Ég las það..

Eitt það besta við að vera í skóla, að mínu mati, þó lýjandi sé, er þessi stöðugi lestur og lærdómurinn sem  honum fylgir.  Ég viðurkenni það fúslega að þegar ég lít á námsskránna mína, þá fallast mér nú stundum hendur og er ég bara í hálfu námi. Ég held svei mér þá, að ef ég væri í fullu námi, ásamt öllu því sem því fylgir að vera eiginkona, móðir og í vinnu, að þá myndi ég koksa.  Ég sagði við Bert, þegar ég sótti um skólavistina, að ég myndi fara í fullt nám, taka þetta á tveimur árum (eins og maður "taki" þetta bara, eins og þegar maður tekur kleinuhring úr hillunni í búðinni), útskrifast og fá mér svo vinnu. Ekkert mál! Hann hafði vitið fyrir neðan mig og benti mér á að kannski væri gerlegast að "taka" þetta á þremur árum svo ég færi nú ekki yfrum.  Hann hafði rétt fyrir sér eins og svo oft áður, þessi elska:)  

Loyola University er jesúíta skóli. Sem þýðir að þessi virti skóli, sem brátt fagnar aldar-afmæli, er byggður og rekinn á trúarlegum gildum.  Ég er ekki jesúíti. Ég hafði aðeins vitað af einum jesúíta áður en ég hóf skólagöngu mína þarna en það var hann Nonni, Mannabróðir. Það breytir því ekki að núna veit ég af tveimur jesúítum: Nonna Mannabróður og jesúíta prestinum sem vinnur við skólann.  Við skólann úir og grúir af allskyns fólki og ekki að ég viti hversu margir kynþættir búa í heiminum, en þá er ég með það á hreinu að við skólann eru þeir margir. Þið ættuð að sjá litrófið sem safnast þarna saman. Mér finnst ég svo heppin að fá að vera partur af þessu litrófi. Það besta við deildina sem nem við, er að það er hægt að spyrja upphátt, án þess að roðna eða verða feimin, hvort sé réttar að segja "black" eða "African American" og þess háttar. Ég hef í raun aldrei vitað hvort væri réttar.  Að vera partur af samfélagi þar sem kynhneigð, litarhaft, bakgrunnur og annað slíkt er ekki aðalmálið er hreinlega frábært.  Samkenndin kemur að innan og því erum við í þessu námi.  Við lærum um aðra kynþætti, við lærum um annarra manna kúltúr, við reynum að skilja hvaðan hugsanir mannanna koma, við horfumst í augu við okkar eigin fordóma því hvernig ætlar þú að aðstoða aðra ef þú veist ekki hver þú sjálfur ert?  Það besta er líka, að þú ert ekki dæmdur/dæmd fyrir það sem þú hefur gert rangt heldur það er stöðugt verið að ýta því að þér, að þú getur gert betur.  Til dæmis: Í hvert skipti, þar til fyrir þremur vikum síðan, þá baðst ég afsökunar áður en ég bar upp spurningu eða gerði athugasemd.  Eftir þennan tiltekna tíma, þá hélt prófessorinn mér eftir.  Ég sagði við hana að nú langaði mig að vita hvar ég þyrfti að bæta mig, hvað ég gæti gert betur.  Hún sagði á móti að það væri tvennt sem ég þyrfti að bæta mig í: Að hætta að biðjast afsökunar á sjálfri mér og máli mínu, því "you got a voice and it's there for you to use it".  