Mín fyrstu jól fékk ég þennan gula bangsa í gjöf frá frænda mínum honum Bjarna Hilmari og auðvitað fékk bangsaskinnið nafnið Bjarni. Á fyrstu jólum Eyjólfs þá gaf sami frændinn honum brúna bangsann sem liggur þarna í horninu og heitir hann líka Bjarni.Engar óþarfa flækjur neitt. Bjarni guli hefur gengið í gegnum súrt og sætt með mér, ferðast út um allt og er ég ekki frá því að hann hafi þerrað tár hjá lítilli telpu einnig:) Því var það eitthvað svo góð tilfinning sem streymdi um mig alla þegar Eyjólfur teygði sig í Bjarna gamla í kvöld þegar hann fór í háttinn. Og svona líka skælbrosandi:)

Ég var að koma úr bíó. Ég fór á myndina American Dreamz með Hugh Grant. Þetta var svona yfir strikið mynd en þó fullt af góðum punktum í henni. Það var gert grín af American Idol sem í rauninni var tákn alls raunveruleikasjónvarps sem tröllríður öllum heiminum. Einnig var gert grín af Bush og bara í raun þessu stjörnuprídda lífi-platlífi-sem svo margir eltast við eins og það sé hin eina sanna gullgæs. Ég fór á bíó með konu sem er menntuð í auglýsingabransanum og sagði hún að hún hefði fengið nóg af allri hræsninni og platinu sem hún var komin á kaf í vegna vinnunnar. Ég held að það sé mikið til í því hjá henni. Það er þessi gamla tugga-að fólk er oft á tíðum veruleikafirrt-eltist við fatamerki, vill eignast allt það flottasta og nýjasta og þar fram eftir götunum. Ég viðurkenni það fúslega að ég væri alveg til í að geta farið út í búð hvenær sem mig langaði og keypt mér eitthvað sem mér þætti fínt. En staðreyndin er bara sú að hlutir gefa enga lífsfyllingu. Ef við byggjum ekki upp hamingjugrunnin sjálf þá er ekkert, ekkert, sem mun gefa okkur hamingju. Akkúrat ekki neitt. Maður getur orðið glaður við að eignast eitthvað fallegt-eitthvað sem manni hefur lengi langað afskaplega mikið í en þegar fram í líður þá eru það ekki hlutirnir sem veita manni fróun og hamingju...það sem það gefur er svo miklu stærra og meira. Ég held að þegar ég verð gömul kona þá eigi ég ekki eftir að sitja í ruggustólnum mínum og hugsa um þá frábæru tilfinningu sem ég fékk þegar mér barst nýi DVD spilarinn..onei onei.

En allavega, þá kveð ég ykkur í kútinn og óska ykkur góðs 1.maí. Svanfríður
 

Andleysi ríkir yfir vötnum. Ég kenni veðrinu um. Rignir eins og Nói sé væntanlegur og loftið er rakt og kalt. Ekta veður til að liggja uppi í rúmi, með smá ljóstýru og góða bók með heitt kakó með rjóma útí í þessvegna. Svo þegar lengra líður á daginn væri upplagt að klæða sig upp. keyra út á vídeóleigu, ná sér í góða mynd, leggjast flötum beinum með popp og kók og gleyma stund og stað. Dásamlegt. Ég held að ég eigi frí úr vinnu í kvöld-ef Grikkinn kallar mig ekki út á aukavakt þá ætla ég ekki að gera nokkurn skapaðan hlut í kvöld.

En áður en ég fæli ykkur gjörsamlega frá síðunni minni vegna andleysis:) þá kveð ég ykkur í kútinn sem orðinn er fullur af regnvatni. Svanfríður.

Ég er alein heima...strákarnir mínir farnir. Ég kann ekkert á þetta. Hef aldrei verið ein heima eftir að ég átti strákinn. Skrýtið. Rólegt. Dásamlegt. Skrýtið:) Ég ætla að LEGGJA mig. Fara svo í sturtu, nota allt góða kremdótið sem ég á. Setja á mig ilmvatn, nota maskara,syngja eins hátt og mig lystir og fara svo í vinnuna og koma heim með fullt af þjórfé. Ég ætla nefnilega að kaupa mér skó fyrir peninginn sem frúin í Hamborg gaf mér í gær.

Ég kveð ykkur í kútinn sem bergmálar í þegar maður er einn heima:) Svanfríður svankovits.

Ég þoli ekki litla ljóta karla sem halda að þeir séu svo miklir kvennabósar að þeir snúa öllu sem maður segir upp í eitthvað kynferðislegt! Ég er engin tepra, jánei,og hef jafn gaman af góðum "neðanmittisbröndurum" og næsta manneskja. En sumu má nú ofgera, ég segi það satt. Ég er vön öllu frá því ég vann á börum hér í denn en þegar ég er orðin rétt þrítug, harðgift kona! (mér finnst alltaf jafn fyndið að nota þetta orð..hehe) og móðir í þokkabót þá þoli ég ekki litla, ljóta karla, með skítugan munn og fálmandi hendur.OJJJJJJ. Ég varð svo reið í kvöld að ég talaði mannfíflið í kaf á meðan við vorum að vinna. Sagði honum að passa sig-hann vissi ekki við hvern hann ætti við (spilaði mig svolítið stóra...) Og ef hann ætlaði að halda þessum talanda áfram skildi hann læra almennilega ensku! Og hananú. Ég var enn svo reið þegar ég kom heim að ég hélt Bert á snatti allt of lengi. Nú verður það mér að kenna ef hann nær ekki stýrunum úr augunum í fyrramálið. Það er allt í lagi samt:) En annars líkar mér mjög vel í vinnunni. Þetta er gaman og ég nýt þess að tala við fólkið og snúast í kringum það. Ég hef verið að fá ágætis þjórfé sem ég er auðvitað afar ánægð með því ekki er tímakaupið til þess að hrópa húrra yfir. Það ganga ekki sömu reglur í veitingahúsabransanum og á öðrum vinnustöðum. Tímakaupið er lágt vegna þjórfésins en ef maður stendur sig í stykkinu þá getur maður verið að fá ágætis laun eftir kvöldið. Mér líkar afar vel við Tale,eigandann. Hann býr yfir húmor sem er að mínu skapi...þurr,beinskeittur en mjög glettinn. Hann tekur ekki á móti neinni vitleysu og segir manni hvað hann vill sem mér þykir gott. Ég er honum bara svo þakklát fyrir að hafa boðið mér þessa vinnu. Hann kemur því til leiðar að ef ég sæki um vinnu einhversstaðar annarsstaðar í framtíðinni, þá hef ég hérlend meðmæli. Enginn vinnuveitandi hringir í íslensk símanúmer til þess að spyrja um mann.

