Ég myndi ekki segja að ég væri ein af þeim sem lætur annað fólk vaða yfir mig á skítugum skónum en þó myndi ég segja að ég væri ein af þeim sem hugsar sitt í hljóði í stað þess að hætta á að lenda í rifrildi. Ég fæ ofboðslega illt í hjartað ef ég lendi í rifrildum eða rimmum og var kannski vegna þess auðveldur skotspónn " stóru" strákann hér í den. Ég vil að öllum lindi vel, ég vil ekki að fólk rífist. Ég er næm á tilfinningar fólks og á auðvelt með að sjá ef einhverjum líður illa. Þó ég eigi það til að lúffa þá endar það nú oftast nær þannig að ég stend á mínu. Ég lenti í atviki fyrir stuttu þar sem ég gat tekið ákvörðun; annaðhvort að lúffa og láta ganga yfir mig til þess að halda friðinn og eiga þá á hættu að verða ósátt við sjálfa mig-sem er auðvitað afar vont- EÐA að standa á mínu, segja mína meiningu og taka afleiðingunum. Ég tók seinni kostinn. Ég stóð á mínu, var ekki dónaleg, meinti það sem ég sagði og sagði það sem ég meinti. Og mikið afskaplega leið mér vel þegar þessu öllu saman var lokið. Ég var hræddust um að mér myndi líða svo illa í hjartanu á eftir en það gerðist ekki. Mér leið ekki illa á eftir enda var ég í fullum rétti, var kurteis en staðföst og sagði mitt. Eftir þetta þá var ég svo stolt af sjálfri mér, klappaði mér meira að segja á bakið!

Ég vil velja mína bardaga-sumir bardagar, að mínu mati, eru svo litlir að ekki tekur sig að pirra sig yfir þeim og því kannski lúffa ég-sé ekki tilganginn en í öðrum tilvikum þá er það ekki hægt og þá er ekkert annað hægt að gera en að spýta í lófana og láta sig hafa það.

Ég kveð ykkur í kútinn sem er hálffullur af Heineken bjór þessa stundina. Góðar stundir, Svanfríður

Vegna andleysis skrifara síðustu daga þá var Valkyrjuhittingur kærkominn. Ég er nefnilega svo akkoti heppin að vera partur af besta kvenfélagi á stór Illinois-svæðinu. Valkyrjur eru háværar, afar vitrar :), duglegar, stoltar, góðir kokkar, hláturmildar með eindæmum, þykir allur mjöður góður og síðast en ekki síst, fallegustu konur í Illinois - og ég neita að trúa að þið vænið mig um ósannindi!

Við mæðgin stigum léttfætt út úr húsi og hlakkaði okkur mikið til. Mig grunar þó einhvernveginn að Eyjólfur hafi haft litla hugmynd hvert förinni væri heitið en þrátt fyrir þessa óvissuför hjá honum þá samgladdist hann mömmu sinni afskaplega mikið og hélt uppi kátínunni í bílnum í þann eina og hálfa klukkutíma sem förin tók. Ég lenti í þeim skemmtilegheitum að eiga afmæli á leiðinni í Valkyrjuhittinginn því ég hef sjaldan lent í eins langri bið á rauðu ljósi og þarna. Löng flutningalest brunaði á snigilshraða fram hjá og svona til þess að gera biðina styttri fyrir þann 18 mánaða þá benti ég honum á tjútjú lestina. Ég hefði átt að sleppa því, því Eyjólfur sagði stanslaust: "mamma, tjúsjú" og fagnaði þessum staðreyndum með klappi og þannig gekk það......Ekki var maður svikinn við móttökurnar því á borð var borinn mexíkóskur matur. Húsráðandi varaði aumingjann, mig, á að hann væri svolítið sterkur, það væri chili í réttinum en hann væri þó ekki eins sterkur á öðrum endanum. Ég hámaði í mig matinn en fannst hann þó aðeins of sterkur fyrir minn smekk-enda átti ég í stökustu vandræðum með vinstri síðuna á mér eftir matinn og alveg þar til í morgunn:) Ég var eitthvað svo hörð að innan! Eftir heimsóknina var ein Valkyrjan elt heim. Þar máluðu ungviðin á blöð, með puttamálningu. Eyjólfur misskildi eitthvað því fyrst fór mest öll málninginn upp í hann og varð hann því fagurblár um munninn en hver og einn túlkar sína list og ekki ætla ég að rífa kjaft við því.

Eftir tæpa 2 stunda heimsókn var kvatt því við mæðginin héldum förinn áfram. Var förinni heitið til afskaplega magamikillar konu en þar sem hún á að eiga barn núna á næstu dögum er það skiljanlegt. Hún tilkynnti mér það að vegna matarlauss ísskáps þá væri betra að fara út að borða og ætluðum við því á MEXÍKÓSKAN veitingastað. Mér varð allri lokið. Ég lét mig þó hafa það en fékk mér bara kjúkling og sleppti að borða baunirnar því ég var enn svo slæm í síðunni af hádegismatnum..uhumm. Eyjólfur var hrókur alls fagnaðar. Hann heilsaði öllum þarna inni, með vinsamlegu "hæ-i". Hann vandaði sig svo að borða sjálfur að ég varð að fara með hann inn á bað til að þvo honum um hendurnar. Á leiðinni þangað þá veifaði hann til allra matargesta og voru þeir margir og af hinum ýmsu þjóðernum en í augu barnsins skiptir það sem betur fer engu máli. Þegar við svo gengum aftur til baka af salerninu þá veifaði Eyjólfur til fólksins aftur, brosti sínu blíðasta og sagði "baaææ". Ég bað fólkið vinsamlegast um að segja bless á móti og viti menn! ALLIR inni sögðu einum rómi, hátt og snjallt: BÆ og veifuðu. Á þeirri sekúndu flaug í gegnum huga minn að í stað þess að senda sáttarsemjara út um allan heim til þess að redda heimsmálunum þá væri örugglega áhrifaríkara að senda lítil, saklaus, brosandi börn því ef eitt lítið bæ getur fyllt heilt veitingahús af brosi og hlýju þá er enn von í þessum heimi.

