætti aldrei gleyma því.  Bætti því svo við að ég elskaði hann líka.  Elskar Natti mig, spurði Eyjólfur svo. Hann fékk jákvætt svar við þeirri spurningu auðvitað.  

Ég; Finnst þér gaman að eiga lítinn bróður?

Eyjólfur; Nei mamma.

Ég; Afhverju ekki.

Eyjólfur; Mamma.

Ég; Já

Eyjólfur; Hvenær fer Natti aftur á spítalann?................:)

Í gær hafði ég lagt Natta inn í rúm fyrir síðdegislúrinn og ætlaði að nota tímann á meðan og lesa fyrir Eyjólf.  Við komum okkur fyrir í sófanum með góða bók.  Áður en ég hóf lesturinn sagði ég við Eyjólf að ég ætlaði aðeins að athuga með bróður hans og sjá hvort allt væri í lagi.

Ég gekk að hurðinni, lýk henni upp og lýt inn. Allt var í lagi.  Ég loka henni aftur og geng að sófanum.  Eyjólfur lætur fara vel um sig undir teppi og bíður með bókina.  Spyr mig svo með spurnartón á meðan ég geng til hans;

"mamma. Er Natti dauður?"

Ég kveð ykkur í kútinn og þakka fallegar athugasemdir úr síðasta pósti-það er skárra að verða sagnfræðingur en böðull, ekki svo? 

Svanfríður

Lífið léttist með (næstum) fullum svefni

Jæja-ég er orðin björt ung kona aftur. Mér er farið að líða betur á sálinni og í líkamanum. Ástæðan er einföld-Natti patti er farinn að sofa vel-7,9,13. Það má heita að hann sofi í gegnum nóttina núna, hefur verið þannig undanfarnar tvær nætur og þó það sé ekki mikið þá segi ég "er á meðan er" og ég er þakklát. Ég tók af honum einn lúr og nú liggur blátt bann við lúr milli 18-19 því annars er grátur og óhamingja í ca. 2-3 tíma á nóttu. Þrátt fyrir mikla ást á Nathaniel þá á ég stundum erfitt að finna fyrir henni svona yfir blánóttina þegar gráturinn gnístir eyru og étur sig inn í sálina og vekur upp hálft nágrennið:)

Ég ætla í þessari einstöku bjartsýni minni að hleypa ykkur inní huga minn og segja frá hugsun sem er að taka á sig fastmótaða mynd og verður vonandi að fastri ákvörðun innan skamms.  Ég ætla að setjast aftur á skólabekk og vonandi nú strax í haust.  Nú í febrúar ætla ég að panta mér tíma með námsráðgjafa og fá ráðleggingar sem og leiðbeiningar um hvernig og hvað ég þarf að gera til þess að taka masterinn í sögu. Mig langar semsagt að læra sagnfræði og einbeita mér annaðhvort að ; a) Seinni heimstyrjöldinni og gyðingum (kemur það ekki á óvart?) eða b) kommúnisma. Einnig þykir mér allt sem viðkemur múslimum áhugavert þannig að ég veit hvað vekur áhuga en er ekki alveg búin að ákveða hvað verður fyrir valinu að lokum.  Fyrst þarf ég að afla mér almennra upplýsinga og svo er bara að demba sér út í þetta.  Ég veit að ég get tekið masterinn á fimm árum sem þýðir að ég þarf ekki að hlaupa í gegnum þetta-get tekið mér tíma ef ég vil.  Einnig verð ég að horfast í augu við að ég á ekki svo auðvelt með að vinna í hóp-þykir betra að vinna ein og ég sé fram á að þurfa ekki að vera ofan í öðrum ef ég gerði þetta.  Einnig þykir mér gaman að lesa og vinna að ritgerðum og langar að gera meira af því.  Rannsóknarvinna á vel við mig og gæti ég unnið að rannsóknum ef mig langaði.  Þannig að ég hlakka til að afla mér upplýsinga um þetta allt saman.  

Mér þykir þetta býsna stór ákvörðun en er sátt með hana.  Einnig er ég harður fylgismaður þess að reyna að gera það sem manni langar til og fellur sagnfræði undir það.  Og þó að e-ð nám taki 4-5 ár þá hugsa ég líka að ég mun hvort eð er eldast og hví ekki gera eitthvað uppbyggilegt og vinna að framtíðinni á þessum tíma?