N.k miðvikudag fer Bert til Maine vegna Hr. Navy. Hann verður í burtu í fimm daga og hlakka ég mikið til að verða grasekkja:) Það er bara stundum svo gott að fá að vera ein finnst mér.Ég er einbirni og kann einverunni vel þegar ég fæ tækifæri til. Ég ætla að nota tíman vel á meðan hann er í burtu-ég ætla að huga að garðinum mínum, mála hurðarnar í húsinu, heimsækja vinkonurnar og kannski gista hjá einhverri þeirra í eina nótt eða svo og taka svo vel á móti honum þegar hann kemur heim aftur. Ég hlakka voða til að sjá hann í Navy gallanum-hann er svo flottur í honum þykir mér:) Það er bara eitthvað við menn og búninga-það finnst mér allavega:)

En eins og önnur kvöld þá bíður Íslandsklukkan eftir mér. Mér finnst hún svolítið torf en í gegnum hana fer ég. Ég er enn að reyna að átta mig á Jóni karlinum Hreggviðssyni, hann er nú ekki beint frýnilegur karlinn held ég og með eindæmum óheppinn. En með þessum orðum þá kveð ég ykkur í kútinn og óska ykkur góðs dags. Kannski að þið kíkið bara á mig í næstu viku-nóg er plássið:) Kærar gleðikveðjur, Svanfríður

Ég veit það svei mér ekki..ef þetta er satt og rétt þá hef ég eitthvað villst á lífsleiðinni fyrir utan að vera tónlistarkennari. Að vísu hef ég lúmskt gaman af því að koma fram, það vita allir sem mig þekkja en það má ekki vera hvar sem er eða fyrir framan hvern sem er. Fyndið, í mörg ár spilaði ég á píanó og var alveg ágæt, en að þurfa að spila á tónleikum var mér raun, svona innst inni. Ég var alltaf hrædd við að slá feilnótur, mistakast, bregðast sjálfri mér sem og kennurum og tónleikagestum. Á hinn bóginn finnst mér miklu minna mál að tala fyrir framan fullt af fólki eða syngja. Skrýtið. En ég er með Ragga Bjarna tendesa:) Ef ég hef ekki textablaðið innan seilingar þá missi ég gjörsamlega allt traust á sjálfa mig og á það á hættu að ruglast. Furðulegt hvernig maður á það til að virka.

Ef þið horfið í spegil og hugsið um farin veg og öllu því sem þið hafið áorkað, finnst ykkur þið eiga velgengni að fagna? Ég var að hugsa um þetta í dag og ég blandaði ekki fjölskyldunni inn í hugsunina, einungis skólagöngu og síðar starfsvali-og frama. Ég held stundum að margir séu svo týndir í lífsgæðakapphlaupinu að lífsviðhorfið brenglast og það verður ekki fyrr en, oft á tíðum, að eitthvað hræðilegt kemur upp á að það lendir á jörðinni aftur og endurskipuleggur líf sitt og þann tilgang sem það vill fá út úr lífinu. Sumir vinna og vinna allt sitt líf. Lifa samviskusamlega en einhvernvegin fá aldrei séns...berjast í bökkum alltaf. Aðrir vinna ekki neitt, finnst bara fínt að fá bætur í hverjum mánuði. Enn aðrir vinna en sólunda öllu í vitleysu. Svo er fólk sem lendir í lægð, gefst ekki upp og kemur ár sinni vel fyrir borð. Og svo er það fólkið sem fæðist með silfurskeiðina í munninum og þarf aldrei, frekar en það vill, að lyfta upp litla fingri til þess að vinna og þéna. Hugsið aðeins út í mannflóruna...hvað við erum ótrúlega ólík. Mér finnst þetta alltaf jafn magnað. Allt fólkið sem þið þekkið, öll spilum við ólíkt úr þeim spilum sem okkur eru gefin, er það ekki magnaður ands.....Systkin, sem alin eru upp á sama heimili, við sömu gildi, velja sér svo kannski allt aðrar leiðir í lífinu. Ég er ekki að tala um neinn sérstakt eða neitt sérstakt, mér finnst þetta bara svo forvitnilegt.

Það er t.d langt síðan ég hef verið eins týnd og ég er í dag. Ég er ekki að tala um á persónulegu nótum, alls ekki. Þar hef ég fundið minn stað. Það er frekar með sjálfa mig; hvað vil ég virkilega gera við líf mitt hér útí USA. Mig langar að gera svo ótal margt. Ég held að þar liggi hnífurinn í kúnni einmitt. Mig langar að gera allt of margt en það er bara ekki hægt að gera allt, ekki svo? Alla tíð hef ég vitað hvað koma skal eftir X langan tíma en í fyrsta skipti núna þá veit ég það ekki. Tvær tilfinningar dansa innra með mér á sama tíma; spennandi að vita ekki hvað morgundagurinn ber í skauti sér ásamt svolitlum kvíðahnút. Það getur bara ekki verið að ég sé ein um þessar tilfinningar. Á margan hátt finnst mér ég hafa fundið sjálfa mig eftir ég flutti hingað út og er ég ánægð með það.Ég þarf bara að halda leitinni áfram og er það ekki svo með okkur öll? Það held ég.

Ég skrifaði þennan pistil fyrir nokkrum dögum síðan. Hef hugsað svolítið um hvort ég ætti að setja hann hingað inn eður ei því fólk getur lesið svo ólíkt út úr skrifum manns en ég læt laggó. Það er ekkert að því að koma sínum innstu hugsunum á veraldarvefinn þar sem allir geta lesið:)hehehe.

Annars kveð ég ykkur í kútinn því rúmið bíður mín sem og steinsofandi eiginmaður og Íslandsklukkan eftir hann Halldór. Mér líst ágætlega á hana. Góða nótt og verið góð hvort við annað. Svanfríður í djúpum pælingum.

Your Career Type: Artistic

You are expressive, original, and independent.Your talents lie in your artistic abilities: creative writing, drama, crafts, music, or art. You would make an excellent: Actor - Art Teacher - Book Editor Clothes Designer - Comedian - Composer Dancer - DJ - Graphic DesignerIllustrator - Musician - Sculptor The worst career options for your are conventional careers, like bank teller or secretary.

