Jæja þá í þetta sinn...I'm back!

Ég hef komið á hverjum degi inn á síðuna mína og lesið frá ykkur skilaboðin og í framhaldi af því þá hef ég líka lesið yfir síðustu færslur og verð ég að viðurkenna að þó ég hafi virkilega reynt að halda andliti þá hafa skrif mín verið ansi þung á stundum og er það einfaldlega vegna þess að ég hef sjálf verið þung í sinni. Ég hef verið viðkvæm með eindæmum, þekki mig varla á stundum lengur því þegar ég gekk með Eyjólf leið mér ekki svona. En það er farið að rofa til og mér líður vel. Ég hef ekki haft neina löngun til hluta nema að sitja á rassinum og horfa út í loftið og hugsa um allt og ekkert og svo hef ég skammast mín fyrir að líða svona því þetta er ekki ég, minn persónuleiki er allt annar, ég ligg ekki í þungu skapi og mikla hlutina fyrir mér. Ég talaði um þetta við lækninn minn um daginn og hann sagði mér að svona líðan gæti komið upp á meðgöngu og að heyra það þá leið mér betur eins asnalega og það nú hljómar:) Þannig að ég er öll að koma til.

Annars er allt klárt fyrir heimför í fyrramálið, allt komið oní tösku og á ég bara eftir að pakka niður drykk og snakki fyrir Eyjólf. Vélin fer svo í loftið klukkan 13.05 og flýg ég til Boston og þaðan til fagra Íslands...ohhh ég hef saknað Íslands svo mikið. Ég flýg svo austur á sunnudaginn kemur og þá ætla ég að skrifa aftur.

En ef þið viljið hafa samband við mig þá mun ég vera heima hjá foreldrum mínum...Hólabraut 3 og símanúmerið er 478-1302 þannig að þið getið náð í mig ef þið viljið. Annars bið ég ykkur vel að lifa og hlakka ég til að heyra frá ykkur aftur.

Ég kveð ykkur í kútinn, Svanfríður.

Ég hef tekið þá ákvörðun að hætta að blogga í bili. Mér finnst ég ekkert hafa að segja, er ekki upp á mitt besta þannig að ég hætti í bili.

Ég heyri í ykkur aftur fyrir jól þegar ég er komin heim en þar til kveð ég ykkur í kútinn, bið ykkur vel að lifa og hugsa vel um ykkur.

Svanfríður.

Vitið þið svolítið? Það er svo mikið í kollinum á mér núna að ég veit ekki hvar skal byrja. Mér finnst allt einhvernveginn vera í svo mikilli ringulreið að ég veit ekki í hvorn fótinn ég á að stíga en þó eru hlutirnir ekkert í ringulreið, það er bara hausinn á mér. Ég held svei mér þá að þessi meðganga sé að fara svona með mig því öllu jafna er ég drífandi, sterk og alls enginn aumingi en núna er ég akkúrat andstæðan. Ég er ekki að kvarta, svona bara eru mínir dagar núna en verð að viðurkenna að ef ég mætti ráða þá myndi ég frekar kjósa að liggja uppí rúmi með fæturnar á kodda og lesa bók heldur en skúra:) Og það má alveg segja eitthvað svona án þess að fólk hristi yfir manni hausinn því ég þykist þess fullviss að þið eruð ekki alltaf upp á ykkar besta heldur.

Æi hver nennir að lesa svona? Ég bið ykkur vel að lifa, alltaf, og ég heyri betur í ykkur á morgunn með rosa skemmtilegan pistil. Ég kveð ykkur í kútinn,Svanfríður.

P.s Komist þið inn á myndaalbúmið mitt? Sjáið þið allar myndirnar og videoin?

Núna er ég loksins komin í gírinn...ferðahugur og alles hefur tekið sér fasta búsetu í mínum haus.

Er ferðahugur kominn í ykkur? Eða bara svona hugur yfir höfuð?

p.s nýjar myndir í albúminu og ef þið viljið leyniorðið þá hafið bara samband.