Þannig að, já! Þetta vitið þið nú og þó að þetta sé ekki ákvörðun sem mun breyta lífshlaupi ykkar eða breyta heimssögunni þá gerir þetta helling fyrir mig og mína hér í litla bláa húsinu.  

Ég kveð ykkur í kútinn, Svanfríður, vonandi verðandi sagnfræðingur.

Shlomo-now read!!!!

shlomo í des 009, originally uploaded by Swanurinn.

Back in 2000, when I worked at Húsadalur- Þórsmörk, I was on all four, picking up garbage after the infamous first weekend in July. The music was BLASTING, I was in my own beautiful garbage-free world when somebody tapped me on the shoulder. God almighty, how I screamed! This handsome man that stood by me was startled and told me flustered that he had been trying to get my attention for some time but because of the loud music, him tapping me on the shoulder was the only thing that worked. I don't remember what it was he needed to ask because when I think back I still get startled. For two days, with our then companions, got to know each other and then bid goodbye. But the joker that the world is, saw to it that we met few days later in Höfn where we decided to change informations and try to keep in touch.
The little shoulder-tap that followed with a scream has turned into a good friendship that has been going on for nearly 8 years now and through that time we've shared happy news and sad news, just like all friends do. He, along two others, came for a visit to Akureyri when I lived there and then celebrated the wedding with me and Bert. Also he has visited the little blue house twice and because of that, Eyjólfur thinks of him as uncle Shlomol:)
Origin, believes and work status... nothing of this has to matter in a friendship. Either something clicks or it doesn't and in our case it is the furthest thing from our minds-we are just friends who like each others company and I'm most happiest about, that Bert and Shlomo can relate just like him and I.
But if any of you girls out there are interested-he is single and my oh my-what a catch (sorry Shlomo, I had to:)
Well Shlomo-finally you can read my blog and because of that, I expect you to write something in the comments.
And because this blog entry is in English isn't it customary to bid goodbye and say; I bye bye you in the cask :)

smá pæling

Fólk segist oft á tíðum "lenda"og "enda" í sumum störfum.  Hvernig enda menn í böðulsstörfum? Hvernig verður maður böðull í fangelsum? Þarf að fylla út atvinnuumsókn þar sem þarf að gera grein fyrir skólagöngu og áhugamálum? Fá böðlar álagskaup? Vinna þeir vaktavinnu 2-2-3? 

Eru þeir í verkalýðsfélagi?

Ég kveð ykkur í kútinn. Svanfríður

migið í hringi

Eyjólfur Aiden er snillingur og ég hef sjaldan hlegið eins mikið af honum líkt og ég gerði í kvöld.  Hann hjálpaði mér við að ryksuga upp allt poppkornið sem hafði farið í gólfið og gerði það á sprellanum því honum finnst það hrein og klár vitleysa að þurfa að klæðast fötum ef hann er ekki á leiðinni út. Ágæt filósófía alveg.  Hann stóð því vopnaður ryksugunni í einni og með snudduna í hinni og ryksugaði eins og vindurinn þannig að Natti átti sínum stuttu,þybbnu fótum fjör að launa þegar hann reyndi að flýja undan bróður sínum í göngugrindinni.  Á meðan þessi farsi á sér stað þá opnar Bert útidyrahurðina til þess að hrista úr einni mottunni.  Eyjólfur hendir ryksugunni frá sér þannig að hún lendir á göngugrindinni hans Natta og lendir á milli hjólanna einhvernveginn þannig að hann sat fastur og fæturnir voru svona eins og á Andrési önd, alveg á fullu en hann komst ekki neitt.  "where you fara,pabbi"? kallaði Eyjólfur þar sem hann, á sprellanum, dreif sig í snjóskóna sína-vígalega kuldaskó með svörtu riffluðu gúmmíi á tánum-opnaði skjólhurðina og dreif sig á eftir pabba sínum.  Ég lít upp úr pottunum þegar ég heyri Bert hækka róminn og sjaldan hef ég hlegið eins mikið og ég gerði í kvöld. Eyjólfur stóð til hálfs, út úr dyrunum og ég sá bara skína í hvítan bossann sem og blessuðu kuldastigvélin. Svo sé ég hann beygja sig aðeins í hnjánum, rétta úr þeim aftur og þá heyri ég Bert kalla "Eyjólfur, you pee in the toilet-not on the stoop!!!" Krakkinn var þá að míga á dyraþrepið í kuldastigvélunum einum fata. Nei ég lýg því, hann var með snuðið líka.