Hún benti mér á að ég hefði margt til málanna að leggja en svo virtist sem sjálfsálit mitt væri lágt og að ég þyrfti að hætta að biðjast fyrirgefningar á veru minni í þessum heimi.  Ég varð orðlaus. Átti ekki til eitt aukatekið orð.  Hinn hluturinn væri að ég þyrfti að slaaaaka á. Halda ekki að ég væri alltaf að gera e-ð rangt.  Aftur varð ég orðlaus.  Málið er að hún hefur að mörgu leyti rétt fyrir sér.  Pressan sem ég setti á sjálfa mig hefur verið þvílík að ég hef orðið þreytt á mér. Ég fór í skóla til að fá meiri menntun svo ég geti fengið vinnu.  Ef vinnan býr yfir þeim eiginleikum að ég geti hjálpað öðrum sem þurfa hjálp, því betra. En pressan sem ég setti á mig var sú að ég má ekki gera mistök. Ef ég geri mistök, þ.e fæ lélega einkunn, hef aðra skoðun en kennarinn og segi hana upphátt, þá gæti sú Svanfríður sem ég er, misst marks og kannski fengið einhvern upp á móti mér.  Ég sem þoli ekki kýtingar og slagsmál.  En ég er að átta mig á því, raunverulega, að ég hef margt til málanna að leggja.  Ég er farin að átta mig á því hver ég virkilega er og það besta er að ég er farin að vinna í þeim hlutum sem ég vil bæta í sambandi við sjálfan mig.  Ekki taka því þannig að ég sitji með penna og blað og skrái allt það sem mér finnst ég vera að gera rangt, nei nei, en ég er aðeins farin að slaka á og ég er að reyna að læra að taka ekki allt svo ofboðslega inn á mig.   Dæmi: Ein manneskja í fjölskyldunni minni hér í USA, talaði um að henni (manneskjan) þætti dónalegt að synir okkar Berts töluðu íslensku þegar þeir væru hjá henni.  Fyrir ykkur sem þekkið ekki þá bræður, þá eru þeir ósköp svipaðir öðrum tvítyngum börnum. Annað tungumálið, enskan í okkar tilviki, er sterkari en íslenskan.  Þeir skilja allt sem ég segi við þá en í þeirra talaða máli þá hefur enskan yfirhöndina sem er mjög skiljanlegt. EN við mig, þá ber meira á íslenskunni, þeir reyna að svara eða biðja um hluti á íslensku en með öðrum, þá tala þeir á ensku en íslensk orð fylgja með og þá bara þegar þeir bræður tala saman, ekki við aðra.  En þessi annars ágæta manneskja, setti út á það, sagði þá dónalega að gera það (lesist, að við foreldrarnir værum dónaleg að leyfa þetta).  Í stað þess að verða miður mín-því það hefði vel getað gerst því ég get orðið miður mín við hið minnsta, þá hlustaði ég á hana á meðan ég sagði við sjálfa mig í huganum, " vertu róleg, vertu róleg".  Þegar hún var búin að segja sitt, þá svaraði ég því að ég hefði heyrt hvað hún sagði en á móti þá væri ég henni algerlega ósammála. Að við foreldrarnir hvettum þá til að tala saman á íslensku.  Á móti kæmi að Natti væri enn það ungur að hann talar bara eins og hann talar, hann er ekki farinn að skipta algerlega á milli tungumála og að hún (manneskjan) yrði hreinlega að meðtaka það.  Og hvort það væri ekki svolítið dónalegt af henni að segja við ung börn, að þeir væru dónalegir? Þeir væru ekki fimm, og sjö ára en hún mikið mikið eldri og þ.a.l alin sjálf upp í tvítyngi.  