Ég er í litlu sambandi þannig að ég kveð ykkur í kútinn. Svanfríður.

Svona er maður nú sætur í fyrstu lestarferðinni! Hún gekk vel og Eyjólfur sagði "tjútjú" mest allan tímann.

Með brosi á vör óska ég ykkur öllum góðrar helgar. Svanfríður.

Í kvöld ældi ég og hef sjaldan hlegið eins mikið.

Upp úr klukkan sex í kvöld (fimmtudagskvöld) kom tengdó til þess að passa. Mætti vinkona hennar líka á svæðið. Vinkona hennar er svolítið spes, mjög spes. (Hún er sú eina sem ég veit um sem hefur ráðist á lögreglumann með kjafti og klóm, OG á hina þrjá sem hann þurfti að fá aðstoð frá því hún hreinlega gekk af göflunum, og sloppið við kæru!) Konu þessari var kalt á fótunum í kvöld á meðan hún var hér. Tengdó lét hana fá peysuna sína sem hún setti yfir fætur sér. Svo fór hún á klósettið. Á meðan hún var þar inni tók Eyjólfur peysuna og setti yfir sínar fætur, vildi vera eins. Þegar vinkonan kom út af baðinu sá hún að stráksi var með peysuna og hún varð fúl! Hún, 62 ára, varð fúl út í barn, 60 árum yngri því það tók peysuna:) Jahérna. En aftur að ælunni.

Við Bert fórum semsagt út að borða og svo á bíó í kvöld. Svona lagað gerist einu sinni á fjögurra mánaða fresti þannig að okkur hlakkaði til. Okkur var vísað til sætis og svo pöntuðum við mat. Ég pantaði mér BBQ-pitu með jukki á en bað þjóninn um að færa mér BBQ-sósuna til hliðar. Ég dýfi svo pítunni oní BBQ-sósuna, sting öllu upp í mig..og æli! Inni á miðjum veitingastað. Þetta var ógeðslegt en fyndið. Þjónustustúlka sem vissi ekki hvað hún átti að gera spurði hvort allt væri í lagi (dööööh). Ég bað hana vinsamlegast um að láta helv...BBQ-sósuna hverfa og færa mér vatn. Þannig að frá og með kvöldinu í kvöld þá get ég hvorki borðað né horft á brúnrauða BBQ-sósu. Ég var nú samt voða pen í gubbinu, það tók enginn eftir neinu nema við Bert...segið svo að ég geti ekki verið kvenleg og pen:) Næst á dagskrá í penleika er að öskra ekki við fæðingu þess ófædda. En þetta er ekki búið enn...ó guð minn góður.

Við töltum okkur svo yfir í bíóið þar sem við fengum okkur popp og kók og súkkulaðibita. Inni í miðri mynd þá fór mér að líða undarlega. Hávaðinn í maganum á mér var svo mikill að mér fannst sem allt bíóið hlyti að heyra til mín þannig að ég fór á klósettið. Í sem stystu máli, þá mun líða langur tími þar til ég fer í þetta bíó aftur því mér finnst hvorki pent NÉ kvenlegt að fá D.R.U.L.L.U á almenningsklósetti í kvikmyndahúsi þar sem aðgangur er leyfður öllum aldurshópum. Ég þorði ekki öðru en að lyfta löppunum frá gólfinu svo enginn gæti séð undan hurðinni hvaða skór ættu þarna í tafli (við páfann) og gekk svo sneypt en afar hratt aftur inn í bíósalinn og svo enn hraðar út eftir að myndinni lauk.

Það er ekki tekið út með sældinni að vera ófrísk:)

Ég kveð ykkur í kútinn og þakka bara fyrir að nú sé ég komin í mitt hús þar sem stutt er á klósett:) Svanfríður.