Annars er bara ágætt að frétta svona fyrir utan það að húsfrúin er vansvefta mjög.  Nathaniel er á fullu í tanntöku og rauk upp í mikinn hita en er þó hitalaus núna. Það verður gott þegar tönnslurnar eru komnar og kominn verður tími á að missa þær aftur:) Mikið hræðilega hlýtur þetta að taka á og vera sárt.  

Jæja þá-ég er að hugsa um að kveða ykkur í kútinn og bjóða góða nótt.  Ég heyri í ykkur bráðlega.  Svanfríður-stolt móðir af dreng sem getur migið í hringi.

Ungarnir og gæsin

Mér finnst þessi mynd alveg frábær

Í gær,laugardag, fór Natti minn patti út í fyrsta skipti-út þá þannig að hann lagðist á grasið og fékk að snerta náttúruna aðeins. Veðrið var svo yndislegt að öll skilningarvit voru þanin til hins ýtrasta og skapið fór upp í hæstu hæðir og samgladdist veðurguðunum. Á svona stundum verð ég svo þakklát fyrir allt og ekkert. Á svona stundum elska ég hreinlega að vera til og allt sem heitir áhyggjur hverfur eins og dögg fyrir sólu enda á ekki að lifa lífinu áhyggjufullur-að reyna að vera fyr og flamme er skemmtilegra og hollara. Það finnst mér allavega. Hér rétt eins og á Íslandinu góða, er daginn tekið að lengja og fyrir það er ég þakklát. Allt verður léttara og auðveldara viðureignar. Einungis rétt rúmir tveir mánuðir og þá skellur sumartíminn á sem þýða 5 klukkustunda tímamunur en ekki 6 og þá allt í einu verð ég nær öllum þeim sem mér þykir vænt um heima.
Ég er með einhvern vellíðunarkökk í hálsinum...er glöð,þakklát fyrir ríkidæmi mitt og eitthvað svo lifandi. Það er gott að vera til í dag og ég er sátt við að vera ég. En þið?
Ég kveð ykkur í kútinn, Svanfríður með gleðihnút í maganum.

Grænmeti eða kjöt?

Ég er að lesa bókina German Boy, A Child in War, sjálfsævisaga eftir Wolfgang W.E.Samuel. Mjög góð. Wolfgang þessi var ungur þýskur strákur í seinni heimstyrjöldinni sem upplifði harðræði, hungur og ömurlegheit síðasta ár stríðsins og eftir á, á herteknum svæðum Rússa.  Hann varð 11 ára í febrúar 1946 og minnist mikils hungurs. Móðir hans, 31 árs, gerði ýmislegt til þess að sjá fjölskyldunni fararborða og þ.á.m seldi hún sig fyrir mat. Rússarnir voru alltaf tilkippilegir þegar kynlíf stóð til boða og oftar en ekki þá nauðguðu þeir. En þetta vitið þið allt saman.  

Á einum stað í bókinni er Wolfgang svo ofboðslega svangur og hafði misst af tækifæri á að ná sér í kjöt af sjálfdauðu hrossi sem slátrarinn seldi og svo aftur missti hann af saltaðri síld þegar hún stóð til boða.  Eftir að hafa misst af síldinni, gekk hann álútur heim til mömmu sinnar og grét og sagði að vegna hans myndu þau aftur þurfa að borða saltaðar kartöflur í matinn.  Mamma hans hélt nú ekki og sagði með brosi á vör að þau myndu borða dýrindis máltíð um kvöldið-það eina væri að þau þyrftu bara að ímynda sér það og gera það í þykistunni. Þau ákváðu öll að ímynda sér að þau væru að borða mikið feitt kjötmeti, kartöflur og smjör-mikið smjör.

Eftir að hafa lesið þetta, fór ég að hugsa.  

