Natti minn horfir sakleysislegum augum á umheiminn með föröyngahúfu á hausnum:)
Hreinn og fínn eftir kvöldbaðið sitt-saddur og sæll í fanginu á mömmu..betra verður það ekki.


Eyjólfur hæstánægður með borðið sitt því það er "sko hægt að opna bollinu og seta leiinn oní" Þá vitið þið það!

Graskerjasukk
Voða gaman

Nýja/gamla skólaborðið frá árunum 1930-40. Það verður glæsilegt aftur þegar búið verður að lappa aðeins upp á það. Takið svo eftir ruggustólnum sem smíðaður er í Rúmeníu en seldur og keyptur í Ungverjalandi fyrir mörgum tunglum síðan.
Eyjólfur horfir hugfanginn á flotta útskorna graskerið.

Í fyrsta sinn á ævinni (og hef ég þó marga fjöruna sopið) fylgdist ég með þegar grasker var fræ-hreinsað og svo skorið út. Þetta gerðu þeir feðgar og skemmti Eyjólfur sér konunglega þó hann hefði orðið dulítið fúll yfir að fá ekki að munda útskurðarhnífinn sjálfur. Nú stendur graskerið með brosandi ásjónu úti á tröppum og lýsir upp haustkvöldið með hjálp sprittkertis (helv...pöddurnar ættu þá að sjá hvert þær fara). Bert geymdi svo graskerjafræin, setti þau á ofnskúffuna, saltaði þau og svo hitum við þau í ofninum á morgun og á það víst að bragðast ansi vel. Ég hlakka til að prófa.

Mér þykir þessi tími svo skemmtilegur og ekki skemmir að hægt er að kaupa kaffi með graskerjabragði (pumpkin spice) en það finnst mér alveg rosalega gott. Graskerjabökur og rjómi fara vel með bragðlaukana og svo bara er tekið að dimma,maður heyrir vindinn gnauða, ég get farið út í labbitúr án þess að liggja við köfnun vegna hita og raka og síðast en ekki síst þá get ég sofið í náttfötum OG haft sængina ofan á mér:) Maður á alltaf að vera þakklátur fyrir litlu hlutina í lífinu því þeir safnast saman og gera stóra hluti. Munið það.

En áður en ég kveð ykkur í kútinn þá langar mig að sýna ykkur nokkrar myndir, njótið vel og þið sem búið hér í henni USA,ykkur óska ég HAPPY HALLOWEEN. Svanfríður.

Stundum finnur maður falda fjársjóði og þannig var það í dag. Nú hef ég búið í næstum þrjú ár í landi júessoffei og fer ég minna ferða jafn mikið og hver annar. Í þessi rétt tæpu þrjú ár hef ég keyrt 2,3 sinnum í viku,allavega, inn í næsta bæ við okkur, Crystal Lake til þess að versla og annað slíkt en aldrei tekið eftir göngustígnum sem liggur í gegnum allan bæinn og alla leið til St.Charles!!! Og fyrir ykkur heima þá er það bara alveg hel...löng leið, allavega myndi ég ekki nenna að labba alla þá leið...ekki einu sinni drukkin. Við semsagt, litla fjölskyldan, gengum þennan göngustíg í dag nema Eyjólfur, hann hjólaði á rauða þríhjólinu sínu og verð ég að segja að hann var flottastur allra þeirra sem voru á hjólum því það var enginn annar á rauðu þríhjóli, með gula flíshúfu, með ásaumuðum Bangsímon-eyrum og íklæddur grænum stigvélum með útstæðum froskaaugum á. Hann er sko með tískuna í lagi. Við nutum okkar svo vel í yndislegu veðri, sól og 17 stiga hita og með alla þessa fallegu liti fyrir augunum því nú er allur gróður auðvitað, að klæða sig í haustbúninginn. Engin sjónmengun þar á ferð.
Á leiðinni heim þá keyrðum við svo fram hjá húsi þar sem uppboðsskilti hefur verið fyrir framan í marga mánuði. Bert stoppaði því heimreiðin leit út eins og Kolaportið; þarna var allt til sölu; búsáhöld, bíll, hjólhýsi, húsbílar, leikföng, plötur og ég veit ekki hvað og hvað...jú! Það voru sjálfshjálpabækur í kassa, frá 196og eitthvað:) Það fannst mér fyndið.