Þegar heim til magamiklu konunnar var komið og allt komið í ró þá hélt ég á tímabili að ég væri á leiðinni upp á sjúkrahús með hana því hún byrjaði að fá hríðir. Nú var illt í efni; eiginmaðurinn sem er flugmaður var í loftinu og enginn var til að passa börnin. En þetta reyndust falskar hríðir svo ekki fékk ég að verða þeirrar gæfu aðnjótandi að sjá lítið kríli líta heiminn augum en það er líka ekki mitt djobb að taka þátt í því-en mikið hefði það þó orðið spennandi.

Eftir ágætan nætursvefn við hliðina á hrjótandi barni þá var förinni heitið í Valkyrjukaffi, enn á ný. Ekki sveik það frekar en fyrri daginn og naut ég mín í botn. En einhverntíman endar allt og við tók heimferð sem tók allt of langan tíma. Ég hlakkaði til félagsskapar Eyjólfs en stundum er komið gott hjá litlum mönnum og því varð ég að syngja ein með Svanhildi, Ómari Ragnarssyni, Bessa Bjarna og öllum hinum því sumir....sváfu .

Ég kveð ykkur í kútinn, sem orðinn er fullur og býð ykkur glöð góðs dags. Svanfríður 

Jæja gott fólk-mikið óskaplega vona ég að þið séuð hress, kát og í sokkum.

Nú hef ég setið við tölvuna í 20 mín og reynt að skrifa eitthvað hér á bloggið. Það kemur ekki neitt, ég er gjörsamlega tóm. Mig langaði að tala um gúmmískó en hef voðalega lítið um þá að segja nema að þeir standa alltaf fyrir sínu. Einnig var mér hugsað til þess þegar við vorum útskrifuð af fæðingardeildinni með Eyjólf og ein ljósan hafði frétt að við hefðum gift okkur og skírt drenginn. Hún óskaði okkur til hamingju með allt saman og spurði svo hvaða nafn stráksi hefði fengið. Ég sagði Eyjólfur Aiden. Ljósan ljómaði og sagði, "jáá, Eyjólfur Heitinn! Ég ætti nú ekki annað eftir.....

Ég kveð ykkur í kútinn sem er alveg galtómur enn eina ferðina. Ætti maður að hafa áhyggjur af þessu? Ég bara spyr. En ég óska ykkur góðs morgundags, í eða ekki í sokkum. Svanfríður

Blessuð öll saman. Ég legg ekki í þungar pælingar, hugsanir né skrif þessa mínútuna...er aðeins of andlaus fyrir síðuna mína þessa stundina. Mér finnst ég hafa skrifað um allt sem mér dettur til hugar...einhverjar hugmyndir?

Annars hefur veðrið verið frábært hér í morgun og sýnist mér að eftirmiðdegið verði ekki síðra. Skellti hér inn tveimur myndum af okkur litlu familýunni þar sem við tókum spássitúr í morgunsólinni.

Ég kveð ykkur í kútinn sem er að vísu ekki nema hálf fullur þessa stundina. Svanfríður
 

Í kvöld bankaði hugljómunin upp á! Það kveiknaði á peru og ég heyrði þegar kveiknaði á henni. Þið sem lesið þennan pistil eruð kannski fyrir löngu búin að uppgötva þetta sem ég komst að í kvöld en mér varð svo mikið niðri fyrir að ég hélt Bert föngnum í áreiðanlega 20 mínútur á meðan ég lét gamminn geysa (mikið óskaplega tekur örugglega á taugarnar að vera giftur mér á stundum....) En hvað er málið? Af hverju kveiknaði á peru? Fyrr í dag flaug spurning upp í huga mér-hún kom allt í einu og ekkert sérstakt kom henni þangað. Við Bert fórum í labbitúr með strákinn. Við gengum hönd í hönd og spjölluðum um allt og ekkert, þ.á.m. sambönd kynjanna. Þá fór ég að spá; hvaðan fáum við allar þær hugmyndir um hvernig hjónabönd/sambönd eiga að vera?

Alveg frá því ég var lítil stelpa þá hef ég haft mínar hugmyndir um hvernig ÉG vilji að karlmaður komi fram við mig. Hann á að gera svona, vera svona, tala svona, vera bara einhvernveginn SVONA. En ég var samt aldrei viss um hvernig "SVONA" hann átti að vera. Hann átti auðvitað að vera góður, skemmtilegur, fallegur, hávaxinn, dökkhærður. Hann átti líka að vera með tinnusvartar augnabrýr og himinblá augu. Ef ég findi hann þá yrði sambandið sko fullkomið. En viti menn, ég fann akkúrat þesskonar mann einu sinni-ég varð ástfangin um leið og ég sá hann, alveg um leið og þvílíkt sem sá maður rændi huga mínum. Á milli okkar var allt voða saklaust og sætt sem gerði mig enn ástfangnari af honum. Tími kom að ég þurfti að kveðja en alltaf var sárt þegar ég vissi af honum með annari konu því hann var MÍN fyrsta ást. Mörgum árum eftir okkar fyrstu kynni, hittumst við á ný og þó ég hafi verið "frátekin" á þeim tíma þá var hann enn MÍN fyrsta ást og þess vegna mér afar kær og mátti enginn annar sem ég þekkti vera með honum því þá hefði það á einhvern hátt eyðilagt það að hann var MÍN fyrsta ást og því einhvernvegin mjög nauðsynlegt fyrir mig að eiga þá tilfinningu alveg ein. En þrátt fyrir allar þessar tilfinningar sem ég bar í brjósti þá var nálgun mín á minni fyrstu ást frekar eigingjörn en oftast er ástin það.

