Sæl og heil:) Í gær var frídagur hér en þá var hermanna USA minnst og er dagurinn kallaður Memorial Day. Fólk fer út úr bænum vegna langrar helgi og þeir sem heima sitja nota daginn fyrir fjölskyldu og vini. Við gerðum það semsagt og buðum fjölskyldu og vinum hingað í grill. Ég ákvað að fara í fína fína kjólinn minn! Ég stóð svo úti á verönd og grillaði en tók hann þá ekki upp á því að hellirigna og kjóllinn minn OG dúkaða borðið úti urðu alveg gegn blaut. Þannig fór þá sjóferð þá:( Við semsagt átum innandyra því matur er ekki góður blautur verð ég að segja. En þrátt fyrir smá bleytu var dagurinn mjög góður og gott að eyða honum í góðra vina hópi. Fékk heimsókn frá pólskri stúlku sem hefur þvílíkan áhuga á Íslandi og spurði hún mig spjörunum úr og reyndi ég að svara henni eftir bestu getu og laug ég engu-held ég. Yngsti gesturinn var 6 vikna gömul hnáta og gerði hún ekkert nema að sjúga brjóst og horfa í kringum sig. Hvað það er gott að vera svona lítill.

Annars er allt ágætt í fréttum þannig séð. Lífið gengur sinn vanagang. Stutt er í að pabbi og mamma komi og svo líður að því að Bert fari til Hawaii í 17 daga. Ég er uppgefin svo ég kveð ykkur í kútinn og skrifa eitthvað meira krassandi í næstu færslu. Svanfríður. 

Ég fattaði það í gær að á morgun, 29.maí, eru heilir 15 mánuðir síðan ég flaug út með Eyjólf svo lítinn að hann var í burðarpoka á maga mínum og í tilefni þess tók ég súkkulaðiköku heim úr vinnunni og át hana, alein og skálaði við sjálfa mig í kók (Bert var sofnaður svo ég reddaði þessu bara sjálf)

Ég held ég geti sagt að þessir mánuðir hafi gengið vel svona yfir heildina litið þó þeir hafi ekki alltaf verið auðveldir. Ég hef t.d aldrei grátið eins mikið og ég hef gert undanfarna 15 mánuði. Stundum tekur öll aðlögun svo mikið af manni að eina sem ég get gert til að losa um, er að gráta, stappa niður fótum og koma öllu frá mér á þann háttinn. Ef manni líður svona og maður segir einhverjum frá því þá er oft haldið að eitthvað sé að. Það þarf ekkert að vera að þó maður gráti, spennan þarf útrás og stundum finnst mér að fólk skilji mann ekki alveg og þá er enn nauðsynlegra að gráta. Mér finnst ég nefnilega stundum ekki eiga heima neinstaðar eins furðulega og það hljómar nú. Maður kveður sitt heimaland, allt sem maður þekkir, flytur í glænýtt land þar sem allt er nýtt og framandi og reynir að byggja upp nýtt "heima" þar á meðan maður reynir að halda í "gamla heiminn" því það er ekkert að því að halda í það gamla á meðan það gengur ekki út fyrir öll velsæmismörk. Því er svo nauðsynlegt að eignast vini á nýja staðnum og að ég tali nú ekki um að vinirnir séu íslenskir því hver skilur mann betur en samlandi sem hefur reynt alveg það sama og maður sjálfur? Þess vegna hræðist ég eitt svolítið mikið og hef ég imprað á því áður hér í mínum skrifum en það er að týna vinunum. Mínar vinkonur hér segja að það geti vel gerst og er það í raun skiljanlegt ef það gerist en mig langar ekki að missa mína vini:) En hér er spurning til ykkar: hvernig getur maður farið að því að halda vinasambandi gangandi þegar höf og lönd skilja að? Síminn og tölvan eru jú fyrir hendi en er það nóg? Þó maður lifi svipuðu lífi og vinirnir heima, er það nóg? Verður bilið það stórt að vináttan muni þjást fyrir vikið?

Þrátt fyrir allt þetta þá er ég sátt við mitt val. Það er nefnilega svo að aldrei er hægt að hafa hlutina alveg eins og maður vildi en við það verður maður að sætta sig við.

Við keyptum málningu í dag því nú verður húsið málað á næstu dögum og vikum! Það kom að því. Við ætlum að mála það í bláum lit-harbor sky eða hafnarhiminn heitir liturinn og er voða fínn. Haldið þið að litla húsið okkar verður ekki fínt? Blátt með hvítum gluggum og fallegum blómum í garðinum. Svo er draumurinn að fá hvítar trégirðingar í kring. Það hljómar væmið en það er bara svo fallegt og snyrtilegt.

En nú er komið gott svo ég kveð ykkur í kútinn úr tæplega 30 stiga hita og rosalegri mollu (úff). Svanfríður með munnræpu.

Á sunnudögum borða menn kökur...og fara svo í bað. 

