Ég hef ekkert að gefa ykkur í dag....

ég bið ykkur bara um að vera góð við hvort annað og býð ykkur í leiðinni góðan dag.
Ég kveð ykkur í kvefaðan kútinn sem í leiðinni er fullur af tanntöku:) Svanfríður.

...bikar minn er barmafullur...

Þrjú á palli
Koss frá pabba er góður

Lítill kútur sem passar svo vel í fangið á mömmu sinni.

Natti lá í mestum makindum á gólfinu þar til úlfurinn Eyjólfur kom og urraði eins og úlfum er lagið. Natti hermdi eftir með því að urra á móti.

Klukkan er að verða eitt e.m. og herra Nathaniel Noble er vakandi vegna sárinda í munni en tanntaka á þar sök á.Hann er rólegur núna, situr í stólnum sínum og skoðar appelsínugula jarðýtu sem bróðir hans á; loksins fær hann að sjá dótið hans Eyjólfs í friði en yfir daginn er það ekki alltaf svo auðvelt.

Ég sit við tölvuna með sjóðheita hunangsmjólk fyrir framan mig en ástæðan er sú að ég féll fyrir höndum flensunnar-ég sem hef staðið upprétt allt frá því ég flutti hingað út en núna læt ég bragðgóða hunangsmjólkina leika um mig og hugsa með hlýju til mömmu í leiðinni því sem barn gaf hún mér alltaf hunangsmjólk þegar hóstinn var að fara með mig. Og því er gott að hugsa til mömmu; góð og sæt eins og hunangið í mjólkinni:)

Á meðan ég sit hér frammi og kemst ekki alveg strax í háttinn þá er ekkert betra en að láta fara vel um sig og skoða myndir. Ljúft.

Efst eru nokkrar sem voru teknar í kvöld.

Ég kveð ykkur í kútinn og vona að bikar ykkar sé barmafullur, líkt og minn í kvöld.

Svanfríður.

Baileys og brjóstahaldarar

Ef þið skylduð velta því fyrir ykkur, þá áttum við góða helgi. Eitt af því besta við hana var það að Bert var svo mikið heima því fimmtudagurinn var frídagur, hann vann bara til 14 á föstudeginum og svo var hann auðvitað heima í gær og í dag. Þeir feðgar voru útivið frá 11 -16 í gær að raka og brenna laufið úr garðinum okkar og er hægt að taka okkur af "white trash" listanum núna,allt hreint og fínt. Ég gerði svosem ekkert í gær nema að þrífa og reyna að láta Natta gleyma hversu vond tanntaka er og gekk það svona upp og ofan-leið honum best þegar ég söng fyrir hann,þá gleymdi hann sér. Við fengum svo heimsókn í gærkveldi en góð vinkona mín kíkti yfir í baileys drykkju á meðan strákarnir hennar 2 og Eyjólfur léku sér saman. Strákarnir hafa ekki góð áhrif á Eyjólf-þeir kunna svolítið af ljótum orðum og eru berserkir hinir mestu og er það ávísun á mikinn hávaða og læti enda var ég að þrífa og taka til fram til miðnættis eftir að gestirnir fóru því litla bláa húsið mitt var í RÚST. Já-og bílateppið hans Eyjólfs þurfti í þvottavélina því annar strákurinn kúkaði á það-óvart var það en samt ógeðslegt.
Í dag skiptum við svo liði og ég fór í jólakaupsleiðangur á meðan Bert og Eyjólfur sóttu tengdó á flugvöllinn. Undir kvöld fórum við svo fjölskyldan í RISA Wal-Mart sem nýbúið er að byggja hér hjá okkur og versluðum matvöru því hún er á betra verði en í venjulegu búðinni okkar-lambaskanki,ágætur á stærð,kostar 5 dollara og tel ég það vera gott verð.
Og þá er komið að brjóstarhaldaranum! Í mörg ár hef ég átt við þann alþjóðarvanda að finna ekki brjóstarhaldara við hæfi. Ég hef leitað víða og því miður keypt marga sem hafa svo ekki sinnt sínum skyldum og hafa endað í ruslinu. En guð blessi Wal-Mart:) því ég fann þennan líka fína haldara sem að heldur mínum físísku penslum þar sem þeir eiga að vera-fyrir miðri bringu en ekki sem hitavermi fyrir naflann. Og fyrir 13 dollara og brjóst eins og Sandra Dee þá kveð ég ykkur í kútinn og segi ;JÍÍÍÍÍÍÍHAAAAA! Svanfríður.