Ég hef fundið mikið fyrir því í dag að vanta spjall, svona spjall um allt og ekkert. Linda vinkona bjargaði mér í kvöld þegar við töluðum saman því það er alltaf hægt að tala við Lindu um allt og ekkert en mikill vill meira ekki satt? Bert kom seint heim úr vinnu og þegar laus stund kom og ég ætlaði heldur betur að notfæra mér manninn minn sem spjallfélaga, þá sofnaði hann! Annaðhvort var hann gjörsamlega búinn á því eftir daginn eða ég bara ekki mikið spennandi-ég kýs að trúa fyrri kostnum... þannig að núna er klukkan rétt rúmlega miðnætti og ég enn í þessu spjallvöntunarstuði. Þannig að nú sný ég mér að ykkur:) og spyr ykkur að þessu og hinu: Finnst ykkur ekki gott að fara upp í rúm að loknum löngum degi og kúra? Finnst ykkur ekki frábært að sitja í góðra vina hópi og spjalla? Finnst ykkur ekki gaman að fá góðar fréttir? Finnst ykkur ekki hundleiðinlegt að þvo þvott, skúra og strauja? Er ekki pirrandi að stíga í hland á parketgólfi þar sem það sést illa? Er ekki enn verra að stíga í kattarælu og límast við hana á gólfinu? Finnst ykkur ekki óþolandi að sitja á klósettinu og sjá svo að það vantar klósettpappír og 2 ára barn ykkar getur ekki skilið að það þarf að klifra yfir öryggishliðið og teygja sig upp á hillu til þess að ná í nýja rúllu og það er hundleiðinlegt að gera það með rassinn hangandi út og buxurnar á hælunum og eina sem þið getið hugsað er "afhverju í andskotanum byrjaði ég ekki á barneignum fyrr svo barnið mitt gæti skilið það sem ég er að biðja um?" Finnst ykkur ekki óþolandi þegar þið farið í búðir og verslunarfólkið spyr ykkur hvað það getur gert fyrir ykkur í dag? Hafði það í huga að aðstoða ykkur á morgun?

Ég kveð ykkur í kútinn, ætla að koma mér í bælið og lesa bók, bók sem ég hef lesið 7 sinnum en ég á ekki nýja bók að lesa því ég komst ekki á bókasafnið í dag. Svanfríður, svo blíð og ánægð með tilveruna í dag.

Jæja þá. Dagurinn sem ég beið lengi eftir er næstum því búinn og nei, þið sjáið ekki ofsjónir, þetta er jólatré og fullskreytt í þokkabót! Félagar í Íslendingafélaginu í Illinois hittust í dag til þess að gera jólatré okkar klárt fyrir sýningu sem haldin er árlega í safni einu í Chicago. Ekki veit ég hversu mörg tré, fullskreytt, eru til sýnis en þau eru mjög mörg. Á platta fyrir neðan tréð stendur svo "Ísland" þannig að nú eiga allir að geta dást að trénu okkar sem ekki er nú slæmt.

Það er alltaf gaman að hitta félaga sína og fá að tala íslensku og naut ég þess alveg í botn. Sumt af þessu fólki hef ég ekki hitt síðan á þorrablóti þannig að þetta var allt mjög skemmtilegt. Eftir að tréð var tilbúið héldum við svo á ítalskan veitingastað þar sem félagið fundaði og tók ég að mér ritstjórn blaðsins sem félagið gefur út. Ekki hef ég hugmynd um hvernig ég á að klóra mig út úr því verkefni en ég hlakka til og það verður gaman að gera eitthvað sem ég hef aldrei gert áður! Ef ég þarf svo hjálp, sem mun áreiðanlega verða þá spyr ég ykkur og saman getum við áreiðanlega ritstýrt flottasta Íslendingablaði sem sögur fara af.