Við komum auga á eldgamalt skólaborð, frá 1930-þessi sem stóllinn er áfastur borðinu og svo er hægt að opna borðið með því að lyfta borðplötunni upp-og við keyptum það! Það er skærgult á litinn, það var eitthvað svo hamingjusamt þrátt fyrir þreytu og kostaði 10 dollara þannig að nú fær það loksins tilgang aftur en það mun breytast í teikniborð sem þeir bræður geta svo notað að vild (var ég annars ekki búin að segja ykkur að Natti er farinn að teikna?) Svo fann ég sett,matar-og brauðdiska sem og súpuskálar, allt í stíl, og kostaði hvert stk. 50 cent þannig að ég ákvað að kaupa það því þetta var eins og nýtt og þið vitið það jafn vel og ég að það er gaman að gramsa á svona stöðum og kaupa svo eitthvað sem maður hreinlega GETUR EKKI VERIÐ ÁN...svo líka bý ég í svo ofboðslega stóru húsi og þarf ekki að kvarta um plássleysi...trallalala.

En hvað um það, í dag áttum við hjónin góðan dag, við náðum að haldast í hendur (í annað sinn yfir þessa helgi-notuðum tækifærið í bíói á föstudaginn:), strákunum leið vel og húsmóðirin fékk nýja/gamla diska. Hvað er hægt að biðja um meira?

Ég kveð ykkur í kútinn, Svanfríður.

MAMMA MÍN

Við mamma spjöllum ansi oft og um daginn þá fór hún að rifja upp hluti úr barnæsku minni og endaði sú upprifjun á miklum hlátrasköllum og þessari spurningu; má ég setja þetta inn á bloggið mitt? Svar mitt var að ef hún gerði það þá myndi ég setja eitthvað um hana inn á mitt blogg og nú, í 2 daga, hef ég varla hugsað um neitt annað en mömmu og einhver glappaskot sem hún kynni að hafa gert eftir að ég fór að muna hana. En vandamálið er að ég hreinlega man ekki neitt! Ég nefnilega var ekki viðstödd þegar hún og vinkona hennar tuggðu og mörðu ber og hræktu þeim inn um bréfalúgu einhverrar virðulegrar konu í Reykjavík. Eða þegar mamma varð svo ofboðslega sár við Halldór bróður sinn, eftir að hann hafði hrekkt hana á jólunum með því að gefa henni stóran pakka sem fullt af smærri pökkum var pakkað inn í og á botninum lá, lítil, vesæl dúkka. Halldór greyið, sem lá með rassinn út í loftið,talandi í símann, algerlega grandarlaus þegar mamma, í támjóum skóm kom og dúndraði á milli fóta hans, beint í ættarsilfrið. Einnig var ég ekki komin í þennan heim þegar mamma,eldaði saltkjöt og baunir í fyrsta skiptið. Pabbi át baunirnar....þrátt fyrir að þær hefðu aðeins soðið í einhvern klukkutíma eða svo (jájá).

Í sumar fóru mamma og pabbi í verslunarmiðstöð þegar þau heimsóttu okkur. Ég sæki þau og á leið okkar til baka, stoppa ég á rauðu ljósi og við hlið mér stoppar bíll og indverji einn, kallar til okkar út um bílrúðuna hvar hann sé. Mamma, sem hristi hausinn yfir spurningunni og skildi ekki hvernig maðurinn gæti ekki vitað hvar hann var staddur, hreytti út úr sér" og veistu það ekki, maður". Ég sprakk úr hlátri...því þegar mamma er sem innilegust, þá er hún líka fyndnust.