Margir eru óheppnir í ástarmálum og þurfa að kyssa marga ljóta froska þar til þeir finna prinsinn /prinsessuna. Ég er ekkert öðruvísi en aðrir í þeim málunum. Ég hef kynnst góðum drengjum og ljótum drengjum en besta drengnum giftist ég. Þrátt fyrir að margar ástæður séu fyrir sambandsslitum þá er það eitt sem ég sá í kvöld þegar kveiknaði á perunni og er ein af þessum ástæðum ÉG. ÉG fór í sambönd en horfði oft á þau einungis frá MÍNU sjónarhorni. MÉR voru aldrei gefin blóm (ég hef ekki einu sinni gaman af afskornum rósum). MÉR var aldrei boðið út til útlanda í rómantíska ferð. Gerði ég þetta við mótaðilann? Ekki get ég sagt það nei.

Ég hef haft mínar hugmyndir af samböndum úr bókum, bíómyndum og fantasíum sem oft eiga sér enga stoð í raunveruleikanum en í kvöld breyttist það allt! Og mikið er það mikill léttir, ég verð nú bara að viðurkenna það. Við vitum öll að sambönd gangi ekki nema með mikilli samvinnu, virðingu, trausti, ást og umhyggju og svo miklu meira. Einnig verður maður að vera tilbúinn til að gefa mikið af sér, leyfa mótaðilanum að sjá veikleika manns sem og styrk því ef ekki, hvað er maður þá að gera í hjónabandi / sambandi? Það er ekki hægt að ætlast til að mótaðilinn viti hvað maður hugsar-ég hef fáa þekkt sem eru algerir hugsanalesarar. Það má alveg vonast til að mótaðilinn geri manni stundum dagamun en maður verður að gjörsvovel að gera það á móti. Ég má ekki verða fúl ef mótaðilinn, Bert semsagt, gerir ekki eitthvað sem ég vonaðist til að hann gerði en hafði þó ekki hugmynd um að ég vildi að hann gerði! Ég verð, veskú og góða nótt að benda honum á að þetta er það sem ég vilji stundum. Hjónabandi / sambandi er hægt að líkja við kennara og nemendur (nú kemur kennarinn upp í mér); HVERNIG EIGA NEMENDURNIR AÐ LÆRA EF KENNARINN KENNIR ÞEIM EKKI HLUTINA?

Eftir að kveiknaði á minni peru í kvöld, þá slakaði ég fullkomlega á í fyrsta sinn í langan langan tíma því ég gerði mér grein fyrir að ég get ekki beðið eftir einhverju óraunhæfu því lífið er ekki óraunhæft-ég lifi í raunveruleikanum og punktur. Ég ber sömu væntingar í brjósti og ég hef alltaf gert en sú breyting hefur orðið á, að hvað hjónabandið varðar, þá eru fætur mínir aðeins komnir á jörðina og við það líður mér svo ofboðslega vel.

Lífið er ekki skáldsaga og því er það svo skemmtilegt-við vitum ekki hvernig það endar. En ég er minnar gæfu smiður, rétt eins og þið, og því er það undir okkur komið hvernig við byggjum það upp, á sandi eða bjargi....ég kýs bjargið!

Ég kveð ykkur í kútinn og hlakka til að sjá hver ykkar persónulega skoðun á þessum málum er?!? Svanfríður

Kæru lesendur-ekki vera hrædd, það sem þið horfið á er ekki eggaldin, þetta er ég þarna-ég komst bara að því áðan að neyðin kennir naktri konu svo sannarlega að spinna! Ég er nefnilega í vanda með toppinn á mér-hann er svo síður að hann liggur í augunum á mér og það liggur auðvitað í augum uppi að það er óþægilegt að hafa toppinn í augunum-er það ekki augljóst? Ekki kemur til mála að fara í klippingu þannig að ég fór því út í kjörbúð áðan og keypti mér hárbönd sem voru í tísku þegar ég var u.þ.b. átta ára gömul. En hárbandið vinnur sína vinnu og heldur toppnum frá augunum. Þessi múndering verður þó einungis notuð innandyra-ég legg ekki í að fara með svona hárband út. Það er allt í lagi að setja þetta á netið því á þessa síðu fer enginn kani svo ég er seif!:)
Eins og þið sjáið þá er algjör gúrkutíð í skrifum mínum en ég er svo gallharður bloggari að ég varð bara að skrifa eitthvað:) Það er ýmislegt sem ég gæti skrifað um þó en það eru viðkvæm málefni og vil ég ekki þannig skrif á þetta blogg. Hér á öllum að líða vel þegar þeir koma í heimsókn þannig að ég sleppi öllu því sorglega og leiðinlega sem ég heyri, sé eða les. Að vísu fékk ég svolítið í magann áðan verð ég að viðurkenna. Ég þurfti að kenna í dag og kom heim um hálf átta leytið. Bert sagði mér frá símtali sem hann fékk frá yfirmanni hans í hernum-Hr.Navy. Sá hringdi til að segja honum að menn úr deild Berts og úr fleiri varaliðs-deildum hefðu verið kallaðir til Íraks. Ég spurði Bert hvort menn eins og hann-þá á ég við, komnir langt á fertugsaldurinn og ekki í besta líkamlega forminu (ég reyndi að tína allt til) væru nokkuð sendir. Því miður tjáði Bert mér það að einn úr hans deild, jafngamall honum og nýkominn í deildina hefði farið til Texas um daginn í þjálfun áður en haldið verður til Íraks. Bert getur að vísu fært sig um set í deildinni til þess að sleppa við að verða sendur út en ef hann gerir það þá missir hann af miklu,t.d. myndi eftirlífeyrir hans rýrna og það vill hann ekki. Enda búinn að vera í Hr. Navy í 15 ár og vill klára en hann á rúm 5 eftir. Ég hef fulla trú á því að hann verði ekki kallaður til, ég bara trúi því ekki og vil ekki trúa því. Ég trúi ekki að Hr. Navy taki Bert frá mér á afmælisdaginn og líka í 18 mánuði til þess að sinna skyldum í Írak. Ef svo er þá tek ég mig til og hendi öllum plötum sem ég finn sem innihalda lagið "In the Navy"! En svona án gríns, þá höfum við enga trú á að hann verði sendur eða réttara sagt, við viljum ekki trúa því. Það bara má ekki gerast. En svona er lífið, stundum ræður maður ekki hvað gerist vegna þeirra ákvarðanna sem við tökum í lífinu.
Litli vinurinn ykkar hann Eyjólfur Aiden varð eins og hálfs árs í dag! Ótrúlegt hvað þessi tími líður hratt. Hann stækkar á hverjum degi, það liggur við að maður taki eftir því. Hann er duglegur strákur, hættur að gráta þegar hann kveður mig hjá dagmömmunni, hann kallar á köttinn BOB með nafni, hann segir gobbedígobb, hann dillar sér þegar hann heyrir tónlist og svo margt margt fleira. Hann er líf okkar og yndi og gerir ekkert annað en að lífga upp á tilveruna en þannig á þaðnú líka að vera.
Ég kveð ykkur í kútinn og óska ykkur góðs dags. p.s ég veit ekki af hverju textinn kemur undirstrikaður-þið afsakið það.

