Eftir vinnu í gærkveldi kom ég heim með sama sem ekkert þjórfé í vasanum. Það skiptast á skin og skúrir í þessum veitingahúsabransa og á sumum kvöldum er akkúrat varla neitt að gera. Fastagestirnir koma inn, sitja lengi og á stundum líður mér eins og ég sé í Staupasteinsþáttunum. Sumir þessara fastagesta hafa komið á HVERJU kvöldi, með örfáum undantekningum í mörg mörg ár og láta virkilega eins og heima hjá sér. Ein hjón, sérstaklega, kvarta og kveina yfir lélegum mat; maturinn var ekki svona eða hinsegin, "ég bað um kjötið miðlungseldað en fékk það miðlungshrátt. SKILAÐU ÞVÍ AFTUR TIL KOKKSINS! Stundum og þá aðallega núna þegar skapið á mér er svolítið ófrískt, þá langar mig mest að setja andlitið á honum Jack ofan í matardiskinn og segja honum að grjóthalda kjafti og segja honum að hann sé í svo mikilli yfirvikt að hann myndi ekki deyja þó hann æti bara 3 svar sinnum í viku. En ég er svo kurteis að þannig lagað gerir maður ekki...er það nokkuð?

Flest allir fastagestanna eru skemmtilegir og vel hægt að spjalla við þá. Þarna eru Pat og Val, lögreglumaður á eftirlaunum sem á margar ótrúlegar sögur að segja manni. Svo kemur þarna fólk sem er cabát um fimmtugt, tiltölulega nýfarin að skjóta saman nefjum og geta setið svo tímunum skiptir og spjallað um allt og ekkert og drukkið kaffi og skiptir engu máli hvort kaffið sé nýlagað eða orðið soðið af elli...bíttar engu, þau drekka það samt. Klæðskiptingurinn kemur líka, talar ekki við nokkurn mann en les bókina sína með kaffibollann við hliðina á sér. Ég held að hann eigi e-ð bágt..hann horfir allavega ekki í augun á neinum og talar í gaupnir sér. Mig langar að faðma hann en kann ekki við það.

Vinir Tale yfirmanns, grikkirnir, koma líka ansi oft og þá allt í einu er maður komin til Tripolí, á lítið kaffihús því þeir geta setið tímunum saman líka, alveg lausir við stress, þurfa ekkert að fara eitthvert heldur njóta samverunnar og spjalla, hlæja og elska það bara að vera til.

Mikið er rætt um yfirborðskennd kananna og að erfitt sé að vita hvar maður í rauninni hefur þá. Ég held að þetta fari mikið eftir hvar þú ert staddur í USA, allavega hef ég heyrt það. Í USA búa um 280 milljónir og býr hér erfðarsýnishorn heimsins. Eftir tæplega 2 ára veru í þessu landi, í Illinois fylki er ég hætt að horfa í steríótýpur því mér finnst það rangt. Afhverju? Það fer ekkert meira í taugarnar á mér en þegar talað er um steríótýpur Íslands, ég þoli það ekki. Steríótýpur er ekki sannleikurinn, steríótýpur er ekki fólkið heldur einhver ímynd sem hefur orðið til í tímanna rás. Auðvitað er fólk misjafnt hvar sem það býr en ef maður gefur sér tíma, HLUSTAR og reynir að kynnast hvaðan fólk kemur, afhverju það er svona og svona þá verður þetta allt miklu auðveldara. Við sem förum til Spánar, eyðum miklum tíma á ströndinni og á túristastöðum en þegar við komum heim þá vitum við ekki mikið meira um Spán, spánverja og þeirra siði...við kunnum kannski að panta bjór á spænsku. Ég er viss um að í Afganistan, Íran og Írak gætum við fundið manneskju sem býr yfir svipuðum draumum og þrám og við...það eru ekki allir hryðjuverkamenn, það bara getur ekki verið eins og að í USA eru ekki allir feitir eða með andlitið í síns eigin rassi. Á Íslandi sofa ekki allar konur hjá öllum karlmönnum og það eru ekki BARA ungar einstæðar mæður sem ala upp börnin.