Ekki niðurrifsstarfssemi-bara hugsað upphátt

Ég var að koma úr bíói-fór á kvikmyndina August Rush sem opnaði í kvöld. Kvikmyndin fjallar hreint og klárt um tónlist og hversu öflug hún er og getur verið. Myndin er í svolitlum ævintýra stíl en samt svo sönn. Boðskapur myndarinnar í mínum huga er að ef þú einfaldlega opnar hjartað þitt og hug, þá kemur lífið, til þín.
Það er einfalt að fara út í búð. Það er einfalt að fá sér kaffisopa. Það er ekki einfalt að opna hug sinn og hjarta. Persónulega þykir mér lítið mál að opna hug og hjarta gagnvart börnunum mínum en fyrir utan þau er það ekki svo auðvelt, skal ég ykkur segja. Ég nefnilega stóð í þeirri trú, allt þar til fyrir nokkrum mánuðum síðan, að ég væri afar opin manneskja. Ef þið spyrjið fólk sem mig þekkir, hvernig manneskja ég sé, þá garintera ég það að flestir myndu svara þannig að ég væri mjög opin og hress. Hress,jú jú, ég er ekkert í fýlu á almannafæri....opin? Ég er ekki harðlokuð bók en ég er heldur ekki eins opin og lífsglöð mella.
Þetta kom mér mjög á óvart, svo á óvart að það tók mig nokkra daga að komast yfir þessa uppgötvun.
Kvikmyndin sem ég sá í kvöld, hrinti ýmsum hugsunum af stað sem svo breittust í heilabrot. Ég fór að hugsa um áhugamál og drif, keppnisskap og heilindi.
Ég hef tekið mér þónokkuð fyrir hendur og ætlaði mér að gera svo margt og mikið. Ég fór í tónlistarnám sem ég svo útskrifaðist úr og vann við. Hætti í því þegar ég svo flutti hingað út. Fólk hefur oft spurt mig hvort ég sé að kenna tónlist-hvort ég semsagt vinni við það sem ég lærði. Svar mitt er auðvitað neikvætt því ég hef unnið heimavið, ég el upp mín börn en er nú að vinna að því að gerast kennari, enskukennari fyrir útlendinga. Ég er sátt við það, þykir það spennandi. En ég velti því fyrir mér í kvöld hvort þetta sé líka meðvituð ákvörðun, það að kenna ekki tónlist. Ég hefði vel getað unnið að því en gerði það ekki. Til þess að geta gert eitthvað vel þá þarf maður að þekkja sjálfan sig vel og vera opin, getað lokað augunum og látið lífið og tilfinningarnar fljóta án þess að hræðast neitt. Og til þess að kenna tónlist og hrærast í henni þá þýðir ekkert að vera með neina stæla-tónlistin finnur það og ef maður heldur höndunum að sér þá verður tónlistin fölsk-eins og svo margt annað.
Ég dáist að fólki sem fylgir köllun sinni, í hvaða mynd sem hún kemur fram. Því ef þú fylgir köllun þinni þá ertu að fylgja sannleikanum, þínum sannleika og þá "bíttar engu" hvað hver segir. Ef ég hef enga köllun, á ég þá engan sannleika heldur?
Leitið og þér munuð finna. Skiptir tíminn engu máli? Má ég enn vera leitandi gamalmenni eða á ég bara að velja eitthvað og "opna mig" gagnvart því? Ég er svolítið hrædd við þetta því ef ég finn ekki það sem ég leita að þá kannski opna ég mig aldrei alveg og mun því ekki veita mér það sem ég ( allir), á mest skilið-að vera trú sjálfri mér.
Stundum líður mér eins og framliðnum sálum sem svífa í tóminu. Bíða eftir að finna friðinn svo þær geti hætt að svífa og lent.
Það er þroskandi að lifa,það er þroskandi að elska, það er gott að gráta sem og brýn nauðsyn stundum-hvort það er yfir einhverju sorglegu eða fallegu. Það eru heilindi manneskju að geta verið hún sjálf en Júdasar-heilkenni ef hún er það ekki. En eins og mér þykir erfitt að vaka yfir litlum Natta-strák sem grætur heilu og hálfu næturnar vegna tanntöku þá þykir mér líka erfitt að kynnast sjálfri mér-en jafnframt þykir mér það forréttindi líka því þegar öllu er á botnin hvolft, þá erum við öll einstök og það er gaman að vera einstakur...finnst ykkur það ekki líka?
Ég kveð ykkur í kútinn, Svanfríður (sem hlustar á morgunvaktina á Rás 1 í beinni á meðan klukkan er tæplega hálf átta heima á Íslandi en tæplega hálft tvö hér í Chicago)
Gleðilega þakkargjörð til ykkar hér í USA. Gobble gobble.