Ég þoli ekki mannmergðir. Ég þoli ekki að vera á stöðum þar sem ég þarf að berjast fyrir tilveru minni og andardrætti. Ég vil vera á stað þar sem ég geta hoppað til hægri og vinstri án þess að rekast í fólk. Ég hefði í rauninni átt að sleppa því að fara í IKEA í dag því ég vissi sosum alveg út í hvað ég var að fara en mig vantaði kommóður. Mig vantaði þær ekki á morgun eða í næstu viku, mig vantaði þær í DAG. Við skötuhjúin hefðum aldrei lagt upp í svona háskalegt ferðalag í byrjun okkar sambands því við erum svo ólík þegar kemur að svona verslunarferðum-Bert vill bíða og sjá, ég vil bara sjá og kaupa ef mér líst vel á:) En við lærum inn á hvert annað auðvitað svo við fórum óhrædd í dýragarðinn í IKEA og stóðum okkur mjög vel myndi ég segja því við skoðuðum, ákváðum en biðum ekki neitt heldur bara keyptum og vorum komin út aftur um einum og hálfum tíma eftir að við gengum inn. Mjög vel að verki staðið hjá okkur. Væri ekki agalega gott að geta gert eins og ríka fólkið? Láta bara loka búllunni ef þarf að versla? Ef ég gæti það þá myndi ég sleppa við allan þennan pirring og þessa óendalegu þreytu sem yfir mig kemur þegar ég fer inn í stórar verslanir. Ég gæti þannig séð hætt að fara í verslanir, það er hægt að gera sömu kaup á netinu. En ef ég gerði það yfir hverju ætti maður þá að kvarta? :)

Annars var kvöldið í gærkveldi alveg frábært. Við íslensku valkyrjurnar hittumst yfir mat, drykk og spjalli og var það akkúrat sem ég þurfti. Ég var svolítið lengi að koma mér í gang því það var svo langt síðan ég fór síðast út án Eyjólfs að heilinn þurfti að venjast því að heyra ekki "mamma" en þegar ég hrökk í gang þá var ekki aftur snúið og skemmti ég mér konunglega. Mér finnst bara að Íslendingafélagið hér í Chicago ætti að spandera í eins og eina rútu og rútubílsstjóra sem gæti sótt mann, keyrt mann á áfangastað og skutlað manni svo aftur heim því mér finnst ekkert gaman að fá mér vanillusjeik í fordrykk-ég hef meira gaman af einu góðu hvítvínsglasi en án rútunnar þá held ég mig við sjeikinn.

En ég er mjög sátt við mig og mína eftir alveg ágæta helgi. Vonandi eruð þið það líka-ef svo er látið mig þá endilega vita því það er alltaf svo gaman þegar fólk er glatt og ánægt. Finnst ykkur það ekki? Ég kveð ykkur í kútinn með fullan munn af Freyju möndlum og býð góða nótt. Svanfríður

Jæja þá-það kom að því! Ég lamdi Bert í kvöld en ég hafði góðar ástæður fyrir því.

Ég er svo glöð að ég ræð mér varla fyrir kæti. Ég er loksins búin að eignast DVD spilara sem spilar íslenskar myndir! Eins og flestir vita þá er ekki hægt að spila dvd myndir fyrir evrópsk svæði hér í Bandaríkjunum því kanar þurfa alltaf að vera öðruvísi en restin af heiminum en það eru nú engar fréttir:) Og vegna þessa vesens hef ég ekki getað horft á þessa einu! dvd mynd sem ég á að heiman en hún fjallar um seinni heimstyrjöldina og hefur mig dauðlangað til að horfa á hana alveg síðan ég flutti út en ekki getað. En núna frá með kvöldinu í kvöld þá get ég það. VEIIIII. En það allra besta er að nú getur Eyjólfur minn horft á myndir með íslensku tali og því mun ég setja Bangsimon og Frílinn í spilarann á morgun í staðinn fyrir Heffalump eins og það þýðist yfir á engilsaxneskuna. Nú mun ég líka bara biðja um dvd myndir með ÍSLENSKU tali fyrir Eyjólf í afmælis-og jólagjafir.