Þetta gat ég gert án þess að skjálfa, án þess að verða reið þó ég væri pirruð, og án þess að taka þetta svonalíka inn á mig.  Stór sigur fyrir mig. 

En nú er þetta orðið ansi langt þannig að ég kveð ykkur í kútinn, með ósk um góðan dag.  Svanfríður.

Um allt og ekkert.

Allt fram streymir endalaust... Á leiðinni heim úr skólanum 22.febrúar sl., þá varð ég orðlaus þegar ég áttaði mig á því að einungis einn mánuður væri liðinn síðan ég hóf skólagöngu mína á ný eftir 10 ára hlé. Bara einn mánuður en mér fannst eins og ég hefði verið í skólanum allavega í 3 mánuði. Tíminn líður ekki hægt en það hefur bara bæst svo í lífið að mér finnst stundum alveg magnað að ég skuli muna eftir að draga andann.  Að læra að læra aftur er bara heljarins lærdómur en alveg rosalega skemmtilegt.  Ég held nú samt að ég hafi sjaldan verið svona hrædd og ég er núna. Hrædd um að standa mig ekki, hrædd um að misskilja hlutina og bara hrædd um að bregðast sjálfri mér og fjölskyldunni um leið.  Mér hefur samt gengið vel hingað til með öll verkefni. Kannski er það hræðslan sem hjálpar mér, hver veit.  En það er mjög gaman að læra grunninn að félagsráðgjöfinni.  Núna er verið að fylla okkur af öllum kenningunum og svo í sumar þá tek ég síðustu grunnfögin. Í haust fer ég svo í verknám sem mun vara frá ágúst fram í maí og tek svo tvö fög með.  Ég hef mikinn áhuga á að vinna með fórnarlömbum mansals en það var ekkert í boði fyrir fyrsta vernámið (internship) þannig að ég valdi mér 1. Ættleiðingar og barnavermndarnefnd  2. Heimilislaust fólk 3. Flóttamenn og innflytjendur.  Svo er bara að sjá hvort ég fái inni á þeim stöðum sem sinna þessum málum.  Mér finnst þetta svo spennandi að ég tala ekki um neitt annað.  Ég fann um daginn, að ég þurfti að stoppa mig af þegar við hjónakornin spjölluðum saman, bara svo hann myndi nú ekki ganga út því ég hafði ekki talað um neitt annað allan daginn.  Ég þurfti að fara í tölfræði sem var fékk svolítið á mig því ég á svo bágt með að læra og vinna með tölur.  En mágur minn er mjög góður í tölfræði og hefur gaman af henni og hann leiðbeindi mér í gegnum skype einn dag í viku og það skilaði sér svo vel að ég náði faginu. Þvílíka hamingjan í litla bláa húsinu þann daginn!

En fyrir utan þetta, þá er bara allt fínt að frétta.  Bert er hress þó svo að hormónamagnið í töflunum sé aðeins of mikið en hann á það til að skjálfa svolítið.  Það á að sjá til með það í næstu læknaheimsókn. Fyrir utan það þá er hann hress og kátur og við erum hæstánægð með að vera saman á ný.  Strákarnir okkar eru kátir og hressir.  Ósköp eðlilegir, eiga góða og slæma daga.  Eyjólfi gengur vel í skólanum. Er eiginlega alveg orðinn læs og alveg þrusugóður í stafsetningu. Próf á hverjum föstudegi og hann leggur á sig að gera vel þar. Hann virðist hafa betri skilning á stærðfræði en móðir hans og gerir það mig afskaplega glaða.  Natti jarðýtast þetta áfram og hefur gaman að því að fara í skólann þó svo að lærdómurinn gleðji hann lítt. Hann vill bara leika sér og svo hefur hann mjög gaman að því að fara í tölvuna og horfa á aðra spila tölvuleiki. Við foreldrarnir skiljum það ekki alveg :)  

En það allra besta er að nú er farið að sjá fyrir endan á vetrinum sem aldrei varð. Túlipanarnir eru farnir að kíkja upp sem þýðir að bráðum get ég farið að lagfæra garðinn minn sem tók þvílíkan skell þegar grafið var fyrir brunninum í haust.  

En ég kveð í kútinn í bili og vona að þið öll séuð hress.

Ykkar, Svanfríður.

Þegar víbradorinn reyndis bara vera mæliglas

Ég vinn hlutastarf í leikskóla sem kallast Holy Cross Lutheran School. Þetta er einkarekinn leik-og forskóli á vegum lúterskrar kirkju einnar hér í Cary. (Tveimur húsaröðum neðar í götunni er skóli á vegum Meþódistasafnaðarins, þar við hliðina er kristinn skóli og á móti honum er svo kaþólskur skóli. Þar á móti er svo kirkjugarður en hvaða kirkja rekur hann, hef ég ekki hugmynd um;) )
Í Holy Cross byrjaði Eyjólfur í 3 ára bekk og var þar þar til hann lauk við forskóla eða kindergarten. Þá fór hann í almenningsskólan sem tilheyrir skólahverfinu okkar hér. Natti byrjaði svo í hitteðfyrra í sama skóla þegar hann fór í 3 ára bekk. Nú er hann í 4 ára bekk og fer svo í kindergarten í haust.  Þetta er góður skóli og kennir hann þetta vanalega; stafrófið, tölustafi, lestur, skrift, reikning,spænsku og fleira. Auðvitað fá börnin að leika sér og söngur er hafður í hávegum. Biblíusögurnar eru svo á sínum stað. Semsagt bara gott veganesti fyrir þessi börn.  Skólastjórinn bjargaði sálartetrinu mínu þegar hún bauð mér vinnu hjá þeim á meðan Bert var í burtu og hélt ég áfram að vinna hjá þeim núna í haust. Ég tók þrif að mér líka því mér fannst ekki nóg að vera aðstoðamanneskja inní bekk bara aðra hvora viku.  Þetta er nú ekki það skemmtilegasta í heimi en ég er ekkert of góð í þetta starf, svo mikið er víst.
Natti klárar skóladaginn klukkan 11.30 og þá fer ég með hann hingað heim og gef honum hádegismat og svo höldum við aftur upp í skóla og þrífum.  Hann er orðinn hundleiður á þessu fyrirkomulagi en hjakkast þó með mér í þessu blessaður.