Öll höfum við verið svöng-fundið fyrir svengd. Við þekkjum svengdartilfinninguna en sem betur fer erum við flest svo lánsöm að þekkja ekki virkilegt hungur. Ég var virkilega blönk rétt eftir að ég flutti til RVK, fór ekki vel með peningana mína og áttum við vinkonurnar ekki alltaf fyrir miklum mat-en þá fór ég bara upp í sjómannaskóla og fékk mér að borða þar. Ég þekkti ráðskonuna þar og hún sá aumur á mér og gaf mér að borða:) En þrátt fyrir blankheit þá man ég aldrei eftir hungri...maður átti alltaf eitthvað til þess að narta í og súpa á :) Þannig að ég veit ekki hvað það er að vera banhungruð í orðsins fyllstu merkingu. En allavega...þá fór ég að hugsa.  Í dag má enginn vera feitur-orðið feitur er eins og blóts-eða skammaryrði. Fólk lýtur hornaugum á þá sem eru feitir. Sá sem er feitur er örugglega latur líka. Nennir ekki neinu nema að éta daginn út og inn. "Hún gæti verið svo sæt ef hún missti þessi aukakíló"  Í dag getum við valið úr öllum þeim matartegundum sem til eru undir sólinni. Þú getur haldið indverska matarveislu þó svo þú búir á Borgarfirði eystri eða kokkað kínamat úr eldhúsi staðsettu í Breiðholtinu. Ekkert mál. 

Þegar ég flutti til USA þá ráðlögðu manni allir heilt um að passa mig nú á hormónafyllta matnum hér-ég semsagt átti að passa mig á að fitna ekki. Guð forði okkur frá að fitna. (svona ykkur að segja þá hef ég sjaldan borðað eins hollt og eftir að ég flutti hér og er það einungis vegna þess að ég sé um að elda ofan í mannskapinn á heimilinu)  En ímyndið ykkur það versta hungur sem um getur. Ímyndið ykkur að þið séuð svo svöng, eigið akkúrat ekkert í eldhússkápunum og garnirnar hafa gaulað í margar vikur.  Börnin ykkar gráta af hungri og maginn er orðinn innfallinn af hungri.  Einn daginn sjáið þið hvar vörubíll á leið í 10-11 ekur um götur bæjarins, fullur af mat.  Hann veltur og út úr vörubílshúsinu dettur hellingur af mat; kjúklingur, súpukjöt, lambalæri, hrossakjöt,kartöflur,gufusoðið grænmeti,spínat, sveppir,heilhveiti spaghettí, brauð og sykurlaust appelsín. Allt í einu getið þið fætt börnin ykkar sem og ykkur sjálf og eigið nóg í afganga daginn eftir.  Fullt af fólki sér vörubílinn velta og þið fattið að ef þið eruð ekki fljót þá náið þið engu. Í huganum ákveðið þið hvað best væri að taka og getið aðeins tekið það sem þið getið borið.  Hvað takið þið? 

Eitt er víst að ef ég kæmist hjá því þá tæki ég ekki gufusoðna grænmetið og spínatið.

Lokahugsunin mín var svo þessi; hvað myndi Solla í Grænum kosti gera?

Ég kveð ykkur í kútinn, Svanfríður.

Það er fjör að vera þriggja

Síðasta morguninn í Washington hafði ég unnið hörðum höndum að því að pakka skipulega niður í töskur svona til þess að gera heimferðina auðveldari. Lítill bakpoki með aukafötum af þeim bræðrum, bleiju-og matartaska fyrir bræðurnar, mínibarinn fyrir okkur hjónin og þar fram eftir götunum.  Ég var ósköp ánægð með sjálfa mig.  Allt var klárt og við líka....þar til að Eyjólfur sem að minni bestu vitund var klæddur því ég klæddi hann sjálf, kom hlaupandi niður stigann, allsber og þetta líka kátur og tilkynnti mér það að hann og Emely væru í baði. Ég hugsaði með mér, Ok, hann er þriggja, við leggjum ekki í hann fyrr en eftir klukkutíma, best að leyfa honum að leika sér eins og hann getur þar til við leggjum í langkeyrslu.  Þar sem ég var á vappi um húsið heyrði ég alltaf hláturinn og ærlsin í börnunum og brosti í kampinn og hugsaði með mér hversu gaman það væri að vera svona áhyggjulaus.  Svo fer ég niður og sest í síðasta kaffibollann með vinafólkinu. Fæ þó eitthvað á tilfinninguna þannig að ég rýk upp en Emely og Eyjólfur voru inni á hjónaherbegisbaðinu þar sem er frekar stórt baðkar.