What's" Your Ideal Career?

Hvað haldið þið að Eyjólfur hafi gert í dag?!? Hann SLEIT upp nokkra af túlípönunum mínum-og ég sem hafði svo mikið fyrir því að lita fingurna á mér græna. Neinei, hann bara reif þá upp með rótum. Ég húðskammaði hann fyrir verknaðinn. Hann horfði í gaupnir sér í smá tíma, leit svo í augun mín og sagði; "mamma, væ". Hvað er hægt að segja við því? Akkúrat ekki neitt. Ég gróðurset bara plastblóm fyrir næsta sumar.

Í kvöld reyndi ég að tala spænsku. Það gekk ekkert allt of vel. Ég vinn með nokkrum mexíkóum sem kunna jafn mikið í ensku og ég kann í spænsku. Ég gat spurt þá til nafns, einnig söng ég fyrir þá eina lagið sem ég kann á spænsku og þá var það eiginlega upptalið. Mig langaði svo rosalega til að segja þeim að mér þætti heitt inni í eldhúsinu og að það væri stórt (eins og þeir viti það ekki-þeir eru jú kokkar og vinna allan daginn inni í brennheitu eldhúsinu) Ég gat sagt "caliente" og mucho grande..en ég held þeir hafi misskilið mig því þeir bentu á mig og sögðu "mucho grande" Kannski þeir hafi haldið að ég væri að segja þeim að ég væri hávaxin. Hvað veit maður? Nú þarf ég bara að læra að segja "eldhús" á spænsku og þá kemur þetta.

Ég fékk góða heimsókn í morgun. Stella vinkona kom ásamt foreldrum hennar og það var ljúft að fá ekta íslenska heimsókn. Ég var sárust þó að eiga enga gestabók til að láta þau kvitta í. Það er alltaf gaman að sjá fjölskyldu vinanna því þá fær maður meiri tilfinningu fyrir fólkinu-sér kannski betur hvaðan vinirnir koma ef þið skiljið hvað ég á við.

Ég fór að vinna í kvöld og var það alveg rosalega gaman. Þetta gekk ágætlega og var mér treyst fyrir þremur borðum. Ef ég var spurð hvort eitthvað smakkaðist vel þá sagði ég það vera án þess að hafa nokkra hugmynd um það. Á mig var yrt á þýsku, sænsku og pólsku því fólk var að giska hvaðan ég væri. Ég gat engan vegin svarað fyrir mig á pólsku því einu orðin sem ég kann úr því tungumáli fyrir utan já og nei er "amma" og "rass" og það myndi örugglega ekki virka vel að segja það. Amma hans Berts var pólsk og flutti hingað til Chicago 1947. Enskan hennar varð aldrei upp á marga fiska. Hún reyndi þó að bjarga sér og gat það með herkjum. Amman sem hét Helena, var smávaxin kona, frekar feitlagin og með afskaplega góðlegt andlit. Einu sinni kom hún hlaupandi inn úr garði þegar Bert var unglingur og var mikið niðri fyrir. Hún sagðist hafa séð " a dead carcoon". "Carcoon" hvað heimilisfólkið. Yes, a really dead carcoon. Kom þá í ljós að amman hafði séð bíl keyra yfir RACOON sem er þvottabjörn. Aldrei fékkst hún til þess að segja orðið rétt þannig að hér á mínu heimili er talað um carcoon. Einnig kallaði hún alltaf eitt langömmubarnið sitt, sem heitir Briana, George. Enginn veit afhverju hún valdi að kalla blessað barnið George en á endanum kallaði hún hana bara "elskan" Bara að bjarga sér.

Jæja,ég held að það væri réttast að ég færi að sofa í minn heimska haus. Ég er orðin þvoglumælt í hausnum af þreytu. Ég kveð ykkur sátt í kútinn og vona að þið séuð hress og kát. Hvernig er það...viljið þið ekki brjóta upp daginn hjá ykkur og raula fyrir munni ykkar um þrjúleytið í dag "Komdu og skoðaðu í kistuna mína...." Góðar stundir, Svanfríður svankóvits. 

Þessi helgi hefur verið hreint yndi. Ein besta helgin frá því að ég flutti hingað út og ástæðan er einfaldlega sú að við Bert eyddum henni allri saman fyrir utan tímana þrjá sem ég var í "læri" á veitingastaðnum. Gærdagurinn fór í allt annað en við ætluðum okkur þó því við sáum nágranna okkar vera klippa til og laga trén í garðinum sínum. Við notuðum tækifærið og spurðum hvort hann væri ekki til í að rétta okkur hjálparhönd við risastóra tréð í framgarðinu okkar. Það var ekkert mál. Á tímabili héldum við þó, svona í alvörun talað, að massívu trjágreinarnar ætluðu í gegnum stofugluggan en það bjargaðist sem betur fer. Á endanum var heimreiðin okkar full af trjágreinum sem enduðu í brennu í gærkveldi. Við ásamt nágrönnum okkar kveiktum varðeld, sátum og spjölluðum með gott í glasi /flösku fram eftir kvöldi. Oftast nær er það ég sem er nátthrafninn en ég gafst upp um 23 leytið. Ég vaknaði við hátt BOMMM um 2 í nótt, dreif mig fram til þess að taka á móti innbrotsþjófi en sá þá bara hann Bert. Hann var voða stoltur að hafa verið svona lengi úti og spurði hvort ég væri ekki ánægð með hann. Ég sagði nei, hann hefði vakið mig (ég er ekki sú besta ef ég er vakin) og með það dreif ég mig aftur undir feld. En þetta var ágætt alltsaman. Það besta við kvöldið þó fannst mér fólk kæfði mig ekki í spurningum um mitt heimaland..mér fannst ég frekar vera ein af hópnum frekar en ég, útlendingurinn, á móti öllum þeim innfæddu. Það er stundum voða gott að falla í hópinn. Stundum er ég komin með svo yfrið nóg af spurningum um hvaðan ég sé, af hverju enski hreimurinn minn sé eins og hann er o.s.frv að ég á það til að svara fólki með að þau hljóti að heyra að hreimurinn minn sé úr suðurríkjum Bandaríkjanna, t.a.m. Alabama:) Ég veit ósköp vel að fólk vill vera kurteist og sýna mér áhuga en stundum er komið gott. En ALLTAF svara ég með brosi á vör svo þið getið ekki sagt að ég sé dóni:)

