Ég fór á ansi skemmtilega heimasíðu í gær http://www.astrology.com og er hægt að skoða ýmsa fróðlega og ekki svo fróðlega hluti. Ég fyllti þarna út einhverja reiti, með nafni, fæðingardegi-og ári sem og fæðingartíma. Svo ýtti ég bara á ENTER og þá kom upp allur sannleikurinn um mig!!! Og það fyndnasta við þetta allt var að tölvan hafði bara nokkuð rétt fyrir sér. Tölvan sagði að ég væri bráðlát og væri með mikið og margt á minni könnu og allt á sama tímanum. Ég bæri marga drauma og fengi fullt af hugmyndum sem oft á tíðum myndu tínast vegna þess að 20 sek. seinna væri komin önnur hugmynd sem leysti hina af hendi. Ég væri einnig mjög viðkvæm, langrækin og þyrfti að hafa þá sem mér þætti vænst um nálægt mér en þó ekki of nálægt því annars gæti ég fengið vott af köfnunartilfinningu. Ég sat fyrir framan tölvuna og tautaði fyrir munni mér hvað í ósköpunum hún þættist vita. En þetta var allt bara mjög nálægt sannleikanum því ég ER bráðlát, hrifnæm, viðkvæm, hugmyndirnar fljúga um en verða því miður, oft grafnar og gleymdar vegna tilkomu einhvers annars "sniðugra".

Það hnussaði nú í mér all-rækilega við þennan lestur og sagði við sjálfa mig að ég væri ekkert svona-ég gæti sko vel fengið hugmynd og látið eitthvað gott fæðast úr henni og hér eru góð dæmi: -Ég er byrjuð á uppkasti fyrir bók.....uppkastið er oní skúffu. -Ég byrjaði á einhverskonar minningarfjölskyldubók fyrir Eyjólf fyrir hann að njóta þegar hann verður eldri......það var í fyrra. -Ég fékk brauðvél gefins fyrir nokkru og ætlaði ég nú heldur betur að baka brauð....það er miklu fljótlegra að kaupa þau úti í kuffélagi. -Ég ætlaði að vera búin að senda inn bréf til dagblaða og tímarita og sjá hvort þau vildu ekki að ég skrifaði skemmtilega pistla undir nafninu "það eru ekki allir feitir né fallegir í Bandaríkjunum" en ég er ekki enn búin að því. Hægt væri að telja upp miklu fleira en ég bara man ekkert í augnablikinu sem gefur örugglega til kynna að ég hef hætt við svo mikið að ég hef neytt heilabúið til að gleyma því öllu svo ég leggist ekki í kör.

Stundum er ekkert gaman að fara inn á suma vefi á netinu..því maður býst við að fá: þú ert æðisleg persóna, það er ekkert að þér en í staðinn fær maður allt annað og endar í naflaskoðun (sem er í því dagana að breyta um lögun, naflinn á mér, það er). Naflaskoðun er þörf og skynsöm en tölvan á ekkert með að vera að þröngva henni upp á mig, ólétta húsmóður sem hefur fullt á sinni könnu og könnum, sem átti að vera í fríi á morgun en gat ekki neitað yfirmanninum áðan þegar hann hringdi....þegar Bert innti mig svo eftir því afhverju ég neitaði ekki eins og ég hafði tölu á áður en ég talaði við yfirmanninn þá roðnaði ég niður að nafla (ég sé orðið ekki lengra niður en að naflanum) og sagði mjóróma: "æi, það er svo gott að einhver þarfnast manns" Einmitt..þeir byrja alltaf á að hringja í mig VEGNA þess að ég segi aldrei nei. Þeir kannski þarfnast mín en ekki á þann hátt sem ég er að telja mér trú um:) Æi, hvað er gaman að lífinu.

Ég kveð ykkur í kútinn, Svanfríður.