Þegar ég kom inn á baðið, þá fórnaði ég höndum og stóð sem fastast.  Í 30 sek hugsaði ég "Ó guð minn góður" en svo setti ég hendur fyrir munn, einungis til þess að bæla niður hláturinn.  Við mér blöstu tveir allsberir litlir kroppar, annar þriggja en hin fjögurra. Sú fjögurra ára sagði "I'm sorry, I'm so sorry,Swany." Sá þriggja ára sagði á sinni yndislegu íslensku "Mig gera eins og jú (þú). Mig þvo þvottinum." Það sem sú fjögurra var að afsaka og sá þriggja var að útskýra voru öll fötin (líka ferðafötin hans Eyjólfs), öll handklæðin, bæði af baðinu og úr baðskápunum sem og hárburstar, tannburstar,sjampóflöskur og ein dúkka sem lágu í botni baðsins.  Þetta höfðu þau semsagt verið að dudda sér við á meðan ég vappaði um húsið að gera okkur klár:)  Ég fór niður með hláturinn í kverkunum og sagði frá.  Okkur hjónum fannst þetta einum fyndið, vinahjónunum fannst þetta ekkert sniðugt og hentu krökkunum í skammarkrókinn.  Það er sem ég segi, það er gaman að vera þriggja ára. En á meðan þau greyin sátu í skammarkróknum þá datt mér Lagið um það sem ekki má í hug enda mega þessi grey varla neitt, finnst manni á stundum.

Ég kveð ykkur í kútinn og óska þess að þið getið fundið barnið í ykkur. Svanfríður.

Ferðalagið til Washington DC

Einungis nokkur af þeim fjölda nafna sem eru á svarta veggnum til minninga þeirra sem féllu í Víetnamstríðinu. Nokkrir blómsveigar lágu við vegginn. 
Sjáið hvað Lincoln karlinn er stór.
 Four scores and seven years ago....
Minnisvarðinn um seinni heimstyrjöldina er glæsilegur og sá nýjasti þarna. Súlurnar sem ganga hringinn tákna hver um sig hvert ríki USA sem og nokkur yfirráðasvæði þeirra.
 Hluti Víetnamveggjarins. Ég sá þarna einn mann,sem horfði stíft, líklega á eitt nafn á veggnum. Hann stóð þarna einn, felldi nokkur tár, tók ofan hattinn, hneigði höfuðið lítillega og gekk í burtu. Mig dauðlangaði að taka utan um hann en kunni ekki við það.
Eyjólfur fyrir framan styttu til heiðurs hermanna Víetnamsstríðsins. Þvílíkt bull þetta stríð sem og öll hin stríðin.
Washington Monument séð af tröppum Lincoln minnisvarðans. Munið ekki eftir þessari sjón úr Forrest Gump myndinni?
Eyjólfur, Emely, Hannah og Corrine vinkona okkar fyrir framan Lincoln. (Eyjólfur stökk yfir keðjurnar og var á leiðinni upp tröppurnar til Lincolns þegar ég náði í rassinn á honum)
Eyjólfur búinn að fá nóg eftir heimsóknina í kirkjugarðinn. Þennan dag svaf hann í 14 klukktíma!!! Ég lýg því ekki. Uppgefinn.
Natti var aðeins hressari en stóri bróðir eftir kirkjugarðsheimsóknina.
Skiltið sem býður mann velkominn í kirkjugarðinn.
Fallegur strákur sem skilur ekki við snuðið.
Þarna hvílir John Fitzgerald Kennedy
Og þarna hvílir bróðir hans, Bobby Kennedy. Hann valdi sjálfur leiðið sitt og vildi hafa það svona látlaust.
Grafir hermanna í hátíðarbúning. Mér persónulega fannst þetta falleg og tilkomumikil sjón.
Natti kátur
Pentagon séð frá leiði JFK
Næst okkur liggur sonur þeirra Kennedy hjóna sem dó aðeins 2 daga gamall, svo JFK, þá Jackie og yst liggur dóttir þeirra sem fæddist andvana.
Eruð þið klár í bátana? Tilbúin í lestur? Náið ykkur í kaffi, te eða eitthvað gott í bolla, komið ykkur vel fyrir stólnum og komið mynd af okkur familíunni inní hausinn á ykkur (ef einhver þarna úti vitið ekki hvernig við lítum út, þá erum við mjög fallegt fólk:)  Ferðalagið hófst klukkan 23.40 28.des. Ég ætla ALDREI aftur að keyra í gegnum nóttina. ALDREI segi ég.  Klukkan sjö næsta morgun þá var ég tilbúin í að leggjast niður og standa aldrei upp aftur:)  Bert greyið sagði við mig; Góðan daginn og ég svaraði (OK, meira svona hreytti); Og hvað er svona gott við hann!  (ég lofa þó að pirringurinn bráði af mér nokkrum mínútum seinna og allt gekk eins og í sögu bæði fyrir og eftir pirring:) 