Það gekk vel í vinnunni í gær. Takk fyrir að hugsa til mín. Ég átti að vera í klukkutíma en varð í þrjá. Ég elti tvo þjóna eins og lítill hvolpur og reyndi að taka allt inn. Þó ég tali ensku allan daginn, alla daga, þá var svolítið annað einhvernveginn, að vinna á ensku. Ég á það til að þegar ég er orðin lúin að tala svolítið þvoglumælta ensku..þýða þá bókstaflega af íslensku yfir á ensku og geta orðin og setningarnar komið svolítið heimskulega út vegna þess. En ég hef ekki nokkrar áhyggjur af því, ég fann bara fyrir því í gær. Ég vaknaði fyrir allar aldir í gærmorgun svoleiðis að ég fann á mér þegar ég fór til vinnu að þvoglumælskan myndi heilsa upp á sem hún og gerði, og það með brosi á vör. Mér virðist sem gott fólk vinni þarna. Talé,eigandinn, er grískur. Hann lítur út fyrir að vera Grikki, enda gerir hann manni grikk! hahahahahaha (eruð þið að hlæja núna?) Hann fer yfir góðu starfsliði og þeir sem ég elti gerðu allt sem þeir gátu til þess að kenna mér. Ég held að það sem ég á eftir að eiga í mestum erfiðleikum með að muna eru allar matartegundirnar. Ég veit ósköp vel að það sem ég er að gera eru ekki heilaskurðlækningar en ég vil gera vel og því vil ég vita allt og líka ná sem mestu þjórféi út úr fólki:)

En núna ætla ég að gera mig klára í bíó. Ég ætla að sjá myndina Friends with Money og hefst hún eftir klukkutíma..ég ætla ein í bíó-sjá síðustu sýningu kvöldsins, borða stóran smjörpopp og drekka kók. Hversu gott getur lífið orðið? Þannig að ég kveð ykkur í kútinn og óska ykkar góðs dags. Svanfríður

Í allan dag hef ég verið að "dabbi" og horfa á "væ". Ég hef semsagt verið að úti að labba með Eyjólfi og séð flugvélar. Ekki veit ég afhverju barnið kallar flugvélar "væ"-mér finnst ekkert líkt með þessum tveimur orðum, flugvél og væ. hmmmm. Hann var nú eitthvað að myndast við að segja nafnið sitt í dag. Ég spurði hvað hann héti og hann sagði "ÆS" Ég ætla að spyrja hann aftur á morgun og sjá hvað hann segir. Kannski að hann heiti bara næs þá. Það er aldrei að vita.

Nágrannar mínir kíktu í garðinn til mín í gær en ég er að myndast við að lappa upp á hann. Það er þó eitt vandamál:ég kann ekkert á garðavinnu og því var gott að fá nágrannana yfir í gær. Ég komst semsagt að því að ég er með eitt stk eplatré og vínberjavið í bakgarðinum en þau munu sjálfsagt engan ávöxt bera í sumar því ég snyrti þau ekki í vetur og vor. Ég fæ vonandi bara epli og vínber næsta sumar. Það yrði ekki slæmt að geta gengið sér útí garð og týnt ávexti af trjánum! Alltaf að spara:)

(Vonandi urðuð þið ekki leið á að bíða eftir mér-ég stóð nefnilega upp frá tölvunni til þess að ná mér í einn ískaldan Heineken....)

Á morgun mæti ég í fyrsta sinn á nýja vinnustaðinn minn og ég hlakka voðalega mikið til. Ég fór í búð í gær og keypti mér vinnuföt því ég þarf að þjóna í svörtum buxum, svartri skyrtu og með bindi. Voða fínt. Ég er bara guðslifandi fegin að þurfa ekki að þjóna í pilsi...ég bara passa svo illa í pils.

En ég ætla í göngutúr...svo ég kveð ykkur í kútinn og býð góða nótt. Svanfríður

KÆRU VINIR. GLEÐILEGT SUMAR OG TAKK FYRIR VETURINN. Eins og sést þá skein sólin skært á okkur í gær enda þurftu sumir að vera með sólgleraugu; algjör gæi. Með hækkandi sól þá blómstrar allt og góðar fréttir fæðast. Rétt í þessu voru góð vinahjón okkar að eignast þeirra fyrsta barn eftir að hafa misst fóstur 7 sinnum! Ég fékk mitt fyrsta túlkasímtal í gær og ef ég mætti segja ykkur um hvað það fjallaði þá mynduð þið liggja í hláturskrampa lengi vel rétt eins og ég gerði í gærkveldi. Einnig varð ég því láni fagnandi í gærmorgun að mér var boðin VINNA! Og í gærkveldi var gengið frá því og ég byrja á laugardaginn kemur...þá fer ég í kennslu og þjálfun. Ég verð flottasta þjónustustúlka hér í Cary-sjáið bara til. Ég fékk semsagt vinnu á góðu veitingarhúsi sem heitir Cary Restaurant og er eigandinn grískur. Ég gæti ekki verið glaðari með þetta allt saman. Ég verð að vinna 4-5 kvöld í viku og get ekki beðið eftir að byrja. Það verður gott að fara út á vinnumarkaðinn aftur.

Ég læt þetta nægja í bili, kveð ykkur í kútinn og vona að þið séuð glöð og ánægð. Svanfríður 