Nú er komið að því !!!!!!! Nú tek ég stórt upp í mig og læt ykkur vita af því að nú ætlar ykkar eina sanna (það er ég, bara svona svo þið fattið við hverja ég á við:) að kristna Chicago-búa!!! Eins og þið öll vitið þá er íslenskan fallegt tungumál, skemmtilegt sem og skrýtið...við eigum a.m.k 30 orð eða eitthvað yfir orðið vind t.d............og þó ég búi úti í Ammríku þá slær hjartað á íslensku og skammast ég mín sko ekki vitund fyrir það. Allavega. Um daginn átti ég samtal við vin okkar hjóna sem sagðist hafa heyrt um tungumálaskóla fyrir börn sem heitir Language stars http://www.languagestars.com þar sem hægt væri að læra hin ýmsu tungumál. Mér fannst þetta fróðlegt því nú hef ég mjög gaman af tungumálum og ákvað því í dag að hringja að gamni inn og sjá hvort þau kenndu íslensku! Einmitt. Ég vissi mæta vel að svo væri ekki en ákvað samt að sjá. Ég kynni mig og spyr hvort þau kenni íslensku. Nei var svarið. Ég segist þá vera íslensk og að hér á Chicago svæðinu væri slatti af íslendingum sem ættu börn sem ekki hefðu næg tækifæri á að tala íslensku. Einnig kom ég því inn að ég væri kennari (hverskonar kennari tók ég ekki fram:) Konan sem ég talaði við virtist vera áhugasöm um það sem ég hafði fram á að færa og notaði ég því tækifærið og spurði hvort þau vantaði ekki íslenskukennara því nú væri kjörið að bæta inn einu tungumáli til viðbótar. Konan tók niður upplýsingar um nafn, síma og annað slíkt og sagðist myndu hafa samband. Ég bað hana vinsamlegast um að láta nú ekki eins og alger kani, segjast ætla að hringja en gera það svo aldrei og sagðist hún lofa því. Ég sagði við Bert og fleiri að ef ekkert myndi heyrast frá skólanum þá myndi ég biðja fólk um að hringja inn eftir einhverja mánuði og spyrjast fyrir um íslensku nám, bara svona til þess að ýta á þau.

Klukkan 17 fór ég svo að vinna og kom heim núna rétt um 23. Opnaði ég tölvuna og mér til mikillar furðu jafnt sem gleði og ánægju sá ég að mín beið bréf frá SKÓLANUM þar sem þau lýstu miklum áhuga fyrir íslenskukennslu og vilja heyra meira frá mér, hitta mig og bjóða mér og Eyjólfi í sýnikennslu. Ég var svo ánægð með þetta að ég hljóp inn í hjónaherbegi og vakti Bert, setti gleraugun á nefið svo læsi gæti ég bréfið...ég las það oft og mér leiddist aldrei............

Væri ekki frábært ef ég gæti kennst íslensku hér í USA? Ha??? Ég vildi bara óska að það væri ekki 5 tíma mismunur á löndunum því nú vantar mig að hringja í einhvern og segja frá þessu upphátt. Kannski að hlutirnir smelli saman og ég fái virkilega vinnu við eitthvað sem gaman væri að gera. Hver veit...en þangað til ég veit meira þá ætla ég að vera voðalega glöð yfir þessu öllusaman og drífa ykkur með mér í gleðina. OG KOMA SVO ALLIR:)

Annars er komið á hreint hvenær við Eyjólfur komum heim. Við lendum eldsnemma þann 29,nóv., Bert lendir að morgni þess 21.des og svo fljúgum við öll saman heim aftur þann 5.jan þannig að nú er bara mánuður og þá heilsar okkur Ísland og fjörðurinn fagri. Gaman að því.

En núna ætla ég að kveða ykkur í kútinn, standa upp, dansa ræl og vera ánægð aðeins lengur. Svanfríður.

Í gærmorgun þegar ég sat við tölvuna þá tók ég eftir krökkunum sem stóðu og biðu eftir skólabílnum. Það var eins stigs frost. Mér brá allverulega þegar ein skvísan, 7 ára, trítlar sér niður á horn í stuttbuxum og þunnum jakka. Mér var skapi næst að ná í hana, fara með hana heim og skipa henni í buxur, úlpu, vettlinga og húfu. En það er víst ekki mitt að ráða yfir annara manna börnum. Sama hvað ég reyndi þá man ég aldrei eftir því að hafa farið í stuttbuxum í skólann að vetri til, 7 ára gömul og ef ég hefði ætlað mér það þá hefði mamma tekið málin í sínar hendur.