Sumt fólk, ég er viss um það, ber slæma áru og smitar fólkið sem hefur samband við það með slæmsku þeirra. Ég hef sjaldan upplifað annað eins og í kvöld í vinnunni-þetta var nú eiginlega bara fyndið. Ég mætti til vinnu rétt rúmlega 17.00 og hófst vaktin frekar rólega. Allt í einu kom bomba enda var tæplega 30 stiga hiti og fólk örugglega ekki nennt að elda sjálft. Allt í lagi með það. Allt gekk vel og ég var ánægð með að ég var ekki að gera neinar gloríur. En þá kom það og það með skell og látum!!!! Hjón settust á borð númer 7 en þar sitja, vanalega, hjón sem eru fastagestir. Allt sem ég þurfti að gera fyrir þessi blessuðu slæmsku-áru hjón á borði númer 7 fór fyrir bí-ég sló inn vitlausa ordru fyrir karlinn og allt eftir því en um leið og ég hvarf frá þeim og fór til hinna viðskiptavinanna, gekk allt eins og í sögu! Ótrúlegt. Loksins fékk karlinn rétta pöntun og þegar ég bað þann sem leiðréttir villur á reikningum að leiðrétta villuna þá klúðraði hún því !!! Að lokum reddaðist það líka. Fólkið spurði hvort eftirréttur fylgdi ekki kaupunum og sagði ég nei, því miður. Þá hélt ég að karlinn ætlaði að springa, svo rauður varð hann í framan. Ég sagði að hann gæti samt fengið eftirmat sem ég endaði með að borga. Ég gat ekki staðið í meira veseni, þau drógu úr mér allan mátt. Loksins, loksins fóru þau. Ég var nú mest hissa á að þau gáfu mér þjórfé því við því bjóst ég einfaldlega ekki við. En þessu lauk eins og öllu öðru. Það er huggun harmi gegn að þegar eitthvað gengur illa þá er alltaf hægt að segja við sjálfan sig að þessu lýkur.

Í gærkveldi fór ég með tveimur valkyrjum að sjá Da Vinci lykilinn og urðum við ekki sviknar af myndinni. Ein hafði ekki lesið bókina en við hinar höfðum gert það og samt vorum við allar ánægðar með útkomuna. Ég mæli eindregið með myndinni, hún er í raun bara góður reifari með skemmtilegum heimspekilegum bollaleggingum.

Og nú að stórfréttum!!! (Þórunnbjörg vinkona á eftir að verða hissa núna held ég-kannski ekki samt.) Í dag.....keypti ég mér KJÓL!!! Prinsessutendesum mínum varð svalað við kaupin í dag og það var svo gaman að klæðast honum og það besta við hann er að hann er ekki svartur! Jánei, hann er fölrauður með hvítum fjöðrum. Þarna sjáið þið-allt getur gerst í þessum heimi.

En jæja þá, klukkan er orðin meira en níu og hálf svo ég kveð ykkur í kútinn og óska ykkur góðs morgundags. Svanfríður kjólastelpa.

Í morgun fór ég og tók ökuprófið mitt svo ég gæti öðlast bandarískt ökuskírteini. Ég er svolítið seint á ferðinni því ég hefði í raun átt að taka bílprófið eftir fyrstu 90 dagana í landinu en ég einhvernveginn þorði aldrei. Miklaði þetta allt fyrir mér og gerði voða mikið mál úr þessu öllu saman í hausnum á mér. En allavega. Úr því að ég tók prófið í morgun þá vissi ég sem svo að ef ég næði þá þyrfti ég að láta taka mynd af mér fyrir skírteinið og fyrir það vildi ég vera fín svo ég dreif mig í klippinug, förðun og dekur almennt. Mér brá rosalega þegar ég leit í spegilinn eftir allt dekrið því þetta varð útkoman og því er þetta myndin sem er á ökuskírteininu. Ég skammaðist mín alveg hræðilega í myndatökunni:( Ég kveð ykkur í kútinn, Svanfríður.

Ég viðurkenni það fúslega að ég get orðið öfundsjúk út í annað fólk. Ég get orðið svona létt öfundsjúk og það er allt í lagi að viðurkenna það. Ég get orðið létt öfundsjúk þegar einhver hleypur hraðar en ég (sem gerist mjög oft), þegar einhver kaupir sér nýtt hús (það kemur að því hjá mér), þegar fólk er með nethraðtengingu (það kemur seinna á árinu)...þið vitið, þetta litla í lífinu sem svo kannski engu máli skiptir þegar öllu er á botninn hvolft. Ég öfundast aldrei út í vini mína eða í rauninni út í annað fólk. Afhverju ætti ég að gera það líka? Öfund og afbrýði er að mínu mati last, eigingirni, sjálfsmat og lágu stigi og hreinlega leti. Ég gleðst þegar vinunum gengur vel-þegar foreldrunum gengur vel og þar fram eftir götunum. Ég held hreinlega ef ég ætti að öfunda vini mína þá væru þeir ekki vinir mínir-ekki hreinræktaðir alla vega. Þess vegna varð ég svolítið sár í kvöld í vinnunni. Fyrir það fyrsta er ég viðkvæm að eðlisfari en þó hef ég þroskast það mikið að ég tek hlutina ekki eins rosalega nærri mér og ég gerði hér einu sinni. Ég er farin að geta séð hvort ég eigi að taka hlutina til mín eður ei. Ein samstarfsstúlka mín er afskaplega mislynd og hreinlega stundum fúllynd. Ég hef tekið þann pólinn í hæðina að vera ekkert að tala við hana að fyrra bragði ef ég þarf þess ekki því reynslan hefur sýnt mér að maður getur fengið allt í bakið, öfugsnúið ef maður ræðir við hana. Hún laug því að yfirmanninum, grikkjanum honum Tale, að ég vildi ætíð loka veitingastaðnum á kvöldin-svo ég gæti haft meiri pening upp úr kvöldinu. Einmitt það já. Ég hef einmitt verið að furða mig á því hví ég er alltaf látin loka staðnum á kvöldin en þessa stúlka, sé alltaf farin um 21-22 á kvöldin. Í kvöld kom skýringin. Tale kom til mín í kvöld og spurði hvað ég segði gott. Ég svaraði því til að ég segði fínt. Þarna var klukkan 21 og ég eini þjónninn á staðnum. Hann sagði svo í beinu framhaldi að ég ætti ekki alltaf að bjóðast til að loka. Ég hváði og sagði honum að ég hefði aldrei boðist til að loka-alltaf bara beðið eftir skipunum frá honum en bætti því jafnframt við að mér væri alveg sama hvort ég færi heim klukkan 21,22 eða 23, vaktin væri til 23 hvort sem væri. Það eina sem ég vildi væri að lynda við alla. Hann sagði mér þá að þessi stúlka hefði sagt við hann að ég hefði sagst vilja loka og sagt henni bara að fara heim! Einmitt!!! Ég sagði við hann að ég héldi að það væri hann sem ákveddi hver lokaði og ekki og að ég væri ekki að ákveða eitt né neitt og hvað þá fyrir aðra. ég sagði jafnframt að ég væri alls ekki að reyna að hafa peninga af hinu starfsfólkinu með því að vilja alltaf vera lengst. djöfull fauk í mig. Ég sá að hann trúði mér. Hann sagði mér að héðan í frá ætti ég að passa mig gagnvart þessari stúlku-hún væri löt þegar hún sæi að ekki væri mikið að gera og ekkert þjórfé, eða lítið, væri að hafa upp úr kvöldinu, þá vildi hún bara fara heim. Svo setur hún það fyrir sig að hún eigi lítið barn heima-ég á það líka sem og eiginmann sem ég sé nánast aldrei vegna ólíkra vinnutíma okkar. Hún aftur á móti er með barnið sitt í pössun yfir nótt þegar hún vinnur vaktirnar sínar...........æi-ég þoli ekki svona háttarlag hjá fólki. Ég skil það ekki. Mér er í rauninni alveg sama hvort hún sé að blaðra einhverri vitleysu um mig-ég veit hvað er rétt og ekki og svo skiptir mig líka máli að Tale-úr því hann er yfirmaður minn-viti hvað er rétt og ekki og það veit hann eftir kvöldið í kvöld. Svo dirfist þessi stúlka að sleikja mann upp, hlæja með manni en snúa svo baki við mér og skrökva. OHHH.