Ég er pirruð! Fyrir margt löngu þá lenti ég inn á eina bloggsíðu. Það fór nú ekki betur en svo að ég er orðin heltekin af þessari síðu og það ekki af góðu. Allt sem ég les þar fer svo rosalega í taugarnar á mér en samt get ég ekki hætt að fara inn á hana. Hún virkar á mig eins og sagt er um bílslys...maður vill ekki horfa en gerir það samt og fyllist ófögnuði. Þessi blessaða síða sem haldin er út af nokkrum strákum á þrítugsaldri er gjörsamlegt bull út í eitt eða það er mín persónulega skoðun. Málfarið er fyrir neðan allar hellur, heimurinn þeirra virðist samanstanda af engu nema að eiga sem dýrustu fötin, flottustu bílana, vera sem dekkstur af ljósabekkjanotkun og næla sér í stelpur til þess eins að rakka þær niður oft á tíðum. Þetta eru áreiðanlega hinir vænstu strákar inn við beinið en það sem fer í taugarnar á mér er hvernig þeir líta á veröldina í kringum sig; hún er gjörsamlega innihaldslaus og það virðist sem þeir hafi enga hugmynd út á hvað þetta blessaða líf gengur. Ég trúi ekki að innst inni þeir virkilega haldi að vera sólbrúnn og sætur sé lykillinn að innihaldsríku lífi. Svo er það annað-einn þessara drengja skrifaði bókina Biblía fallega fólksins. Ég hef ekki lesið hana en ég hef lesið nokkrar gagnrýnir (segir maður það?) og þær sem ég hef lesið eru allar á sömu leið-að bókin sé brandari. Þegar farið er inn á síðuna hjá þessum drengjum og lesið er yfir athugasemdirnar þá eru sumir sem segja sína meiningu annaðhvort á síðunni þeirra eða bókinni. Það klikkar ekki að ef eitthvað er sagt sem ekki telst hrós þá hópast allir að greyis manneskjunni sem einungis sagði sína skoðun og rakka hana niður. Afhverju er ekki hægt að taka við gagnrýni nema með skömmum og niðurlægingu? Af hverju þar alltaf að svar með skít og skömm? Er þetta einhver tíska? Segið mér svo annað-hvað er að okkar ástkæra ylhýra tungumáli-íslenskunni? Af hverju þarf stanslaust að koma inn með slettur? Ef þessu heldur áfram eigum við á hættu að missa sérstöðu okkar sem tungumálið okkar er eftir allt of fá ár. Maður berst eins og rjúpan við að kenna Eyjólfi íslensku til þess eins að hann geti gert sig skiljanlegan í framtíðinni en svo er fólk sem býr heima að gefa skít í sína eigin tungu. Ég veit fullvel að þetta hefur verið svona í mörg ár en AFHVERJU? Hvað er svona hræðilegt við að tala gott og rétt mál? Og annað-í þessari Biblíu fallega fólksins segir maðurinn að þeir sem ekki eiga bókina séu ljótir. Hver er málið með það? Þeir sem eru fallegir nái lengra en þeir sem eru ljótir! Hvað varð um að koma sér áfram á getu, dug og hæfileikum? Stundum talar höfundurinn um konur sem drottningar en á öðrum stöðum sem kellingar. Það á að "tríta" þessar elskur sem drottningar en svo snýr hann sér í heilan hring og segir að það sé gott að eiga þessar kellingar að til þess að geta losað sig og tappað af! Á þessi blessaði maður ekki móður, systur, frænkur o.s.frv. ARRRG. Ég get orðið sjóðandi brjáluð á svona mönnum. Í mínum huga þá hafa þessir menn enga hugmynd um hlutina í kringum sig...það mætti halda að þeir fengju hugmyndir af kvenmönnum úr klámmyndum. Já einmitt-við erum allar í háhæluðum skóm og í skólabúningum.

Ég sé mig í anda eiga í samræðum við þessa drengi. Þeir myndu áreiðanlega reyna skjóta mig niður og segja mig vera púritana, rauðsokku, tepru og ljóta manneskju sem væri afrbrýðisöm út í þetta líferni þeirra. Mér er alveg sama hvað hver segir. Ég skil þetta ekki. Ég djammaði heil ósköp hér í den og hafði gaman af. Ég hitti fullt af fólki, skemmtilegu og öðru síðra skemmtilegu. Við vinkonurnar eigum margar sögur sem við yljum okkur við, liggur við í hvert sinn sem við heyrumst. Við komumst þræl oft á séns og þó erum við ekki útlits eins og Kate Moss eða aðrar fyrirsætur (við erum samt náttúrlega algjörar skvísur :) Æi..hvað segið þið um þetta allt saman? Mig langar að vita, bara svona fyrir forvitnissakir.

En svona að öðru. Hér á mínu heimili týndust páskarnir. Ég veit ekkert hvert þeir fóru. Eyjólfur og Bert lágu veikir með upp og niður og á páskadag þegar við vorum öll komin í sparifötin þá tók Eyjólfur upp á því að æla yfir okkur öll. Jakkafötin hans, bindið, sokkarnir-allt útatað. Ég tilkynnti mínum manni að við skyldum slá matarboðið af því þetta gengi ekki. Fyrir utan að hafa strákinn ælandi þá fannst mér einna verst að þurfa að taka matinn af litlu börnunum sem við bjuggumst við. Fallega hárbandið sem beið litlu stelpunnar verður að bíða betri tíma. Ég hlýt að koma því til hennar einhvernveginn. Í dag hef ég lítið annað gert en að klórþvo allt húsið svo nú ilmar allt af hreinleika og vonandi hef ég þrifið burtu veikindin líka. Bert er allur að koma til sem og Eyjólfur og ég vona að ég sleppi algjörlega. Ég er svooo klígjugjörn að ég myndi örugglega taka þetta út tvisvar-ég myndi gubba aftur bara vegna klígju á að hafa gubbað einu sinni...bjakk.

Þetta er nú orðin meiri langlokan, ég vona að þið entust í gegnum þetta. En ég kveð ykkur í kútinn og býð góða nótt. Svanfríður

Mér sýnist sem svo að öll bloggrútína sé komin í flækju hjá mér en ég held að það sé nú í lagi. Hér á mínu heimili hefur upp og niður veikin verið í hámarki í nokkra daga. Eyjólfur byrjaði og bóndinn smitaðist í kjölfarið og ég, sú klígjugjarna, hef átt í stökustu vandræðum stundum með sjálfa mig:) Ég held svei mér þá að þetta sé ein af ástæðum þess að ég varð ekki hjúkrunarkona eins og ég stefndi að í smá tíma..það hefði þurft að senda mig heim í hvert skipti sem einhver ældi.

Hér í henni Ammríku eru páskar rétt eins og annarsstaðar nema hvað að þeir fara einhvernveginn fram hjá manni. Þetta er svipað eins og með jólin, maður sér varla neitt í kringum sig sem minnir á páskana. Því þarf að finna þá inni í sér og það mun verða gert. Ég fór í gær og keypti heljarinnar skinku fyrir páskamatinn sem verður snæddur seinnipartinn í dag. Ég lenti í þeirri aðstöðu í gær að fá litla brotna fjölskyldu í heimsókn, fólk sem ég aldrei hafði séð áður. Mér leist sosum ekki mjög vel á föðurinn en börnin hans tvö, 18 mánaða og 2 1/2 voru yndisleg og eitthvað svo ein og afskiptalaus. Úr varð að þau komi í mat í dag. Alveg er það ótrúlegt hvað smá athygli gerir börnum mikið. Litla stelpan, með stóru brúnu augun sín og fallega síða hárið sem allt var út í loftið vegna vanhirðu fór að brosa og leika sér við Eyjólf og meira að segja leyfði mér að taka sig í kleinu. Þetta bara sýnir að öll börn eru eins, hvaðan sem þau koma og hvaða kynþætti sem þau kallast-þau þurfa bara blíðu. Mér er það óskiljanlegt afhverju margir foreldrar hugsi ekki vel um börnin sín...þetta gerir mig reiða. Þannig að í dag ætla ég út í búð og ætla að kaupa eitthvað fallegt í hárið hennar og gefa litla stráknum einn af mörgum böngsum Eyjólfs. Þetta er ekki góðsemi hjá manni-þetta er eitthvað sem flest allir með hugsun myndu gera.