Ég sjálf var uppfull af steríótýpum áður en ég hitti Bert...spurði hann meira að segja hvort hann vissi hver Díanna prinsessa væri! Kommon. Lífsmynstrið hér er annað en heima, hvernig má annað líka vera..þetta er allt annað land en ef maður horfir í fólkið, þessa venjulega Jóna og Gunnur þá er munurinn ekkert svo rosalegur þegar allt kemur til alls...við viljum nefnilega öll komast af, eiga í okkur og á, koma börnum okkar til manns og finna hamingjuna. Það má vel gera góðlátlegt grín af fólkinu í kringum okkur og af þeirra siðum en muna verður að ef grafið er dýpra þá getur margt annað fróðlegt og skemmtilegt komið í ljós.

Ég kveð ykkur í kútinn, Svanfríður.

Í mörg ár hef ég beðið eftir því að kaffihúsaeigendamaðurinn og gistihúsaeigandakonan í Gilmore Girls myndu ná saman...ég hef beðið þolinmóð eftir að þau viðurkenni neistann sem á milli þeirra flýgur eins og kría á lóðaríi. Í síðustu seríu, fyrir u.þ.b.5 mánuðum, í síðasta þætti tímabilsins, sá ég að þolinmæði borgar sig og hef ég beðið spennt eftir kvöldinu í kvöld. Skemmst er frá því að segja að ég er ekki kát, alls ekki glöð, bara hreint út sagt mjög miður mín og döpur og er ég (í fyrsta sinn í langan tíma) að vonast eftir því að ég verði að vinna n.k þriðjudagskvöld því þá missi ég af næsta þætti. Afhverju þarf allt að vera svona flókið? Ég sest fyrir framan sjónvarpið til þess að gleyma stað og stund, til þess að leyfa heilanum að hvílast og til þess að vera ég ein...en þá fæ ég þetta í hausinn!!!! HRMMFP..Mér finnst ekkert eðlilegra undir sólinni en að pirrast yfir sjónvarpsþætti, að lifa sig svoleiðis inn í eitthvað tilbúið efni sem skrifað er af fólki sem fær mikla peninga í laun til þess eins að grufla í heilum, þreyttra óléttra húsmæðra, sem biður eiginmanninn um að taka einkasoninn inn í herbegi í bíló, baaara í klukkutíma, 'skan:)

Sumarið 2004, bjó ég hjá Þórunnbjörgu vinkonu í mánuð. Þetta var óléttusumarið mitt, ég að bíða eftir Bert og langaði ekki að vera ein á Akureyri þannig að ég flutti inn á Þórunnbjörgu. Kvöldið sem ég kom til hennar sýndi RÚV síðasta þátt af þremur úr einhverri enskri seríu en ég hafði fylgst með hinum tveimur og var orðin mjög spennt. Ég settist spennt fyrir framan sjónvarpið, fann teppi sem ég kúrði mig inní og byrjaði að horfa. Klukkutíma síðar lauk þættinum og ég var svo miður mín yfir endinum að ég gat varla heilli mér tekið. Ég ákvað að fara að sofa en ég gat ekki sofnað því ég var svo svekkt. Það sem nú kemur hef ég aldrei sagt nokkrum lifandi manni...og ekki dáinni heldur..en ég skrifaði bréf til sjónvarpsstöðvarinnar sem framleiddi þættina og KVARTAÐI. Ég var svo svekkt að ég bara ætlaði ekki að trúa að þættirnir höfðu endað svona!

Það er skemmst frá því að segja að ég fékk aldrei svar og þættirnir urðu ekki endurgerðir! Trúið þið því?

Það er nú ekki laust við að maður sé "pínkuponsubilaður"....en ég hef það mér til varnar að ég er trú, trygg og einlæg í minni bilun og það geta nú ekki allir sagt:)

Ég kveð ykkur í kútinn með von um að þið hafið ekki misst allt álit á mér:) Svanfríður.