Þeir bræður stóðu sig eins og hetjur í aftursætinu og við vorum dugleg að stoppa á leiðinni til DC.  Eftir 13 tíma keyrslu þá voru þeir hinsvegar búnir að fá nóg, báðir tveir og Natti greyið mókti einhvernveginn á milli þess sem hann grét af vanlíðan og Eyjólfur losaði bílbeltið af sér í gríð og erg.  Eftir 15 tíma keyrslu vorum við loksins komin......bara að röngu húsi!!! Vinir okkar höfðu flutt en létu okkur ekki í té nýja heimilisfangið þannig að við tók leitin að rétta húsinu.

Washington heilsaði okkur með 12 stiga hita og glampandi sól og var það góð tilbreyting úr kuldanum og snjónum sem Illinois hefur fært okkur undanfarnar vikur.  Það var yndislegt að hitta vini okkar og Eyjólfur og eldri dóttirin endurnýjuðu gömul kynni og hófu að leika sér.  Oft þurfti að skakka leikin en oftast gekk vel.  Natti var gjörsamlega búinn þegar við höfðum komið okkur fyrir að hann sofnaði í fanginu á mér á meðan ég stóð með hann í sturtunni. Ég get lofað ykkur því að gott var að leggjast á koddann um kvöldið og sváfum við öll-Natti líka-alla nóttina og til 9 næsta morguns. Yndislegt.

Fyrsta daginn í Washington drifum við okkur niður í bæ til þess að skoða okkur um og Bert hló sig máttlausan því honum fannst ég eins og barni í sælgætisbúð-ég hreinlega hoppaði af gleði yfir að vera komin til höfuðborgarinnar.  Hafið þið spáð í sögunni sem Washington hefur upp á að bjóða? Það er svo mikið að skoða þarna að maður gæti gert eitthvað á hverjum einasta degi í heilan mánuð og átt samt fullt eftir.  Fyrsta daginn sáum við minnisvarðan um seinni heimstyrjöldina en hann er tiltölulega nýr.  Einnig sáum við Washington Monument (Risaháu nálina sem gnæfir yfir öllu), Lincoln minnisvarðann, Vietnam-vegginn, Hvíta húsið sáum við úr fjarlægð en það rigndi svo mikið þegar við vorum að ljúka göngu okkar um svæðið að við drifum okkur með krakkana út í bíl þannig að við sáum það hvíta ekki nema úr fjarlægð-ég skoða það bara betur næst og þá helst þegar nýr forseti er sestur við stjórnvölinn.  Þó sáum við þyrlu forsetans og vil ég ímynda mér að Bush hafi verið þar inni því ég ullaði upp í loftið þegar þyrlan flaug yfir.  Pólitísk andstaða þarf ekki að vera róttæk svo hún hitti í mark-mér leið allavega betur:)

Gamlársdagur fór í eldamennsku og annað slíkt en á nýjársdag rættist áralangur draumur minn og get ég ekki lýst því fyrir ykkur hvernig mér leið.  Úff.

Ég semsagt fór og skoðaði Helfarasafnið.  Eftir að hafa gengið í gegnum málmleitartæki þá gengum við Corrine vinkona mín að upplýsingaborðinu þar sem maður á áttræðisaldri, Mr. Biner, tók á móti okkur.  Fyrsta spurning hans var; Do you know about the holocaust?  Mér varð svo um að heyra þessa spurningu að ég gat einungis stamað "yes".  