Þrátt fyrir að ég geti ekki munað eftir mörgum glappaskotum af mömmu hendi þá man ég nú samt ýmislegt,eins og gefur að skilja. Ég man þegar hún söng í eyrað mitt þegar ég grét af óþægindum sem barn á spítala. Ég man þegar hún hélt á mér eins og litlu barni á erfiðri stundu og leyfði mér að gráta fyrir ekki svo ofboðslega löngu síðan. Ég man styrk hennar þegar hún spilaði eitt lag við jarðarför bróður míns, svo skjálfandi að það var hreint ótrúlegt að hún skyldi hafa komist í gegnum lagið án þess að brotna saman. Ég man þegar hún, sem gengur við tvær hækjur, lét sig hafa það að hoppa með Eyjólfi.

Ég man.....

Ég vona að þið sem lesið þetta, eigið góðar minningar um ykkar mæður en ef, einhverra hluta vegna, sumir sem hingað koma inn, hafa ekki geta notið móðurfaðmsins þá vona ég að þið eigið aðra góða faðma til að hverfa í.

Ég kveð ykkur í kútinn og vona að sem flestir geti faðmað mömmu sína í dag..eða hringt í hana og faðmað hana þannig:)

Jæja, nú verður sko bloggað.
Það sem mig langar að tala um núna hefur mætt á mér eins og mara undanfarna daga. Þannig er mál með vexti að ....ohhh, síminn hringir..hver hringir svona seint? Klukkan er þrjár mínútur yfir ellefu að kvöldi?!?!?---Jæja,ég er komin aftur.
Það sem ég vildi sagt hafa er að .....þá er þurrkarinn búinn. Mér finnst margt skemmtilegra en að brjóta saman þvott en einhver verður að gera það,ekki satt?
En allavega. Mér finnst virkilega slæmt þegar....djöf....sjálfur, þá sprakk peran og Bert sofnaður-bíðið aðeins, ég ætla að skipta um.
Það gekk, nú er bjart yfir mér á ný og ég get haldið áfram að blogga. Það sem ég ætlaði að segja var að....ohhh,Natti vaknaði,,,nei, hann sofnaði aftur, Bert hlýtur að hafa slegið honum mjúkt utan í vegginn. Hann var víst alinn þannig upp.
En já, hvert var ég komin? Já. Það sem fer í taugarnar á mér er....heyrðu, ég verð að hætta, það er verið að endursýna Opruh frá því í morgun og þá ætla ég að nota tækifærið og ljúka við að brjóta saman þvottinn.
Ég kveð ykkur í kútinn,Svanfríður.

Hvernig ætli það sé að vera póstútburðarmaður í Afganistan? Hafið þið séð ranghala húsaskipanina þar?!

Ég kveð ykkur í kútinn, Svanfríður.

Vonandi eruð þið ekki orðin leið á myndbandabloggum því hér kemur eitt í viðbót en svo lofa ég að það kemur pása...málið er bara að ég er að safna í sarpinn þannig að þá er gott að fleyta sér áfram með myndböndum. En fyrir vini og vandamenn heima sem kíkið hingað inn, þá sjáið þið Natta í rosa stuði og heyrið hláturinn hans almennilega í fyrsta skipti og einhvernveginn held ég að amma og afi eigi eftir að verða voðalega glöð með að sjá þetta:)

Ég kveð í kútinn og óska ykkur jafnskemmtilegrar helgar og Natti virðist ætla að eiga:)Svanfríður.

Nú er liðin rúm vika síðan síðast..ýmislegt hefur gerst á þeim tíma og mun ég standa uppi sem sterkari manneskja fyrir vikið og fyrir því skulum við klappa:)

Annars er ég að fara taka þátt í spennandi hlutum núna á næstunni;kennsla er annað en hitt er að ég ætla að taka þátt í að koma Adopt a Survivor prógrammi á laggirnar með mörgu öðru góðu fólki.