Ástæðan fyrir því að ég er örg er ekki af því að hún lýgur upp á mig-ég er örg vegna hegðan hennar-ég sé bara ekki tilganginn. Ég veit ekki hvað ég hef gert henni. Ég geri ekkert annað en að reyna að vera glöð, lynda við alla og vinna mína vinnu vel. Svo tekur nú alveg tappan úr þegar hún fer að metast um þjórféð eftir vinnu á kvöldin. Þá segi ég stopp-engum kemur við peningamál annara nema viljinn að segja frá sé fyrir hendi. Enda geta peningar því miður oft komið upp á milli fólks en það er nú önnur saga.

En hvað um það. Okkur líður vel, veðrið er allt að koma til. Hitinn fór allavega upp í 25 gráður í dag og mun fara hækkandi næstu daga. Ég sakna fjallanna og hafsins en kannski lagast söknuðurinn þegar mamma og pabbi koma eftir 2 vikur-þau eru tengingin:) Allavega, þá kveð ég ykkur í kútinn í þetta sinnið og býð ykkur góðrar nætur. Svanfríður.

Ég týndi vinnusvuntunni minni! Ohhh..ég keyrði úr vinnunni til kunningjakonu minnar rétt fyrir klukkan 23 í kvöld, sté út úr bílnum, tók af mér svuntuna svo hún þyrfti ekki að horfa á hana drulluskítuga (hún hefði aldrei séð skítinn, svo mikið er myrkrið), setti hana á bílhúddið og ætlaði að muna að taka hana inn í bíl aftur. En þegar ég kom heim-þá var svuntan ekki lengur á bílhúddinu. Skrítið? Svo á morgun þarf ég að kaupa aðra svuntu á 7 dollara-alltaf tapar maður á klaufaskapnum.

Ég er svo örg vegna svuntumissins að ég kveð ykkur í kútinn og heyri í ykkur á morgun. Svanfríður svuntulausa.

FRÉTTIR: Ég er ólétt! nei, djók-svuntan er fundin:)

Fékk eldskírn í gærkveldi. Var látin sjá um 15 borð á háannatíma í gærkveldi í vinnunni. Úff..það voru hlaup maður minn. Þetta tókst og klúðraði ég engu-en litlu munaði einu sinni en það slapp fyrir horn. Matarmenningin hér er auðvitað allt önnur en heima og er ég enn að læra á matinn og matseðilinn en þetta er allt að koma. Skammtarnir hér eru ótrúlega stórir og diskarnir eru svei mér þá stærri en ég á að venjast allavega. Ég fékk mjög gott þjórfé í lok kvölds og hefði ekki getað verið ánægðari með lífið þegar ég keyrði heim. Svo kom Bert mér á óvart þegar ég steig inn í hús: var búinn að kveikja á kertum út um allt hús, runnið var í baðið með góðum olíum og falleg og róandi tónlist var í spilaranum og svo fékk ég að sofa út í morgun. Yndislegt.

Í morgun horfðum við svo á upptöku frá fyrstu dögum Eyjólfs og það verð ég að segja að svona upptökur eru gersemar-ekkert annað. Hann var svo lítill og ósjálfbjarga. Svo margt hefur gerst á þessum tíma sem þó er ekki lengri en 20 mánuðir að mig svimar þegar ég hugsa um allt sem gerst hefur, hvað margt hefur breyst í mínu lífi og okkar Berts. Svo ég tali nú ekki um hláturskastið sem ég fékk þegar ég sá hvernig ég leit út rétt eftir fæðinguna; svo stór, svo viðkvæm og með það mikla mjólk að ég hefði getað haldið úti einu meðalstóru mjólkurbúi!

En út í annað. Þar sem ég hef ekki aðgang að nethraðtengingu þá fór Júróvisjón næstum fram hjá mér. Sá þó framlag okkar og verð ég að segja að fyrir mitt leyti þá fór fröken Sylvía yfir strikið. Árni Heimir píanóleikari skrifar í sínum pistli eins og úr mínum ranni..góður pistill hjá honum.