Fyrir þá sem trúa á ástina og hina, sem trúa síður

Þýskaland, 1941.
Litfríð og ljóshærð gengur hún fram að himinhárri gaddavírsgirðingu. Hún er 10 ára. Hinumegin girðingarinnar sér hún ungan mann. Hann er 16 ára. Þau ná augnsambandi og hefja samræður í lágum hljóðum. Henni svíður hversu skítugur og grindhoraður hann er og spyr með barnslegri einlægni hvort hann sé svangur.
Svo svangur, var svarið.
Gull átti hún í formi eplis sem hún kastaði yfir gaddavírsgirðinguna þegar verðirnir sáu ekki til. Ungi maðurinn át það upp á engri stundu.
Daginn eftir kom hún aftur...með epli. Stúlkan gekk fram að girðingunni á hverjum degi í 9 mánuði og alltaf hafði hún epli með sér.
Einn daginn sagði ungi maðurinn að hún ætti ekki að koma aftur því daginn eftir ætti að færa hann í aðrar fangabúðir einhversstaðar í Tékkóslóvakíu. Á leiðinni í gripalestinni hugsaði ungi maðurinn stíft til litla bjargvættarins og þakkaði henni lífsgjöfina í huganum.
Ungi maðurinn varð 20 ára og átti að deyja. Aðra lífsgjöf fékk hann að gjöf, þó ekki í formi eplis heldur frelsuðu bandamenn fangabúðirnar og hann varð frjáls.

Förinn var heitið til New York þar sem hann byggði upp nýtt líf. 14 árum síðar kemur vinur mannsins til hans og segir honum að hann sé að fara á blint stefnumót þá um kvöldið. Hann hittir fallega unga konu og byrja þau að ræða saman. Þau eru bæði pólverjar. Þau skiptust á upplýsingum...hann eyddi styrjöldinni í fangabúðum nasista en hún flúði Pólland og settist að í Þýskalandi með foreldrum sínum á aría-skírteinum og bjó í felum á bóndabæ allt til loka stríðsins.
Hún sagði manninum frá sérstakri reynslu sem hún upplifði sem 10 ára stúlka en hún hafði gengið fram á hluta fangabúða nasista og kynnst ungum manni á laun í gegnum gaddavírsgirðinguna.
Maðurinn greip fram í fyrir henni og spurði hvort þessi stúlka hefði kastað eplum til mannsins og með því átt þátt í að bjarga lífi hans? Svarið sem hann fékk var jákvætt og um leið og hann heyrði að stúlkan sem sat fyrir framan hann á blinda stefnumótinu í New York, 14 árum eftir stríðslok væri litla 10 ára stúlkan með eplin, þá fór hann samstundis á hnén og bað hennar.

Tæpum 50 árum síðar sátu þau í sófanum hjá Opruh Winfrey og sögðu sögu sína þannig að ég býst við að stúlkan sem einu sinni var 10 ára og átti gull í eplum, hafi játast unga manninum.

Ég kveð ykkur í kútinn, Svanfríður.