Á morgun fer ég svo í óléttuskoðun. Hún kom óvænt upp en það á að hlusta á hjartsláttinn. Ég á svo að fara aftur að viku liðinni og sjá litla barnið mitt. Alltaf hlakka ég meira og meira til komu þess og finn ég líka að ég upplifi þessa meðgöngu allt öðruvísi en þegar ég gekk með Eyjólf. Svo margt er ólíkt núna og þá og finn ég að ég er mun rólegri núna en ég var þá. Nú veit ég að ég þarf ekki að standa í flutningum og stressi heldur get ég farið beint heim, í mitt umhverfi og vanist nýjum meðlim með manninum mínum. Ég hugsa þó alltaf til þess hversu yndislegt það væri ef ég gæti haft foreldra mína hjá mér frá byrjun, bara svo þau missi ekki af en það er því miður ekki hægt. Þetta er skrítið. Ég veit það sjálf, að þau sem foreldrar vilji að mér líði vel og vilji að allt gangi mér og mínum í haginn en þó verð ég að viðurkenna að stundum finnst mér ég hafa tekið svo mikið frá þeim þegar ég flutti hingað út. Þau geta ekki séð Eyjólf þegar þau vilja og það sama verður uppi á teningnum með það ófædda. Ég veit ósköp vel að ég á ekki að hugsa svona, veit það vel en þó læðast þessar hugsanir og svo miklu fleiri að mér á stundum og veit ég að mínar vinkonur sem eru í sömu sporum hugsa stundum svipað. Þannig er það bara en við verðum einnig að muna að við tökum okkar ákvarðanir og ef við erum sátt við þær þá kemur hitt.

Ég setti nýjar myndir til hliðar og er að vinna í að setja inn nýjar í myndaalbúmið en tölvan mín er svo hægvirk að ég tek eitt, tvö kvöld í að uppfæra albúmið þannig að fleiri myndir verða komnar inn á næstu dögum.

Ég kveð ykkur í kútinn þar til næst. Svanfríður ritstjóri:)

Mikið leiðist mér fólk sem reynir að draga mig inní kynþátta-umræður vegna þess að oftast nær leiðast þesskonar umræður út í það neikvæða sem og út í öfgar. Ég skrapp út í kvöld, á veitingarhúsið sem ég vann á, og hitt fullt af fólki sem ég kannast við. Ég settist við borð hjá hjónum einum sem fóru að spyrja mig út í hitt og þetta um Ísland. Kom að því að þau vildu vita hvort margir Gyðingar byggju heima. Ég sagðist ekki hafa nákvæma tölu en teldi mig þó vita að þeir væru ekki margir. Þessi hjón töldu okkur vera heppin með það því Gyðingar væru ekkert nema þetta og hitt. (ég vil ekki hafa það eftir sem þau sögðu).

Hvenær hættum við þessu? Hvenær hættum við að alhæfa um hluti og fólk? Hversvegna er ekki hægt að taka meira einstaklingsmið á fólki? Ég neita að trúa að ég sé blaut á bak við eyrun eða einföld að trúa á fólk. Ég neita að trúa að vegna nokkurra svartra sauða sem fyrir finnast í öllum samfélögum að þá þurfi að dæma fjöldan af þeim. Ég er ekki að setja mig á háan hest því ég, rétt eins og flestir, hef látið orð falla um hina og þessa en ég hef á síðustu árum, reynt að vera meðvituð um hugsanir mínar og hætt að versla með steríótýpur. Þar sem ég bý í öðru landi núna, er innflytjandi, þá hef ég orðið viðkvæmari fyrir steríótýpum þegar þær snerta land mitt og þjóð og ákvað því sjálf, að vera samkvæm sjálfri mér og hætta að hugsa í steríótýpum því afhverju á ég að leyfa mér eitthvað sem ég þoli illa í fari annara? Það væri ekkert annað en hræsni.

Ég trúi á reglur. Ég trúi að það verði að vera lög og reglur. Lög og reglur geta að mínu mati hinsvegar, verið afskaplega torskilnar, óskiljanlegar og þreytandi. Nýverið sendi ég inn umsókn fyrir græna kortið mitt. Þrátt fyrir að ég sé löghlýðin, góð manneskja og blablabla, þá er mér engin linkind sýnd í umsókn minni. Nafn mitt lendir bara í sömu hrúgu og öll hin og þarf ég að gera nákvæmlega það sama og allir hinir. Með það er ég sátt en þó finnst mér þreytandi að þurfa að ganga í gegnum allt þetta pappírsflóð, svara aulalegum spurningum og senda inn ávísun. Aulalegt en þannig er það. Ég ætla ekki að standa uppi á stól og krefjast breytinga því eitthvert lag þarf að vera á ferlinu.