En jæja, nú eru vinnufötin í þvottavélinni því brátt hefst vaktin mín. Hafið það gott kæru vinir og hinir (hverjir eru hinir sem kíkja hingað inn? Það væri gaman að vita:) Ég kveð ykkur í kútinn og óska ykkur góðs sunnudagsrest. Svanfríður.

Guð gaf mér eyra svo nú má ég heyra, guð gaf mér auga svo nú má ég sjá. Guð gaf mér klaufir sem eru svo sleipar, sleipar með eindæmum, jahérna hééér. Guð gaf mér klaufir sem eiga sér takmark-takmark að skella mér blautt gólfið á.

Þannig er nú það-ég datt svo rosalega á rassinn í vinnunni í kvöld að ég er enn að skammast mín. Rassinn er þó svo mjúkur að hann varð ekkert fyrir neinum rosalegum skemmdum-ég held ekki allavega, verð að kíkja í spegil. En stoltið fór vegs allrar veraldar og er það þó í við verra. Stundum finnst mér ég vera með allt of langa skanka-þeir eru hreinlega fyrir mér stundum. Ég vanda mig og vanda að vera ekki klaufi en stundum bara gengur það ekki, neinei.

En ég verð að segja ykkur eitt. Í skrifum mínum í gær talaði ég um að ég væri prinsessa, djúpt í felum.

Í bænum mínum, Cary, búa einhverjar nokkrar þúsundir manna. Þetta er semsagt smábær en hér flýgur fiskisagan jafn hratt og allsstaðar annarsstaðar. Þrír viðskiptavinir-ég endurtek, ÞRÍR viðskiptavinir komu að máli við mig í kvöld og samræðurnar voru allar mjög svipaðar. Þeir semsagt byrjuðu á að spyrja hvort ég væri sú sem væri frá Íslandi. Ég hélt það nú. Þá lifnuðu þeir við og spurðu (þið eigið ekki eftir að trúa þessu) hvort ég væri prinsessa. Þeir hefðu heyrt það!!!! hahahahahaha. Ég horfði á þá í forundran og spurði þá hvort þeim væri alvara. Jújú, þeim var það. Ég sagði að ég þyrfti að hryggja þá stórum, því ég væri ekkert annað en dóttir fyrrverandi sjómanns og núverandi kirkjuvarðar og svo ætti ég móðir sem væri tónlistarkennari og píanóleikari! Guð minn góður, þetta var eitt það fyndnasta sem ég hef heyrt. Prinsessa-það væri nú. Þið hljótið bara að sjá brandarann í þessu-þetta var bara fyndið.

En nóg um það. Hér á bæ er allt ágætt að frétta. Helgin mun einskorðast af vinnu og vonandi leik með Eyjólfi. Ég heyri í ykkur á sunnudagskvöld en þar til kveð ég ykkur í kútinn og óska ykkur góðrar helgar. Svanfríður.

Í þessum pistli ætla ég að breyta um stíl-bara núna-og skrifa í lit! Gerið ykkur klár fyrir breytingar...laggó= ég er nefnilega alveg með það á tæru að ég sé misskilin ung kona og það er allt mér að kenna. Mér finnst voða gaman að láta dekstra við mig. Hverjum þykir það ekki? Ég nefnilega veit að það leynist í mér lítil prinsessa-alveg lengst inní mér. Mér finnst voða gaman að dressa mig upp og vera fín en það reynist mér samt svolítið erfitt og því til staðfestingar er fataskápurinn minn. Minn heittelskaði, bauð mér út sl. föstudag og ætlaði ég að nota tækifærið að klæða mig upp. Ég fór í sturtu (og notaði Dove safnið mitt:) ), málaði mig, blés á mér hárið! Jú víst-ég gerði það! og trítlaði mér svo inní hjónaherbegi og ætlaði að verða alger skutla. En nei-það tókst ekki því þegar ég leit í bolaskúffuna mína komu bara í ljós brúnir, svartir og hvítir bolir og ekki einn einasti var með gimsteinum á. Þannig að, úr varð að ég klæddi mig í svartar buxur (vinnubuxurnar) og hvítan bol....að vísu fór ég í háhæluð stigvéli en fílaði mig þá alveg eins og Gúliver kallinn því ég gnæfði yfir Bert. Ég lét mig hafa það því mér finnst ég breytast í algera pæju þegar ég fer í stígvélin. Ég komst semsagt að því að ég verð að fara að versla mér pæjuföt því nú er að koma sumar og þá verður maður að eiga litrík föt-ekki satt. Jújú, ég segi alveg satt því þið vitið að ég lýg aldrei að ykkur. Þá vitið þið það: í mér leynist lítil prinsessa, svona eins og í myndinni um hana Kötu, litlu lirfunni ljótu:) Hver veit nema að ég breytist í fallegt fiðrildi núna í sumar.....

En með prinsessudraumum kveð ég ykkur í kútinn og býð góða nótt. Ég ætla upp í rúm og horfa á drenginn minn sem er lasinn..hvað er betra en að horfa á litla barnið sitt? EKKERT:) Svanfríður

Viðskiptavinur kemur inn og ég segi honum frá matseðlinum. Hann pantar og borðar mikið, enda stór og mikill maður á ferð. Hann hlær dátt og talar með fullan munninn. Eftir matinn býð ég honum eftirrétt og þá hófst ballið!! 'Eg: Would you like some dessert, sir? Hann: Yes ma´am. I would LOVE some Jerry pie. Ég: We don't carry Jerry pie. Hann: You don't carry Jerry pie? Sure you do, give me a slice of Jerry pie. Ég (skildi ekki þvermóðskuna í manninum): But I'm sorry sir, we don't have a Jerry pie, and to be quite frank with you, I've never heard of a Jerry pie. Hann: Comon, you must have a Jerry pie! Ég: No, I'm sorry. Hann: OK. If you don't have a CHERRY pie, give me a scoop of vanilla ice cream. Ég: Sir, did you say CHERRY pie? Hann: Yes ma'am I did. Ég: We do have a CHERRY pie. No problem, it's coming right up!