Í vinnunni í fyrrakvöld afgreiddi ég hjón með tvær ungar stelpur og ömmu þeirra. Annað barnið var þreytt og sífrandi. Amman talaði til þess í hótunar tón. Tvisvar heyrði ég hana segja: Do you want me to kick your....? Og í þau skipti sem talað var við barnið þá var það í hótunartón. Kvöldmaturinn endaði þannig að faðirinn tók barnið heim. Stuttu seinna þegar mamma, amman og hin stelpan eru að fara þá geng ég að borðinu og læt þær fá reikninginn. Ég spyr hvort allt hafi verið í lagi og segja þær já,nema að The little Devil hafi verið að gera þær vitlausar. Það snöggfauk í mig og sagði ég við þær að þetta barn hafi ekki verið The Devil. Ekki voru þær sammála mér og sögðu mér frá því að þessi litla stelpa væri iðulega kölluð The Devil eða Diablo. Mér finnst bara ekki rétt að kalla 3 ára stelpu, þó hún sé óþekk, djöfulinn og það á hverjum degi. Ég held að það sé ekki góð uppeldisaðferð. Ef Eyjólfur hagar sér illa þá kalla ég hann bara: Eyjólfur þó!

Ég kveð ykkur í kútinn, Svanfríður.

Við settumst niður á kalda jörðina, önduðum að okkur fersku lofti og létum fara vel um okkur. Áður en við vissum af rufu byssuskot kyrrðina, menn drepnir, höfuðleður fuku útí buskann, hestar hneggjuðu og uxar bauluðu með fallbyssu í eftirdragi. Yngstu börnin hrukku hvað eftir annað í kút sem og sumir sem heita Svanfríður.... Indíánar öskruðu heróp, Norðanmenn hleyptu hestum og skutu af og áður en við vissum var brúin sigruð.

Við færðum okkur úr stað og fundum mann sem eldaði svínakjöt yfir opnum eldi. Karlmennirnir fengu sér bita á meðan sumir sem heita Svanfríður, fengu sér saltlakkrís.

Allt tekur enda, líka stríð-ég hugsaði um það á göngunni að bílnum hversu ánægð ég er að vera uppi á þeim tíma sem núna er í stað þess að hafa þurft að lifa á því herrans ári 1850.

Vinnan í kvöld var forvitnileg. Ég datt í þann "lukkupott" að fá bestu borðin og fékk því mesta þjórfé kvöldins. Ég söng afmælissönginn fyrir einn 26 ár, sem er fastagestur, og kemur með fjölskyldu sinni einu sinni í hverri viku og hefur sá siður gengið í mörg ár. Hálftíma seinna kallar Telly, yfirmaður, í mig og geng ég til hans þar sem hann stendur við borð afmælisbarnsins. Þar fann ég mér til mikillar skelfingar (þið ráðið bara hvort þið trúið mér) að öll augu gestanna einblíndu á mig. Gestir sögðust hafa heyrt að ég gæti sungið afmælissönginn á öðru tungumáli, hvort það væri rétt? "jújú, á íslensku bara sko..hahaha" skríkti ég eins og pjása. Telly rymur þá út úr sér dimmri röddu: SING, SWANY, SING!!! Eftir mótmæli sem sukku í hafið hóf ég upp raust mína, breyttist í þann mesta Íslending sem sögur fara af og söng afmælissönginn á því allra fallegasta tungumáli sem til er í heiminum-íslensku!!!!! Ég held hreinlega að allir viðskiptavinir veitingastaðarins hafi fundið þjóðarstoltið, heimþrána sem gaus upp á nokkrum sekúndum og eitthvað svo miklu meira því allt datt í dúnalogn. Eftir sönginn var þögn í nokkrar sekúndur, ég stóð afskaaaaplega rauð í framan og fannst ég svolítið kjánaleg en viti menn.....lófaklapp dundi og bros á öllum vörum og ég fékk gott tipps í heillangan tíma á eftir.