Nú í kvöld þá náði ég takmarki mínu í vinnunni..ég fékk meira en 100 dollara í þjórfé og er það alveg rosalega gott. Á venjulegum kvöldum, þá er ég að fá svona 50-70 dollara, stundum meira og stundum minna, eins og gengur þannig að í kvöld fékk ég mjög gott þjórfé enda hef ég verið eins og útspýtt hundskinn (segir maður það?) síðan klukkan 15 í dag og til klukkan 22. Það er alltaf sama dramað í vinnunni, við erum alltaf undirmönnuð og ég er að verða hundleið á því, er í hreinskilni orðin leið á því fyrir löngu. En nóg um það..

Ég ætlaði að setja inn mynd af mér, óléttumynd, en ég gugnaði á því og eyddi henni út. Ég er e-ð feimin við að setja þannig mynd af mér inn, ég kannski geri það seinna. Ég er komin með smá mallakút:), bara gaman að því. Fæðingarlæknirinn minn segir að ég eigi ekki að bæta á mig meira en 25 pundum en það eru rétt rúm 11 kg!!! Glætan segi ég nú bara:) Ég er 182 cm á hæð, það er þungt í mér pundið þannig að ég tel það víst að ég eigi eftir að bæta á mig dulitlu meira en 11 kg! Ég hló nú líka framan í lækninn og sagði að ef ég yrði svipuð og á síðustu meðgöngu þá væri alls ósennilegt að ég myndi bæta á mig svona smáræði því síðast bætti ég á mig 27 kg eða rétt tæpum 60 pundum:)!!! Jájá en mikið af því var nú vatn. Þannig að 25 pund...ég prumpa nú bara á það eða púmpa eins og Eyjólfur segir:) Ég hef ekki miklar áhyggjur af þyngdinni, ég ligg ekki í óhollustunni hvort sem er og ef barnið er/verður heilbrigt þá er þetta barasta í lagi finnst mér.

Á morgun, mánudag, eigum við Bert svo 2 ára brúðkaupsafmæli og ætlum við að halda upp á það; hann kemur heim úr vinnu rétt fyrir kl 17 og ég fer þá í mína vinnu...mér finnst að við verðum að hætta þessum gleðskap alltaf hreint, þetta er orðið hræðilegt afspurnar:)

En nú eru Friends að byrja þannig að ég verð bara að kveða ykkur í kútinn en vil þakka ykkur í leiðinni fyrir allar hamingjuóskirnar í okkar garð. Svanfríður.

Nú langar okkur hjónum að deila svolitlu með ykkur. Í morgun fórum við til læknis..fæðingarlæknis..og fengum að heyra hjartsláttinn í litla ófædda barninu okkar. Ég er komin rétt rúma tvo mánuði á leið og skv. lækninum:) þá lítur allt vel út, hjartslátturinn sterkur og hann sagði að ég mætti vel segja ÖLLUM frá óléttunni og það geri ég hér með. Mínir nánustu vita þetta auðvitað svo nú er komið að ykkur að fá fréttirnar. Við Bert erum hæstánægð með að annað barn skuli vera á leiðinni og var yndislegt að horfa á svipbrigði Berts í morgun þegar hann heyrði hjartsláttinn, hann gjörsamlega brosti hringinn:)

Mér hefur ekki liðið allt of vel, ég hef þó ekkert ælt en ógleði og svimi hefur hrjáð mig mikið eins og á meðgöngu Eyjólfs. Nú er bara að bíða allt þetta af sér því auðvitað tekur þetta enda. Strax frá byrjun með Eyjólf vissi ég að ég gekk með strák en núna hef ég ekkert á tilfinningunni. Ég auðvitað heyri strax spádóma annara hvort ég gangi með en það kemur allt í ljós þegar barnið kemur í heiminn því ekki ætlum við að "kíkja í pakkann" áður heldur láta allt koma í ljós.

Ég læt þetta duga í bili. Ég kveð ykkur í kútinn og ætla núna að taka mér smá dúr með Eyjólfi. Svanfríður.

Litli maðurinn með stóra nafnið, Eyjólfur Aiden Albertsson-Getchell, er tveggja ára í dag. Það er ótrúlegt, eins og ég hef sagt áður, að tíminn skuli líða svona fljótt og allt í einu er hann orðinn að litlum strák..varla neitt "beibí" lengur.