Ég semsagt er að fara í æfingarkennslu á fimmtudaginn uppi í háskóla, MCC, þar sem ég fylgist með enskukennslu fyrir útlendinga-English as a second language for adults. Það er semsagt það sem ég vil starfa við í framtíðinni því ég trúi því að það sé gott og nauðsynlegt starf sem þarf að sinna vel því hér, eins og heima, er ógrynni af fólki sem talar enga ensku og getur þar af leiðandi kannski ekki lifað því lífi hér sem það annars gæti lifað. Ég trúi því að ef ég tek þátt í því að kenna fólki ensku, þá geti ég horft á það blómstra og gera góða hluti við líf sitt...allavega átt kost á því að gera sig skiljanlegt úti í búð. Svona kennsla er ókeypis þannig að allir geta lært. En til að byrja með þá mun ég vera sjálfboðaliði, semsagt vinn en fæ ekkert kaup. Það er góð leið til að fara en svo þegar ég hef verið sjálfboðaliði í einhvern tíma þá mun ég sækja um stöðu einhversstaðar. Ég hlakka til því ég er kennari og bara alveg FJÁRI góður kennari:)

Hinn spennandi hluturinn sem ég er að fara taka þátt í er að gera mig æsta af ánægju (ef ég væri hundur þá migi ég á mig). Það var þannig fyrir nokkrum mánuðum síðan að ég sá þátt hjá OPRUH en þar var fjallað um hvernig hægt væri að ættleiða gyðing sem hefði lifað helförina af. Ég varð yfir mig hrifin og leitaði á netinu og fann Adopt a Survivor. Svo kom ég mér í samband við stofnanda prógrammsins, Irving Roth, og höfum við verið í sambandi. Eftir mörg símtöl og mikla bið fékk ég loksins símtalið sem ég hef verið að bíða eftir..að taka þátt í uppsettningu prógrammsins hér í IL. Ég fer á fund og fyrirlestur inn í Chicago annað kvöld og get ekki beðið...og þó ég verði að keyra sjálf þá læt ég mig bara hafa það, allt fyrir málstaðinn:) Kíkið hér inn til þess að sjá hvað ég er að tala um.

Þannig að þið sjáið að það er margt skemmtilegt að gerast þessa dagana.

Ég kveð ykkur í kútinn,Svanfríður.

Kvöldstund með Eyjólfi Aiden og Nathaniel Noble...gjörið þið svo vel.

Ég kveð ykkur í kútinn, Svanfríður.

Húsið hægra megin við okkur er ógeðslegt, hreint út sagt. Í vissri átt þá leggst þvílíki fnykurinn yfir húsið okkar sem og nágranna húsin. Fnykurinn einkennist af kattarhlandi, ruslaófnyk og bara myglulykt. Eitthvað er af köttum þarna inni og kemur eigandi þessa ljóta húss á nokkurra daga fresti og gefur þeim að éta. Ástandið er samt slæmt og t.d fyrir tæpum tveimur árum síðan, þegar Bert var að ganga fyrir húsið okkar þá er honum litið yfir í garð nágrannanna og sér þar dauðan kött í poka. Fólkið hér í götunni hefur margoft reynt að hringja á dýralögregluna,lögguna og bæinn svo að eitthvað verði gert-húsið dæmt ónýtt (það búa íkornar inni í því) og dýrin fjarlægð en einhverra hluta vegna hefur ekkert verið gert. Fyndnasti brandari ársins er áreiðanlega sá þegar eigandi hússins sagðist ætla að gera húsið upp og leigja það út..einmitt. Í gluggum eru hótanir skrifaðar á pappa með svörtum tússpenna þar sem fólki sem kemur niður að húsinu er hótað öllu illu. Undarlegt fólk. Móðir konunnar, sem er á níræðisaldri, bjó í húsinu síðasta vetur ÁN hita og rennandi vatns! Og enginn gerði neitt. Að vísu held ég að sú gamla sé núna á heimili fyrir eldri borgara.
En allavegana, þá viljum við Bert, sem og aðrir foreldrar í götunni, ekki að Eyjólfur hlaupi þarna yfir því það er ekki nóg með ógeðið út um allt þarna en svo eru ýmsar hættur sem leynast þar líka. Fyrst sagði ég honum að hann mætti ekki fara yfir-það gekk illa. Næst laug ég því að honum að skrímsli byggi þarna og gekk það alls ekki því honum þykja skrímsli afar fróðleg. Þar næst sagði ég að Grýla gamla væri flutt þangað og hann hætti að reyna komast þangað-Grýla hræddi hann þannig að nú fer hann ekki yfir og heldur sig alltaf fjarri lóðinni þeirra þannig að Grýla lifir góður lífi og það meira að segja í Cary, IL.
Ég kveð í kútinn,Svanfríður.