Það er nefnilega þannig, allavega í mínu tilviki, að þjóðarstoltið getur skotist upp á hinum furðulegustu tímum og stöðum. Ég get verið í bílnum og hlustað á "ó hve létt er þitt skóhljóð" og fengið kökk í hálsinn, eða verið úti í búð og talað íslensku við Eyjólf og einhver spyr hvaðan ég sé...eða ég get verið á grískum veitingarstað í miðvesturhluta USA og sungið eins lítilfjörlegt lag og afmælissöngurinn er (sem er ekki einu sinni íslenskt lag..bara textinn). Ísland er nefnilega BEST....Í HEIMI!!! og aldrei gleyma því .Verum alltaf vera stolt af uppruna okkar, tungumáli okkar og öllu öðru sem við höfum upp á að bjóða því það er nefnilega alveg helv....hellingur!!!

Ég kveð ykkur í al-íslenskann kútinn og segi:GUTE NACHT! Svanfríður.

Það er svo mikið sem er í gangi í mínum haus núna að ég held að það sé ekki heilsusamlegt. T.a.m tekur óléttan mikinn tíma og mikla orku frá mér. Einn daginn er ég voða glöð en þann næsta er ég voða lítil og aum og þarf á einhverju að halda sem ég veit ekki hvað er og þá er voða lítið hægt að gera fyrir mig því ég veit ekki hvað það ætti að vera! Úff-það er vandlifað í þessum heimi stundum. Ég man á meðan ég gekk með Eyjólf þá gat fokið í mig á nokkrum sekúndum ef einhver kenndi hormónunum um líðan mína, það fór alveg ofboðslega fyrir brjóstið á mér en núna! Ég er hæstánægð með þessa hormóna því ég get þá bara skellt skapi mínu yfir á þá...."neinei, ég er í fínu skapi, helvítis hormónarnir eru í stuði" er til dæmis afsökun sem ég hef notað einstöku sinnum sl.daga..... Ég er mjög meðvituð um skapið í mér þessa dagana og reyni því af bestu getu að skeyta skapi mínu á einhverju allt öðru en lifandi verum, svo sem Eyjólfi og Bert því þeir eiga alls ekki skilið að ég sé pirruð út í þá því þeir hafa ekkert gert mér. Ég fer frekar inní hjónaherbegi í hálftíma með blað og penna og skrifa pirringinn niður og kem út líðandi betur...

Í svona ástandi er mjög gott að eiga vini og hringdi ég t.d í eina í dag og ætlaði að koma pirringnum frá mér en ég heyrði strax að hún var ekki í stuði þannig að ég kvaddi fljótlega en hringdi þá í aðra sem er með breitt bak og gaf hún mér góðfúslegt leyfi að puðra öllu út úr mér (eigingirni í mér-ÉG VEIT). Ég vona bara að hún hafi ekki orðið leið yfir pirringnum í mér...ég tékka á því á morgun.

Æi, það er ekkert gott að vera tilfinningavera stundum og alls ekki gott að vera ófrísk tilfinningavera. Akkúrat núna-langar mig bara heim til mömmu og það er ekki nóg að vita að ég hitti hana eftir tæpa tvo mánuði, mig langar bara að sjá hana núna og engar refjar!!!

Það er ágætt að koma með svona röfl blogg yfir helgi, þá lesa svo fáir:) Ég kveð ykkur í kútinn og lofa að vera með "vingjarnlega" hormóna í næsta pistli. Svanfríður.

Jasso!!! Þrjá mánuði er ég gengin í dag þannig að nú fer mér vonandi að líða eins og heillri manneskju. Mér líður voðalega "þungt" ef hægt er að segja svo en þó passa ég enn i öll fötin mín þó það líði nú ekki á löngu þar til að ég passi einungis í örfáar flíkur.

En af okkur hér er allt fínt og gott að frétta. Haustið er farið að verða daglegur gestur og er það hjartanlega velkomið. Mér finnst haustið yndislegur tími því þá er hægt að fara út í náttúruna, finna sér falleg laufblöð, setja þau inn í bók og skreyta....ég hef heyrt af fólki sem gerir þetta en mér finnst bara best að sitja upp í sófa með góða bók við opinn glugga og láta hreina og ferska loftið leika um mig. Aðrir geta bara farið út í skóg og leitað að laufblöðum..mér finnst betra að leita að bókum á bókasafninu.

