Ég á afskaplega erfitt með að einbeita mér akkúrat núna og yfir höfuð þessa dagana, það er meira að segja erfitt að snakke engelsk ofan á allt annað. Enda stóð ég mig að því í dag að tala rússnesku við víetnamíska konu um sextugt og áttum við í mestu erfiðleikum með að skilja hvor aðra.

Ég finn líka að þráðurinn í mér hefur styðst (rétt skrifað?) allverulega og þarf ég orðið ansi oft að telja upp að 10 og stundum upp að 20. Á þetta þó ekki við þegar Bert eða Eyjólfur eiga í hlut, þetta gerist í samskiptum við mig sjálfa. Ég t.d þvoði hárið á mér tvisvar í gærkveldi-ég hreinlega mundi ekki hvort ég hefði verið búin að sápa á mér hárið og gerði það því bara aftur. En það margborgaði sig því í dag hef ég verið með skínandi fallegt hár og verð aðal hármódel DOVE í næstu auglýsingaherferð sem gerð verður út af örkinni héðan úr Cary í júní mánuði n.k.

Annars er það að frétta að ég hef verið með dulitla verki af og til í allan dag. Læknirinn minn tjáði mér í gær að það væri alveg eðlilegt en ég vona að þetta séu bara platverkir því ég á enn eftir 4 vikur skv.sónar og vil ég helst eiga barnið á sem "réttasta" tíma. Ég hef verið góð við sjálfa mig bæði í dag og í gær, hef lítið sem ekkert gert nema þetta allra nauðsynlegasta. Ég fór með Eyjólf í tvo göngutúra í dag og reyndust þeir mér frekar þungir. Það er sama hvað hver segir, það er ekki hægt að láta rúmlega 2 ára gamlan strák horfa endalaust á sjónvarpið eða láta hann leika sér endalaust inni-hann verður að fá hreint loft og leika sér aðeins úti líka. Hann veit nú samt meira en maður gefur honum kredit fyrir því í dag þegar ég fékk einn verkinn, kom hann hlaupandi til mín og spurði hvort ég væri " í kei?" Og svo strauk hann á mér magann með alvöru svip.

En núna langar mig að kveða ykkur í kútinn og leggjast upp í sófa. Ég ætla að horfa á Return to me og láta fara vel um mig. Hafið það sem best, Svanfríður og hin sparkandi bumbulína.

34 vikur

34vikur, originally uploaded by Swanurinn.

Svona lítur hýsill lítils bumbubúa út eftir rúmar 34 vikur. Naflinn allur togaður og teygður, minnir einna helst á nefbrodd og maginn markaður sliti. Þó svo að hugurinn og sjálfið sé í minnsta marki þessa dagana og ég farin að verða þreytt, farin að fá týpískan mjóbaksverk, farin að vakna aftur oft á nóttu til að létta á blöðrunni og fæturnir orðnir sverir af bjúg þá er þetta allt saman þess virði. Ég er alltaf jafn hissa til dæmis, þegar ég finn hana sparka (enn og aftur þá tek ég það fram að ég veit ekki hvort kynið er, ég held að þetta sé stelpa) en sú tilfinning er bara yndisleg.
Ég er farin að hlakka til að fá hana í hendurnar, gefa brjóst, kyssa litlar táslur og kjá framan í hana með aulasvip og tár í hvörmum.
Ég kveð ykkur í kútinn. Svanfríður sem er oggulítið væmin og lítil í sér í kvöld:)

Ekki nóg með að andinn gaf upp öndina í smá tíma heldur gaf internetið upp öndina líka þannig að ég var án anda í nokkra daga. En nú get ég andað léttar því nú tek ég upp bloggið aftur og get kvittað hjá mínum bloggvinum líka.

Ég hef verið rosa dugleg undanfarið-byrjuð á garðvinnunni og hafði það af að saga/höggva niður hlut sem taldi sig vera tré-ég vissi betur og sagði það vera ómynd þannig að það fékk að hverfa og bíður nú bálsins næst þegar kveikt verður í brennsluhaugnum bak við hús. Einnig fengu tvær aðrar ómyndir að hverfa og ein ómyndin var snyrt. Bert fær áreiðanlega léttvægt áfall við heimkomu á morgun, telur sig vera í öðrum garði þegar hann gengur inn hliðið.