Í gær fórum við og þrifum eins og lög gera ráð fyrir. Fyrst þrífum við leikskólann því það er fljótlegast.  Eftir það förum við inní forskóla, þar sem ég aðstoða á morgnana og það þykir Natta mikið sport því að fá að leika með stóru-krakka-dótið er auðvitað toppurinn á tilverunni.  

Ég varð miður mín þegar ég sá víbradorinn liggja á gólfinu hjá vísindahorninu þar sem ég skúraði aðeins frá.  Án þess að stoppa, beygi ég mig niður, tek hann upp og arka inní skólastofuna þar sem kennarinn sat og fór yfir verkefni.  Ég spurði hana hvaðan þessi víbrador kæmi!!!  Ég veit ekki hvaða víbrador þú talar um sagði hún en þú heldur á mæliglasinu.  Þá sá ég það auðvitað. Þetta var enginn víbrador. Þetta var mæliglas.  
Svipaði þó til víbradors.  Kennarinn sá það líka eftir að hafa hlegið sig máttlausa.

Stundum er bakari hengdur fyrir smið.

Ég kveð í kútinn, Svanfríður, sérfræðingur í víbradorum.

Það er svo gaman að gera e-ð í fyrsta skipti.

Ég var í rauðri skyrtu og bláum gallabuxum og mig minnir að höfuðfatið hafi verið lubbalegt hár. Ég valhoppaði á ganginum heima í Hlíðartúninu og beið með óþreyju eftir að hefja nám í 1.bekk sem hét bara 0 bekkur þá.  Mig minnir að ég hafi verið eftir hádegi, frá 13:00-15:00.
Barnaskólinn kenndi manni auðvitað margt en bestu minningarnar þaðan er söngur á sal fyrir hver jól. Allir fengu sína söngbók og svo spilaði Albert Eym skólastjóri undir á gítar og allir sungu.  Svo byrjaði gaggó og þá varð ég bara skíthrædd:) Maður var kominn í allt annað frumskóg og reyndi sitt besta að lenda ekki undir. Þá varð hópþrýstingurinn í algleymi og stundum virtist sem allt það félagslega skipti meira máli en lærdómurinn.  Mig minnir að ég hafi ekki lent í því að vera skotin í neinum strák heldur og ef ég hefði verið kosin Fegurðardrottning Hafnarskóla þá hefði ég dottið niður dauð.  Gaggó var yfir heildina ágætur en erfiður félagslega, á köflum.
Svo kom framhaldsskólinn, FAS. Fyrsti dagurinn var hlaðinn spennu en ég hlakkaði til og fannst ég vera orðin mjög svo fullorðin.  Félagslega hliðin varð mun skárri og námið gott. Busa-dagurinn var frábær og brosi ég enn að endurminningunni um hann. Svo eftir fyrsta árið þá fór ég til Austurríkis og allt það ár var frábært og það besta við það var, að félagslega hliðin blómstraði.  Svo kom ég heim og fór aftur í skólann.  Og við tók besti tími unglingsáranna..skóli, vinnur,íþróttir, vinir, djamm. BARA GAMAN.
Það kláraðist eins og allt annað og þá fórum við vinkonurnar til höfuðborgarinnar og við tóku fullt af ævintýrum. Flest voru þau frábær en sum voru verri. Að fóta sig gekk brösulega fyrsta árið en djammið var gott:)  Svo loksins tók maður sig saman í andlitinu og fór ég í skóla með því hugarfari að ná prófunum:)  Svo á útskriftardaginn í maí 2002 þá hugsaði ég "Loksins er skólagöngu minni nú lokið."
En það er svo gaman að þessu lífi.  Alltaf vill maður meira og nú, eftir 10 daga, þá byrja ég aftur í skólanum.  Tilfinningarnar minna mig á sjálfa mig þegar ég var 15 ára.  Þær eru út um allt.  Ég hlakka til, ég kvíði fyrir, svo sveiflast ég á milli þess að ég geti þetta vel og svo læðist að mér hvurn fjandan ég sé nú að ata mér útí en eitt er víst.  Að þurfa ekki að hafa áhyggjur af félagslegu hliðinni eða að þurfa að sanna sig fyrir "vinsælu" krökkunum tekur stóran áhyggjuklump í burtu og því kemst meiri tilhlökkun að.
Ég hélt að ákvörðunin um að fara aftur í skóla á "gamals aldri" væri sjálfselsk ákvörðun. En hún er það nefnilega alls ekki.  Þetta er stór ákvörðun út af svo mörgu.  Nám er ekki ódýrt og því þarf að haga seglum eftir vindi svo að heimilið þjáist ekki. Ekki er hægt að hætta að vinna því þá missi ég afsláttinn af leikskólanámi Natta og því þarf að skipuleggja lífið vel svo enginn missi neitt.  Maður fer í nám því maður vill hlúa að framtíðinni og fá vinnu við það sem maður sér sig í fram að eftirlaunaaldri er náð.  Síðast en ekki síst vil ég sýna börnunum mínum það að það er hægt að gera hluti og elta draumana. Þeir kannski sjá það ekki né skilja núna en kannski þegar þeir eldast.  Og því verða þessi næstu ár þess virði og meira en það.
It takes a village á því vel við núna:)
En þrátt fyrir kvíða og hræðslu þá er það af hinu góða.  Og þegar ég stend uppi á sviði, í íslenska búningnum sem ekki mun sjást vegna útskriftarkyrtilsins, þá mun ég brosa breitt og hugsa: Sjáið tindinn þarna? Þennan gekk ég!
Ég kveð í kútinn, Svanfríður.