Fyrst man ég eftir Erni í jarðarför afa okkar. Næst man ég eftir honum þegar hann fermdist, ekki mikið en eitthvað samt. Best man ég eftir honum þegar hann var heima á Höfn eitt sumarið, ég held að hann hafi verið 16 ára og ég þá 10. Hann átti kasettutæki, risastórt, sem hann setti rafhlöður í og fór svo út með félögunum með risann á öxlinni. Mér fannst hann ótrúlegur gæi:) Hann átti svarta hermannaskó og gekk í rifnum gallabuxum, ætli það hafi ekki verið móðins þá en hvort pabba og mömmu hafi þótt það er ég ekki svo viss um:)

Ég á slatta af minningum um hann en mér finnst verst að muna ekki hvernig röddin hans hljómaði, hvort hún var djúp eða há. Ég man ekki eftir göngulaginu hans en ég man að þegar þessi mynd var tekin, á jólunum 1988, þá fór hann í ullarsokka við fínu fötin og það fannst mér mjög furðulegt því mér fannst ull og jól ekki passa saman, hvað þá ullarsokkar við jólafötin.

Örn hefði orðið 36 ára í dag, 6.okt. og hver veit hvað hann væri að gera ef hann hefði lifað..kannski verið giftur og komin með börn..enginn veit og það skiptir heldur engu máli því "ef" leikir fara aldrei vel með mann. En eitt er víst að hans er saknað og ég hugsa til hans á hverjum degi.

Annars kveð ég ykkur í kútinn úr 30 stiga hita. Svanfríður.

Um daginn fékk ég einn af þessum áframsendu tölvupóstum sem ég las annarshugar yfir. Ég las hann svo aftur yfir því mér fannst hann svolítið áhugaverður en þar var velt upp þeirri spurningu hvaða fólk hefði snert mann mest á lífsleiðinni. Ég hef verið að velta þessu fyrir mér undanfarið og komst að þeirri niðurstöðu að einungis ein manneskja á listanum gæti talist fræg. Oft ef fólk er spurt um fyrirmyndir í lífinu þá eru íþróttamenn, leikarar,rithöfundar o.s.frv. dregnir fram en ekki í mínu tilfelli.

Foreldrar mínir, myndi ég setja efst á listann því í mínum huga eru þau merkilegt fólk á svo margan hátt. Þau eru heiðvirð, dugleg, góðhjörtuð, skemmtileg og þykir vænt um mig, hvað svo sem kemur upp á og það er ekki svo lítið að eiga það.

Marteinn Hunger tónlistarkennari minn í Tónlistarskólanum í Reykjavík. Hann var strangur á þann hátt að hann heimtaði það besta. Hann sýndi mér og kenndi að það býr margt gott í mér. Hann kom alltaf hreint fram, setti út á þegar þess var þörf en hrósaði líka og gerði hlutina á þann hátt að ég bar virðingu fyrir honum og geri enn. Ég hringdi í hann fyrst þegar ég hafði unnið sigra í námi og eftir nám.