Vitið þið eitt? Ég lít út eins og fuglahræða með allt of stóran maga. Hárið á mér er eins slétt og nýstraujað lak, húðin á mér er jafn hrjóstug og öræfi og fæturnir ganga í bylgjum vegna bólgu (jú víst drekk ég vatn og míg því jafn harðan). Augnabrúnirnar eru svo loðnar að mér bregður í hvert sinn sem ég lít í spegil og svo er erfitt að reima skóna. Þetta er allt mjög skemmtilegt og kynferðislega kósý. Hvað var það sem ég heyrði eitt sinn-ófrískar konur og ljómi þeirra? Einmitt það já.

En hvað um það-þá ætla ég að kveða ykkur í kútinn og biðja ykkur vinsamlegast að fá ykkur ís á morgun og hugsa til mín:) Svanfríður.

"Tapast hefur eitt stk. andi. Finnandi hans látið tapanda vinsamlegast vita"

Kveðandi í kútinn, segi ég, verið lifandi og njótandi út daginn. Svanfríður.

Átti alveg ágæta helgi og það besta var að ég gerði mest lítið fyrir utan eitthvað smotterí sem að ekki tekur að telja upp hér.

En fröken Gliðra hefur varla látið mig vera núna og ég á virkilega erfitt með að sitja þannig að ég ætla að halda áfram með þennan blessaða pistil á morgun...þangað til þá, þá kveð ég ykkur í kútinn, Svanfríður.

Nú ætla ég, lesendur góðir, að gefa mér sjálfri klapp á bakið. Ég geri það of sjaldan er mér sagt þannig að í einhverju bríeríi núna ætla ég að gera breytingu þar á!!! Ég var svo rosalega dugleg í dag að fröken Gliðra ákvað að óska mér til hamingju núna síðdegis....

Ég þreyf litla bláa húsið mitt hátt og lágt í dag og var ekki vanþörf á. Ég fór með ruslið út í bíl, keyrði í kortér á vinnustað Berts og henti því þar. Ég rakaði lauf og hríslur í framgarðinum og setti allt dammið í brennsluhauginn bak við hús. Ég þreif blómabeðin mín og sá mér til mikillar gleði að 8 túlípanar eru að koma upp. Ég skammaði Eyjólf fyrir að henda mold á gangstéttina og hann fór að gráta. Ég þreif barnabílstólinn því ég fer með hann í ástandsskoðun í næstu viku og svo verður hann að vera hreinn fyrir nýja barnið, auðvitað.

Ég gaf okkur mæðginum kaffisopa og með'ðí, horfði svo á Gilmore Girls kl. 16 á meðan sá stutti svaf. Ég stóð upp klukkan 17 og fann þá mér til mikillar gremju að fröken Gliðra var mætt á svæðið-mætti ég þá frekar biðja um kattarbreim klukkan 03 að nóttu.

Ég talaði við minn ástkæra eiginmann sem gleymdi að skila til ykkar kveðju (bannsettur rokkurinn) og gat ausið úr skálum pirrings míns yfir hlut sem kom upp í dag-mér leið betur á eftir, takk fyrir að spyrja.

Ég heyrði í mömmu og Þórunnbjörgu vinkonu sem var náttúrulega bara yndislegt.

Ég eldaði fitu-og kaloríuríkan mat sem etinn var upp til agna. Ég þvoði tvær þvottavélar og braut saman, poppaði fyrir Eyjólf sem vill ekki gefa með sér (illa upp alinn?), fór í náttföt og skrifaði blogg.

Fyrir þetta finnst mér ég verðskulda bæði spark í rassinn og klapp á bakið. Það má ekki sparka fast í rassinn því þá eykst fröken Gliðra til muna og fær til sín gesti og þá fer ég að gráta og þið viljið ekki að ég fari að gráta því ykkur þykir svo óendanlega vænt um mig.

Ég kveð ykkur í kútinn, Svanfríður.

Þetta var lagið-21 komment! Og bara af því að ég grátbað...maður ætti kannski að grátbiðja oftar því enginn er verri þótt hann biðji stendur einhversstaðar. Það stendur t.d hér.