Eins og ég hef nú gaman að því að blogga þá hef ég voða lítinn tíma núna því ég verð eiginlega að fara að horfa á dvd myndina mína-ohhh,lífið er svo ljúft og eins og þið sjáið þá þurfa hlutirnir ekki að vera stórir svo maður verði alveg yfir sig hoppandi kátur! Ég kveð ykkur í kútinn og býð góða nótt.

p.s Þegar ég kom inn úr dyrunum í kvöld þá tók Bert á móti mér. Er ég kyssti hann á kinnina þá sá ég útundan mér hvar risastór svört loðin ógeðsleg könguló skreið á hálsinum á honum og labbaði eins og ekkert væri innan undir bolinn hans. Mér brá svo að ég byrjaði að öskra, hoppa (eins og það bjargi nú einhverju) og lemja hann. Það snar fauk í annars minn rólega eiginmann og spurði hann með þjósti " what the fxxxx are you doing Swany?" Ég benti honum á að það væri könguló að skríða á bakinu á honum og vildi að hann dræpi hana. En Bert þurfti fyrst að setjast á hækjur sér og SKOÐA hana-kommon. Svo tilkynnti mér hann rólega að honum þætti hún vera ansi stór en ég var ekkert spennt fyrir þeim fréttum....en þegar menn vilja spurja og skjóta svo þá missa þeir af bráðinni þannig að núna er þessi ógeðslega könguló að spígspora sprellalæf einhversstaðar inni í húsinu og ég sit hér við tölvuna og klæjar alveg óskaplega út um allan líkama. Ég er að hugsa um að sofa vel klædd í nótt svo hún býti mig ekki.

Í kvöld komumst við Bert að því að hann verður ekki heima á afmælisdaginn minn í júlí!!! Segi og skrifað. Þetta eru nú kannski svona smá ýkjur því hann kemur heim seint að kveldi 30. afmælisdagsins míns. Þó að himinn og jörð farist nú ekki við þetta þá urðum við (þó aðallega ég) svekkt þegar við komumst að þessu. Veit herra Navy ekki að ég er að verða þrítug? Veit herra Navy ekki að ég hef hlakkað alveg óstjórnlega mikið til þessa dags í 30 ár? Nei, ég held að herra Navy geri sér enga grein fyrir fúllyndi mínu núna og mér finnst að þessi háu herrar í The Navy ættu að skammast sín. Finnst ykkur þetta ekki hneisa? En í rauninni ætti það að vera ég sem ætti að skammast mín yfir því að vera að svekkja mig á einhverju eins og einu stk. 30. afmælisdegi sem ég fæ jú, bara lifað einu sinni. The Navy er náttúrulega mjög mikilvæg stofnun, þeir fengu meira að segja lag samið um þá, In the Navy sem flest allir jarðarbúar hafa dillað sér í taktföstum takti við til fjölda ára.....nei...ég ætla ekki að skammast mín-herra Navy getur gert það! En nú er ég búin að ausa úr skálum fúllyndi míns og get því haldið áfram með skrifin-ég sem ætlaði ekkert að skrifa um þetta-ætlaði að skrifa um eitthvað allt annað en nú hef ég gleymt hvað það var! Og allt er þetta herra Navy að kenna.

En svona að allt allt öðru. Í nokkuð mörg ár hef ég borið þann draum með mér að halda tónleika fyrir heyrnalausa. Heyrnalausir geta notið tónlistar í gegnum víbringinn sem berst frá tónlistinni og geta þar af leiðandi til dæmis dansað. Ég held meira að segja að heima á Íslandi sé / var til kór heyrnalausra. Þegar ég var í námi þá vann ég mikið með tónverkið Hljómsveitin kynnir sig e. Benjamin Britten þar sem öll hljóðfæri sinfóníuhljómsveitarinnar eru kynnt á afar skemmtilegan hátt. Ég gerði stórt verkefni um þetta tónverk og vann mikið með það svo í kennslu. Mér datt í hug að hægt væri að gera enn meira með það og langar mig að koma verkinu fyrir hljómsveit. Svo langar mig að setja liti í þetta og tengja hvern lit við hverja hljóðfærafjölskyldu, þannig að þegar slagverkin spila t.d þá blikki t.d rauður litur í takt við spilið. Með því og víbringnum sem tónarnir gefa af sér þá geta bæði heyrnalausir og heyrandi notið tónlistarinnar. Ég væri fyrir löngu búin að gera þetta ef ég hefði fjármagn og réttu tengslin en þau hef ég ekki haft.....þar til kannski í dag! Dagmamma Eyjólfs og hennar maður, sem er stjórnandi að atvinnu, þekkja til heims heyrnalausra. Þau þekkja kennara við heyrnleysingja skóla hér og einnig þekkja þau til fólks sem gætu hjálpað mér við þetta verkefni. Þau ætla að hafa samband við fólk fyrir mig og koma á fundi! Spennandi. Svo núna þarf ég að koma hugmyndum mínum á blað og kynna fyrir þessu fólki. Loksins fór boltinn að rúlla og ég vona að eitthvað eigi eftir að koma út úr þessu...ég sé þetta fyrir mér og hlakka til að sjá hvert framhaldið verður.

Hafið það gott og ég kveð ykkur í kútinn, Svanfríður

Það er fyndið hvað hugur manns getur ferðast langar leiðir á stuttum tíma. Í gær var ég á kafi í draumórum og "þykistuleikjum" og ímyndaði mig á spjalli við meistara Ingólf Arnarson en í dag hef ég verið með fæturna svo pikkfasta á jörðinni að mér var ekki farið að standa á sama á tímabili.