Þrátt fyrir að allt sé gott þá kom Bert heim með frekar leiðinlegar fréttir eftir heræfingu eftir helgina sem leið. Fyrir um 2 mánuðum síðan kom hann heim með þær fréttir að einn af hverjum átta úr The Naval Reserve gætu átt það á hættu að verða kallaðir út. " Einn af hverjum átta..það er ekki svoooo slæmt" hugsuðum við. En núna kom hann heim með verri tölur í farteskinu; einn á móti hverjum tveim getur átt á hættu að verða kallaður út og eru það þá 50% líkur auðvitað. Þetta eru ekki fallegar tölur sem þeir gefa manni. Hingað til hef ég aldrei (og ekki Bert heldur) hugsað út í það að hann gæti verið kallaður til. Ég hef aldrei haft það á tilfinningunni. En þegar hlutfallið er orðið þetta hátt þá hugsar maður út í þetta af meiri alvöru. En við hjónakornin erum skynsöm og málum ekki skrattann á veginn enda fer rautt ekki við okkar innbú. Við búum í veruleikanum sem þýðir að við gerum eins og allir aðrir, við tökum á móti þeim spilum sem okkur eru gefin. Annað þýðir ekki. Þó hef ég nú hugsað það síðustu daga að ég, friðarsinninn úr litla Hornafirðinum mínum skuli vera með þessar hugsanir í mínum ranni...að minn og okkar veruleiki gæti átt það á hættu að breytast svona mikið og yfir í eitthvað sem enginn fyllilega skilur en allir hafa skoðanir á. Furðulegt hvert lífið tekur mann.

En ég segi það satt og í einlægni að þó að þetta sé veruleikinn núna hjá mér og nokkrum bloggvinkonum mínum og svo auðvitað svo mörgum öðrum, þá er ég ekki með lífið í lúkunum og ekki þá hann Bert. Hvað þýðir það? Ekki neitt...afhverju að vera kvíðin yfir einhverju sem við höfum ekki hugmynd um hvort verði að raunveruleika? Nú, ef svo fer þá er það bara þannig og tekið verður á því. Það eina sem ég veit er að á morgun vöknum við og förum svo að sofa aftur og á meðan minn veruleiki er það venjulegur (venjulegt er svo gott) þá er það eina sem ég get gert er að hugsa fallegar hugsanir áður en ég fer að sofa og reynt að koma þeim á fólkið sem mér þykir vænst um. Meira get ég ekki gert.

En ég kveð ykkur í kútinn því ég er orðin lúin. Góða nótt. Svanfríður.

• "Blómin springa út og þau svelgja í sig sól...."

  "Syngjandi sæll og glaður, til síldveiða nú ég fer"

  "Mikið lifandi skelfingar ósköp er gaman að vera.....

  Þessi lög og fleiri hafa hljómað um í mínu unga, káta, hjarta í allt kvöld-eða réttara sagt frá klukkan 17:40 cirkabát eða allt frá því ég SAGÐI UPP Í VINNUNNI!!!!!!!!! Ég hætti 5.nóvember n.k. og ég er svoooo ægilega glöð og kát með þessa ákvörðun mína. Bert er það líka en Telly yfirmaður var það ekki:)

  Alveg í lok nóvember fljúgum við mæðgin svo vonandi heim og ætla ég að nota tímann þar til og gera allt klárt því það er þónokkuð sem þarf að gera, t.d þarf ég að mæta fyrir rétt þann 2.nóvember, það þarf að útbúa jólagjafir bæði fyrir fólkið okkar hér og heima og svo fer smá tími í það að hlakka til Íslandsfarar og ýmislegt fleira:) Síðast en ekki síst fer svo að líða að því að ég geti sótt um áframhald á græna kortinu mínu svo ég geti nú haldið áfram að búa hér.

  En svona í alvöru talað þá var eins og stóru fargi væri af mér létt þegar ég tilkynnti uppsögn mína. Mér hefur liðið illa þarna eiginlega frá upphafi þannig að þetta eru virkilegar góðar fréttir. En þegar við komum heim frá Íslandi þá verð ég kölluð út ef vantar fólk og það er allt í lagi að verða við þannig kalli.

  Hlakkar ykkur ekki til fyrir mína og okkar hönd yfir því að hlakka svona til yfir því að vera að koma heim?:) Ætlið þið ekki ÖLL að skrifa inná dagatalið ykkar daginn sem við komum heim og opna svo góða vínflösku þegar við erum lent? Mér finnst nefnilega tilvalið að þið notfærið ykkur heimkomudag okkar til þess að lyfta ykkur upp því lífið er allt of stutt til þess að fagna því (lífinu) aldrei...(þessi speki var nú gjörsamlega út úr kú en þið vitið hvað ég meina:)

  Ég kveð ykkur í kútinn-svo skraufaþurr í andlitinu vegna hitabreytingar að mig klæjar jafn mikið og lúsugum hundi. Svanfríður.