Dagurinn í dag verður ósköp venjulegur en þó fær hann afganginn af afmæliskökunni áður en móðirin fer til vinnu.

Ég kveð ykkur í kútinn í bili. Svanfríður.

p.sVegna örðuleika kem ég ekki mynd af honum inn á svæðið mitt en það verður bara að vera svo.

Þann 18.september 2004, leit ég, kasólétt út um eldhúsgluggann á litlu sætu kjallaraíbúðinni minn á Akureyri þar sem ég sá tilvonandi eiginmanninn renna í hlað eftir langt ferðalag frá Chicago til þess að vera viðstaddur fæðingu frumburðarins. Ég viðurkenni það vel að ég var bæði mjög stressuð og skíthrædd því koma Berts táknaði svo miklar breytingar: fæðingu barnis okkar, giftingu og flutning út. Einnig höfðum við ekki séð hvort annað nema einu sinni alla meðgönguna, í júlí, þannig að við lifðum lífi okkar aðskilin og það var í raun svolítið erfitt að láta sálir okkar tengjast hvor annari á meðan meðgöngu stóð yfir.

Það hefði nú verið svolítið fyndið að vera fluga á vegg þessa tæpu tvo sólahringa sem við höfðum saman áður en Eyjólfur kom í heiminn því við vissum varla hvernig við áttum að haga okkur í sambandi við hvort annað. Ég þreif eins og óð væri-tók tuskuna einu sinni ekki úr hendinni á meðan ég tók á móti honum!:) Í dag finnst okkur það hin besta skemmtun að rifja þennan tíma upp og gerum það reglulega.

Laugardagurinn leið sem og sunnudagurinn og svo kom aðfaranótt mánudagsins. Bert var sofnaður en ég gat ekki sofið vegna eyrðarleysis. Loksins um hálf þrjú drattast ég í bólið en á erfitt með að sofna. Ég stend upp og pissa (í klósettið:), fer inn í rúm aftur þar sem ég hreyfi fæturnar upp og niður vegna pirrings. Loksins er ég alveg að sofna þegar ég heyri "klikk" og svo kom vatn. Á sekúndubroti áttaði ég mig á því að ég væri að missa vatnið, rauk upp úr rúminu því ég vildi ekki að vatnið færi í lakið og sængurverin því ég hafði skipt um á rúminu um kvöldið og vildi það ekki blautt! Bert vaknaði við öll ósköpin en sá ekki neitt í myrkrinu og kallaði "Swany, where are you? " I'm here, in the corner..og sat ég í einu horninu, alveg eins og klessa og gat mig hvergi hreyft. Hann hjálpaði mér á fætur, kveikti ljósið og spurði hvað hann ætti að gera. Ég sagði honum að fara út í 11-11 og kaupa kaffi því við værum kaffi laus. Hann mótmælti því ekki en þegar hann kom til baka með kaffið þá sagði ég að það væri enginn tími fyrir kaffiþamb því við þyrftum að fara upp á spítala....djöfulsins vitleysa!!! Að senda manngreyið út í búð eftir kaffi, klukkan að verða þrjú að nóttu.

Á meðan ég skrifaði þennan pistil er ég búin að hlæja mikið...og við hjónin höfum ákveðið það að á næstu meðgöngu verðum við EKKI kaffilaus.

Ég kveð ykkur í kútinn, Svanfríður.

Góðan og gleðilegan sunnudag.

Ég kveð ykkur í kútinn. P.s ég þekki ekki manneskjuna á myndinni. 