Í síðustu viku fór ég til læknisins míns og notaði ég tækifærið á að spyrja hann spjörunum úr hvernig "amerísk" fæðing á sér stað. Ég vildi fá að vita t.d hvort ég gæti fengið barnið mitt strax á brjóstið og sagði hann mér að ef ég vildi það þá væri það ekkert mál, ég þyrfti bara að minna hann og hjúkkurnar á það. Ég er með tvo lækna, dr. Meyer og dr. Crandall. Báðir eru þeir mjög fínir og færir sýnist mér. Dr. Meyer er eldri en hinn, á sextugsaldrinum býst ég við. Hann er svolítið heftur, allavega heftari en hinn en ágætur samt og líkar mér vel við hann. Hann talar lágt og notar ekkert of mikið af orðum. Hann er afar vel snyrtur á meðan ég yrði ekki hissa á að sjá dr. Crandall mæta í gúmmístigvélum í vinnuna einn daginn. Ég sé dr. Meyer fyrir mér sem algera A-týpu. Því missti ég næstum því andlitið í síðustu óléttuheimsókn þegar hann tjáði mér að inni í hans verkahring væri a)að taka á móti barninu og sjá til þess að það gengi upp og að mér liði vel, b) að sauma mig saman ef ég rifnaði en ALLS ekki að raka mig að neðan!!!!! Ég sat eins og hálfbjáni og gat bara sagt "Oh, really?" You don't do that? Ég spurði hann ekkert að því hvort hann rakaði barnshafandi konur að neðan, mér datt það bara ekki til hugar!!! Ég gat nú ekki annað en hlegið upphátt því mér finnst þetta svo súrealískt!

Góður maður sagði mér eitt sinn sögu af langalang-ömmu sinni sem í stuttu máli eignaðist eitt af hennar börnum á skeri þar sem hún missti vatnið um borð í árabát eiginmannsins er þau ætluðu að draga til fiskjar. Eiginmaðurinn skildi hana eftir á skerinu, fór út til að draga netin og er hann kom til baka þá var eiginkonan búin að fæða barnið. Hún sté upp í bátinn, þau sigldu heim og við tók móðurhlutverkið.

Nú er þetta orðið þannig að sumar konur biðja um að fara í keisara vegna þess að þær vilja ekki eiga það á hættu að líta illa út að neðan!Aðrar velja að fara í keisara vegna þess að þær treysta sér ekki í sársaukan sem fylgja fæðingunni. Einnig veit ég að mér verður boðið upp á hand-og fótsnyrtingu eftir fæðingu sem og nudd sem mér finnst nú í raun allt í lagi þó mig gruni að ég vilji ekkert með það hafa þegar á hólminn verður komið-ég er lítið fyrir snertingar eftir svona átök verð ég að viðurkenna. En að konur séu að hugsa um neðanrakstur í fæðingu-tekur út fyrir allan þjófabálk finnst mér. Ég ætti kannski að taka með mér litabók og liti svo ég hafi eitthvað að "dudda" mér við á meðan á fæðingu stendur eða hreinlega að biðja um nokkur húsbóndaspor og sjá hvað doksi segir við því.

Ég kveð ykkur í kútinn á meðan ég hugsa hneyksluð: "rakstur að neðan inni á miðri fæðingastofu" Já, nei takk:) Svanfríður.

Jæja good throats. Þá erum við Eyjólfur orðin ein í kotinu því eiginmaðurinn er farinn í burtu í 15 daga til San Diego. Honum fannst pressan á að eiga ólétta konu svo mikil og erfið að hann stakk af í karlaferð. Ég get ekki áfellst hann fyrir að fara svona í burtu því við verðum náttúrulega að viðurkenna að plássleysi var farið að plaga okkur allverulega og er það mér að kenna-Bert þjáðist af innilokunarkennd vegna sí-stækkandi mittismál míns. Þó finnst mér, ef ég hugsa betur um það, að það sé ekki við mig að sakast vegna mittismáls míns-vegna hans hefði ég aldrei farið að stækka.

Að vísu er ég að ljúga-Bert er farinn til San Diego en það er ekki vegna ummál míns, það er vegna Navy sem hann fór. Hann er á línudansanámskeiði sem endar á sýningu eftir tæpar tvær vikur og er hann línan.

Neinei, hann er bara í sinni árlegu vinnuferð og var hún í San Diego í ár, ekkert flóknara en það. Þó þætti mér það ansi skondið ef hann væri í línudansaferð-Bert er margt til lista lagt en dans og önnur hreyfing er ekki ofarlega þar á blaði.