Stundum finnst mér tíminn líða svo hratt að mér finnst ég ekki hafa tíma til að gera neitt. Nú getið þið sum hugsað "hvað er svona mikið að gera hjá henni, hún vinnur ekki einu sinni 100 % vinnu!" Þrátt fyrir að ég sé heimavinnandi að mestu þá er alltaf nóg að gera. Í dag þegar ég hafði lokið skylduverkunum af, útréttað, gert mig klára fyrir píanókennslu, endurskrifað túlkaverkefnin mín niður, þá ákvað ég að gera ekkert annað en að fylgjast með honum Eyjólfi mínum. Það er ekkert skrýtið að tíminn líði fljótt með lítinn spretthlaupara á heimilinu-það er ótrúlegt þolið sem þessi börn hafa. Hann þreyttist ekkert á því að hoppa í gestarúminu og þó hoppaði hann alveg heillengi. Hann þreyttist ekki á að hlaupa fram og til baka um litla húsið okkar og hló og skrýkti við hvert spor sem hann tók. Hann þreyttist ekki á að dansa við söng Mikka ref eða við hin lögin sem ég spilaði fyrir hann. Hann þreyttist ekki við að borða allan matinn sem ég gaf honum. En ALLT Í EINU var eins og tappinn hefði verið tekinn úr. Þegar ég kom heim úr kennslu þá var allur kraftur úr mínum dreng og eftir kvöldmatinn var hann eins og snitti í fanginu á mér þar sem hann hnoðaði hökuna á mér með vinstri hendinni og strauk hendina á pabba sínum með þeirri hægri. Ég fór með hann upp í rúm, las fyrir hann eina bók og hann var sofnaður áður en ég komst á síðustu blaðsíðuna. Lengi vel sat ég bara og horfði á hann og furðaði mig á þessu kraftaverki sem hann er í mínum augum. Ég hlakka til að takast á við morgundaginn því lífið er allt of stutt og því verður maður að njóta gæfunnar sem manni hefur verið gefin.

Ég vona að þið njótið gæfu ykkar, hver sem hún er því allir eiga skilið að vera glaðir og hamingjusamir.

Ég kveð ykkur í kútinn. Svanfríður sem finnst hún vera eitthvað svo rík akkúrat núna. 

Draumar og draumórar

Ef væri til tímavél þá myndi ég vilja fara aftur í tímann. Ég myndi vilja fara á marga staði og taka þátt í ýmsu. Ég væri til í að hitta Ingólf Arnarson-ekki þó bróður pabba, því hann býr á Egilsstöðum og ég get hitt hann hvenær sem ég vil-nei, ég væri til í að hitta THE Ingólf Arnarson og hjálpa honum að koma öndvegissúlunum fyrir, setjast svo yfir mjöð og spjalla um landsins gagn og nauðsynjar. Einnig hefði ég ekkert á móti því að taka þátt í milljónagöngu Dr. M.Luther King og taka þátt í að bæta kjör svartra. Svo væri ég til í að fara aftur í seinna stríð og taka þátt í neðanjarðarhreyfingunni til að koma nasistunum fyrir bí. Stundum vildi að ég gæti dottið inní sögubækurnar og séð það sem maður hefur lesið um. Ég nefnilega á það til að gleyma mér í dagdraumum og á einu augabragði er ég orðin aðalþátttakandi í hinu og þessu og stundum kemur það fyrir að vegna mín, verður allt betra! En það eru jú bara draumórar því í raunveruleikanum get ég bara reynt að gera líf fjölskyldu minnar gott og enn betra en það er í dag. En draumar eru nauðsynlegir þrátt fyrir allt.

Ég á gott kvöld í vændum því í dag keypti ég mér Shindler´s List á DVD og er diskurinn fullur af aukaefni; viðtöl við Shindlers gyðingana og annað í þeim dúr. Draumurinn er að komast til Washington DC og skoða SHOA safnið sem er helfarar safn-ef þið hafið áhuga þá er meira að segja linkur á safnið til hægri á síðunni. En ég hlakka svo til að skoa diskinn að ég ætla að kveða ykkur í kútinn og heyra í ykkur seinna. Ekki taka því þannig að ég taki dvd mynd fram yfir ykkur....allavega ekki alltaf:) Góða nótt og megi guð og góðir vættir vaka yfir ykkur. Svanfríður

Gott fólk, this is the interpreter speaking!

Símasetunni lauk í dag og nú má ég taka við túlkasímtölum. Ekki býst ég við að þau verði mörg en 17 sinnum hafa Íslendingar þurft á túlk að halda síðan í september á síðasta ári. Ég verð þó að segja að mér finnst það þokkalega mikið því ég hélt að miklu færri þyrftu á túlk að halda. Það sem gerist ef ég verð kölluð til er að síminn hringir hjá mér og ég spurð hvort ég geti túlkað. Það sem ég þarf svo að gera er að vera brú á milli íslendingsins og þess aðila sem íslendingurinn á í viðskiptum við. Þau viðskipti geta verið margskonar, s.s lögregla, læknir,dómari,fyrirtæki ýmisleg, tryggingarfélög o.s.frv. Túlkur er í raun ósýnilegur og er í raun ekki svo frábrugðin heyrandi manni sem talar táknmál við þann heyrnarlausa. Túlkur má ekki koma sínum skoðunum á framfæri, hann má ekki grípa fram í, hann má ekki spjalla um daginn og veginn við þann sem hann túlkar fyrir og margt margt annað. Túlkurinn verður að gæta tungu sinnar, hann verður að vera kurteis á allan hátt.

Ég er svolítið kvíðin fyrsta samtalinu sem ég á eftir að fá því enginn er til að halda í hendina á mér svo ég verð bara að vona að ég klúðri engu. En svona til að hvetja mig áfram þá segi ég við sjálfa mig að ef ég gat flutt út til USA með pínulítið barn og staðið mig í því-þá hlýt ég að komast í gegnum svona túlkasamtöl:)

En nú sjáið þið vesalings eyrað á mér, hvernig það lítur út eftir allan tíman sem það eyddi, límt upp við símtólið. HEADSETT er eitthvað sem ég verð að fjárfesta í! En ég kveð ykkur í kútin, svo sæl og ánægð eftir störf dagsins. Svanfríður túlkur!

9 tímar að baki með tólið á eyranu sem orðið var vel rautt og þrútið í lok dagsins. En það birtir til....bara 7 tímar með tólið á eyranu eftir og ein pása-ég hefði átt að fjárfesta í heyrnatæki eða svona headsetti. Maður er alltaf vitur eftir á.