Hitinn hér hefur stigmagnast undanfarna daga. Núna, nokkra daga í röð hefur hitastigið verið um 25 gráður. Fór reyndar upp í 27 gráður um daginn en það var eitthvað sýnishorn held ég, sólin aðeins að leyfa okkur að sjá hversu sterkt hún getur skinið. Í næstu viku ætla ég svo að byrja á garðinum mínum...mig langar að snyrta hann vel og nostra aðeins við hann. Setja falleg blóm niður og reyna að gera hann fallegan fyrir augað.

Ég kveð ykkur í kútinn og óska ykkur öllum GLEÐILEGRA PÁSKA. Páskakveðjur, Svanfríður.

Í dag, 12.apríl, eru 16 ár síðan ég fermdist. Sr. Guðmundur Örn Kjartansson fermdi okkur skólasystkinin og vorum við að mig minnir 32 að tölu, í tveimur bekkjardeildum. Án þess að tala illa um Sr. Guðmund þá verð ég bara að segja að hann var skrýtinn fýr og líkaði okkur krökkunum engan veginn við hann. Hann talaði um hluti við okkur sem ekki áttu heima í fermingarfræðslu og man ég að ég kom afar ráðvillt heim úr mörgum tímunum.

Ég fermdist trúarinnar vegna, ekki vegna gjafanna. Það er nú ekki oft sem ég tek djúpt í árina hér á þessari síðu minni en ég á afskaplega erfitt með mig þegar börn segjast fermast gjafanna vegna. Ég dæmi ekki börnin við þessi svör en mér finnst það sorglegt vegna þess að lífið er svo miklu meira en veraldlegu hlutirnir þó gott sé að eiga þá á stundum. Ég gæti skrifað langan pistil til viðbótar um þetta málefni en mér finnst það, persónulega ,sorgleg þróun ef ekki er hægt að gleðjast á hátíðum ef engar gjafir standa til boða. Ég hefði gifst Bert þó ég hefði engar gjafir fengið.

Mér fannst ég svo fín á fermingardaginn. Mamma og pabbi leyfðu mér að fá mér permanett í lubbann minn og svo fór ég auðvitað í hárgreiðslu snemmmorguns á sjálfan fermingardaginn. Ég fékk blóm í hárið:) Að skoða myndir frá þessum degi, sé ég bara hamingjusamt andlit og fullt af fólki sem kom í veisluna mína og gæddi sér á góðgæti. Mamma bakaði meira að segja brúna köku með hvítu kremi sem annars er bara borðuð á jólunum. Annað sem er mér afar minnisstætt voru öll skeytin sem mér bárust, þau þótti mér vænt um og á ég þau öll enn í dag sem og kortin. Á fermingardaginn hringdi Örn bróðir í mig og óskaði mér til hamingju. Ekki hafði ég fengið gjöfina frá honum en hann tilkynnti mér að hana fengi ég. Að lokum sagði hann að honum þætti vænt um mig. 3 vikum seinna upp á dag fékk ég pakkann, fallegt úr og geisladisk með New Kids on the Block. Akkúrat viku seinna var hann dáinn.

Það er gaman að skrifa þennan pistil því hugurinn er staddur heima í Hlíðartúninu og árið er 1990. Ekki veit ég afhverju en ég er með svona sætan kökk í hálsinum....það er gott að eiga góðar minningar.

Myndirnar hér eru ekki góðar en sína þó þessa flottu permanett hárgreiðslu sem ég skartaði. Þó mér hafi fundist þetta flott þá, þá get ég ekki annað sagt en mér detti til hugar rolla þegar ég skoði þær núna. En svona var nú tískan þá. Ég kveð ykkur í kútinn. Svanfríður
 

Klukkan er orðin allt of margt en ég bara kem mér ekki í háttinn, til þess er ég allt of upprifin og hefur þetta verið langur dagur. Í dag keyrðum við yfir fylkismörkin, til Wisconsin til þess að skoða Harley Davidson verksmiðjuna. Hún er risastór og fyrir Harley elskendur er þetta paradís á jörðu þannig að gestirnir voru yfir sig kátir. Þau fóru í skoðanaferð um verksmiðjuna á meðan við Eyjólfur lékum okkur í rokinu úti því ungabörn eru ekki leyfð inn á sjálft verksmiðjugólfið. Það var allt í lagi, ég vissi alveg af því þannig að við biðum bara róleg eftir að frænka og co kláruðu sig af og sjaldan hefur biðin farið illa með mann. Ferðalagið til Milwaukie var þó svolítið fróðleg en mér var blótað í fyrsta sinn á ævinni af lögregluþjóni! Jájá, það held ég nú. Hún öskraði á mig; what the f..... are you doing? Á leiðinni keyrðum við nefnilega fram á bílslys. Bíllinn lá klesstur við steyptan vegg sem skilur akreinarnar að og fórnarlambið sat við vegginn. 4 lögreglubílar voru á staðnum og lögregluþjónarnir allir úti til að hugsa um fórnarlambið og stjórna umferð. Auðvitað var allt stopp. Einn bíll var á undan mér og var lögreglukona að stjórna einhverju þarna-mér fannst frekar eins og hún væri í stresskasti og vissi varla hvað hún ætti að gera. Hún stendur þarna og er að segja mér og bílnum á undan að keyra áfram. Bíllinn á undan mér færist aðeins úr stað, sama gerði ég. Allt í einu öskrar lögreglukonan á mig þessi skemmtilegu setningu og ég vissi ekkert hvað ég hefði gert vitlaust. Í því kemur sjúkrabíllinn á fartinum og þá föttuðum við að hún hefði verið að gefa honum merki að koma-ekki mér! Það var eftir mér að misskilja það. En mér varð svo um þegar hún öskraði á mig að ég öskraði bara á móti; FYRIRGEFÐU KONA! En hún skildi það nú örugglega ekki svo ég öskraði aftur; SORRY:) Þetta var skondið og gat ég ekki annað en brosað út í annað-ég ætti ekki annað eftir en að keyra inn í hliðina á sjúkrabíl.