Gamall júgóslavneskur flóttamaður sem ég kynntist vel sem skiptinemi í Austurríki. Hann hafði misst heimili sitt tvisvar sinnum , sætt hörmungum en var samt svo sterkur og trúr sjálfum sér. Hann sagði að hlutirnir væru aldrei svo slæmir að ekki væri hægt að gera þá betri og að trúin og vonin væri það sterkasta sem maður ætti.

Josipa. Ein fallegasta manneskja sem ég hef kynnst. Missti föður sinn fyrir byssukúlu í Bosníu stríðinu og heimili sitt. Kom allslaus til Austurríkis en vann sig upp í góða stöðu hjá ORF fréttastöðinni í Vín.

Vinkonur mínar góðu, þrjár-Júlía, Lovísa og Þórunnbjörg;láta aldrei deigan síga og líf mitt væri mjög tómt ef þær væru ekki viðriðnar það því með þeim er hægt að gráta, hlæja og allt þar á milli.

Simon Wiesenthal. Hann er á listanum því hann sýndi það og sannaði að hægt er að rísa úr öskustónni og láta í sér heyra.

Ég gæti vel sett fleiri á þennan lista en ég þarf ekki að gera það hér því þeir eru í hjarta mínu og það finnst mér gott. Ég segi þeim frá því einn daginn, við rétta tækifærið.

Við það að skrifa niður þessi nöfn þá hafa nokkuð tár fallið því þessi nöfn eru mér svo mikilvæg og bara ef þau vissu hvernig þau hafa snert líf mitt.

Á lífsgöngunni kynnumst við svo mörgum manneskjum sem því miður, ekki setja gott mark á sál annarra. En það besta er að við kynnumst líka og e.t.v.fleirum sem marka góð spor í sálu okkar og fyrir það eigum við að vera þakklát. Þetta fólk, sem hefur snert okkur á einhvern hátt eiga skilið að vita það.

Horfið á það góða í fólki; hjá foreldrum ykkar, vinum, kunningjum. Kannski er þetta væmið hjá mér en hvað með það? Fólk er upp til hópa gott og flest eigum við allt gott skilið. Faðmið lífið því þið fáið ekki fleiri að gjöf og á meðan þið faðmið lífið, faðmið þá líka fólkið sem gaf ykkur það. Ég geri það á hverjum degi, í huganum.

Ég kveð ykkur í kútinn, Svanfríður.

Í kvöld eyddi ég klukkustundar prumplausum samvistum við Pontíus Pílatus.

Hljómsveitin kynnir sig eftir Benjamin Britten er eitt af mínum uppáhaldsverkum, en þó aðallega fúgan í endann. Ég myndi segja, fyrir mig að hún væri eins og gott kynlíf (sorrý mamma-ég sagði þetta ekki :)

Natti patti var vælandi og grátandi þegar ég kom heim frá Pontíusi og hafði látið þannig í þónokkurn tíma. gráturinn hætti um leið og hann sá mig-varla neitt ljúfara en að geta þurrkað tár með ásjónunni einni saman.

Eyjólfur sagði við mig að ég væri ekki kona, bara mamma.

Mér finnst bull að Randver hafi verið rekinn úr Spaugstofunni-ég saknaði hans úr síðustu Spaugstofu.

Ég reyni og reyni stundum við lífið en finnst ekkert ganga-batnar það ekki?

Mér finnst maðurinn minn sá allra flottasti í heiminum þó svo hann hlæji sjaldnast upphátt að bröndurunum mínum-og ég sem er svo fyndin.

Ég er að hugsa um að þykjast vera ófrísk því þá er minn stóri magi útskýranlegur.

Ég ætla skammlaust að kveða ykkur í kútinn og óska ykkur góðs dags. Svanfríður.