Ég kveð ykkur í kútinn, Svanfríður símamær.

Jæja, þá er komið að því að ég leggist í símavændi! Á morgun mun ég eyða 9 tímum í símanum, hvorki meira né minna. Og það besta við það er að ég þarf ekki að borga brúsann. Ég tek þátt í túlka-námskeiði á morgun og á föstudag. Sem betur fer lumum við á einum antik snúrusíma (munið ekki eftir þeim?) og mun ég notast á við hann því þráðlausi síminn myndi deyja fyrir hádegishlé. Ég veit ekkert út í hvað ég er að fara en ég býst við að ég læri inn á hvernig ég á að haga mér sem túlkur, hvernig ég á að svara í símann-kannski á ég að segja "Hello", kannski "Bon jour meine Damen und Herren"- maður veit aldrei en að því kemst ég á morgun. Eyjólfur verður hjá dagmömmunni frá 9-19 svo þetta verður langur dagur hjá honum líka. En ég ætti að geta heilsað honum þegar ég næ í hann:)

Akkúrat í þessum töluðu orðum eru þvílíkar þrumur og eldingar að ég horfi út um gluggann á svart-gulan himininn. Hann blikkar eins og diskóljós. Það kæmi mér ekki á óvart að tölvuskjárinn færi að blikka líka. Fjölskyldan sem ég bjó hjá úti í Austurríki þekkti mann sem dó þegar hann fór í bað í þrumuveðri-ég ætla sem sagt að fresta kvöldsturtunni til morguns því mér er sagt að það sé skildumæting á námskeiðið á morgun og því ætla ég ekki að hætta á að það sama komi fyrir mig og greyis austurríkismanninn.

Mér er spurn vegna símadagsins sem ég á í vændum : eru ekki til neinir fyndnir símabrandarar? Ef ekki getum við þá bara ekki búið til svo sem einn? " Hring hring!!!! "Halló, hver er þar?" "Þetta er Bolli" " Bolli, nú, ég ætlaði að fá að tala við hann Hring" hahahahahaha-eða þannig.

Ég kveð ykkur í kútinn og segi"halló, ha-halló, haló-ó, gætirðu komið í kvöld.....Svanfríður símamær.

Vitið þið svolítið? Ég er ekki liðug, lipur né fim. Ég hefði átt að vita þetta en ég reyni að lifa lífinu bjartsýn og því held ég alltaf í vonina að ég vakni upp sem Nadia endurholdguð-en þvílíkur misskilningur. Á föstudaginn var fórum við Eyjólfur á leikvöllinn sem er hér í grennd. Þar var náttúrulega nóg af leiktækjum svoleiðis að ég hélt að Eyjólfur væri kominn í leiktækja paradís. Leikvöllurinn sjálfur er inn í miðju af hafnarbolta-, fótbolta-og körfuboltavöllum svo svæðið er svolítið stórt. Hann vildi frekar hlaupa inn á alla vellina og leika sér í sandgryfjunni. Ég þakkaði mínum sæla fyrir að hann væri með vettlinga á höndum (ekki er hann með þá á fótunum) því aðalsportið var að taka upp gæsaskít. Ég er ekki mikill stuðningsmaður fuglaflensunnar svo ég reyndi að lokka barnið frá sandgryfjunni. Ég hljóp með hann að leiktækjunum og reyndi að gera þetta eins spennandi og hugsast gat. Leiktækin eru massív, öll úr stáli eða sterkum, þykkum við svo ég ákvað að láta gossa! Ég semsagt hékk á fótum ofan úr einhverju tækinu og bað Eyjólf vinsamlegast um að fylgjast með hæfileikum mömmu sinnar. Það mátti nú ekki miklu muna að ég dytti á hausinn, kannski að það hafai bara verið betri kostur því ekki fannst honum mikið til mín koma. Í dag lékum við okkur svo saman inni í herbeginu hans. Ég var komin með leið á að vera í bíló svo mér datt það snjallræði í hug að kenna honum að fara kollhnís. Ég kom mér fyrir upp í gestarúmi og sagði hátt og snjallt: "sjáður Eyjólfur, svona á að gera þetta!" það fór nú ekki betur en svo að ég fór svo skakkt í kollhnísinn að ég datt út úr rúminu, beint niður á gólf og teygði á einhverjum óþekktum vöðva í hálsinum. Ég bið ykkur öll, sem EKKI eruð fim, ekki fara í kollhnís-það kann ekki góðri lukku að stýra.

Ég fór á vefflakk núna í kvöld og fór inná færeyska dagblaðið Dimmalætting. Færeyngar eru yndislegir, gott fólk heim að sækja með skemmtilegt tungumál en maður getur bara ekki annað en brosað út í annað við lesturinn. Gerið mér greiða, lesið fréttina upphátt og með þrótti og ég skal veðja að þið farið að brosa. Takið svo eftir því að kona þessi sem talað er um, stóð á skíðunum í tvo daga-ætli hún kunni ekki að renna sér? :) Skíðítróttur: Hóast Tina Johansen, 46 ár, undirvísir á Sjúkrarøktarfrøðingaskúlanum, eru tað skíðirnar, sum hava størsta áhuga hennara. Í farnu viku stóð hon á skíðum úti í Sandágerð í tveir dagar. Í gjár gjørdi hon á skíðum tveir túrar niðan á Slættaratind og omanaftur

Ég kveð ykkur í kútinn kæru venir. Svanfríður "aka" Nadia:)