Mér fannst ég voða dugleg að hafa keyrt í nágrannafylki okkar. Mér finnst það eitthvað miklu meira en ég geri vanalega þó aksturstíminn sé ekki mikið lengri en þegar keyrt er frá mér og til Chicago. Ég hef verið mjög spennt í nokkra daga yfir þessu ferðalagi og hef sagt öllum sem ég hef hitt-einnig manninum sem afgreiddi mig með vatnsflöskuna í sjoppunni í dag-að ég væri sko að fara til Wisconsin. Mér fannst næstum eins og ég væri að fara til útlanda:) Ég vil ólm fara aftur og þá lengra inn í fylkið því þarna er afskaplega fallegt. Öðruvísi en í Illinois, meira land og fleiri tré. Ég sannfærði Bert að helgarfrí í tjaldi í Wisconsins væri þjóðráð...ég verð bara að finna tjaldsvæði með læk því fátt er betra en að sofna við lækjarnið á meðan maður kúrir sig ofan í svefnpokann í tæru loftinu.

Í gær fórum við í dýragarðinn. Ég hef ekki komið í dýragarð held ég síðan í Englandi 1984 svo ég skemmti mér konunglega. Við Eyjólfur vorum tekin traustataki af kengúru sem tróð okkur í pokann sinn. Eyjólfi leist ekkert voða vel á og vildi helst koma sér í burtu frá gúru kerlingunni. Við sáum fjöldan allan af dýrum og mörg hafði ég aldrei séð áður. En skemmtilegast fannst mér þó að sjá górillurnar og ein var að gefa unga sínum brjóst-hann var pínulítill og hjálparvana þar sem hann tottaði brjóstið. Fallegt. Hann hnoðaði brjóstið alveg eins og mannabörnin gera og mamman var jafn blíð við apaungann sinn eins og við erum við okkar börn. Yndislegt. Ég ætlaði varla að geta slitið mig frá þessari sjón.

En jæja þá. Klukkan er orðin eitt eftir miðnætti og ég ætla að kveða ykkur í kútinn og skríða upp í gestarúm til að lesa í bókinni minni-Lífsins tré-þar sem fjallað er um íslenska vesturfara á árum áður. Góðar stundir. Svanfríður 

Mikið er búið að vera gaman hjá mér og mínum í dag og í gær. Inda frænka frá Íslandi kom með sinn mann og barn í heimsókn í gær og verða þau hjá okkur fram á fimmtudag. Veðrið hefur verið gott og höfum við því varla verið heima. Á morgun verður svo farið í dýragarðinn, á þriðjudaginn fer ég með þau í Harley Davidson verksmiðjuna sem er í Milwaukie og á miðvikudaginn er stefnt á Chicago. Ég og Inda kynntumst 1999 en þó erum við systradætur. Fjölskyldusaga okkar er afar flókin, og verður ekki sögðu hér,svoleiðis að við í rauninni vissum ekki af hvor annari fyrr en þarna fyrir tæpum 7 árum síðan. Mamma hafði sagt mér frá henni og hún vissi af mér en stundum verður tíminn að vera réttur og fyrir 7 árum var hann það. Ég hringdi í 118, spurði um símanúmer Indu Bjarkar, hringdi, hún svaraði, ég bauð mér í kaffi og síðan höfum við verið að kynnast. Hún er góð stelpa og við erum líkar í okkur þó við gætum ekki verið ólíkari útlits.

Mig langaði bara rétt að segja halló við ykkur dúllurnar mínar og láta vita að hér í Chicago landi er allt gott að frétta. Ég kveð ykkur í kútinn og óska ykkur góðrar viku. Kveðja, Svanfríður sem talar íslensku allan daginn þessa dagana og gæti ekki liðið betur! Íslenskan er nefnilega svo yndislega fallegt tungumál-munið það og varðveitið.

Gleðilegan föstudag allir saman-það má alveg gleðjast á virkum og venjulegum dögum. Hugsið ykkur ef við mættum bara gleðjast á "rauðum" dögum og þyrftum svo að vera með skeifu alla hina dagana?! Þá væri ekkert gaman af lífinu.

Hugsið ykkur líka ef allir á Íslandi eignuðust börn í sama mánuðinum! Sömu reglur myndu gilda fyrir menn og dýr svoleiðis að einu sinni á ári væri fengitími. Götur borga og bæja tæmdust því allir hlypu inn í hús til að maka sig og 9 mánuðum seinna kæmi alger barnasprengja. En það væri hægt að gera gott úr þessu-hægt væri að selja túristaferðir sem væru kallaðar " Mökunarsiðir Íslendinga" og peningarnir myndu streyma í þjóðarkassann.

Lífið er nefnilega ekki alltaf eins og ferkantaður rass-það getur verið afskaplega skemmtilegt, furðulegt og fyndið allt í senn. Ég hló mig t.d. máttlausa um daginn. Ég keyrði niður götuna mína en varð svo að snarstoppa fyrir litlum íkorna sem var að rembast við að komast yfir götuna. Hann rogaðist með eitthvað matarkyns í kjaftinum en hvað sem það var, var svo stórt að hann missti það hvað eftir annað á götuna, gaf frá sér skrýtin hljóð, tók það upp og stríðið við matinn hófst aftur. Að lokum komst hann yfir götuna, fann sér tré og hóf að vinna í matnum. Ef maður lítur aðeins út fyrir ramman endrum og sinnum þá sér maður margt svo skemmtilegt.

Ég kveð ykkur í kútinn og óska ykkur góðrar helgar. Kærar kveðjur, Svanfríður

Mér finnst erfitt að horfa á lík. Ég fæ einhvern óskiljanlegan hroll um mig alla við að sjá lík.