Í dag kom fyrsti snjórinn, Eyjólfs til mikillar gleði. Hann leit út um gluggan og hrópaði upp yfir sig: íð, íð sem myndi þýðast sem "ís, ís". Ég sagði honum auðvitað að þetta væri snjór og þá breyttist hann í páfagauk og endurtók orðið heillengi á eftir. Ég klæddi drenginn svo upp og það kom sér vel að eiga heilgalla frá 66 gráðum norðum því það er frekar kalt úti þannig að Eyjólfur gat leikið sér vel í snjónum. Hann bókstaflega ljómaði eins og sól í heiði þegar hann sá snjóinn. Það var frábært að sjá hann upplifa þetta því núna hefur hann meira vit en í fyrra. Hann var skíthræddur við snjóinn í fyrra, fannst hann kaldur og erfiður viðureignar en nú var allt annað upp á teningnum.

Annars dreymdi mig fallegan og skrýtinn draum í nótt og held ég að draumurinn sá og þeir sem í honum voru,væru að gefa mér ráð og vísbendingar. Hann var mér svo mikilvægur og snerti mig svo djúpt, en það hef ég aldrei fundið fyrir áður þannig að ég ætla ekki að útskýra hann nánar hér...mig langar að halda honum út af fyrir mig.

En með þessu litla bloggi kveð ég ykkur í kútinn. Svanfríður.

Það á alltaf að breyta til á haustin.

Þá er það ákveðið-við hjónakornin ætlum að feta í fótspor Kaspers, Jespers og Jónatans og gerast slökkviliðsmenn. Á opnu húsi hjá slökkviliði Cary í kvöld, þá mátuðum við þessa fínu plasthjálma og urðum svona líka kát með þá að við tókum þessa ákvörðun. Ég hlýt að fá inngöngu ólétt og Bert hættir bara í sinni vinnu. Allt ákveðið, það þarf ekkert að taka meiri tíma í að hugsa þetta. Þetta er allt úthugsað.Mér hefur líka alltaf liðið vel í stigvélum.

Við hugðum gott til glóðarinnar að leyfa Eyjólfi að sjá brunabílana og þyrluna sem lenti þarna en eina sem hann hafði áhuga á voru götin í bílastæðunum fyrir allar vatnsslöngurnar eða eitthvað og í hvert skipti sem hann sá götin þá rak hann upp stórt:VÁ!!! En þegar þyrlan kom þá setti hann hljóðan og þegar sírenurnar tóku að væla þá varla blikkaði hann augunum:) Hann semsagt hefur áhuga fyrir götum.

En að allt öðru. Nú er ég næstum gengin þrjá mánuði og líður svona la-la. Í vinnunni á sunnudaginn þá leið yfir mig og var ég send heim. Ég tel að margt hafi átt þátt í því en aðallega þó þreyta. Mér líður vel núna og á auðvelda vinnuviku fyrir höndum. Ekki halda að ég fari ekki vel með mig því ég geri það,ég reyni að borða vel og um leið og mig tekur að svengja því ef ekki þá fer mig að svima svo rosalega. Ég á svo að fara í sónar þann 20. n.k. og hlakka ég mikið til. Það verður svo ótrúlega gaman að sjá litla krílið mitt. Hver veit-kannski að það líkist mér strax á sónar eða þá pabba sínum.....

En nú var Eyjólfur að vakna og ég ætla að koma honum niður aftur. Ég kveð ykkur því í kútinn og segi góða nótt. Svanfríður
 

Jæja þá. Allt tekur einhverntíman enda og erum við Bert komin heim úr FRÍINU MIKLA! Þetta var bara yndislegt og akkúrat það sem við þurftum.