Nú er þvílíka gúrkutíðin í bókamálum hjá okkur Eyjólfi en þannig er mál með vexti að ég hef aldrei lesið bók fyrir hann á ensku. Bara á því ástkæra. NEMA í dag ( og ég virkilega fékk samviskubit yfir því,mér fannst ég vera að svíkjast um) Á sunnudaginn var horfði Eyjólfur á teiknimyndina Þegar Trölli stal jólunum (When the Grinch stole Christmas sbr.myndbandið í þarsíðustu færslu) og sat hann agndofa yfir henni og lá næstum því við gráti þegar myninni lauk. Því drifum við mæðginin okkur á bókasafnið í gær til þess að sækja sömu mynd á DVD og þrátt fyrir að hún sé rispuð og hoppar alltaf á byrjun þegar lokaatriðið hefst, þá horfir hann á hana aftur og aftur og aftur, alveg þangað til mig langar að gráta. Ég tók líka nokkrar bækur eftir sama höfund,Dr. Seuss en mér finnst hann vera snillingur í skrifum...hann notar svo einföld orð og setningar en púslar þeim upp svo úr verður snilld.
Ég er búin að lesa Tumabækurnar 4 sem hann á 1000 sinnum, sama er upp á teningnum með Dimmalimm, Bláu könnuna, 4 bækur með Snúði og Snældu og svona mætti lengi telja og í dag þá langaði mig að gubba yfir litla bókasafninu sem hann Eyjólfur býr yfir þannig að ég í örvæntingu minni, tók The Cat in the Hat (Kötturinn með höttinn) og las hana.....á ensku. Ég las hana hratt því þá leið mér aðeins betur-ég kláraði hana allavegana fyrr:) Núna áðan þegar ég kom svo heim úr skólanum, klukkan 21.30 þá beið þessi elska með Dr. Seuss en nú með bók sem fjallar um stafróið og vildi að ég læsi fyrir sig og hann lofaði að hún væri á íslensku! Svo var náttúrulega ekki þannig að þegar ég lagðist upp í rúm, bað ég yfirvaldið um fyrirgefningu synda minna vegna þess að nú skyldi AFTUR lesið á ensku. Þegar ég var komin niður í stafinn C, þá spurði ég Eyjólf hvort ég ætti að lesa meira. "já mamma, íslenska takk" Og ég varð því að skvera þessari snilld yfir á íslensku og úr varð-ekki snilld:( Ég var gjörsamlega sprungin á limminu þegar ég kom að M-inu því þá sá ég myndir af einhverjum andsk....maurum sem voru á gangi í dimmum skógi á meðan tunglsljósið glitraði fyrir ofan þá og allt rímaði þetta og byrjaði á bókstafnum M í ensku-útgáfuni. Það eina sem mér datt til hugar að segja var að " margir, magnaðir,maurar,marséruðu í myrkrum skóginu undir magnaðri mána-músíkinni" Svo þegar hann bað mig um að lesa þetta aftur því "þetta var gemtilett,mamma" þá næstum því fór ég að gráta því það er mjög erfitt að segja þetta aftur.
Svo kom að W,Q og Z en úr því að þessir blessuðu stafir eru ekki í okkar stafrófi þá breytti ég þeim bara í Þ,Æ og Ö, bullaði heil reiðinnar býsn, sagði svo köttur útí mýri, settuppásigstýriúterævintýri.....fór með Faðirvorið og heimatilbúnar bænir og kvaddi svo daginn með kossi.
Á morgun ætla ég að lesa Tuma eða Snúð og Snældu....á íslensku.
Ég kveð ykkur í rammíslenskan kútinn og segi good night.
Svanfríður.