Ég hafði bara aldrei heyrt talað um JERRY pie en CHERRY pie er svo allt annar og eðlilegur handleggur:)

Ég hreyfði ekki við neinum kaffibollum í kvöld, lét bara hlaupastrákana um það enda var grikkinn í góðu skapi og spurði mig mikið um íslenskar beljur.

Ég kveð ykkur í kútinn, góða nótt. Svanfríður.

Hélt að dagar mínir væru taldir áðan. Ég tók kaffibolla af borði á veitingastaðnum og setti hann í uppþvottavélina! Hvernig átti ég að vita að bolli þessi væri kaffibolli þess gríska og innhéldi grískt kaffi? Ég vissi ekki hvaðan á mig stóð veðrið þegar sá gríski brýnir raustina og spyr hver það hefði verið sem HELLTI kaffinu hans! Ég varð eins og mús og viðurkenndi þennan rosalega verknað og ég hélt hann ætlaði ekki að hætta að skamma mig. Ég hef ekki verið skömmuð síðan í barnaskóla.....Ég færi honum ullarsokka í skaðabætur þegar ég mæti í vinnuna annaðkvöld. Það ætti að þagga niðr'í honum.

Það er ótrúlegt hvað tíminn líður hratt. Kannski sem betur fer því mér liggur afskaplega mikið á að verða þrítug. Ég hlakka svo til að verða þrítug:) Kannski fæ ég þrjátíu afmæliskossa, þrjátíu pakka! (manni má alltaf dreyma:), þrjátíu símhringingar og þar fram eftir götunum.

En getiði bara hvað! Nú ætla ég upp í rúm að lesa í bók. Svo er ég líka með táfýlu, þarf að eignast vinnuskó sem anda.

Ég kveð ykkur í kútinn, gallhörð og segi bara góða nótt og sjáumst á morgun. Svanfríður

Í uppvextinum átti ég bara vini sem áttu systkini og oftast áttu þau fleiri en eitt. Ég hlustaði á þau tala um systkini sín; um rifrildi og sættir. Þegar ég eltist og vinahópurinn breyttist þá fannst mér alltaf svo (og finnst enn)gaman að hlusta á vinina tala um systkini sín og þeirra samleið. Ég öfunda ekki oft en þetta hef ég oft öfundað-að geta varla blandað mér í samræður vinanna. En besta vinkonan hún Þórunnbjörg, leyfði mér þó að "eigna" mér einn bróður hennar, Jón, í sumarfríi okkar þriggja til Austurríkis hér um árið og er hann í símanum mínum undir Jón Bróðir:)

Í október árið 1970 eignaðist pabbi son. Hann var skírður í höfuðið á honum og afa. Örn hét kappinn. Hann ólst upp hjá móðurömmu-og afa á Selfossi en eyddi tímum hjá pabba og mömmu á Höfn. Ég fæddist svo 1976 og mín fyrsta minning um hann er árið 1982 en þó hafði ég auðvitað hitt hann svo oft áður en einhverra hluta vegna man ég eftir honum einn morguninn inni í herbeginu mínu þegar ég var að vakna.

Þegar Örn eltist þá kom hann oftar, held ég, heim. Sumarið sem hann varð 16 ára vann hann í fiski heima og ég man eftir honum sem algjörum töffara:) Hann var afar hávaxinn, grannur, svarthærður og með vinarlegt andlit. Mér fannst æðislegt þegar hann heilsaði mér úti á götu því þá gat ég sagt við sjálfa mig og aðra hlut sem ég gat ekki sagt oft; þetta er bróðir minn! Einu sinni þegar pabbi og mamma voru í söngferðalagi þá vorum við Örn heima, ein. Ég var með vissan útivistartíma og auðvitað fannst mér hann þá vera allt of stuttur. Þessa helgi, annað kvöldið, tilkynnti Örn mér að ég mætti vera úti til 01 en ég mætti alls, alls ekki smakka vín. Ég fór út og ætlaði að vera úti allan tímann en mig minnir að ekkert hafi verið um að vera svo ég kom snemma heim og hlýddi auðvitað í sambandi við áfengið. Ég hef aldrei sagt frá þessu svo þessi minning hefur alltaf verið mér svolítið kær, eins og okkar eigið leyndarmál.

Vel getur verið að ég muni hann á annan hátt en aðrir því ég var 6 árum yngri en hann og við hittumst ekki á hverjum degi.

1989 fór ég á Íslandsmeistarmót í frjálsum íþróttum en var það haldið á Selfossi. Eitt kvöldið þegar allir eru komnir inn, kemur hávaxinn, myndarlegur maður inn þar sem við gistum og spurði eftir mér. Kom í ljós að þar var á ferð Örn bróðir! Mikið varð ég glöð. Hann tók mig á rúntinn í forljótri hvítri Volkswagen bjöllu og gaf mér ís. Ég man að hann var í hvítum bol. Skrýtið það sem maður man. Mikið var það glöð frjálsíþróttastelpa sem hitti liðið sitt það kvöldið eftir að Örn skilaði mér af sér.

Föstudagurinn 11.maí árið 1990 var afskaplega fallegur dagur. Höfn skartaði sínu fegursta og mamma og pabbi fóru með mig í sund. Ég var nýfermd, var komin með sumarvinnu og allt var svo skemmtilegt. Eldsnemma morguninn eftir er hann dáinn.

Ég man illa næstu daga, þeir eru einhvernveginn í móðu. Hann drukknaði í Ölfusá og voru þrjú önnur ungmenni í bílnum. Tveir dóu, tvær lifðu. Haldin var minningarathöfn á Selfossi því hann fannst ekki. Ég man að kirkjan var full af fólki og að þetta var afskaplega erfitt. Hann fannst einhverju seinna og var jarðaður.