Við gistum á Marriot hóteli sem var gott og eftir smá afslöppun þar fórum við inní Chicago. Við hittum íslensk hjón sem við borðuðum með en við fórum á veitingastað þar sem starfsfólkið er allt annað en kurteist:) Allt hluti af hleiknum. Þegar við komum inn og við sest þá kemur að okkur þjónninn og spyr með frekjutón: HVAÐ VILJIÐ ÞIÐ??? Þessi dónaskapur var fyndin fyrst en að lokum fékk ég nóg og bað þjóninn um að þegja:)

Eftir matinn sáum við svo myndina Blóðbönd eða Thicker than water eins og hún heitir á ensku. Leikstjórinn var viðstaddur þannig að við hittum hann. Eftir myndina sat hann svo fyrir svörum sem var mjög gaman og gagnlegt.

Við komum svo heim á hádegi í dag eftir vel heppnaða ferð og höfum ákveðið að gera þetta að árlegum viðburði eða að reyna það:)

Ég er frekar andlaus núna en þó setti ég inn myndir, bara svona til að sýna ykkur að ég var í FRÍI!!!!!

Ég kveð ykkur í kútinn og heyri í ykkur á morgun. Svanfríður.

Þarna er ég í fríi!

Þarna er ég á leiðinni í frí!! (ég tek það fram að maginn á mér er ekki svona stór, þetta er líka peysan)

 

Nú styttist í stóra daginn!!!! Og ég lít út eins og illa hirt illgresi þannig að ég hringdi á snyrtistofu og sagði þeim farir mínar ekki sléttar, fékk eina lausa tíma dagsins...núna bara eftir klukkutíma:), hringdi í dagmömmu Eyjólfs sem féllst á að taka hann að sér þar til ég er búin í dekrinu:) Þannig að eftir aðeins örfáa klukkutíma verð ég komin með vel skapaðar augnbrýr, vel snyrt hárið og kannski fallegar tær líka...vel snyrtar skulum við segja því tær eru aldrei fallegar.

Á morgun förum við svo á hótelið og þaðan inn í Chicago þar sem við ætlum að sjá íslenska kvikmynd með enskum texta. Myndin heitir Blóðbönd og tekur þátt í kvikmyndahátíð hér í Chicago. Ég hlakka til að fara á íslenska mynd í útlendu landi:)

Ég kveð ykkur í kútinn, svo spennt og glöð. Svanfríður sem verðu bráðum fín.

Í kvöld er svo mikil rigning hér að það er nú bara ekkert sniðugt..ekki bara eins og hellt sé úr fötu, þetta er eins og að standa undir sundlaug sem verið er að hella úr og svo eru blessuðu systurnar, þruman og eldingin líka á ferðinni, rosa fjör hjá þeim. Ég vona svo sannarlega að allt heimilislausa fólkið hér sé einhversstaðar í skjóli.

Síðan við Bert hófum búskap, höfum við aldrei farið frá, bara við tvö yfir nótt fyrir utan brúðkaupsnóttina okkar. En NÚ VERÐUR BREYTING Á!!!!! Á laugardaginn kemur (já, ég er í fríi, hvort sem þið trúið því eður ei) þá ætlum við hjónakornin á hótel, Marriot hótel ekki svo langt í burtu héðan. Við ætlum að gista í eina nótt og höfum ákveðið að fara inn í Chicago, ganga hönd í hönd við bakka Michicanvatns, kysstast í tíunda hverju skrefi, setjast inn á kaffihús og skoða eitthvað skemmtilegt, kannski finna einhverja tónleika. Við ætluðum í leikhús, á nýjan söngleik en miðarnir kosta meira en 300 kók og prins þannig að við geymum það þar til síðar. Okkur hlakkar bara mest til að fá að vera saman. Það var nú samt svolítið fyndið þegar ég hringdi í dag og spurði hvort þau ættu herbegi laus á laugardagsnóttina þá svaraði konan því að hún ætti einungis herbegi með king size rúmi. Ég sagði að ég myndi líklegast láta það nægja svona úr því að engin einstaklingsrúm væru ekki í boði. Hún fattaði ekki djókið. Júlía vinkona sagði mér að ég hefði átt að segja "andskotinn, og ég sem vonaðist til að þið væruð með kojur". En rúmstærð skiptir ekki máli....við erum að fara í FRÍ!!!

Ég kveð ykkur í kútinn og þið megið ekki koma með á hótelið á laugardaginn. Sorrý. Svanfríður.