Á meðan ég bjó heima á Ísalandinu góða þá var lífið í vissum farvegi, auðvitað. Ég gerði hitt og þetta;flutti til RVK eftir framhaldsskóla, lærði, vann,ferðaðist eitthvað, vann,bjó með manni, útskrifaðist úr námi, sleit trúlofun, flutti norður á Akureyri þar sem ég kenndi, skúraði og var með góða konu í stuðningi. Ég hafði nóg að gera og leið vel. Kom að því að ég hitti minn mann og tók ákvörðun um að játast honum og eyða þar með lífinu með honum og hef ég ekki séð eftir því. Ég hef gaman að því að pæla í hlutunum en þori hinsvegar ekki fyrir mitt litla líf að segja helminginn af því upphátt því maður verður nú að gæta að mannorðinu:) En þó verð ég að segja þetta og vona ég að ég komi því sæmilega frá mér-og munið að ég er bara 31 árs og tiltölulega nýgift en þó engin gufa sem er nýbúin að læra að skeina sig.
Ég trúi á hjónaband. Ég er stolt af því að vera gift mínum manni, ég er stolt af því að bera hring á fingri því hann er til vitnis um að ég elska einhvern það mikið að ég tók bónorði hans um að giftast sér. Ég er ekki að segja að ég hristi hausinn yfir pörum sem ákveða að gifta sig ekki eða virði ekki þá ákvörðun, alls alls ekki. Mér finnst einfaldlega fallegt að gifta sig, að innsigla sambandið með því að ganga í hjónaband.
Mín persónulega skoðun er sú að það sem fer fram innan veggja heimilis þíns sé í rauninni einkamál-heimilið er griðarstaður-á að vera það allavegana þó það sé það því miður ekki alltaf-það sem fer fram inni á heimilinu er lífið þitt; fjölskyldur gera það sem þarf að gera í hinu dagsdaglega amstri, það sem allir þurfa að gera-þær eiga að standa saman, hjónin/foreldrarnir hlúa að börnum sínum ef þau eru í myndinni og að hvert öðru;hjónin/foreldrarnir eiga sér svo sitt líf sem þó er oft erfitt að koma heim og saman vegna lífsins sem bankar upp á á hverjum degi; hjónin elskast,rífast,sættast,hlæja,gráta.................reyna að ganga stíginn saman án þess þó að kæfa hvort annað. Í hjónabandinu eru svo miklar andstæður og ég held að það eitt hafi komið mér mest á óvart. Ekki það að ég hafi gengið inn í hjónabandið haldandi að allt myndi ganga snuðrunarlaust fyrir sig, ónei, svo vitlaus er ég ekki, en þó, þegar á hólminn var komið þá komu andstæðurnar mér mest á óvart og þær halda áfram að koma mér á óvart.
Árið í ár, hefur verið það strembnasta síðan ég flutti út. Mér finnst ég í fyrsta skipti vera orðin fullorðin fyrir alvöru. Allt það sem við Bert höfum búið til og hvernig við lifum lífinu gerði mig að fullorðinni manneskju. Árið hefur verið strembið en fullt af gleði og tilfinningaskalinn hefur oft á tíðum verið strengdur til hins ýtrasta vegna þess eins að ég hef áttað mig á svo mörgu; ég hef áttað mig á sjálfri mér og þar af leiðandi af hlutunum í kringum mig. Ég á enn langt í land með að átta mig á svo mörgu enda er ég bara 31. Við Bert eigum líka vonandi að verða þeirra gæfu aðnjótandi að átta okkur á óteljandi hlutum saman í framtíðinni.
Ég held að fyrstu árin í hjónabandinu séu oft á tíðum þau strembnustu,þ.e, við erum að kynnast hvort öðru, reynum að byggja upp samleiðina og lífið sem best við getum og allt sem öllu fylgir. Ég hef ekki gaman að svörtu og hvítu og byggi mér stundum háfleyga drauma, bara svona til þess að krydda lífið og tilveruna og því reyni ég að sjá lífið í rómantísku ljósi. Ég fagna erfiðleikunum eins fáránlega og það hljómar. Ég er þakklát því að sem einstaklingur í hjónabandi þá upplifi ég sorgir,gleði, drauma og þrár því þegar ég sit svo,við hlið Bert, í hengirólunni sem staðsett er á hvítu veröndinni minni fyrir utan fallega hvíta húsið mitt og hugsa til baka, þá get ég stolt sagt;líf mitt er gott því við gerðum það sem við gátum, gerðum það saman, það tók tíma sinn en hér erum við, sterkari sem aldrei fyrr.
Þetta er það sem ég sé í framtíðinni okkar og ég hef ekki rangt fyrir mér, enda er ég rammgöldrótt og skyggn:)
Ég kveð ykkur í kútinn og bið ykkur um að afsaka þetta orðapúsl sem enginn skilur svo kannski nema ég. Svanfríður, sem ætlaði að skrifa um nám og skólagöngu...já og líka tanntöku ungbarna (tanntaka er nefnilega svo ansi skemmtileg).

Ef lundin léttist ekki við þetta mynband þá verð ég hissa. Þetta er eitt af mínum uppáhalds bíó-lögum, ef ég á að vera hreinskilin því ég get hlegið mig máttlausa.
Ég kveð ykkur í kútinn og óska ykkur góðs mánudags. Svanfríður


(fyrst setningin í næst síðasta versinu, finnst mér frábær-það væri hræðilegt að hafa þessi áhrif á einhvern)
Author: Dr. Seuss
You're a mean one, Mr. Grinch.
You really are a heel.
You're as cuddly as a cactus,
You're as charming as an eel.
Mr. Grinch.


You're a bad banana
With a greasy black peel.


You're a monster, Mr. Grinch.
Your heart's an empty hole.
Your brain is full of spiders,
You've got garlic in your soul.
Mr. Grinch.


I wouldn't touch you, with a
thirty-nine-and-a-half foot pole.


You're a vile one, Mr. Grinch.
You have termites in your smile.
You have all the tender sweetness
Of a seasick crocodile.
Mr. Grinch.


Given the choice between the two of you
I'd take the seasick crockodile.


You're a foul one, Mr. Grinch.
You're a nasty, wasty skunk.
Your heart is full of unwashed socks
Your soul is full of gunk.
Mr. Grinch.


The three words that best describe you,
are, and I quote: "Stink. Stank. Stunk."


You're a rotter, Mr. Grinch.
You're the king of sinful sots.
Your heart's a dead tomato splot
With moldy purple spots,
Mr. Grinch.


Your soul is an apalling dump heap overflowing
with the most disgraceful assortment of deplorable
rubbish imaginable,
Mangled up in tangled up knots.


You nauseate me, Mr. Grinch.
With a nauseaus super-naus.
You're a crooked jerky jockey
And you drive a crooked horse.
Mr. Grinch.


You're a three decker saurkraut and toadstool
sandwich
With arsenic sauce.