Ég fór í kvöld á líkvöku eða Wake og er það í fyrsta sinn sem ég fer hér í USA. Þetta er með aðeins öðrum hætti en heima, allavega því sem ég þekki. Líkvaka getur bæði verið haldin í heimahúsi eða á útfararheimili og var þessi haldin á einu slíku. Mikið var af fólki og var búið að raða upp stólum á móti kistunni sem var opin. Fólk gekk að kistunni, horfði á hinn látna og gekk svo frá. Myndir úr lífi hins látna hengu uppi á korktöflu og boðið var upp á kaffi og kökur. Ég stoppaði aðeins í nokkrar mínútur, mér fannst þetta ekki vera staður til þess að vera með Eyjólf á. Hvort sem fólk hittist í kirkju, á útfararheimili eða annarsstaðar þá er nauðsynlegt að hittast og tala um þann látna, minnast þess góða. Það hjálpar öllum aðilum.

Í morgun og í dag hef ég verið að keyra hana Mary gömlu til og frá spítalanum þar sem gamli Tom liggur þungt haldinn. Hann þurfti blóðgjöf í morgun svo ég keyrði eins og drusluna dró svo að Mary gæti hitt hann...maður veit nefnilega aldrei hvernig fer. Þó að Tom sé 86 ára, sem er nú frekar hár aldur, þá er erfitt að horfa upp á mann sem alltaf hefur verið hress og sterkur, liggja bjargarlaus í spítalarúmi með ýmsar slöngur tengdar í líkamann. Það er sárt fyrir nánustu ættingja, eins og Mary, að þurfa að horfast í augu við að lífsförunauturinn sé að kveðja. Hún sagði við mig í dag að það skipti engu með aldurinn, söknuðurinn er alltaf sár og mikill. Hann er bara öðruvísi ef þú missir einhvern ungan og svo gamlan. Ég hræðist dauðann, ég hræðist hann afskaplega mikið. Ég hugsa þó ekki mikið um hann enda vil ég trúa að ég eigi mörg ár eftir en þegar ég hugsa um dauðann þá verð ég lítil og hrædd í mér og reyni strax að hugsa um eitthvað annað. Sumir fagna dauðanum, aðrir segja hann koma þegar tíminn er réttur. Ég bara hræðist hann. Þannig er það kannski ekki hjá ykkur en þannig er það hjá mér.

En þrátt fyrir þungar hugsanir þá er ég hress og kát-ég vil bara taka það fram svona ef þið haldið eitthvað annað. Vorið læðist upp að okkur hér og fer hitastigið ört hækkandi, það fór upp í 19 gráður í gær og var það yndislegt. Mér finnst svo gaman að vera til á vorin þegar allt lifnar við, fuglarnir byrja að syngja-þeir hafa verið það kurteisir að hefja ekki upp raustina fyrr en eftir 8 á morgnana hér fyrir utan gluggann minn. Eyjólfur er úlpulaus úti og með derhúfu og ég meira að segja gekk um eins og fín frú í nýju gimsteinasandölunum mínum um daginn. Ég er nefnilega prinsessa í felum:)

Ég kveð ykkur í kútinn og segi meyr við ykkur; mér þyki vænt um ykkur og hvet ykkur til þess að segja það við a.m.k. eina manneskju í dag. Svanfríður

Þessi fallega og góða kona á afmæli í dag. Hún er 55 ára og ber aldurinn vel í alla staði. Hún stendur sem klettur, er stolt amma og hefur alltaf verið mér innan handa. TIL HAMINGJU MEÐ AFMÆLIÐ. Afmæliskveðjur, Svanfríður, Bert og Eyjólfur Aiden

 

Það er nú ekki oft sem ég fagna helgarlokum en mikið óskaplega er ég fegin að það verði kominn mánudagur þegar ég vakna í fyrramálið. Þetta hefur verið afskaplega skrýtin helgi og lengi að líða. Síminn hringdi hér korter fyrir 6 á laugardagsmorgunn en gamla góða nágrannakona okkar var í símanum því eiginmaður hennar var svo veikur og hana vantaði að koma honum upp á bráðavakt. Bert keyrði þau þangað og beið svo með henni þar langt fram eftir degi. Á meðan hann var þar talaði ég í símann til þess að dóttir þeirra gæti fylgst með. Eftir að gamla Mary og Bert komu heim þá fór ég yfir til hennar og bauðst til að gista hjá henni því þau hjónin hafa verið gift í rétt tæp 60 ár og aldrei, nema einu sinni, verið aðskilin. Það er töggur í þeirri gömlu og sagðist hún ekki vera hrædd við einveruna því hún hefði besta vin sinn hjá sér-Guð. Ég get ekki mótmælt þannig rökum þannig að ég tók af henni loforð að hún skildi hringja ef hana vantaði eitthvað. Þegar ég fór frá henni var Bert í símanum að meðtaka þær fregnir að kunningi fjölskyldunnar hefði fengið hjartaáfall og dáið. Lá hann í 2 tíma á milli tveggja kyrrstæðra bíla í heimreiðinni dáinn, enginn sá þegar hann féll og því var ekki hægt að bjarga honum. Í morgun keyrði ég svo Mary gömlu upp á spítala þar sem hún eyddi lunganum úr deginum sitjandi með sínum manni, fárveikum.

Þessi mætu hjón, Mary og Tom, hafa verið gift í 60 ár n.k júní. Þau eru bæði rúmensk að uppruna og eignuðust tvö börn, dóttur og son. Sonurinn var myrtur ungur, fór út í sjoppu og var rændur og myrtur á leið hans heim. Morðingjar hans voru látnir lausir í fyrra og treystu gömlu hjónin sér ekki til þess að mæta fyrir rétt til að tala máli sonarins, að hamla frelsi morðingjanna. Mary sagði mér að við dauða sonarins hefði stór hluti hjartans dáið. Þessi gömlu fallegu hjón eru 86 ára og er Mary með eina þá fallegustu sál sem ég hef kynnst. Hún segir aldrei styggðarorð um nokkurn mann-ekki einu sinni um morðingja sonarsins. Hún er ávallt með bros á vör, segir ætíð eitthvað fallegt við fólk og ber fullt traust til Guðs. Hún kveður mig alltaf með Guðs blessun. Sál Mary er hrein og tær, ekki er vitund af beiskleika í henni og er hún algjör hetja í mínum augum. Hún segir manni svo margt án þess að opna munnin. Litlu, lúnu, bólgnu giktveiku hendurnar hennar fylla mig alltaf gleði og ró þegar þær snerta mig. Þessi litla kona sem oft hefur átt það erfitt er fyllt lífsgleði og ró þeirra sem margt hafa séð og sætt sig við orðinn hlut.

Ég kveð ykkur í kútinn, Svanfríður