Þið verðið að vera dugleg að kíkja í kaffi til mín á meðan ég er svona KASÓLÉTT,ALEIN og með óstjórnlega löngun í SJEIK. Á móti verð ég mjög dugleg að blogga-er þetta ekki góður díll? Allir þeir sem aldrei kvitta og hinir sem eru duglegir að kvitta ættu að kvitta núna því eins og alþjóð veit þá MÁ ekki neita óléttri konu um neitt og nú ætla ég að mjólka það eins og ég mögulega get.

Ég kveð ykkur í kútinn, Svanfríður.

32.vikur, segi og skrifað.

Ég tæmdi hugann og sálina svo gjörsamlega við síðasta pistil að hann er enn að fylla sig. Það kemur blogg í kvöld:) Þar til kveð ég ykkur í kútinn, Svanfríður.

Jæja Baun mín kæra-nú treysti ég á þig að lesa úr tám þeim sem kenndar eru við mig. Ef þið eruð að velta því fyrir afhverju, kíkið þá bara hingað.

Ekki veit ég hvernig eða afhverju áhugi minn á Helför Gyðinga eða seinni heimstyrjöldinni hófst-foreldrar mínir væru betur til þess fallnir að útskýra það. Ef ég hugsa til baka þá hefur þessi áhugi alltaf verið til staðar.

Fyrst man ég eftir mér lesa bókina Býr Íslendingur hér? e. Garðar Sverrisson um Íslendinginn Leif Muller sem tekinn var höndum af Gestapo á meðan hann bjó í Noregi. Þessi bók og saga Leifs greip mig þvílíkum heljartökum að ég las hana aftur og aftur og gríp ég enn í hana þegar ég gisti hjá foreldrum mínum.

Ég veit ekki hvað það var sem heillaði mig við Helförina. Ég hef alltaf haft áhuga á fólki og því afli sem knýr það áfram og eftir því sem ég eldist þá eykst þessi áhugi. Ég hef alltaf dáðst af fólki sem hefur risið upp eftir að hafa lent í erfiðleikum og kannski er það ein skýring á þessum Helfaraáhuga mínum.

Það sem mér fannst einna merkilegast við seinna stríð var hvernig einn maður gat snúið milljónum manna á sitt band. Hitler komst til valda á réttum tíma þegar kreppa var mikil; reiðin yfir tapi fyrra stríðs var enn mikil og fólk þurfti á blórabögglum að halda og voru Gyðingar (og aðrir "óvinir" 1000 ára ríkisins) fínir í það hlutverk því þeir voru oft í góðum stöðum, þénuðu peninga og héldu hópinn.

Mér fannst svo ótrúlegt á allan hátt að svona ógeðishlutir skyldu hafa gerst (og gerast enn auðvitað ) að ógeðið og hryllingurinn varð til þess að ég las alltaf meira og meira. Ég varð miður mín við það sem ég las, við það sem ég lærði að oft grét ég hljóðum tárum en ég fékk einhvernveginn ekki nóg-ég varð að lesa, sjá, vita og heyra meira um helförina og HVERNIG fórnarlömbin lifðu af, HVERNIG þau dóu, HVAÐAN þau komu, HVERNIG ósköp eðlilegt fólk að því virtist, gat framið hræðilega glæpi gagnvart öðrum mannlegum verum og ekki svitnað yfir því. Ég skildi það hreinlega ekki.

Ég dáðist að mannsandanum-lífsviljanum, þrjóskunni, hræðslunni, í fórnarlömbunum, að hafa t.d lifað af, að standa næstum nakin úti í nýstings kulda, ekkert nema skinnin og beinin. Um daginn stóð ég úti í 22 stiga frosti og dældi bensíni á bílinn. Ég hugsaði hvernig í andskotanum fórnarlömb nasista hefðu lifað svona og enn meiri kulda af-ótrúlegt.

En verst fannst mér alltaf að lesa um þessa úthugsuðu aðferð nasistanna-að mála fólk út í horn og þegar það væri komið út í horn, að þá væri kominn tími á að aðskilja fjölskyldurnar. Hugsið ykkur bara ef þið væruð í þessum sporum! Ef þið væruð rifin frá foreldrum ykkar-börnum ykkar og þið gætuð ekkert gert nema öskrað ástarorð og veifað og vonað til guðs að allt færi vel.

Ég taldi að áhugi minn á þessum kafla heimssögunnar myndi aldrei dvína. Aðfaranótt 5.jan sl. gerðist það nú samt og kannski var það fyrir bestu.