Copyright © 1957, Dr. Seuss.

There ones was a man called Bert.....who I thinks is very,very cute:)

Bert is a good man,kind man, easy going who just LOVES the Icelandic humor...whenever I tell him a joke, he claims that he laughs on the inside.

I couldn't have been luckier with a husband and the father of my children...eventhough he claims he only laughs on the inside when I tell a joke.

Today he turns 39 and he is going to enjoy his birthday cake later today. If you guys, want a bite of the cake, you just have to say so...we have plenty.

Til hamingju með afmælið, Bert. Lifðu vel og lengi, en ekki í fatahengi.:)

Ég kveð ykkur í kútinn, Svanfríður.

Kæri dvuð. Viltu veita mér þann unað að sofa, ótruflað, fram að hádegi? Þín Svanfríður, sem kveður þig í kútinn.

Þið hljótið að hafa lent í vandræðalegum augnablikum. Augnablikum sem þið óskið þess heitast að sá sem talar, geti hreinlega fundið holu í jörðinni og skriðið ofan í hana..bara svo að þið þurfið ekki að engjast lengur.

Í kvöld þá fór ég í ensku fyrir útlendinga þar sem ég fylgdist með og aðstoðaði aðeins. 9 innflytjendur sátu tímann en hann var fyrir algera byrjendur. Kennarinn,Ricardo, var frá Chile en leiðbeinendurnir, tveir að tölu, voru innfæddir og hét annar þeirra Georg. Ein af lexíum kvöldsins var; WHAT DO YOU DO IN YOUR FREE TIME? og áttu nemendurnir að para sig saman þar sem einn bar upp spurninguna en hinn svaraði. Eitthvað fór þetta á milli mála enda er ensku-kunnátta flest allra þarna varla meira en 10 orð þannig að Ricardo bað Georg um að hjálpa sér að sýna nemendunum, hvernig ætti að fara að.

Þegar ég sá George fyrst, við allra fyrstu sýn, þá fékk ég þá tilfinningu að hann væri svolítið þreytandi-væri svolítill orkuþjófur. Það átti svo eftir að koma í ljós. Hann er rétt rúmlega 70, vel klæddur og lítur út eins og afi einhvers. Eeeen, hann lætur eins og hann sé kennarinn, ekki leiðbeinandinn. Hann ætti í raun að halda sig til hlés þar til einhver biður um hjálp en í staðinn, þá gengur hann í fótspor Ricardos, strokaði út af töflunni það sem Ricardo hafði þegar skrifað bara til þess eins að skrifa það aftur og svo allt í einu, að öllum óvörum þá braust hann í söng-óperusöng. Ég hélt ég myndi detta af stólnum, mig langaði svo að hlæja.

Georg kemur sér fyrir úti á miðju kennslugólfi og Ricardo spyr hann; WHAT DO YOU DO IN YOUR FREE TIME? Karlinn horfir á alla níu hálf-mállausu innflytjendurna og segir sposkur á svip; I LIKE TO FLIRT WITH YOUNG GIRLS IN MY FREE TIME! Á meðan Georg beið eftir verðlaununum sínum, hlátrinum, þá langaði mig að láta hann hverfa ofan í holu í gólfinu og springa svo sjálf úr hlátri því það eina sem hann uppskar, voru 18 augu, sem störðu tómlega á hann og skildu ekki neitt.

Talandi um að vita ekki takmörkin. Og svo var þetta líka kannski svolítið ullabjakk komandi úr hans ranni.

Ég sagði ykkur frá kaupum okkar hjóna á gulu gamaldags skólaborði sem núna situr inni í herbegi Eyjólfs. Fólkið sem seldi okkur það voru 89 og 84 ára gömul. Kerlingin var af ítölskum ættum og með munninn fyrir neðan nefið og hefði alveg getað tekið hvaða togarasjómann í nefið og ekki bliknað við það.

Veðrið var gott sem og andinn þannig að við vorum ekkert að flýta okkur í burtu. Skottið á bílnum var niðri og við tyltum okkur á það og ég gaf Natta að drekka úr pela. Hann sofnar svo eftir að pelinn er búinn (Natta þykir það hin mesta synd að sofna út frá mat) og ég ætla að standa upp og færa hann í bílstólinn svo hann geti sofið áfram en þegar ég stend upp, þá festi ég gallabuxurnar í einhverjum krók á skottlokinu þannig að ég er föst og ég segi við Bert; "please take Natti and put him in the car because my butt is stuck on the trunk" Kerlingin grípur þetta á lofti og segir um hæl, hátt og snjallt; "That's why you got pregnant in the first place. Your ass got stuck!"