Í dag hef ég bakað og gert mat kláran fyrir afmælisbjóðið hans Eyjólfs á morgun, laugardag. Eyjólfur á að vísu ekki afmæli á morgun en það líður fljótt að því og því höldum við upp á 2 ára afmælið hans á morgun. Hann hefur nú þegar fengið nokkrar gjafir,t.a.m þríhjól frá ömmu Gullu og afa Bróa..rosa flott rautt þríhjól sem segir "bíbb bíbb" og "ýta" ýta" (að vísu segir Eyjólfur það en það er nú önnur saga...). Svo fékk hann alveg rosalegan flottan KOPP! Já, við gáfum honum kopp og mér er alveg sama hvað ykkur finnst:) Koppinn þurfti hann og koppinn fékk hann og hann er sko búinn að pissa tvisvar í hann og klappað mikið á eftir þannig að það er búið að vera mikið pissustuð á mínu heimili. Svo bakaði ég bílaköku og Bert skreytti hana enda hefur hann fleiri artsí gen í fingrunum en ég og tókst honum mjög vel upp blessuðum.

Ég verð þó að viðurkenna að mér þykir svolítið fyndið að ég sé að halda upp á annað afmæli sonar míns..ég sem er bara 18 ára:) Þetta líður bara svo fljótt....

En ég hef þetta ekki lengra að sinni, ég kveð ykkur í kútinn. Svanfríður.

Ég man þá tíð að mér fannst ég alltaf hafa svo mikið að segja í heimum bloggsins. Ég hefði getað skrifað endalausa pistla um allt og ekkert. Ég byrjaði að blogga í nóvember 2004 og hef varla misst úr dag síðan. Enn hef ég afar gaman að þessu og langar ekki að hætta en þó hef ég ekki hugmynd um hvað ég á að skrifa. Æ oftar sit ég lengi við tölvuna áður en ég byrja skrifin og er það ekki alltaf ritstýflu að kenna því einnig hef ég áttað mig á að ég er farin að ritskoða skrif mín og á það til að stroka heilu pistlana út og byrja upp á nýtt. Það er nú ekki eins og ég sé að skrifa um einhver leyndarmál okkar hjóna, það eru aðallega hugsanir mínar sem ég stroka út. Þó svo að blogg séu til skemmtunar, hugarhreinsunnar og fleira þá fer það þó þannig á endanum, að ef maður skrifar undir nafni þá lætur maður ekki allt flakka..það er bara svo einfalt að sumt segir maður ekki foreldrum sínum, annað segir maður bara sumum, ekki öllum og því hefur maður í gegnum tíðina, ósjálfrátt og/eða meðvitað komið sér upp hópi fólks sem maður segir sumt en ekki allt. Ég á tvær vinkonur sem ég get sagt að þekki mig mjög vel, einna best af öllum í heiminum kannski..þær vita algerlega hvað er í gangi í mínu lífi, hvað mér hefur þótt erfiðast að ganga í gegnum hér í USA o.s.frv. Sálir okkar tengjast og því erum við vinkonur og munum vera alla tíð (er mín von). Þó þekkja þær mig alls ekki eins og auðvitað foreldrar mínir eða eiginmaður eða annað samtíðarfólk og finnst mér eitt því svolítið merkilegt:

Við erum ein persóna;við berum okkar nafn, við höfum einn heila, eina sál og einn líkama. Við kynnumst ógnar mikið af fólki á lífsleið okkar og því fólki sem við kynnumst, tölum við auðvitað við. Við ákveðum um leið og við hittum/kynnumst annari manneskju hversu langt við viljum hleypa henni að okkur. Stundum erum við einlæg en stundum ekki. Það fólk sem þekkir okkur persónulega vil ég meina að við séum einlæg við, þ.e við höfum tekið þá ákvörðun að vera ekki með neinn derring við en ákveðum samt hvar persónulega línan er dregin. Sumir halda sambandi alla tíð og eru þá áfram einlægir í samskiptunum hvernig sem þau samskipti þróast svo. Við aðra missum við sambandið og missum við þá þetta persónulega í leiðinni auðvitað. Seinna meir þegar hist er á nýjan leik þá er kannski erfitt að ná upp sama sambandi sem var en verður það þá bara að vera svo því fólk breytist.

Á meðan við getum skipt okkur í svona mörg holl, margar persónur erum við þá ekki öll klofnir persónuleikar? Þó svo að ég meini þetta síðasta svona takmarkað þá spyr ég þó með smá alvöru...

Ég kveð ykkur í kútinn með stóru spurningarmerki. Svanfríður.