Það líður ekki sá dagur að ég hugsi ekki til hans. Og í dag er hugsunin sterkari en aðra daga.

Svanfríður

Alveg var það rosalegt sem gerðist í gær. Ég veit bara ekki hvernig skal koma þessari reynslu frá mér. Hér inn fengum við dádýr, þvottabirni og ég veit ekki hvað og hvað. Þeir sögðust alls ekki vilja að ég bloggaði og urruðu og ældu í hvert sinn sem ég ætlaði að setjast við skriftir. Loksins þegar þeir fóru þá tékkaði ég á hvort einhverjir fleiri hefðu lent í þessu sama en mér sýnist ég vera sú eina, skv. internetinu, sem lent hefur í þessum ósköpum síðan 1997. En ég er með breitt bak og get borið þetta.

Ég skrifa meira í kvöld og því kveð ég ykkur í kútinn nú en óska ykkur góðs dags:) Svanfríður sem lýgur ALDREI:)

Ég er hrein! Áður var ég skítug, en nú er ég hrein. Ég er svo hrein að mig langar að hrína eins og hreinræktaður hreinn. Ég er líka afskaplega heimilisleg núna-ég má það líka alveg því ég er nú einu sinni heima hjá mér. Ég sit hér hrein, í inniskóm og afskaplega ljótum bol með vitin full af góðri lykt því það er ekki nóg með að ég sé hrein-ég er líka með allt Dove safnið á mér:) Ég er með Dove sjampó og hárnæringu; bar á mig sturtusápu sem á að taka allar dauðar húðfrumur í burtu (hvað er ógeðslegra en að vera með lík út um allan líkama?); þvoði mér í andlitinu með Dove sápu, bar svo á mig Dove andlitskrem og lauk svo öllu með því að sprauta Dove "ekkiháraflækju" í hárið á mér. Mikið ætti Dove nú að vera ánægð með mig. Dove auglýsingin segir nefnilega að allir sem nota Dove vörur verði fallegri:) Við sjáum svo bara til með það.

Ég fór til vinnu í dag. Ég er loksins komin með fastar vaktir og er ég svo sæl með það. Ég þoli ekki að koma til vinnu og vita ekki hvort eða hvenær ég skuli mæta næst. Þungu fargi var af mér létt þegar ég sá vinnuvaktir vikunnar. Ég ætla bara rétt að vona að það verði meira að gera annaðkvöld en það var í kvöld. Þetta var hræðilegt en samt svolítið skondið. Áætlaður mannfjöldi Illinois fylkis eru um 9 milljónir svo það mætti nú halda að brjálað væri að gera öll kvöld á Cary-Restaurant. Neinei, í kvöld komu kannski 50 manns þannig að þjórfé var að skornum skammti-gjörsamlega skorið við nögl. Ég fékk þó meira en ég bjóst við-minna er betra en ekki neitt, ekki satt?jújú.

Í dag heimsótti mig góð tilfinning. Það virkilega sló mig að foreldrar mínir eru að koma innan mánaðar! Dásamlegt. Hugsið ykkur...í heila 17 daga get ég sagt upphátt: "mamma" eða "pabbi" og hvað gerist? Þau munu SVARA mér og það beint fyrir framan nefið á mér. Ég get faðmað þau þegar ég vil og setið við hliðina á þeim, eða hreinlega ofan á þeim því þau verða svo stutt í burtu. Ohhh, hvað ég hlakka til. Ég fer öll á flug þegar ég hugsa til komu þeirra. Sumarið verður líka pottþétt fljótt að líða svo að fyrr en varir þá verð ég flogin heim til Íslands í desember með Eyjólf litla Aiden sem kallar mömmu "amma" en pabba kallar hann "ái". En það sýnir nú bara glöggt hvað barnið er svakalega á undan hans jafnöldrum því "ái" þýðir nú einu sinni forfaðir og hvað er afi hans nema einmitt það:) hahahaha.

En jæja gott fólk. Nú kveður við annað hljóð en í gærkveldi og get ég svarið það að þar áttuð þið stóran þátt. Hver þarf á sálfræðing að halda þegar ég á svona góða bloggvini? Ég segi það satt. En nú kveð ég ykkur í sneisafullan kútinn og barmafullan bikar og segi góða nótt og óska ykkur bjarts og góðs dags. Svanfríður.

Var að hugsa um að setja upp "gleðiandlitið" í skrif mín en ef ég gerði það þá væri ég að ljúga og það er aldrei fallega gert, allra síst að ykkur. Þannig að þið fáið grímulaus skrif. Eitt af því versta sem fyrir mig kemur (ég er ekki að setja þetta upp eins og ég sé holdgervingur þess góða) er þegar ég get ekki glatt fólk, látið því líða vel og náð fram brosi. Ég þoli það ekki, mér finnst ég verða vanmáttug og mér finnst ég hafa brugðist. Mér líður þannig núna; vanmáttug og svolítið leið þess vegna.

Það flýgur í gegnum huga mér þessi hugsun; erum við góð við aðra vegna sjálfselskulegra kennda? Reynum við að gera gott svo okkur sjálfum líði betur? Erum við að gera góðverk BARA til þess að láta öðrum líða vel? Er ekki svolítið til í að við gerum góðverk svo að okkur líði vel líka? Er eitthvað sem heitir gjörsamlega óeigingjarnt góðverk? Ég er leið af því að ég get ekki látið annari manneskju líða betur, vel. En er ég líka leið og döpur yfir þeirri tilfinningu að ég gat ekki látið henni líða betur? Er þetta ekki bara vitleysa? Vil ég láta öðrum líða vel svo að mér líði betur? Ég er kannski bara sú allra sjálfselskasta í öllum heiminum.

Ég kveð ykkur í kútinn. Góða nótt, Svanfríður.