Ég lá upp í rúmi í leiguíbúð einni í RVK. Þetta var síðasta nótt mín á Íslandi eftir jólafrí með fólkinu mínu. Eyjólfur og Bert lágu sofandi við hlið mér. Ég tók upp bókina sem Bert hafði gefið mér í jólagjöf-Masters of Death-og greip niður í kafla hér og þar í bókinni. Það sem ég las hafði ég lesið áður; þessar "venjulegu frásagnir" fólks sem lifði helförina af. Þó var tónn bókarinnar allt annar en þeirra bóka sem ég hafði lesið áður..þarna var talað um nauðganir böðlanna á fórnarlömbum; hvernig þeir léku sér á að henda ungabörnum upp í loft og skjóta fyrir framan sturluðum augum mæðranna. Eins og svo oft áður fékk ég ógeðishroll en vildi meira og las því áfram. Kom þá að frásögn konu sem var í hópi fólks sem keyrð voru að skóglendi þar sem fjöldagrafir biðu þeirra. Fólkið var dritað niður með byssuskotum. Ein þessara kvenna var ófrísk. Böðullinn lék sér að því að skjóta í óléttan kvið hennar áður en hann drap hana. Ég fór að gráta. Konan sem sagði frá sagðist hafði sloppið við byssukúlurnar en þóst vera dauð. Nokkru eftir að morðin hófust og allt virtist vera dottið í dúnalogn, heyrir hún og sér glytta í lítið barn-á Eyjólfs aldri. Barnið öskrar trylltum rómi "mamma, mamma, mammaaa". Böðullinn öskrar á móti "haltu kjafti" og skýtur það.

Ég lagði frá mér bókina-grátandi. Tók utan um Eyjólf með vinstri hönd en hélt um óléttan magann minn með þeirri hægri og gerði ekkert í hálftíma nema að horfa á sofandi son minn, skælandi.

Ég fékk nóg. Ég hét því að lesa aldrei meir um frásagnir úr Helförinni. Ég held ég geti það ekki. Þegar ég kom heim til mín og tók upp úr töskunum, þá henti ég bókinni í ruslið.

Í tæp 20 ár hefur Helförin fylgt mér. Hún bjó svo sterkt í mér. Mamma kom til að vera hjá mér yfir fæðingu Eyjólfs. Í einu hríðarskotinu fannst mér ég ekki geta meir og sagði það við mömmu. Hún sagði mig vel geta þetta. Það eina sem mér datt til hugar að segja við hana var að ef Gyðingarnir lifðu af Auschwitz þá gæti ég fætt af mér Eyjólf!!! Þegar maður er farin að draga einn ljótasta stað sögunnar inn í eitt það fallegasta sem lífið hefur upp á að bjóða-þá á maður að hætta! Og nú er ég hætt. Þó finnst mér sem ég hafi kvatt gamlan vin og góðan. Nú þarf ég að finna eitthvað annað í staðinn.

Ég veit að einhverjir hafa velt því fyrir sér afhverju ég hætti að grúska í málefnum seinni heimstyrjaldarinnar og helfararinnar....nú hef ég svarað því og vonandi er svarið nógu gott.

Í lokin vil ég biðja alla um að koma sér upp úr bloggdeyfð, byrja að skrifa og kvitta hjá öllum eins og vindurinn. Ég kveð ykkur í kútinn, amen, Svanfríður.

Rólegt hefur verið í bloggheimum undanfarið að mér finnst þannig að ég hef ákveðið að geyma skrif og mínar dásamlegu hugleiðingar þar til síðar. Í staðinn langar mig að deila með ykkur nokkrum af þeim myndum sem eru í miklu uppáhaldi hjá mér og skoða ég þær aftur og aftur og aftur.

Þessar myndir snerta ykkur auðvitað alls ekki eins og mig en það er ekkert að því að sýna ykkur þær...er það?

Þarna hittumst við Linda í fyrsta sinn en höfðum við verið í símasambandi í rúmt ár. Yndisleg stelpa.
Þórunnbjörg vinkona heimsótti mig í febrúar í fyrra og fórum við m.a á skauta inn í miðri Chicago. Frábær stund hjá frábærum vinkonum.
Þessi er tekin á þrítugsafmæli mínu. Eyjólfur var svo glaður þegar ég kom og sótti hann að stundin varð yndisleg og þykir mér því vænt um myndina.
Þessi þykir mér bara falleg. Hann er svo bjartur þarna með stóru augun sín.

Ég kveð ykkur í kútinn. Svanfríður