Hræðilegir hlutir hafa gerst...puttarnir duttu af mér og því get ég ekki skrifað pistla..Ég sit núna undir Eyjólfir og læt hann skrifa. Mér finnst hann standa sig ótrúlega vel.

Ég kveð ykkur í kútinn, Svanfríður.

Þessu verð ég að deila með ykkur, ég er enn að hlæja.

Í gær, laugardag, fór ég með Eyjólf minn Aiden út að borða í hádeginu á veitingarstaðinn þar sem ég vinn. Það var frekar mikið að gera þannig að við þurftum að bíða svolítið eftir matnum okkar. Við vorum bæði orðin svöng þannig að biðin var erfið og þeir sem mig þekkja vita það að ég er hræðileg í skapinu ef ég fæ ekki mat þegar ég er svöng. Við Eyjólfur sitjum í bás og situr hann við vegginn. Loksins kemur maturinn og fögnum við því innilega, auðvitað. Ég ætla að taka til matarins þegar ég sé hvar Eyjólfur horfir fram hjá mér, út að glugganum, snýr sér svo að mér og segir "nótt". Ég skildi ekkert í því hvað barnið var að hugsa og segi "nei nei, það er dagur Eyjólfur minn". Hann lætur það gott heita, sest niður í sætið, drýpur höfði, SPENNIR GREIPAR og eftir nokkrar sekúndur heyri ég barnið segja með miklum helgisvip: AMEN. Svo tók hann til matar síns og át allt upp til agna:)

Ég hef sjaldan átt svona erfitt með mig en ég vildi ekki springa úr hlátri fyrir framan hann en ekki veit ég hvaðan hann fær þetta því ekki förum við með borðbænir hér og ég veit að hann hefur hvergi séð fólk fara með borðbænir og þó að ég fari með faðirvorið yfir honum á kvöldin þá fannst mér þetta AMEN slá öllu við.

Ég kveð ykkur í kútinn, amen. Svanfríður.

Vel má vera að þetta sé allt of væmið svo hægt sé að setja þetta hér inn en þannig er nú bara mál með vexti að suma daga á ég erfitt með að halda tilfinningunum í skefjum og hefur dagurinn í dag verið einn af þeim. Í morgun vaknaði ég með svo mikla væntumþykju í hjartanu að ég hélt ég myndi springa. Ég hlakkaði svo til að knúsa manninn minn og barnið mitt að mig verkjaði. Ég missti af manninum mínum en ákvað bara að ég skildi knúsa hann þegar ég kæmi úr vinnu í kvöld en missti af honum þá líka því hann var sofnaður en ég næ þá bara í skottið á honum á morgun:) Vinnan var meira að segja þolanleg vegna þessa kærleiksskaps míns..ég fékk gott þjórfé þrátt fyrir að vera ein með stórt svæði og ekki gat ég hlaupið til kúnnanna um leið og þeir komu. Ég var meira að segja í svo miklum ham að ég svaraði fyrir mig þegar rugludallurinn hún Shelly fékk eitt skapvonskukastið enn og ákvað að taka allt út á mér. Í stað þess að taka skapið hennar inn á mig þá dustaði ég það bara af fötunum mínum áður en ég fór heim og montaði mig svo rækilega við spegilmynd mína inni á baði (ekki gat ég gert það við Bert, hann var sofnaður:)

Það eina slæma við að vera í svona kærleiksstuði er að maður er allt of langt í burtu frá sínu fólki og getur því ekki sagt þeim hug sinn.

Væmið eða ekki-mér er alveg sama núna-lífið er dýrmætt, við vitum aldrei hvað morgundagurinn ber í skauti sér þannig að umvefjið heiminn og fólkið ykkar því það er bara þannig að öll þurfum við á fallegum orðum að halda.

Ég kveð ykkur í kútinn. Svanfríður.