Í kvöld var hátíðiskvöld í litla húsinu mínu. Góður matur var eldaður, eldhúsborðið fært inn í stofu, eftirmaturinn var nammi og meira nammi, barninu komið extra fyrr í háttinn og slökkt var á símanum. Þetta var gert vegna Óskarsverðlaunahátíðarinnar. Ég kvatti Síðasta bæinn áfram eins og ég ætti lífið að leysa en ekki gekk það-hún vann ekki en hvað með það? Hún komst sko áfram. En þegar besta myndin var valinn þá hoppaði ég upp úr sófanum, sló Bert í öxlina og öskraði ; I knew it, I knew it...ég í rauninni hafði ekki hugmynd um það en ég vonaði bara af lífs og sálar kröftum að myndin Crash myndi fá Óskarinn fyrir bestu kvikmyndina sem hún og gerði. Sú mynd er ein af þeim bestu sem ég hef séð og hef ég séð margar kvikmyndir. Kvikmynd sem grípur mann og hrífur á allan þann hátt sem hægt er sjaldséð, allavega í mínum bókum. Sjaldan hef ég verið hoppandi ill, sorgmædd, glöð og dauðþreytt á sálinni eftir að hafa horft á kvikmynd eins og gerðist eftir að hafa horft á Crash. Ég mæli eindregið með henni.

Það er eitt sem ég hef verið að velta huganum upp úr núna í marga marga daga en það eru siðir og venjur. Hafið þið spáð í hvernig þeir verða til? Mér finnst þetta stórmagnað fyrirbæri því fyrir það fyrsta þá hefst saga okkar á þvi að við erum fá tölu. Svo einhvernvegin dreifumst við í öll skúmaskot jarðkringlunnar og tökumst á við lífið. Einhvern vegin verða svo til siðir og venjur en HVERNIG? Afhverju verða siðir til og hver finnur þá upp? Ég meina, krunkuðu til dæmis nokkrir Rússar sig saman hér fyrir langa löngu síðan og sögðu: "væri ekki sniðugt að þjóðdans okkar væri þannig að við þyrftum að beygja okkur mikið í hnjánum, krossleggja hendur og spyrna fótunum ótt og títt beint út?" Og hinir Rússarnir sem voru á fundinum, réttu þeir bara upp hönd og sögðu: " sniðug hugmynd, jú gerum það endilega" Kannski það sama hafi gerst á Grænlandi þegar íbúum þar vantaði hugmynd að kveðju. Þeir settust kannski niður og sögðu; "ofsalega væri nú sniðugt ef við myndum stinga saman nefjum þegar við heilsuðum fólki, það er svo öðruvísi. Allir aðrir faðmast eða heilsast, við ættum að gera eitthvað allt annað?!" Það sama er með tónlist. Íslenska tónlistin breyttist lítið sem ekkert í mörg hundruð ár vegna einangrunar okkar við önnur lönd þannig að það sem var vinsælt og "in" úti í hinum stóra heimi náði ekki til okkar á Íslandi og því sungum við þau lög, í þeim stíl sem enn er á tíðum notaður. Rússar og mörg önnur "austantjaldslönd" eiga þjóðlög sem eru oft á tíðum sungin og spiluð af trega eða í moll á meðan önnur lönd eiga þjóðlög sem eru svo spiluð/sunginn á allt annan hátt. Af hverju kyssast Júgóslavar einu sinni á hvora kinn þegar þeir heilsast og afhverju taka Íslendingar í höndina á hvor öðrum þegar þeir heilsast? Er hægt að segja að ástæðan fyrir handabandi okkar Íslendinga sé komin vegna erfiðleika og harðneskjulegs lífs hér á árum áður, að fólk hafi ekki haft blíðu að gefa þegar það hittist (ég veit að margir segja þetta og hef heyrt þessa skýringu oft sinnis) Ef við spáum í því þá eru tugi annara landa sem hafa átt erfiða sögu, Rússar kyssast t.d oft á tíðum þegar þeir hittast. Mig langar bara svo að vita hvaðan siðirnir koma, hver "fattar" upp á þeim. Ég er ekki að tala um innflutta siði eins og gera vart við sig í ört minnkandi heima, ég er að tala um það sem einkennir þjóðir, eins og til dæmis þetta sem ég tala um að framan. Svo finnst mér líka forvitnilegt þegar sömu siðirnir einkenna stór lönd eins og Japan, Kína, Indland, Rússland. Ég meina, hér í gamla daga var ekki hægt að taka upp síman, hringja úr einu ríki í annað og segja: heyrðu Olga, segðu Lampojavits að þegar hann heilsar fólki þá eigi hann að kyssa þau og láttu svo skilaboðin ganga. Ekki hægt...kannski var þetta bara gert með reykmerkjum og keðjubréfum....?

Ég kveð ykkur í kútinn og býð góða nótt. Svanfríður

Eyjólfur var eitthvað svo lítill og yndislegur á meðan hann tók sér lúrinn sinn í dag að ég varð að setja þær hingað inn

Góða helgi allir sem einn og ég kveð ykkur í kútinn þar til næst. Heyrumst bráðlega, Svanfríður 

Það er svo margt sem mig langar til að skrifa um en ég get ekki sortérað heilann og ákveðið hvað skal skrifa um. Þetta er það sem ég er að hugsa um akkúrat þessa mínútuna eða þegar klukkan er 22.31: Vinir:lifir vinátta í gegnum heimsálfur?;Matur: ég er svöng og ætla að fá mér banana áður en ég skríð undir sæng;Eyjólfur;ætli hann muni kalla báða kettina Bob eða Baaa á morgun eða ætli hann læri að annar kötturinn heiti Marley?;Herbúningur;ég þarf að strauja búninginn hans Berts á morgun en það djobb þykir mér ekki skemmtilegt;Hlátur;við Bert hlógum svo mikið í kvöld að mig verkjar enn í magann.....

Svona er þetta,ekki þarf maður að hugsa um eitthvað merkilegt til að fylla hugann.

Ég kveð ykkur í kútinn og býð góða nótt því mín býður góð bók og góður maður-lífið er gott. Takk fyrir öll commentin, þau eru yndisleg, Svanfríður