Þá er þetta búið.

Nú byrja ég í þriðja sinnið á þessum pistli mínum. Það er e-ð þungt í mér eins og oft á þessum degi. Það er eins og árið sem er að líða hellist yfir mig og gefi mér tremma og ég verð hreint og beint þreytt á að hugsa um það.  Auðvitað var margt gott sem gerðist á árinu, guð minn góður og stendur þá uppúr sigur Berts og mömmu við krabbameinið og að Bert kom heim til okkar.  Þetta ár hefur verið svona ljúfsárt. Ég held að það sé besta orðið sem ég get fundið til að lýsa 2011.
Ég hef gaman af að lesa persónulega áramótapistla, alltaf gaman að sjá hvað fólk hefur verið að bardúsa. Hér er svona það helsta frá 2011 sem mér dettur til hugar en hvort það er í réttri röð hef ég ekki hugmynd um;
-Í febrúar snjóaði svo mikið að það þurfti að moka okkur út og Natta lá við drukknun þegar ég setti hann útí snjóinn. Ég hló mig máttlausa.
-Bert kom til landsins í mars og sagði mér að krabbamein í skjaldkirtli hefði fundist í honum. Mamma var greind með brjóstakrabbamein sömuleiðis. Ég gekk um og vissi ekki í hvorn fótinn ég ætti að stíga.
-Apríl: Mamma varð sextug og Natti varð 4 ára.
-Í maí þá flugum við þremeningarnir út til San Diego svo við gætum verið hjá Bert á meðan hann fór í aðgerð. Eyjólfur lauk við Kindergarten.
-Í júní kom í ljós að Bert þyrfti í aðra aðgerð og að fjarlægja þyrfti skjaldkirtilinn og vegna góðhjartaðar konu sem gaf okkur flugpunktana sína þá komumst við aftur út til Berts og gátum verið hjá honum í um 3 vikur.  Það var góður en erfiður tími en vegna íslenskrar stúlku, Sigurborgar Trembley, þá gat ég verið hjá honum á spítalanum á meðan hún hugsaði um þá bræður. Svo var gott að eiga að íslenska vinkonu þar sem hægt var að spjalla við um allt og ekkert.
-Í júlí kom Þórunnbjörg vinkona til mín í viku og fagnaði með mér 35 ára afmælinu mínu. Það var ein besta afmælisgjöf sem ég gat fengið.  Bert var tilnefndur sem Chief í miðri krabbameinsmeðferð og hóf hann "busunarferlið" en hvarf frá því vegna ekki nógu góðrar heilsu.  Það var mjög erfiður tími.
-Í ágúst kom hann svo heim!!! og við tók tími sem var bæði erfiður og góður.  Eyjólfur hóf skólagöngu og byrjaði í 1.bekk. Aðalsportið var að ferðast í gulum skólabíl. Natti fór í 4. ára bekk í leikskólanum og ég byrjaði að vinna í sama skóla og hann, annað árið í röð.
- Í september varð Eyjólfur 7 ára og hóf að missa tennurnar:) Við Bert fögnuðum 7 ára brúðkaupsafmæli og ég segi enn og aftur að hann býr yfir sérstakri þolinmæði að hafa valið að eiga mig sem konu:)  Ég ákvað að fara í skóla!
- Október var ósköp eðlilegur en þó fékk litla bláa húsið allskyns aðhlynningu. Nýtt þak, nýjan brunn og nýtt skolpræsi.
-Ég fékk þær gleðifréttir að ég hefði komist í Masters nám í félagsráðgjöf og blandast tilhlökkun og kvíði yfir því að byrja í námi aftur eftir áratuga hlé.
-Desember heilsaði með öllu því fallega sem hann hefur uppá að bjóða. Allt var eins og það á að vera, ég grét við minnsta tilefni:)  Jólin voru yndisleg og var ég full þakklætis yfir að hafa Bert heima.