 

Í dag fann ég svo til..ég fann til í nefinu, hökunni og bara húðinni yfir höfuð. Ég var stopp á rauðu ljósi og fram hjá mér gengu þrír vinir sem allir voru mjög spes klæddir. Spes í mínum huga en auðvitað ekki í þeirra huga því annars hefðu þeir ekki verið svona til fara-döhh. Ég hristi hausinn bæði í forundran og aðdáun; forundran að fólk skuli yfir höfuð gera þetta við líkama sinn og aðdáun að fólk skuli vera svo staðfast í sinni tískutrú eða hvað sem á að kalla þetta. (kannski er þetta engin staðfesta, kannski er þetta ekki einu sinni persónulegir straumar, kannski fylgja þeir hjörðinni eins og svo margir aðrir). Þessi þrenning var semsagt öll götótt..það voru pinnar og nælur allsstaðar og á meðan ég hristi hausinn þá fann ég bara til. Mér finnast nefnilega nælur eiga heima þar sem þarf að halda hlutum/efnisbútum/rennilásum o.s.frv. saman en ekki á húð. Kannski er ég bara svona skrýtin og gamaldags. En svo er annað-ef ég horfi með forundran á fólk sem iðkar þessa iðju þá hlýtur það að horfa í forundran á mig vegna gataleysis á mér?! Mér finnst bara nóg að vera með þau göt sem ég var fædd með og kannski eitt, tvö til viðbótar fyrir eyrnalokkana...

Ég kveð ykkur í kútinn því eitt gatið á mér er farið að geyspa. Svanfríður.

Stundum finnst mér erfitt að vera eini útlendingurinn á vinnustað mínum. Mér kannski finnst það alltaf en suma daga finn ég meira fyrir því. Kermit froskur sagði einhverntímann : It's not easy being green og þó ég sé ekki frábrugðnari öðru fólki svo eftir því sé tekið þá skil ég hvað hann átti við. Ég veit ekki hvernig ég á að útskýra þetta svo vel fari-ég er nefnilega ekki að kveinka mér né vorkenna því öll erum við ábyrgð gjörða okkar og öll veljum við okkar náttstað. Mér finnst stundum bara að ég sé Swany-the Icelander..ekki bara Swany. Ég tala góða ensku þannig að það er ekkert mál að gera mig skiljanlega en þegar ég er þreytt, eins og á kvöldin oft í vinnunni, þá á ég það til að tala enskuna með sterkum hreim og þá verður fólk forvitið á að vita hvaða ég sé, afhverju ég flutti hingað og svo framv. Í vinnunni í kvöld var brjálað að gera og fólkið á ÖLLUM borðunum sem ég þjónaði spurði mig hvaðan og afhverju spurninganna. Á tímabili langaði mig að setja á mig skilti þar sem stæðu á allar upplýsingarnar-ég er ekki að grínast með þetta. Nú hristið þið kannski hausinn og hugsið með sjálfum ykkur hvurslags aumingjaskapur þetta sé í mér, þetta er ekki svona slæmt/leiðinlegt/þreytandi...mér finnst það, allavega stundum.

Ég á nokkuð góða vinnuviku fyrir höndum þannig að ég ætla að hella mér út í pappírsvinnu, þ.e ég ætla að byrja á kennaraskírteinisumsókn minni og þó svo að svona umsóknir séu aldrei skemmtilegar þá hlakka ég til að byrja á þessu því þá er ég einu skrefi nær takmarkinu-að verða kennari hér í landi. Einnig ætla ég að skipuleggja afmælisveislu Eyjólfs því nú líður að 2 ára afmæli kappans! Það er ótrúlegt hvað tímanum líður..hann er orðinn að litlum strák, ekkert beibí lengur þó svo að í mínu hjarta verði hann alltaf litli strákurinn minn:) Við Bert höfum ákveðið að við ætlum ekki að hafa þetta neina rosa veislu. Okkur langar að bjóða okkar nánustu vinum og hafa þetta létt í vöfum því þessi dagur á að snúast um Eyjólf. Við foreldrarnir ætlum að gefa honum KOPP í afmælisgjöf! Hvað er langt síðan þið hafið fengið kopp í afmælisgjöf?:)

Ég kveð ykkur í kútinn, Svanfríður.

p.s. mér þætti gaman að vita hver ykkar verður 20.000 gesturinn-bara svona gamansins vegna.