84 ára og með húmorinn á hreinu og uppskar hrossahlátur í verðlaun.

Það er munur á kúk og skít.

Ég kveð ykkur í kútinn og þakka fyrir fallegar athugasemdir í garð tengdamóður minnar því eftir tæpa 3 ára samveru við hana þá hef ég lært að meta hana eftir svolítin darraðardans í fyrstu..en það er alltaf ástæða fyrir hegðan fólks. Munum það. Svanfríður.

Líklegast var henni nauðgað.

Ung og hrædd, tók hún á móti sóttinni, með kæfðum öskrum, í myrkri uxa-kerru í herteknu Póllandi, á flótta undan Rússunum. Allt var betra en að lenda í klóm þeirra. Unga móðirin tók á móti nýja hlutverkinu í felum, í kjallara á afviknum sveitabæ einhversstaðar í Póllandi þar sem góðhjartaður frændi gaf þeim húsaskjól og mat. Fyrstu minningar barnsins eru svört,gljáfægð stigvél og hávært þrammið sem þau gáfu frá sér. Barnið lék sér í lágum hljóðum því aldrei var nógu varlega farið, einhver gæti heyrt og kjaftað frá.

Bandamenn unnu og unga móðirin fékk inni með 2 ára barnið, í flóttamannabúðum þar sem Bandaríkjamenn réðu ríkjum. 2 ára barninu var kennt að tala hátt því rödd þess var vant hvísli og muldri.

Peningar voru af skornum skammti og því var svartamarkaðsbrask í hávegum haft sem opinbert leyndarmál því refsing lá við ef upp komst. Bandaríkjamenn vildu aga,lög og reglu.

Barnið,þá fimm ára, var viðstatt þegar samlandi hennar átti í viðskiptum á röngum stað og tíma. Bandarískur hermaður gekk inn í herbegið, braskarinn fleygir góssinu út um gluggann og allir eru hljóðir. Hermaðurinn býður þeim, sem bendir á þann seka, Herseys súkkulaðistykki. Barnið, sem aldrei hafði smakkað súkkulaði, bendir hróðugt á manninn og uppsker í staðinn himnaríki á jörðu í formi súkkulaðis.

1949. Lagt er að bryggju í New York. Móðirin er beðin um fæðingarvottorð áður en henni er hleypt inn á ameríska jörðu með barnið, 7 ára. Hvílíkur brandari. Ekkert fæðingarvottorð og því lítið mál að gefa upp ákjósanlegan aldur..betra að segjast aðeins eldri en satt var-5 ár í plús og mæðginin fá inngöngu inní nýja heimalandið.

Við taka erfið ár með vondum eiginmanni og stjúpa. Móðirin uppgefin og á lítið eftir til þess að halda friðinn á milli manns og barns og oftast var betra að breiða yfir það sem gekk á í skjóli nætur-loka augunum og láta sem allt væri í lagi. Gott var að setja púður og farða yfir marbletti sem sáust í dagsbirtu.

Heimilisfaðirinn setti upp hvítu hanskana þegar hann kom heim eftir vinnudag. Hvítir hanskar voru ákjósanlegir því hægt var að renna fingrunum eftir húsgögnunum og sjá hvort grá lóin settist á fingurgómana. Helenka lærði að þrífa vel-allt var betra en grá lóin á hvítum hönskum því þá...kannski...var púðrið og farðinn ekki nauðsynlegur fylgifiskur.

Árin liðu. Litla barnið sem fætt var í uxa-kerru, varð fullorðið og eignaðist góðan maka sem ekki notaði hvíta hanska og vann engin myrkraverk.

Helenka fékk frelsið að lokum þegar hún varð ekkja og lifði fyrir barnabörnin. Hún varð heilsutæp og komst á eftirlaun...fimm árum fyrr en lög gera ráð fyrir-það kemur sér stundum vel að eiga ekki fæðingarvottorð, svo mikið er víst:)

Helenka gekk oftast undir nafninu Busha (röng stafsetning) en það þýðir amma á pólsku.

Litla barnið sem fæddist í uxa-kerrunni forðum daga, hefur komið langan veg síðan þá. Það giftist, gat af sér 4 börn, vann lálauna störf á kvöldin til þess að drýgja tekjurnar, missti maka sinn allt of fljótt, lærði hjúkrun og á orðið 4 barnabörn.

Hún er móðir Berts, amma drengjanna okkar og tengdamóðir mín.

Hún er Helen.

Nágranni okkar breytti húsi sínu í ekta draugahús og aðkoman fékk blóðinu til að renna í vinunum.