Allir eiga rétt á að flytjast búferlum en mín skoðun og trú er sú að þá verður það fólk að fara lögleiða leið að flutningunum. Ég er að gera það og afhverju þá ekki hinir. Ég er með því að fólk fái hæli í öðrum löndum en ég er líka með því að þegar fólk flytur búferlum þá skuli það aðlagast því landi sem það flytur til, læra tungumálið-allavega það mikið að það skilji hvað um er að vera því hvað verður um þig ef þú aðlagast ekki? Ég hef ekkert á móti því að fólk sæki í það sem það þekkir,leyti upp "sitt" fólk, fólki af sama uppruna. Mér finnst ekkert skiljanlegra undir sólinni en það. En þrátt fyrir að sækja í það sem þú þekkir best, hvort sem það er fólk, tónlist, matur eða eitthvað annað, þá skaltu líka reyna að kynnast því sem það land sem þú býrð í hefur upp á að bjóða.

Fordómar koma upp vegna margs og held ég að óþolinmæði sé einn valdurinn. Hver hefur ekki horft upp á útlending fá verri þjónustu vegna þess að hann talar tungumál innfæddra illa? Maður sér það á hverjum degi hér, því miður og finnst mér það sorglegt.

Þrátt fyrir að þetta málefni sé mikið,stórt, flókið og erfitt þá þykir mér það heillandi. Mér þykir það heillandi vegna þess að það þarf að líta í svo mörg horn,margar hliðar og hægt er að fá margar útkomur. Ég væri til í að tala meira um þetta þó ég sé hrædd og rög við það því á þessu málefni hefur fólk margar og ólíkar skoðanir og mér líður illa í skæting þannig að ég hætti núna.

Bert er farinn að hrjóta blessaður. Þegar menn verða 38 ára á morgun þá er um að gera að sofa vel:)

Ég kveð ykkur í kútinn. Svanfríður.

Innflytjendur, mútur, skólamál, peningaþvættir, öryggismál og fleira. Allt eru þetta málefni sem ofarlega standa, sama hvort þú ert staddur í USA eða á Íslandi. En í mínum heimi hér á blogginu þá skiptir þetta litlu máli , ég leyfi ég mér í nokkrar mínútur að lifa í gallalausum heimi og skrifa um hluti sem litlu máli skipta umheiminum en skiptir mig oft á tíðum alveg gríðarlegu máli. Og nú ætla ég að skrifa um eitt af þessum málum því þetta er mitt blogg og égskrifabaraumþaðsemégvil.

Fyrir svo ofsalega stuttum tíma síðan þá snerist lífið meira og minna um að bíða eftir föstudeginum svo hægt væri að gera sér glatt kvöld í góðra vina hópi. Við vinkonurnar fluttumst til RVK frá Höfn að hausti 1997 og lentum, óafvitandi allar á sömu þúfunni. Ég á Háteigsveginn, Gunna og Lovísa í Stórholtið og Júlía í Brautarholtið. Gunna og Lovísa bjuggu í pínulítilli íbúð uppi í risi, gluggarnir voru svo litlir að einungis sáust trjátopparnir og þökin á nærliggjandi húsum. Þrátt fyrir smæð íbúðarinnar vorum við alltaf þar og oft svo margar að gólf voru notuð fyrir stóla og gólfteppi fyrir dýnur. Peningavöld okkar voru akkúrat engin þannig að við skiptumst á að borða hjá hvor annari og ef ein átti pening þá nutu hinar góðs af. Gular baunir og hrísgrjón voru ofarlega á matseðli okkar og er alveg ótrúlegt að við skyldum ekki hafa dáið úr hor þetta árið.

Það sem veggirnir í litlu risíbúðinni heyrðu ekki og það sem var ekki rætt...jesús minn góður.

Ég hef aldrei djammað eins mikið og veturinn 97-98. Ég var heima hjá mér einungis eina og hálfa helgi á þessum tíma og lenti í ýmsu, mörgu góðu og skemmtilegu en sumu öðru miður skemmtilegu.