-Hafið þið einhverntíman verið svo nálægt því að fá draum ykkar uppfylltann að þið getið snert hann? Ef svo er þá vitið þið hvernig mér leið-  

Þegar Mr. Biner tjáði okkur að hann hafi verið hermaður í einni af þeim herdeildum sem frelsuðu Mauthausen fangabúðirnar í Austurríki, þá gat ég ekki annað gert en að taka í hendina á honum. Hann var þar. Ég var þar líka-einungis hálfri öld seinna.  Hann hélt áfram að tala en ég man ekki hvað hann sagði því ég varð yfirbuguð af tilfinningum....og tárum. Ég var komin þangað, eftir allan þennan tíma og ég var að tala við mann sem lifði þessa tíma og ég bara grét, hljóðum gráti og földum tárum. Ég réð ekki við mig.

Að ganga í gegnum þetta stórfenglega safn er ótrúlegt.  Fyrir utan það að vera flott þá hefur verið hugsað fyrir öllu. Þarna eru óteljandi sjónvarpsskjáir þar sem heimildarmyndir renna í gegn, stanslaust. Þúsundir ljósmynda eru uppi um alla veggi. Margar hafði ég séð en auðvitað alls ekki allar.  Gripavagn sem flutti fólk í dauðann var á einum ganginum og varð maður að ganga í gegnum hann til þess að komast áfram-þá verð ég að viðurkenna að í fyrsta og eina skiptið sem ég fór í gegnum safnið, þá stoppaði ég og hugsaði mig vandlega um hvort ég treysti mér í gegn.  

Ég stóð í vagninum og heyrði hljóð og fann lykt og sá óhamingjusamt og hrætt fólk standa þarna.  Ég dreif mig út.  

Á einum ganginum gekk maður fram hjá tveimur risa gluggum sem voru fullir, frá gólfi og upp í loft, af skóm. Skóm sem fórnarlömbin gengu á. Ég tók eftir einum rauðum kvenmannsskóm. Kannski var konan dansari sem átti þá. Hver veit?  

Ég ætla ekki að þreyta ykkur með þessum lýsingum...en ég var þarna inni í 4 tíma og þegar ég kom út, þá gat ég ekki talað.  Ég sagði einungis það nauðsynlegasta í nokkra tíma á eftir. Magnað, ótrúlegt, hrikalegt, sorglegt,ljótt, fallegt.....................

2.janúar fórum við svo að leiði JFK.  Það var magnað að koma í kirkjugarðinn en maður hefur séð hann oftsinnis í bíómyndum.  Hann var svo friðsæll og vegna þessarar friðsældar þá töluðum við saman í hálfum hljóðum. Eyjólfur fann eitthvað á sér líka því hann varla bærði á sér.  Semsagt í skítakulda og vindi gengum við um kirkjugarðinn og skoðuðum leiði JFK,Jackie Kennedy og tveggja barna þeirra sem dóu sem ungabörn. Við sáum líka leiði Bobby Kennedy en það var voða látlaust og var það hans val.  

3.janúar fórum við svo og keyptum skyr!!!, höfðingja og Nóa Síríus súkkulaði og lögðum af stað heim. Nú gekk allt miklu betur, enda vorum við útsofin og með hausinn fullan af góðum minningum.  Ferðin heim tók 14 tíma og vorum við komin heim klukkan 01 aðfaranótt föstudagsins var.

Auðvitað gerðist miklu meira en hér hefur verið tekið fram....en mest um vert er að við skemmtum okkur vel í faðmi fallegrar borga og góðra vina. Hversu meira getur maður beðið um?

En jæja þá, ég kveð ykkur í kútinn því Natti er vaknaður.  Svanfríður sem kallar ykkur góð ef þið endist lesturinn.

2008 heilsar

Gleðilegt ár,kæru bloggvinir og aðrir með þökkum fyrir það liðna.  Vonandi áttuð þið góð áramót, gleðileg og slysalaus.

Ég á enn í svolitlum timburmönnum eftir ferðalagið þannig að ég læt þetta duga núna  en skrifa meira annaðkvöld.

Þar til þá kveð ég í kútinn, Svanfríður.