Þið sjáið hvað ég á við! Það er ekki annað hægt að segja en hann hafi verið ljótur!

Bert gekk um með úlfahúfuna hans Eyjólfs og var bara sætur með hana.
Eyjólfur og kærastan hans, Caydin prinsessa.
Ekki munu nk.laugardagar verða nammilausir. Engin hætta.
Þótt menn séu bara 6 mánaða þá er þýðir það ekki að menn séu skildir útundan í gleðinni.
Tígraskott.
Föngulegur hópur.


Vinir okkar hjóna

Gott fólk og bóndinn (sem fellur auðvitað undir skilgreininguna,gott fólk:)

Takk fyrir öll skemmtilegu kommentin...það er svo gaman að blogga þegar ekki stendur á svörum:) Og ég er svo hrifnæm að svona lagað gerir mig glaða eða "gðaða" eins og einn ungur nemandi minn sagði einu sinni og ég er enn að hlæja.

En þá er hún liðin, hrekkjarvakan, og það gekk að lokum að koma Eyjólfi með litla hjartað í búninginn sinn.Þannig var að hann hefur verið að hlusta á ævintýri,s.s úlfinn og kiðlingana þrjá, grísina 3 og úlfinn og svo Pétur og úlfinn. Honum þykir fátt skemmtilegra en þessi ævintýri og gleðst mikið þegar geitamamma og svo aftur grísinn hafa yfirhöndina yfir grimma,ljóta úlfinum. En þegar úlfurinn í Pétri og úlfinum, gleypti öndina í einum bita, þá varð honum öllum lokið og vildi hætta við að fara í úlfabúninginn, sem amma hans Helen, hafði saumað af stakri prýði og hann hafði þegar mátað með mikilli gleði. Hann var með það alveg á hreinu í gær í hverju hann vildi fara þegar hann gengi í hús og bæði um "trick or treat"...hann vildi fara í froskastigvélunum, gallabuxum og appelsínugulum bol. Ég auðvitað reyndi að fá hann til að skipta um skoðun og fékk ömmu Gullu og pabba hans í lið með mér en allt kom fyrir ekki og var ég búin að ákveða að leyfa honum að fara eins og hann óskaði því ekki þýddi að hafa hrætt barn á höndum. En þegar hann sá alla hina krakkana í búning og vinir hans tveir komu hér yfir, klæddir í grímubúning, þá bað hann sjálfur um úlfabúninginn sem auðvitað, ég klæddi hann glöð í og skemmti Eyjólfur minn sér konunglega, gekk hnakkreistur upp og niður götuna og bað um hrekk eða nammi og auðvitað fékk hann mikið nammi.

Ég, sem Íslendingur, hef auðvitað bara fylgst með þessari HALLOWEEN hefð í gegnum bíómyndir og hef alltaf haft gaman að öskudeginum okkar og þá helst þegar öskupokarnir eru með í för en nú bý ég hér og get því auðvitað ekki annað en fylgt þessari hefð á meðan ég blanda þeim íslensku með, inn á milli og er allt gott um það að segja því svoleiðis fá pattarnir mínir það besta úr báðum heimum og trúið því eður ei, en það ER margt gott í Bandaríkjunum þó svo að mörgu, eins og annarsstaðar, sé ábótavant.

Allavega..Natti fékk líka að fara í grímubúning en hann breyttist í Tígraskott úr Bangsímon ævintýrunum og var auðvitað voða sætur með sitt ámálaða svarta nef. Honum fór svo að leiðast þófið og dvaldi í draumaheimi mest allan tímann. Þetta var mjög gaman því það er alltaf gaman að kynnast nýjum hefðum og ekki skemmir það þegar maður lifir gleðina í gegnum börnin sín.

Svo var líka gaman að sjá hversu vel Eyjólfur hagaði sér en hann sýndi allar þær góðu hliðar sem hann á. Hann heilsaði fólkinu þegar það lauk upp dyrunum, hann sagði alltaf trick or treat (en sumir, allt of margir, reka bara nammiskjóðurnar orðalaust,í nefið á manni og ráðast svo í nammið sem maður býður) svo þakkaði hann fyrir sig og kvaddi. Þetta gerði mann náttúrulega svo rogginn að maður gekk um eins og reirður hani og það á stultum:)

En áður en ég kveð ykkur í kútinn, þá býð ég aftur til myndasýningar. Njótið vel og svo óska ég ykkur góðrar helgi í faðmi vina og annars góðs fólks. Svo er alltaf heitt á könnunni hér í litla bláa húsinu, verið bara velkomin:) Svanfríður.