Þessi tími sem átti að fara í skóla en fór í eitthvað allt annað, kenndi mér svo mikið og margt. Ég eignaðist mína vini, vini sem ég held enn mjög góðu sambandi við og erum við enn flæktar í líf hvorrar annarar þrátt fyrir að vera komnar með mann og/eða börn. Ég fékk nasarþefinn af því hvað það er að eiga systur.

En á fimm mínútum breyttist allt. Við fullorðnuðumst og dreifðumst um allt.

Stundum sakna ég þeirra svo mikið að mig verkjar og meina ég þá virkilegan líkamlegan verk. Allar erum við svo ólíkar en gætum ekki verið betri fyrir hvor aðra því það sem ein hefur vantar annari og bætum við hvor aðra upp þannig. Stundum horfi ég með söknuði á þessa umbrotatíma en þá nær maður sér bara í myndaalbúm, strýkur myndirnar og brosir.....brosi sem enginn í heiminum þekkir nema þær.

Ég kveð ykkur í kútinn, Svanfríður.

Í dag var alveg hreint ágætis dagur nema svona rétt um nón-bil!:) þá gerði ég næstum því í buxurnar af hræðslu. Bert var á heræfingu þannig að ég tók Eyjólf í góðan göngutúr og var takmarkið leikvöllurinn sem er stutt frá því þar er hægt að "enna" og "góla". Hér í götunni okkar er allt morandi af hundum, litlum og stórum og sumir hundanna eiga ekki rétt á að vera kallaðir hundar, svo litlir og ræfilslegir eru þeir greyin. Tveimur húsum fyrir neðan mig er stór Rottweiler, svartur og brúnn og hrikalega grimmur. Við gengum fram hjá húsinu og hann fer að gelta og urra. Allt í einu tekur hann á stökk í átt til okkar og ég sá enga ól, heyrði engin keðjuhljóð þannig að ég sá líf okkar Eyjólfs fjara út eftir nokkur sekúndubrot. Ég hljóðaði upp yfir mig af hræslu, Eyjólfur fór að hágráta og ég tók á stökk. Allt í einu stoppaði hundurinn og ég sá að hann var bundinn við keðju og mikil lifandi ósköp varð ég fegin. Hundurinn er svo massívur að ég þori að veðja að hann gæti vel slitið keðjuna í sundur eins og lakkrís ef hann bara vildi en þarna greinilega vildi hann það ekki svo við Eyjólfur komumst á leiðarenda og sá stutti gólaði og enndi eins og vitlaus væri, rosa stuð.

Við fórum svo út að borða á veitingarstaðinn minn þar sem ég vinn ekki lengur!!!!! Telly yfirmaður spurði nú samt hvort hann mætti ekki setja mig niður á vaktarplan en ég stóð föst á mínu, og sagði NEI! Dugleg.

Nú vil ég fá smá "feedback" frá ykkur. Ég er eitthvað svo tóm þessa dagana og á erfitt með að skrifa blogg. Hvernig blogg viljið þið? Viljið þið ýkjusögur, sögur úr dagsdaglega lífinu eða vangaveltur? Segið mér nú svo ég sitji nú ekki eins og sprungin blaðra.

Ég kveð ykkur í kútinn þar til síðar og bið góðrar nætur. Svanfríður.

Ég setti myndasíðuna mína aftur inn á bloggið svona ef þið viljið skoða. Það eru komnar nokkrar nýjar myndir og eitt nýtt video.

Skrifa meira í kvöld. Þar til kveð ég ykkur í kútinn. Svanfríður.

Eyjólfur klæddur í Bangsimon föt með málningu á andliti sem öll rann til eftir að hann brast í grát vegna þreytu. En samt voða fínn.




Ég kveð ykkur í kútinn. Svanfríður.

ps. er að prófa nýja hluti á síðunni, þ.e að setja reglulega inn myndir hér til hliðar. Sjáum hvernig það kemur út.