Ég er svo yfirmáta hneyksluð að ég næ varla upp í nefið á mér. Eins og þið flest öll vitið þá er mikið rætt um, þessa dagana, straum ólöglegra innflytjenda frá Mexíkó hingað yfir til USA. Mikið er um ólöglega innflytjendur hér í þessu landi og er núna í umræðunni á hærri stöðum að reynt verði, fyrir alvöru, að sporna við þessum vanda. Ég er persónulega á móti að fólk komi ólöglega inn í landið-mér finnst persónulega að allir eigi að sitja undir sama hatti en hvort hægt sé að fylgja svona erfiðu máli eftir, er svo önnur spurning. En þó ég sé á móti því að fólk geti búið ólöglega í löndum utan sinna heimalanda er ég ekki á móti fólkinu sjálfu, mér finnst ég verða að taka það fram. En það sem ég sá í fréttunum í kvöld, fór alveg með mig. Nú er hægt að kaupa tölvuleiki þar sem aðalmarkmiðið er að DREPA mexíkóa sem reyna að smogra sér yfir landamæri Mexíkó og USA! Þau atriði sem sýnd voru úr þessum tölvuleik, sýndu mexíkóska móðir með tvö stálpuð börn og eitt kornabarn á handleggnum, reyna að komast yfir á. Á meðan móðirin reynir að koma sér og börnunum yfir ána, standa menn og skjóta þau í tætlur! Og fyrir þetta fær leikandin stig! Hvurslags er þetta eiginlega? Getið þið sagt mér það? Ég er svo reið, hneiksluð og yfir mig hissa á þessu að ég veit ekki í hvorn fótinn ég á að stíga.

Erum við gjörsamlega búin að tapa siðferðinu? Hvenær var mannslíf talið það lítilsvert og til einskis að búnir eru til tölvuleikir úr rauntíma, þar sem er í lagi að drepa fólk með köldu blóði inni í stofu?!?!?! Hvað í andskotanum meina menn með þessu?

Það sem mér þykir svo verst er að ég þykist viss um eða ímynda mér það að ef þessir tölvuleikir snérust um að skjóta og drepa Gyðinga þá færi allt í háaloft í stjórnmálaheiminum, allskyns ráða-,stjórnmála-,og fyrirmálafólk létu í sér heyra og úr yrði að leikirnir yrðu bannaðir. En einhvernveginn hef ég á tilfinningunni að í þessu máli, séu leikar á annan hátt leiknir. Þetta er ógeðslegt, ósiðlegt og með þessum tölvuleik er verið að senda hrikaleg skilaboð út í umheiminn. Og það versta við þetta er að fólkið sem hannar þennan leik, er allt afsprengi kvenna. Það er hræðilegt að sjá hvað við flokkum fólk í dilka-hefur mannkynssagan ekki kennt okkur jarðarbúum neitt? Nei ég bara spyr.

En að einhverju allt öðru (ég er ennþá reið) Í dag vorum við Eyjólfur úti við frá því klukkan 10 í morgun til klukkan að ganga hálf sjö í kvöld. Við vorum í garðvinnu og litli kúturinn minn var svo duglegur. Hann hjálpaði mér að henda illgresi. Hann tók upp illgresið sem lá á stéttinni, gekk innskeifur og voða stoltur og henti! Klappaði svo saman höndunum, beið eftir hrósi og hélt áfram. Frábær hjálparkokkur. Eftir kvöldmatinn sem snæddur var með ömmu Helen, var kúturinn settur í bað og svo í náttföt. Ekki tókst mér að halda honum vakandi til klukkan 20 því hann steinsofnaði í fanginu á mér rétt rúmlega hálf átta, uppgefinn en sáttur við guð og menn. Ég tók mig þá til og fór að mála. Mamma og pabbi eru nefnilega að koma og ég undibý komu þeirra eins og jólanna-það skal allt verða svo fínt og fallegt þegar þau koma, allt skal vera í hátíðarbúningi:) Ég ákvað að mála útidyrahurðina hvíta en sé mér til mikils hryllings að nokkrar umferðir þarf ég að mála. En það er nú í lagi-ekki stórvandamál.

En nú kveð ég ykkur í kútinn því ein umferð bíður mín enn og svo er það Þórbergur Þórðarson og Óvitinn. Lífið er gott. Svanfríður.

Linda vinkona sagði mér frá síðu einni á veraldarvefnum sem les í skrifstíl fólks. Ég fór inn, gerði það sem átti að gera og útkoman var ótrúleg. Margt, ef bara ekki flest allt, átti við mig, allavega eins og ég þekki mig. Þetta er tengillinn inn á síðuna ef þið hafið áhuga http://www.handwritingwizard.com/ . Ég set að gamni inn, mína greiningu og þið lesið hana ef þið nennið. Prufið að gera þetta og látið mig vita hvort þið hafið fengið góða greiningu. Hafa bara gaman að þessu. Kveð ykkur í kútinn í bili, en hér kemur greiningin.

For a graphologist, the spacing on the page reflects the writer's attitude toward their own world and relationship to things in his or her own space. If the inputted data was correct Svanfridur has left lots of white space on the all four borders of the paper. Svanfridur fills up just the center area of the page. If this is true, then Svanfridur has a particular shyness toward people and a fear of moving too fast in any direction. In some cultures, respecting people, rules, and adhering to protocol are ways of life. The right side of the page represents the future and the left side represents the past. Svanfridur seems a bit stuck in the middle, afraid to take action. Svanfridur seems to have a fear of looking bad or of crossing boundries. It will be easy to work with Svanfridur on a team, because Svanfridur will usually follow the rules. However, this desire to respect the boundries can often be construed as a lack of confidence and people will walk over Svanfridur if she is not careful.