Og nú eru áramót.  Þar sem árin mætast, heilsast og kveðja. Nú fer ég að skæla bráðum og svo á morgun verður allt gott og bjartsýnin mætir á svæðið um leið og sól hækkar á lofti.  Ég veit ekki hvort við komumst til Íslands í ár, það er margt sem kemur inní en mín helsta ósk er að við komumst heim í smá stund.  Ég þrái það svo heitt.
Eins og 2011 þá hefur þessi pistill verið svona ljúfsár.  Við hér kveðjum ykkur og þökkum allt gott á liðnu ári og ég vil bæta við að mér þykir vænt um innlit ykkar og vináttu.  Fyrir einbirnið mig þá skiptir vinátta mig miklu máli og hlakka ég til að ganga í gegnum næsta ár með ykkur.
Guð blessi ykkur öll (það finnst mér falleg kveðja hvort sem þið trúið á guð eður ei) og ég kveð í kútinn, ykkar Svanfríður.

Jólin koma.

Alveg er ég hætt að vilja að taka þátt í glundroðanum sem þessi blessaða jólaös ber með sér. Ég bara hreinlega tek orðið út fyrir að þurfa að fara í búð á aðventunni já eða á pósthúsið. Ég reyni að umlykja mig verndarhjúpi áður en ég skunda inní búðirnar og ég tók þá ákvörðun að fara bara í þær verslanir sem eru í kringum mig. Vera ekkert að keyra í kringlurnar. Tók bara Hafnarfílinginn á þetta eins og var þegar ég var að alast upp. Þá var það kaupfélagið og Verslun Steingríms og það var látið duga þannig að Target, Kohl's og Barnes and Nobles voru mínar verslanir þetta árið. Enda eru þær eiginlega alveg við túnfótinn hjá mér!
Á mánudaginn var þá fór ég niðrí Chicago til þess að vera við kynningu á náminu sem ég fer í nk. janúar.  Þar hitti ég leiðbeinanda minn sem og einn prófessorinn.
Þegar inn var komið þá skráði ég mig inn og fékk afhent nafnspjald þar sem nafnið mitt hafði verið prentað á sem og gráðan sem ég skráði mig í.  Mér varð starsýnt á nafnspjaldið en lagði ekki alveg í að viðurkenna að ég skildi hvorki upp né niður í því sem á því stóð.  Ég skildi að þar stóð nafnið mitt (annað hefði nú verið sorglegt! ) og svo skildi ég skammstöfunina á náminu mínu en afganginn skildi ég ekki.  Svo hefst kynningin.  Inní miðri kynningu voru þeir beðnir um að rétta upp hönd sem hyggja á að nema tvær gráður. Tveir réttu upp hönd.  Svo heyri ég að nafnið mitt er lesið upp og ég innt eftir því hvort ég sé ekki skráð líka í það.  Ég ók mér til í sætinu og stundi upp " Me? no,ahhh,I don't think so, am I? I really don't know what this latter degree stands for". Og svo roðnaði ég líka.
Þegar konan lauk við mál sitt þá gekk hún til mín og spurði mig aftur og ég varð að viðurkenna að ég hafði ekki hugmynd um hvað hún ætti við. Ég hefði haldið að ég ætlaði bara að taka masterinn í félagsráðgjöf.  Hún tilkynnti mér þá að ég hefði verið samþykkt í tvær gráður.
Einhvernveginn hafði mér þá tekist að sækja um eitthvað nám sem ég veit ekki hvað heitir einu sinni en hefur e-ð að gera með uppbyggingu á félagsráðgjöf í trúarlegu samfélagi.    Ég sagði að ég væri hæstánægð með eina gráðu og hvort það væri nokkurt mál að segja mig úr hinni? Hún sagðist myndi redda þessu strax eftir kynningarfundinn. Hjúkk:)