Svanfridur has a very unusual lower zone y loop. If the data input is correct, Svanfridur's y or g is large and has triangle shape to the lower loop. This is not a common trait, but the implications are very interesting. As you begin to study handwriting analysis, you will learn any loop indicates imagination. This lower loop indicates the amount of imagination Svanfridur has regarding sex and physical things. Her lower zone stroke is large, so her sexual imagination is large and open. Furthermore, because the loop has a triangle shape, this indicates a particular curiosity with certain aspects of sexuality. In a nutshell, Svanfridur is open to some very new ideas sexually and is willing to try anything once. I'd say Svanfridur is quite a dynamic and playful lover. Watch out world!

Svanfridur is sarcastic. This is a defense mechanism designed to protect her ego when she feels hurt. She pokes people harder than she gets poked. These sarcastic remarks can be very funny. They can also be harsh, bitter, and caustic at the same time.

Svanfridur is a practical person whose goals are planned, practical, and down to earth. This is typical of people with normal healthy self-esteem. She needs to visualize the end of a project before she starts. she finds joy in anticipation and planning. Notice that I said she plans everything she is going to do, that doesn't necessarily mean things go as planned. Svanfridur basically feels good about herself. She has a positive self-esteem which contributes to her success. She feels she has the ability to achieve anything she sets her mind to. However, she sets her goals using practicality-- not too "out of reach". She has enough self-confidence to leave a bad situation, yet, she will not take great risks, as they relate to her goals. A good esteem is one key to a happy life. Although there is room for improvement in the confidence catagery, her self-perception is better than average.

In reference to Svanfridur's mental abilities, she has a very investigating and creating mind. She investigates projects rapidly because she is curious about many things. She gets involved in many projects that seem good at the beginning, but she soon must slow down and look at all the angles. She probably gets too many things going at once. When Svanfridur slows down, then she becomes more creative than before. Since it takes time to be creative, she must slow down to do it. She then decides what projects she has time to finish. Thus she finishes at a slower pace than when she started the project. She has the best of two kinds of minds. One is the quick investigating mind. The other is the creative mind. Her mind thinks quick and rapidly in the investigative mode. She can learn quicker, investigate more, and think faster. Svanfridur can then switch into her low gear. When she is in the slower mode, she can be creative, remember longer and stack facts in a logical manner. She is more logical this way and can climb mental mountains with a much better grip.

Svanfridur will be candid and direct when expressing her opinion. She will tell them what she thinks if they ask for it, whether they like it or not. So, if they don't really want her opinion, don't ask for it!

Svanfridur is sensitive to criticism about her ideas and philosophies. She will sometimes worry what people will think if she tells them what she believes in. This doesn't mean she won't talk, or that she feels ashamed. It merely means she is sensitive to what others think, regarding her beliefs.

Svanfridur is moderately outgoing. Her emotions are stirred by sympathy and heart rendering stories. In fact, she can be kind, friendly, affectionate and considerate of others. She has the ability to put herself into the other person's shoes. Svanfridur will be somewhat moody, with highs and lows. Sometimes she will be happy, the next day she might be sad. She has the unique ability to get along equally well with what psychology calls introverts and extroverts. This is because she is in between. Psychology calls Svanfridur an ambivert. She understands the needs of both types. Although they get along, she will not tolerate anyone that is too "far out." She doesn't sway too far one way or the other. When convincing her to buy a product or an idea, a heart rendering story could mean a great deal to her. She puts herself in the same situation as the person in the story, yet she will not buy anything that seems overly impractical or illogical. Svanfridur is an expressive person. She outwardly shows her emotions. She may even show traces of tears when hearing a sad story. Svanfridur is a "middle-of-the-roader," politically as well as logically. She weighs both sides of an issue, sits on the fence, and then will decide when she finally has to. She basically doesn't relate to any far out ideas and usually won't go to the extreme on any issue.

People that write their letters in an average height and average size are moderate in their ability to interact socially. According to the data input, Svanfridur doesn't write too large or too small, indicating a balanced ability to be social and interact with others.

Gott kvöld gott fólk. Ég er nýkomin heim úr vinnunni (mér finnst svo gaman að segja þetta:nýkomin úr vinnunni:) Það var ágætt að gera, ég missti engar súpuskálar í klofið á fólki, og fékk mjög gott þjórfé. Svo ég get ekki annað en ánægð verið. Nú er ég hins vegar komin í frí fram á mánudaginn kemur því hann Berti minn er að fara í ferð vegna Hr. Navy á morgun.

Í gær, þá blöskraði mér rykið á loftviftunni okkar sem hangir fyrir ofan hjónarúmið. Rykið var svo rosalegt að það er með ólíkindum að rykmaurar hafi ekki sængað með okkur. Jæja, ég fékk mér hreinsunarefni í hönd og steig upp í rúm. Færði rúmið aðeins svo ég næði betur til. Eyjólfur er eitthvað að skondrast þarna inni í hjónaherbegi, fann eina snuddu, alla þakta ryki en setti hana nú samt uppí sig þar til munnurinn fylltist af ló. Svo allt í einu rekur Eyjólfur upp þetta skaðræðis gól. Mér brá svo rosalega að ég datt fram úr rúminu, rek bakið á kommóðuna í fallinu og ligg svo flötum beinum á gólfinu, hálfskælandi af sársauka. Eyjólfur hafði þá fest sig á milli rúmins og veggsins og fór að gráta af því hann komst hvorki lönd né strönd. Svo þarna lágum við mæðginin, á gólfinu, skælandi. Þegar ég svo loks stóð upp þá gat ég nú ekki annað en brosað út í annað-þetta hefur verið sjón að sjá. En svona er þetta-sumir eiga bara ekki að stíga upp á rúm já eða tréstóla.

Nú er ég búin að skrifa mig frá kvöldinu svo ég kveð ykkur í kútinn og býð góða nótt. Svanfríður