Annars er allt ágætt hér fyrir utan einhverja ógeðispest sem húsbandið náði sér í.  Það er bara bannað að vera hundveikur á jólunum...kannski ekki bannað en afskaaaaplega leiðinlegt ef svo yrði. Ég ræð samt engu um það þannig að nú sit ég bara í náttfötunum hér fyrir framan tölvuna og sötra á ísköldu hvítvíni.  Ég fæ mér svo kannski annað glas?
Ég kveð í kútinn, Svanfríður.

Annar í meyrni.....

..ef "meyrni" er þá orð en þið skiljið mig.  Aðventan er svo yndislegur tími, finnst ykkur það ekki? Kertaljós, jólaljós, smákökur og annað bakkelsi og svo miklu miklu fleira.  Ég verð eins og gormur út um allar trissur með kórnum sem ég er í og ég held að við munum stíga á stokk, annan/þriðja hvern dag fram að jólum og höfum nú þegar komið fram þrisvar sinnum.  Þetta er rosalega gaman NEMA að ég fæ kökkinn í  kokið í nokkuð mörgum lögum og verð því að anda djúpt í þögnum og halda svo áfram að syngja.  Ég beðin um að syngja í litlum hóp út úr kórnum en ég neitaði..ég treysti mér bara ekki til þess. Frekar að syngja bara inní kórnum og vera örugg þar:)

Núna um helgina þá fer Bert á heræfingu og er þeim bræðrum boðið í afmæli. Á meðan verð ég hér heima við stúss og svo eru tónleikar seinnipartinn.  Ég er svo ljónheppin að kunningjakona mín sem býr hér í Cary syngur í kórnum líka.  Ég fæ alltaf að sitja í hjá henni á æfingar og tónleika því ég sé svo ofboðslega illa í myrkri að ég veigra mér við að keyra út fyrir Cary á kvöldin þannig að ég kemst pottþétt á tónleikana á morgun:) 

Eins og þið sjáið þá er akkúrat ekkert að frétta nema allt ágætt.   Eyjólfur er hress og kátur strákur þótt það örli aaaaðeins á pirringi útí okkur foreldrana á stundum.  Natti er samur við sig, skapmikill og svo ljúfur inn á milli.  Bert fór til krabbameinslæknisins um daginn þar sem blóðið í honum var rannsakað og kom hann vel út úr þeirri skoðun og myndi ég segja að yfir höfuð er hann hress.  Hann skelfur stundum og þreytist fyrr en áður en ég verð að segja að ég persónulega finn lítið fyrir því því hann hefur allan okkar búskap farið í háttinn ekki seinna en níu og hálf.  Ég er söm við mig og er spennt fyrir nýju ári.  Ég er glöð yfir svo mörgu og þakklát fyrir svo margt.  Það er margt ljótt í heiminum og mikið af vandamálum en á meðan við drögum andann getum við alltaf reynt að hjálpa til og gert lífið fallegra og því hlakka ég svo óskaplega til að hefja nám mitt. Er búin að skrá mig í tvö námsefni úr því ég er í hálfu námi og get vart beðið.  

Ég vona að þið séuð eins sátt við allt ykkar og þið getið og ef ekki þá vona ég að þið séuð á leið ykkar að verða það.  Ég kveð í kútinn, Svanfríður.